|
|
| Αγαπητοί φίλοι, Για μια ακόμη φορά η γνωστή τρομοκρατική ομάδα των ΜΜΕ «Λαμόγια της Δημοσιογραφίας» χτύπησαν το χώρο του Στρατού. Όσο και αν φαίνεται περίεργο τα όπλα που χρησιμοποίησαν αυτή τη φορά ήταν κρουασάν και γάλατα. Στην προκήρυξή τους που δημοσιεύεται στην «Καθημερινή» της 2-Απρ-2011 και την υπογράφει εξ ονόματος της ομάδας κάποιος Κωνσταντίνος Ζούλας κατηγορείται, σύμφωνα με τη διατύπωση, ένας... ανεκδιήγητος «μονιμάς» που μάζευε κάθε μέρα τα περισσευούμενα κρουασάν για να τα πουλήσει έξω καθώς και ένας άλλος που έπαιρνε τα γάλατα για να τα πάει σπίτι του. Και σύμφωνα με την προσφιλή μέθοδο όλων των τρομοκρατικών οργανώσεων να κρίνουν «εξ’ όνυχος τον λέοντα», ο συντάκτης της προκήρυξης χαρακτηρίζει τον Στρατό ως τη χειρότερη εκδοχή του Δημοσίου τα δε στελέχη, όπως λέει, μη έχοντας τίποτα παραγωγικό να κάνουν χαζεύουν ολημερίς στην τηλεόραση, κουτσομπολεύουν και ποδοσφαιροφιλοσοφούν και σκαρφίζονται τρόπους για να αυξήσουν τις αποδοχές τους. Και για να σπάσουν τη μονοτονία τους, δίνουν και εντολές στους φαντάρους που «υπάρχουν» απλώς για τα θελήματά τους. Καταλήγοντας η προκήρυξη αναφέρει ότι σήμερα που όλοι καλούμαστε να προσαρμοστούμε σε μια νέα εποχή, η παρωδία που λέγεται ελληνικό στράτευμα πρέπει άμεσα να αλλάξει και όλοι αυτοί οι αργόμισθοι που υπηρετούν να αναλάβουν τον καθαρισμό και τη προστασία των δασών ή τη βελτίωση της εικόνας των πόλεων… Σεβόμενος τις απαγορευτικές διατάξεις του νόμου «περί τρομοκρατίας» δεν θα αναφερθώ σε άλλες λεπτομέρειες της προκήρυξης αλλά θα περιορισθώ σε ορισμένα σχόλια. Εξ όσων γνωρίζω ο συντάκτης της προκήρυξης «παιδί του μπαμπά του» είναι από εκείνες τις περιπτώσεις τέκνων επωνύμων που δεν είχαν καμία επαφή με τον στρατό και που χρησιμοποιούσαν τις γνωριμίες τους για να λουφάρουν και να την κοπανήσουν. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που έκαναν τα πάντα για να βολευτούν προσφέροντας μηδαμινές υπηρεσίες στο δημοτικό ραδιόφωνο της Αθήνας και την ελληνική τηλεόραση, αμειβόμενοι με υπέρογκα ποσά. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που στο όνομα της «κονόμας» σιωπούσαν όταν έβλεπαν τους κολλητούς τους της εξουσίας να στήνουν το μεγάλο πάρτυ και φαγοπότι στο οποίο όλοι αυτοί ήσαν προσκεκλημένοι και κατείχαν εξέχουσα θέση. Δεν έχουν κανένα δικαίωμα εκείνοι που συνέβαλαν στη χρεοκοπία της χώρας να μας το παίζουν πατριώτες από τη μια και από την άλλη με λιβελογραφήματα να προσπαθούν να γκρεμίσουν ότι εξακολουθεί να στέκεται όρθιο όπως είναι ο Στρατός. Θα πρότεινα στον συντάκτη της προκήρυξης και σε όσους κρύβονται από πίσω του να κοιμηθούν μια νύχτα σε ένα παγωμένο φυλάκιο στον Έβρο, να πετάξουν με ένα μαχητικό και να ζήσουν το ρίσκο μιας αναχαίτισης, να μπουν σε ένα υποβρύχιο και να αισθανθούν το στέγνωμα του λαιμού και το βάρος της αναπνοής τους κάτω από τη θάλασσα, να αποτολμήσουν να πέσουν με αλεξίπτωτο, να πάρουν μέρος σε μία ομάδα άρσης ναρκοπεδίου και μετά να μας μιλήσουν για παρωδία που λέγεται ελληνικό στράτευμα, για αργόμισθους «μονιμάδες» και για στρατό που αποτελεί τη χειρότερη μορφή Δημοσίου. Ντροπή. Τέλος θα πρότεινα στον Πατέρα Ζούλα να ζητήσει συγγνώμη από τις στήλες της «Καθημερινής» για τα αίσχη του γιού του. Στον ίδιο το συντάκτη της προκήρυξης να κάνει χαρακίρι για να εξιλεωθεί στα μάτια όχι του Στρατού και των Στελεχών του αλλά στα μάτια όλου του ελληνικού λαού που σε όλες τις δημοσκοπήσεις, προς απογοήτευση του ιδίου και των ομοίων του, τοποθετεί τις Ένοπλες Δυνάμεις στο υψηλότερο σημείο των προτιμήσεών του και δηλώνει ότι τις εμπιστεύεται απόλυτα. Είναι εκτιμώ καιρός να δούμε κοινές αντιδράσεις από το ΓΕΣ την Ένωση Αποστράτων και τις Οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στο χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων. Μέχρις Εδώ. Στέλιος Καστραντάς Αντγος ε.α. |
Αρχική »
ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ
,
ΖΟΥΛΑΣ
,
ΚΑΣΤΡΑΝΤΑΣ
» ΤΑ «ΛΑΜΟΓΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ» ΞΑΝΑΧΤΥΠΟΥΝ ΤΟ ΣΤΡΑΤΟ
ΤΑ «ΛΑΜΟΓΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ» ΞΑΝΑΧΤΥΠΟΥΝ ΤΟ ΣΤΡΑΤΟ
staratalogia
Δευτέρα, Απριλίου 04, 2011
5 σχολια








Θα πρέπει να ηρεμήσεις και να το δεις ψύχραιμα. Υπάρχουν και άξια στελέχη αλλά και άθλιοι. Ίσως οι τελευταίοι να είναι και περισσότεροι. Επίσης είναι αλήθεια ότι σαν φαντάρος δεν υπήρχε ούτε ο στοιχειώδης σεβασμός που και ένας σκύλος μπορεί να δείξει. Εσύ το βλέπεις συντεχνιακά και είναι δικό σου θέμα. Δεν σου μιλάω στον πληθυντικό γιατί τα ρε μαλάκα που άκουσα από συναδέλφους σου όταν ήμουν φαντάρος ήταν πολλά...
ΑπάντησηΔιαγραφήΓνώρισα και άξια στελέχη. Δεν θα σου πω ψέμματα. Ήταν και μάχιμοι και κύριοι.
Μπραβο Αντιστρατηγε.
ΑπάντησηΔιαγραφήFrom Toronto, Canada
Ντροπή στα λαμογια σαν τον Ζουλα.
(Τοποθετώ κι εδώ το ίδιο σχόλιο που υπάρχει στην αναδημοσίευση αυτής της ανάρτησης στο blog TaXalia. Στα πλαίσια του διαλόγου.)
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτρατηγέ, με όλο το σεβασμό –σου αναγνωρίζω τον εκνευρισμό και την προσπάθεια υπεράσπισης του ελληνικού Στρατού, λόγο της ιδιότητας του στρατιωτικού που έχεις– όμως, το να κρυβόμαστε πίσω από τα δάχτυλό μας δεν ωφελεί. Ειδικά για ένα τμήμα του δημοσίου που οι περισσότεροι άρρενες το έχουμε υπηρετήσει και γνωρίσει από πολύ κοντά.
Οι στρουθοκαμηλισμοί δεν ωφελούν. Οι Ένοπλες Δυνάμεις έχουν προβλήματα. Και το κακό είναι ότι κανείς (ή σχεδόν κανείς), από εσάς τα υψηλόβαθμα στελέχη τους, δεν κάνετε κάτι για να τις διασώσετε από αυτά (εννοώ έργα, όχι μόνο λόγια). Έχετε γίνει –επιτρέψτε μου– οι περισσότεροι «φιλιππινέζες» των πολιτικάντηδων και συναλλάσσεστε τις καριέρες σας με τα ρουσφέτια και τις μικροχαρούλες που σας ζητούν. Ουσιαστικά, έχετε ακυρώσει μόνοι σας τη βασικότερη παράμετρο για το αξιόμαχο ενός στρατού: το σεβασμό στην ιεραρχία, με όλα τα συνεπακόλουθα –που περιγράφονται (και) στο παραπάνω άρθρο. Συνεπώς, σε αυτή την περίπτωση, όσα γράφει το «παιδί του μπαμπά του» (για τον δημοσιογράφο: δεν αμφιβάλλω ότι έτσι είναι) είναι πέρα για πέρα αληθή δυστυχώς.
Μακάρι να δείτε, όλοι σας, την πραγματικότητα και να δράσετε πριν να είναι πολύ αργά. Εδώ δεν βρισκόμαστε σε στρατηγική επιθεώρηση, να κρύβουμε την σκόνη κάτω από το χαλί και να λέμε ποιήματα πατριωτικά… Επιβεβαιώνουμε την αλήθεια που βιώσαμε, υπηρετώντας την πατρίδα, σε αυτές τις δύσκολες περιοχές των προκεχωρημένων φυλακίων του Έβρου. Αλλά και την αλήθεια που μας μεταφέρουν οι «μονιμάδες» φίλοι και συγγενείς, από τη σημερινή κατάσταση του Στρατού.
Η κριτική δεν αποσκοπεί στην απαξίωση των Ενόπλων Δυνάμεων, αλλά γίνεται για μην απαξιωθούν τελικώς. Δεν μπορεί μόνο με την επίκληση του αξιόμαχου ορισμένων εκλεχτών – ειδικών σωμάτων να καλύπτουμε την κακή κατάσταση των υπόλοιπων σωμάτων του Στρατού.
Η γενίκευση παραπέμπει σε φασισμό. Τα τελευταία χρόνια υπάρχει απαξίωση όλων των θεσμών και τούτο συνέβαλε στην κατάσταση που σήμερα βιώνουμε, εννοώ την οικονομική κρίση που κατά την γνώμη μου είναι βαθύτατα κοινωνική. Υπάρχουν στελέχη των ενόπλων δυνάμεων και είναι τα περισσότερα που εργάζονται νυχθημερόν χωρίς να σκέφτονται τις αμοιβές τους και τις ταλαιπωρίες που υφίστανται οι ίδιοι και κυρίως οι οικογένειές τους με τις συνεχείς μεταθέσεις στις ακριτικές κυρίως περιοχές. Ποιος έχει το δικαίωμα να απαξιώνει την προσπάθεια αυτών των ανθρώπων; Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Στην Δημοκρατία δεν έχουν θέση οι αφορισμοί αλλά η θεραπεία των κακών κειμένων μέσα πάντα από Δημοκρατικές διαδικασίες και αυτό είναι υποχρέωση όλων μας.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜε σεβασμό σε κάθε άποψη
Ενας Συνταγματάρχης
(Τοποθετώ κι εδώ το ίδιο σχόλιο που υπάρχει στην αναδημοσίευση αυτής της ανάρτησης στο blog TaXalia. Στα πλαίσια του διαλόγου.)
ΑπάντησηΔιαγραφήΑγαπητέ κ. Καστραντά, δεν θέλω να κάνω τον συνήγορο του "διαβόλου", πόσο μάλλον αν ευσταθούν αυτά που λέτε, δεν θα κάνω το συνήγορο ενός ακόμα "βυσματία".
Θα αναφερθώ στις δικές μου εμπειρίες, Και για την ακρίβεια στην περίοδο της θητείας μου στα Βρυσικά Διδυμοτείχου, την περίοδο 2003-2004.
Σε μιά από τις πιό "μάχημες¨μονάδες, με πιθανή θνησιμότητα σε περίοδο πολέμου γνωστή φαντάζομαι σε εσάς, η συντηριπτική πλειοψηφία των μόνιμων υπαξιωματικών ήταν αυτή που περιγράφει ο αρθογράφος. Δεν νοείται σε εμένα, με τα ιδανικά τα οποία είχα και εν μέρει έχω ακόμα, να κατεβάζουν τα ουίσκι στις 11:00 καθημερινά, μαζεμένα στελέχη του Ε.Σ., στον όρχο.
Δέν νοείται να ζητά ο κομματάρχης υποδιοικητής "φακελάκι¨για την άδεια, ακόμα και αν οι νόμιμες μέρες αδείας είναι περισσότερες από τις εναπομείνασες μέρες θητείας!
Δεν νοείται, τα περισσότερα στελέχη, μικρότερα από εμένα στην ηλικία, να μην μπορούν να τρέξουν στις Κυριακάτικες ασκήσεις εκγύμνασης, ούτε την μισή απόσταση από την δική μου (και δεν ήμουν κανένας πρωταθλητής...)!
Τα σχετικά παραδείγματα που έχω, είναι αρκούντως πολλά, ώστε να καταδείξουν τον κανόνα. Φαντάζομαι πώς και εσείς.
Η μοναδική αίσθηση αξιόμαχου, μου δινόταν από ελάχιστα στελέχη, και ακόμα περισσότερο στα φυλάκια της προκάλυψης, και εκεί κατά περίπτωση.
Έχω την εντύπωση πώς, όπως και στο δημόσιο, οι λίγοι τραβούν το κουπί σε αντίθεση με τους υπόλοιπους (όπως τα παραδείγματα που δώσατε)
Και πραγματικά θα ευχόμουν να μπορούσαν οι άξιοι να καθοδηγήσουν τους υπόλοιπους. Αλλά αλήθεια πώς? Όταν στην εκπαίδευση για ΛΥΒ, όταν οι περισσότεροι, άυπνοι από τις 38 συνεχόμενες μέρες υπηρεσίας και ασκήσεων στραφήκαμε κατά των 2 "βυσματούχων" που δεν έκαναν ούτε μία υπηρεσία και η απάντηση του Λοχαγού ήταν πώς "δεν μπορώ να κάνω τίποτα".
Όταν οι προαγωγές γίνονται με κομματικά κριτήρια, όταν οι μεταθέσεις γίνονται μέσω του (κυρίως) πολιτικού βύσματος και όταν ο Διοικητής της μονάδος τρέμει στο ακουστικό από την φωνή του γραμματέα του υπουργού..
Όταν περάσουν τα χρόνια, πώς θα έχει το σθένος να κάνει κάτι? Δεν θα το έχει...
Οπότε κ. Καστραντά, αντί να κρύβουμε τα σκουπίδια κάτω από το χαλί, καλύτερα να βγάζουμε στην φόρα μπάς και αλλάξει κάτι.
(Το αξιόμαχο οι εχθροί το ξέρουν καλά φαντάζομαι, τόσους "Τούρκους" γνωρίσαμε όλοι στην θητεία)