ΞΥΠΝΗΣΕ ΜΕΣΑ ΜΑΣ Η ΕΛΛΑΔΑ

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ Β. ΔΕΒΕΛΕΓΚΑΣ

Μια κουβέντα που ξεκίνησε με αφορμή τον εορτασμό της ημέρας της γυναίκας και τους αγώνες που δόθηκαν για την αξιοπρέπεια, το σεβασμό και για τα ίσα δικαιώματα στην εργασία με τους άνδρες, δεν άργησε να επεκταθεί στην οικονομική κατάσταση που βρίσκεται η χώρα και στις επιπτώσεις της στα εθνικά μας ζητήματα. Για να καταλήξει στο τέλος στο συμπέρασμα, πως οι καιροί απαιτούν οι γυναίκες να κατατάσσονται όπως και οι άνδρες στον Ελληνικό Στρατό! Και τότε, ακούστηκε η παρακάτω ιστορία. Μια ιστορία, που μας διηγήθηκε μία κυρία, κάτοχος δύο πανεπιστημιακών πτυχίων και μητέρα τριών παιδιών, που έκανε καριέρα στο στρατό:

«Τη λύση στο πρόβλημα, τη δώσαμε εμείς οι ίδιες οι γυναίκες που ήμασταν από τις πρώτες εθελόντριες που καταταγήκαμε στον Ελληνικό Στρατό! Δώσαμε μεγάλη μάχη για να αναδειχθούμε μέσα σε ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον που δυσκολεύονταν να μας δεχθεί. Παλέψαμε πολλές φορές, ακόμα και με τον ίδιο μας τον εαυτό! Κι όμως, τα καταφέραμε!

Εκείνες τις πρώτες και δύσκολες μέρες στη Μονάδα, ο αξιωματικός που ήταν υπεύθυνος για την εκπαίδευσή μας, μας κάλεσε εμένα και άλλες δύο κοπέλες για να μας ανακοινώσει πως το πρόγραμμα προέβλεπε για πρώτη φορά για τις γυναίκες, μια δύσκολη πορεία δώδεκα χιλιομέτρων σ’ ένα δύσβατο ορεινό δρομολόγιο! Μας ζήτησε μάλιστα, να αναλάβουμε οι τρεις μας, ως μεγαλύτερες στην ηλικία και αρχαιότερες στο βαθμό, την οργάνωση και την εκτέλεσή της. Αλληλοκοιταχτήκαμε αιφνιδιασμένες για λίγα δευτερόλεπτα κι ύστερα απαντήσαμε αποφασιστικά! «Είμαστε σίγουρες πως θα τα καταφέρουμε»!

Την άλλη μέρα το πρωί, όλα ήταν έτοιμα για το μεγάλο στοίχημα! Χωριστήκαμε σε τρεις διμοιρίες των τριάντα, φορέσαμε τη στολή εκστρατείας, την πλήρη πολεμική εξάρτυση με το κράνος το σακίδιο τις κουβέρτες και όλα τα προβλεπόμενα που παίρνουν και οι άντρες. Αναρτήσαμε το όπλο μας και βγήκαμε από το κτίριο του λόχου στο χώρο αναφοράς.

Εκεί, μας περίμενε μια μεγάλη έκπληξη! Είχαν μαζευτεί πενήντα με εξήντα κληρωτοί στρατιώτες οι οποίοι είχαν πληροφορηθεί πως θα πηγαίναμε οι γυναίκες για πορεία και μας υποδέχθηκαν με ειρωνικά σχόλια και χειροκροτήματα που συνοδεύονταν με τα γνωστά υποτιμητικά επιφωνήματα. Ευτυχώς όμως αυτό δεν κράτησε πολύ, γιατί μόλις εμφανίστηκε από τη γωνία ο αξιωματικός και τους αγριοκοίταξε, αυτοί το βάλανε στα πόδια!

Στα δύο πρώτα χιλιόμετρα, παρουσιάστηκαν και τα πρώτα προβλήματα σε μερικές από εμάς, που κιότεψαν και φλέρταραν με το νοσοκομειακό όχημα που μας ακολουθούσε. Όμως, δεν τους το επιτρέψαμε οι υπόλοιπες να αποφύγουν την πορεία και μοιραστήκαμε η κάθε μία από λίγο το φορτίο τους.

Όταν διαπίστωσε ο αξιωματικός μας πως τα πηγαίναμε περίφημα και πως είχαμε υψηλό ηθικό, διέταξε τον υπαξιωματικό ρυθμιστή του βήματος να αποσυρθεί και παραχώρησε σε μας όλη την πρωτοβουλία. Αυτή η κίνησή του να μας εμπιστευτεί μας ενθουσίασε, αλλά από έλλειψη εμπειρίας κάναμε το μοιραίο λάθος και επιταχύναμε αδικαιολόγητα το βάδισμα και το ρυθμό!

Θα είχαμε αφήσει πίσω μας πάνω από δέκα χιλιόμετρα, όταν επιτέλους το τέρμα της διαδρομής άρχισε να γίνεται ορατό! Την ίδια όμως στιγμή, συνειδητοποιήσαμε με τρόμο, ότι το τελευταίο χιλιόμετρο έπρεπε να το σκαρφαλώσουμε σε μια απότομη πλαγιά, δίπλα από μια απόκρημνη χαράδρα! Κι εμείς; …ήμασταν εντελώς εξαντλημένες! Μας είχαν ήδη εγκαταλείψει οι δυνάμεις μας όταν αντικρίσαμε τον «Γολγοθά», για τον οποίο παρότι είχαμε προειδοποιηθεί, δεν ήμασταν προετοιμασμένες να τον αντιμετωπίσουμε!

Σαν άρχισε η αναρρίχηση ήμουνα έτοιμη να καταρρεύσω! Οι ώμοι μου πονούσαν αφόρητα και το αριστερό μου χέρι που κρατούσε το όπλο δεν το ένιωθα καθόλου. Και το χειρότερο, το πείσμα και η θέληση να καταξιωθούμε ως γυναίκες που ως εκείνη τη στιγμή με στήριζαν, άρχισαν τώρα πια να υποχωρούν! Για λίγο λύγισα, όταν, καθώς περνούσαμε ανάμεσα από τους καταπράσινους θάμνους που κράταγαν ακόμα πάνω στα φυλλαράκια τους την πρωινή δροσιά, με κυρίευσε μία ακαταμάχητη επιθυμία να φύγω από τη γραμμή και ν΄ ακουμπήσω πάνω στις φυλλωσιές τους το πρόσωπό μου, που έκαιγε αφόρητα από την κούραση και την προσπάθεια!

Ζήτησα τη βοήθεια της Παναγιάς, να μη το βάλω κάτω. Έφερα το δεξί μου χέρι ως το στήθος και σχημάτισα έναν μικρό σταυρό στα κρυφά, ώστε να μην αντιληφθεί κανείς πως είχα πια περάσει τα όριά μου. Παναγιά μου, είπα, δώσε μου δύναμη! Δεν πρέπει να σταματήσω! Καμιά μας τώρα, δεν έχει το δικαίωμα να εγκαταλείψει!

Ο χρόνος λες και είχε σταματήσει! Τα πόδια μου μετρούσαν τα βήματα μηχανικά, χωρίς να παίρνουν εντολή από εμένα! Δεν τα ένοιωθα σχεδόν καθόλου!

Γύρισα το κεφάλι και κοίταξα δίπλα μου τις άλλες κοπέλες. Είχαν σφιγμένα τα χείλια και το βλέμμα τους εκλιπαρούσε την εντολή να σταματήσουμε!

Σκέφτηκα πως αν αποτυγχάναμε θα πήγαιναν στράφι, όλα όσα ως τότε είχαμε κατακτήσει! Κοίταξα προς τον τερματισμό απελπισμένα! Μένανε τώρα λιγότερα από διακόσια μέτρα, αλλά μου φαίνονταν ατέλειωτα! Είπα θα πέσω!

Και τότε, ακούστηκε από τις τελευταίες γραμμές μια ξεψυχισμένη στην αρχή φωνή που όμως όλο και δυνάμωνε… Σε γνωρίζω από την κόψη… ήμουν σίγουρη πως ήταν η Μαρία… του σπαθιού την τρομερή… ήταν παντρεμένη η Μαρία και είχε κι ένα μωράκι… σε γνωρίζω από την όψη… αργότερα μάθαμε πως στην πορεία ήταν ήδη έγκυος στο δεύτερο παιδί της… που με βία μετράει τη γη… η φωνή της ξαφνικά μας φάνηκε κρυστάλλινη… απ’ τα κόκαλα βγαλμένη… σαν κάποιος να έδωσε εκείνη τη στιγμή το σύνθημα αρχίσαμε όλες μαζί να τραγουδάμε τον εθνικό μας ύμνο… των Ελλήνων τα ιερά… ένας αντίλαλος αντήχησε από την άλλη πλευρά της χαράδρας που ακολουθούσε το τραγούδι μας… και σαν πρώτα ανδρειωμένη… κι όμως το τραγούδι που έφτανε στ αυτιά μας από τον απέναντι βράχο δεν είχε καθυστέρηση, δεν ήταν ο αντίλαλός μας. Λες και ήταν οι μανάδες μας αυτές που τραγουδούσαν. Λες και οι γιαγιάδες μας να ήταν αυτές που έσμιγαν μαζί μας τις φωνές τους. Λες και να ήταν ζωντανές, οι άγιες οι σκιές των γυναικών της Πίνδου! … χαίρε ω χαίρε Ελευθεριά!

Ξύπνησε μέσα μας η Ελλάδα και νικήσαμε»!

(sta-fora.blogspot.gr)

Περισσότερα »

ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΝΑ

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ Β. ΔΕΒΕΛΕΓΚΑΣ Πενήντα χρόνια είχαν περάσει κιόλας από τότε που ο κυρ Μιχάλης πάτησε για πρώτη φορά το πόδι του στην προβλήτα του λιμανιού της Αδελαΐδας, στη μακρινή Αυστραλία. Δεν είχε προλάβει να... διπλώσει στα τέσσερα το απολυτήριο που πήρε από τον Ελληνικό Στρατό, όταν τον κάλεσε η μεγάλη του αδελφή που ήταν παντρεμένη εκεί, να πάει να τη δει για μερικές βδομάδες. Που να το φανταζόταν τότε ο εικοσάχρονος Μιχάλης, πως του έμελλε να μείνει εκεί για πάντα. Παντρεύτηκε και έκανε δική του οικογένεια στην Αυστραλία και ούτε που θα ξαναγυρνούσε στην πατρίδα αν δεν έπαιρνε εκείνο το γράμμα από έναν Δικηγόρο της Αθήνας που του ζητούσε πληροφορίες για μια υπόθεση κληρονομιάς. Τότε ήτανε που θέριεψε και πάλι μέσα του, μετά από τόσα χρόνια, η επιθυμία να γυρίσει πίσω. Πόθησε να δει ξανά τον τόπο και το σπίτι που μεγάλωσε και έκανε εκεί τα πρώτα του όνειρα. Και να τος τώρα εδώ στο πατρικό του στην Ελλάδα, να στέκεται ολομόναχος ανάμεσα σε αναμνήσεις μακρινές και μικροπράγματα αγαπημένα, απείραχτα στην ίδια θέση όπως τα είχε αφήσει η μακαρίτισσα η μάνα του. Ένα δάκρυ γλίστρησε πάνω στο τσακισμένο από το χρόνο και τις αγκούσες της ξενιτιάς πρόσωπο του κυρ Μιχάλη… «Το σπίτι μας ρήμαξε, το πελέκησε η ερημιά». Έσκυψε και σήκωσε από το σκονισμένο πάτωμα μια ασπρόμαυρη παλιοκαιρίτικη φωτογραφία, θαμπή από την υγρασία και την εγκατάλειψη. Τη γέμισε με χνώτο και την έτριψε απαλά πάνω στο μανίκι του ώσπου καθάρισε τελείως και ζωντάνεψε μέσα στο άσπρο της το πλαίσιο η πρώτη μέρα του στο εργαστήρι του Χατζηκυριάκου, του αργυροχρυσοχόου. Ήτανε αυτός, παιδί ακόμα, μαζί με τον πατέρα του και τον μάστορα τον ξακουστό, όρθιοι ανάμεσα στα βαθιά ξύλινα ράφια του εργαστηρίου, που ήταν γεμάτα με αριστουργήματα παραδοσιακά, γιαννιώτικα. Ήταν εκείνη η μέρα που τον άρπαξε ο πατέρας του από το χέρι, πρωί πριν πάει στο σχολείο και του το ξέκοψε ορθά κοφτά, πως δεν μπορούσε πια να τον σπουδάζει και πως θα έπρεπε να μάθει μία τέχνη.  Έμαθε γρήγορα την τεχνική του νιέλλο ο Μιχάλης και πριν ακόμα πάει φαντάρος, άρχισε με επιμέλεια και φαντασία να δημιουργεί δικά του έργα, χαράζοντας το μέταλλο με απίστευτο ταλέντο και ευχέρεια. Και όταν μετά το στρατιωτικό ταξίδεψε στην Αυστραλία, ήρθε και τον συνάντησε η μοίρα! Καθώς μια μέρα βάδιζε αμέριμνος στους δρόμους της Αδελαΐδας, στάθηκε εμπρός σε μια βιτρίνα με έργα τέχνης λαϊκά, με διαφορετική από αυτή που γνώριζε τεχνοτροπία. Του άρεσαν, κι έτσι ανήσυχος που ήταν, πετάχτηκε απέναντι στα χαρτικά, αγόρασε ένα μπλοκ ζωγραφικής κι ένα μολύβι μαλακό και βάλθηκε να αντιγράφει τα σχέδια και τα εκθέματα απ τη βιτρίνα. Σαν τον επήρε χαμπάρι ο Αυστραλός ο μαγαζάτορας, βγήκε έξω και τον ρώτησε όλος περιέργεια. «Αυτή είναι η δουλειά μου, του απάντησε ο Μιχάλης, μπορώ κι εγώ να φτιάξω τέτοια στην Ελλάδα». Ο Αυστραλός δεν έχασε την ευκαιρία και του ζήτησε να μπει στο εργαστήρι του και να του φτιάξει κάτι από την τέχνη τη δική του, την ελληνική. Η εξέλιξη ήταν ραγδαία! Ο Αυστραλός ενθουσιάστηκε από τη δουλειά του Μιχάλη κι έτσι του πρότεινε συνεργασία. Τα έργα που έφτιαχνε το Ελληνόπουλο είχαν μεγάλη απήχηση στους ξένους και αγαπήθηκαν πολύ. Πολύ αγαπηθήκανε και ο Μιχάλης με την Λίνα, τη μονάκριβη κόρη του νέου του αφεντικού κι έτσι σε λίγους μήνες ο Αυστραλός, τον έκανε γαμπρό και συνεταίρο. Προχώρησε προσεκτικά ο κυρ Μιχάλης τώρα πάνω στο σανίδι και τράβηξε προς τη μεριά του παραθύρου που έβλεπε στο στενοσόκακο. Τίποτε δεν είχε αλλάξει τόσα χρόνια σε τούτη εδώ τη γειτονιά που είχε προσφάτως χαρακτηρισθεί παραδοσιακή και τα παλιά της σπίτια διατηρητέα. Στο περβάζι ήταν ακόμα έντονα αποτυπωμένο το ίχνος της γλάστρας με την ορχιδέα που φρόντιζε η μάνα του τα απογεύματα, χειμώνα καλοκαίρι. «Το λουλούδι της μεγαλοπρέπειας» έλεγε με καμάρι η μακαρίτισσα.  Όλοι οι ξένοι που περνούσανε από αυτό το καλντερίμι στεκόντουσαν συνεπαρμένοι, για να φωτογραφήσουνε ή και για να ζωγραφίσουνε το παραθύρι αυτό, κι αυτή την πήλινη τη γλάστρα, την αγαπημένη. Στιγμή δεν έχασε ο κυρ Μιχάλης! Πετάχτηκε απέναντι στα χαρτικά κι αγόρασε ένα μπλοκ ζωγραφικής κι ένα μολύβι μαλακό. Ύστερα, κάθισε απέναντι από το σπίτι σ΄ ένα πεζούλι, και βάλθηκε να σχεδιάζει την κάθε αμυχή, την κάθε του πληγή που έφερε πάνω του αυτός ο τοίχος. Και το μακρόστενο παράθυρο και τη γλαστρούλα με την ορχιδέα και τη μάνα! Ναι και τη μάνα! Αυτή τη μάνα που μεγάλωσε πέντε παιδιά και της τα πήρε η ξενιτιά γιατί δεν είχε να τα θρέψει! «Μάνα, ψιθύρισε ο κυρ Μιχάλης, μητέρα των αποικιών, των δυο ηπείρων και των πέντε θαλασσών, παγκόσμια μάνα. Μάνα της τέχνης, του πολιτισμού και της σοφίας, που δεν μπορείς στην αγκαλιά σου να κρατήσεις τα παιδιά σου. Για σένα Ελλάδα μάνα θα σκαλίσω πριν πεθάνω το πιο μεγάλο μου έργο, το πιο σπουδαίο μου επίτευγμα και θα σε πάρω εκεί, μαζί, στην ξενιτιά. Να μη σε ξαναχάσω»! (sta-fora.blogspot.gr) Υ.Γ.: Αυτή είναι η ιστορία του Μιχάλη, ενός εικοσάχρονου Ελληνόπουλου που ακολούθησε το μακρινό μονοπάτι που του χάραξε η μοίρα, από τα Γιάννενα ως την Αδελαΐδα. Όταν τον συνάντησα, πολλά χρόνια μετά τον ξενιτεμό του στην Αυστραλία, να στέκεται συγκινημένος απέναντι από το πατρικό του σπίτι στην οδό Ζαλοκώστα, διαπίστωσα από τα λεγόμενά του ότι γι αυτόν οι έννοιες Μάνα, Πατρίδα, Σπιτικό, ήταν ταυτόσημες.

Περισσότερα »

ΩΣΠΕΡ ΛΙΘΟΙ ΤΕ ΚΑΙ ΠΛΙΝΘΟΙ...

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ Β. ΔΕΒΕΛΕΓΚΑΣ Πριν ογδόντα πέντε περίπου χρόνια, ο Νίκος Καζαντζάκης, απεσταλμένος αθηναϊκής εφημερίδας  στον ναό της αρχαίας Φιγαλείας στην καρδιά της Πελοποννήσου, σημείωνε: «Και ξάφνου, σ΄ ένα απογύρισμα του βουνού, υψώνεται... ανεπάντεχα μπροστά του ο ξακουστός ναός του Επικουρίου Απόλλωνα. Ευθύς ως τον αντικρίσεις, καμωμένος όπως είναι με τις ίδιες πέτρες του βουνού, νοιώθεις την βαθειάν ανταπόκριση του τοπίου και του ναού. Σαν ένα κομμάτι του βουνού, πέτρα από την πέτρα του, φαντάζει ο ναός αξεχώριστα σφηνωμένος ανάμεσα στους βράχους, βράχος κι αυτός, μα βράχος που πέρασε από πάνω του το πνεύμα. Έτσι πελεκημένες και τοποθετημένες οι κολόνες του ναού, εκφράζουν την ουσία όλης ετούτης της βουνίσιας αυστηρότητας κι ερημιάς. Θαρρείς πως είναι η κεφαλή του τοπίου, η ιερή γυροτραφισμένη περιοχή, όπου μέσα προφυλαγμένος αγρυπνάει ο νους του. Κι εδώ η αρχαία τέχνη, συνεχίζοντας κι εκφράζοντας τέλεια το τοπίο, δε σε ξαφνιάζει. Επιτήδεια, ήρεμα, από μονοπάτι ανθρώπινο σε ανεβάζει, χωρίς να λαχανιάσεις, στην κορυφή». Και συνεχίζει ο μεγάλος Έλληνας στοχαστής: «Από το καλύβι του φύλακα βγήκε μια γριούλα και τη ρώτησα: - Και τι ναι δω; - Ε, δε βλέπεις, πέτρες. - Και γιατί έρχονται από την άκρα του κόσμου και τις βλέπουν; Η γριά δίστασε μια στιγμή. Χαμήλωσε τη φωνή της: - Είσαι ξένος; με ρωτάει. - Όχι Έλληνας. Πήρε θάρρος η γριούλα, σήκωσε τους ώμους: - Κουτόφραγκοι! έκαμε κι έσκασε στα γέλια». Τι γρήγορα που πέρασαν τα χρόνια και φτάσαμε αισίως στο 2015! Γρήγορα σαν νεράκι. Ωστόσο οι πέτρες μείνανε αγέραστες κι εμείς εδώ οι ιθαγενείς, καθόλου δεν αλλάξαμε, καθόλου! Ούτε οι κουτόφραγκοι αλλάξανε, αφού επιμένουν και σήμερα να έρχονται στη χώρα μας κατά χιλιάδες για να χαζέψουν τα λιθάρια. Κι αν δεν με πιστεύετε, ιδού πιο κάτω η απόδειξη, όπως μου τη φανέρωσε μια φίλη που πήγαινε γυρεύοντας! Ήθελε σώνει και καλά να επισκεφθεί τον βράχο της Θυσίας του Ζαλόγγου και τα ερείπια της πάλαι ποτέ πανέμορφης Κασσώπης, που τώρα οι ντόπιοι, παρά τις δόξες που είχε κάποτε γνωρίσει, την εγκατέλειψαν έτσι, τελείως παραμελημένη: «Ήταν ένα όμορφο ζεστό πρωινό προς το τέλος του Αυγούστου όταν αποφασίσαμε μαζί με τον άντρα μου να πάμε στο Ζάλογγο. Αφήσαμε χαμηλά το αυτοκίνητο και κινήσαμε για την ανάβαση. Προχωρούσαμε αργά, παρέα με ένα ζευγάρι από το Κιλκίς και τα παιδάκια τους. Και πιο πάνω σκαρφάλωναν με απίστευτη ταχύτητα δυο Γερμανίδες τουρίστριες και ακόμη πιο πέρα, συνωστίζονταν κοντά στην κορυφή, πληθώρα από τουρίστες κατά ομάδες. Όσο ανεβαίναμε τόσο απλώνονταν τριγύρω μας το πανέμορφο ηπειρώτικο τοπίο που έφτανε ως το Ιόνιο πέλαγος κι ακόμα παραπέρα. Στις διπλανές ραχούλες μια άλλη θάλασσα από φασκόμηλο και ρίγανη και μέντα, έκανε την ανάσα μας ανάλαφρη. Είχα μεγάλο καημό να δω από κοντά το έργο του Γεωργίου Ζογγολόπουλου που όταν το έβλεπα από μακριά μου φαινόταν σα να κινείται σ έναν ατέρμονα χορό. Τον χορό της Θυσίας και της αυταπάρνησης που χόρεψαν οι ηρωίδες Σουλιώτισσες που προτίμησαν τον θάνατο από την ατίμωση. Κάποτε φτάσαμε στην κορυφή συνεπαρμένοι, χωρίς να ιδρώσουμε, χωρίς να κουραστούμε. Το πλακόστρωτο δεν ήταν καθαρό, αλλά, εντάξει είπαμε περνάνε άνθρωποι και ζώα, δεν δώσαμε και τόση σημασία. Ύστερα, κάναμε μία έτσι, τραβήξαμε την πόρτα που ήταν δεμένη με σχοινιά και μπήκαμε στον χώρο του μνημείου. Και τότε είναι που μου πέσανε τα μούτρα! Δεν είχε μέρος να πατήσεις. Ο τόπος ήτανε γεμάτος ακαθαρσίες από τα ζωντανά που φαίνεται πως κάποιος τα έβαλε εκεί πρωτύτερα να τα φυλάξει. Οι δύο Γερμανίδες που είχαν φτάσει πριν από εμάς, έσπρωχναν με τα πόδια τους τις κοπριές για να κάνουν διάδρομο και να περάσουν. Άλλοι τουρίστες γελούσαν κι άλλοι δεν μπορούσαν να κρύψουν την αηδία από τα πρόσωπά τους. Τότε μας πλησίασε το ζευγάρι από το Κιλκίς. Δεν τολμάμε να μιλήσουμε ελληνικά, μας είπαν. Ντρεπόμαστε. Είπαμε κι άλλα διάφορα με αυτό το ζευγάρι, βγάλαμε και φωτογραφίες. Τέλος πάντων, κατεβήκαμε κάτω. Η ώρα είχε πάει δώδεκα και είχαμε χρόνο να πάμε να δούμε και την αρχαία Κασσώπη που ήταν εκεί κοντά. Φτάνοντας στον χώρο της Κασσώπης συναντήσαμε μπροστά στην είσοδο, που ήταν κλειστή, ένα τζιπ με τέσσερις Πολωνούς, τις δύο Γερμανίδες, το ζευγάρι από το Κιλκίς και ένα μικρό λεωφορείο με Ιταλούς που είχαν μαζί τους και δυο παιδάκια που ο πατέρας τους ήταν Έλληνας και η μαμά τους Ιταλίδα. - Τι γίνεται εδώ πέρα βρε παιδιά; - Τι να γίνει; Η πόρτα είναι κλειστή και δεν υπάρχει φύλακας. Φαίνεται πως θα πείνασε και πήγε να ταϊστεί και να ποτιστεί! Κι άλλη περιπέτεια μας περιμένει, σκέφτηκα. Ετοιμαστήκαμε όλοι να φύγουμε όταν οι δυο Γερμανίδες πέρασαν περιμετρικά στο συρματόπλεγμα και σε κάποιο σημείο που ήταν χαλαρό το ανασήκωσαν και τρύπωσαν μέσα έρποντας. Ακολουθήσαμε κι εμείς, σηκώσαμε πιο ψηλά τα σύρματα και μπήκαμε σκυφτοί. Τα δύο παιδάκια από το ιταλικό λεωφορείο που γνώριζαν πολύ καλά τα ελληνικά και ήταν ενημερωμένα για την ιστορία της αρχαίας αυτής πόλης και για τα βασικά κτίρια, ανέλαβαν να μας ξεναγήσουν στο θέατρο, στο ωδείο και στους ναούς. Ο χώρος απέπνεε γαλήνη και ενέργεια, χωρίς ωστόσο να έχει διάθεση να μας αποκαλύψει τα μυστικά του.Τον περιηγηθήκαμε όλον. Η θέα που μας προσέφερε ήταν μαγευτική. Μέσα στο ίδιο οπτικό πεδίο χώραγε η Λευκάδα, το Άκτιο, το Ιόνιο και όλη η κοιλάδα που στρωνότανε μπροστά μας σαν χαλί. Αυτό ήταν! Φεύγοντας οι περισσότεροι ευχαρίστησαν τις Γερμανίδες για την πρωτοβουλία τους, γιατί είχαν κάνει χιλιάδες χιλιόμετρα οι άνθρωποι να έρθουν να δουν αυτές εδώ τις ¨πέτρες¨ και θα ήταν κρίμα να φύγουν άπραγοι, από την αδιαφορία της ελληνικής πολιτείας και των ντόπιων, που φαίνεται πως δεν είναι σε θέση να εκτιμήσουν τον πνευματικό και υλικό θησαυρό, που αγκαλιάζει αιώνες τώρα αυτός εδώ ο τόπος». (sta-fora.blogspot.gr)

Περισσότερα »

ΚΟΜΑΝΤΟ 1011, ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ «ΑΣΤΑΚΟΣ»

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ Β. ΔΕΒΕΛΕΓΚΑΣ Το κομάντο της εφορίας βίδωσε με προσοχή τον σιγαστήρα στο ειδικό αεροβόλο πιστόλι του! Ύστερα τοποθέτησε στην κάννη του την αμπούλα με το υπνωτικό και... περίμενε. Ανασήκωσε δύο φορές νευρικά τον αριστερό του ώμο! Ήταν ανήσυχος! Δεν είχαν περάσει ούτε δυο μήνες από τότε που τον συνέλαβε κατά λάθος η αστυνομία της Σάμου, ύστερα από ένα ανώνυμο τηλεφώνημα που έγινε την ώρα που έκανε έλεγχο ως εφοριακός υπάλληλος σε μια ψαροταβέρνα του νησιού. Εκεί τον στρατολόγησε η νεοσύστατη μυστική υπηρεσία της κυβέρνησης «Καθαρά Σπίτια». Μια υπηρεσία που είχε το δικαίωμα να μπαίνει απροειδοποίητα στα σπίτια των πολιτών και να  ερευνά για αδήλωτα στην εφορία περιουσιακά στοιχεία. Πέρασε ο εν λόγω εφοριακός υπάλληλος μια ταχύρυθμη εκπαίδευση με επιτυχία και ονομάστηκε κομάντο, με κωδικό 1011. Βρισκόταν σε μια ολιγοήμερη άδεια, που του δόθηκε τιμητικά με την αποφοίτησή του από τη Σχολή, όταν ακούστηκε το ring tone «Παπαλάμπραινα» στο ολοκαίνουργιο υπηρεσιακό κινητό του τηλέφωνο, ip6 plus! Ήταν ο Αρχηγός! - Μα είμαι σε διακοπές στη Λούτσα αρχηγέ μου! - Η αποστολή είναι εξαιρετικά σοβαρή και επείγουσα, κομάντο! Μάζεψέ τα και έλα γρήγορα στα κεντρικά για εντολές. Από τώρα αρχίζει η επιχείρηση «ΑΣΤΑΚΟΣ» που αφορά στη φορολόγηση της πλουτοκρατίας. Αυτή η συνομιλία σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα θα διαγραφεί! Έτσι λοιπόν ο 1011, μαζί με έναν βοηθό ειδικό στην εκτίμηση χρυσαφικών, πινάκων ζωγραφικής και άλλων τινών τιμαλφών, βρέθηκαν τρεισήμισι η ώρα το πρωί να ξεροσταλιάζουν στο κατασκόταδο, έξω από την πολυτελή  βίλα του ύποπτου για φοροδιαφυγή μεγαλοεργολάβου. - Ήρθε η ώρα να μπουκάρουμε «Λαλαούνη»! Αυτό ήταν το ψευδώνυμο του βοηθού του. Πήδα τον φράχτη και μόλις εμφανιστεί το ντόπερμαν θα του ρίξω με το αεροβόλο και θα το υπνωτίσω πριν σε φάει. - Κοίτα να μην αστοχήσεις αφεντικό! - Μην ανησυχείς, είπε το κομάντο και ανασήκωσε δυο φορές νευρικά τον αριστερό του ώμο!  Ο Λαλαούνης, πήδηξε τρεμάμενος από τον φόβο του τον πέτρινο φράχτη και κατευθύνθηκε προς την ξύλινη πόρτα της βίλας. - Αφεντικό δεν υπάρχει σκύλος. Λάθος πληροφορία μας έδωσαν από τα κεντρικά. Μια γάτα είδα στον κήπο και πολλές σκνίπες. Πεδίο ελεύθερο! Το κομάντο έβαλε το πιστόλι στην τσέπη του παντελονιού του και πήδηξε τη μάντρα. Μετά, έκοψε με την πένσα υπηρεσίας όλα τα εξωτερικά καλώδια της βίλας για να εξουδετερώσει τον συναγερμό και μπήκε στο σπίτι από την πίσω πόρτα που τη βρήκε ανοιχτή! Έδεσε χειροπόδαρα έναν Ασιάτη υπηρέτη που κοιμόταν του καλού καιρού στην κουζίνα, και έστειλε τον Λαλαούνη να ελέγξει τα δωμάτια για τον «κρυμμένο θησαυρό»! - Εδώ μέσα είναι όλα ψεύτικα αντίγραφα, φώναξε ο Λαλαούνης. Πρέπει να ακυρώσουμε την επιχείρηση! - Αυτό δεν μπορεί να γίνει, είπε το κομάντο και ανασήκωσε δύο φορές νευρικά τον αριστερό του ώμο. Ήδη ενημέρωσα τον αρχηγό και καταφθάνουν με τον υπουργό και τα κανάλια. - Ξέρετε κύριε, είπε τραυλίζοντας ο Ασιάτης υπηρέτης. Το αφεντικό δεν μένει πια εδώ. Μετακόμισε με όλη του την οικοσκευή, πριν τρία χρόνια στο Σίτυ στο Λονδίνο, όπου και μένει μόνιμα. Εδώ έρχεται μόνο για διακοπές, για να δει μπάλα και για καμιά «δουλίτσα»! Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει την φράση του ο υπηρέτης, και ξαφνικά η νύχτα έγινε μέρα. Όλοι οι προβολείς από τα περιπολικά που είχαν περικυκλώσει το σπίτι άναψαν και οι κάμερες από τα εξωτερικά συνεργεία της τηλεόρασης, άρχισαν να μεταδίδουν ρεπορτάζ σε απευθείας σύνδεση με την Εκάλη. Το κομάντο πλησίασε και ενημέρωσε εμπιστευτικά, με κάθε λεπτομέρεια για τα καθέκαστα, τον αρχηγό του και τον υπουργό. Ο υπουργός που τον άκουγε αδιάφορα, έβγαλε από τη τσέπη του ένα χαρτάκι και έριξε μια γρήγορη ματιά στο λογύδριο που του είχαν ετοιμάσει οι συνεργάτες του ειδικά για την περίπτωση. Ύστερα πλησίασε στις κάμερες. - Ελληνίδες - Έλληνες, σε λίγο ξημερώνει μια ιστορική μέρα. Μπορώ να πω με υπερηφάνεια ότι είμαστε η πρώτη ελληνική κυβέρνηση που τόλμησε να φορολογήσει την πλουτοκρατία. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ακόμη ότι από τώρα και εις το έξης, με κάθε ευρώ που θα εισπράττει το κράτος από την πάταξη της μεγάλης φοροδιαφυγής, θα ενισχύεται σημαντικά η κοινωνική μας πολιτική στην υγεία και την παιδεία, και θα ελαφρύνονται από την φορολογία σταδιακά, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι που μέχρι τώρα σήκωναν όλο το βάρος… - 1011, που βρίσκεται ο υπηρέτης; Ρώτησε ανήσυχος ο αρχηγός. - Αυτός φαίνεται πως ήταν άυπνος αρχηγέ μου και τον πήρε πάλι ο ύπνος, είπε το κομάντο και χάιδεψε ασυναίσθητα το αεροβόλο πιστόλι που κάπνιζε στο βάθος της τσέπης του παντελονιού του. Θα φροντίσω να ξυπνήσει στο αεροπλάνο που θα τον γυρίζει στην πατρίδα του. Με τον μεγαλοεργολάβο τι θα κάνουμε; - Η επιχείρηση «ΑΣΤΑΚΟΣ» ολοκληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία, 1011. Αυτόν θα τον αναλάβουν ανώτερα από εμάς κλιμάκια, γιατί είναι πρόσωπο που εκφεύγει της δικής μας δικαιοδοσίας. - Κατάλαβα, απάντησε με νόημα το κομάντο και ...ανασήκωσε δυο φορές νευρικά τον αριστερό του ώμο. (sta-fora.blogspot.gr)

Περισσότερα »

Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΗΤΑΝ ...ΑΛΜΥΡΗ

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ Β. ΔΕΒΕΛΕΓΚΑΣ - N¥?©8GT_N... - Σάλτι, δεν είμαστε πια στο Άρη! Μπαίνουμε ήδη στη γήινη ατμόσφαιρα και πρέπει να μιλάμε τη γλώσσα τους! Και σταμάτα επιτέλους να βρίζεις. Ο Σάλτι και ο Πέπερ, ανώτατοι δημόσιοι λειτουργοί της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης του Πλανήτη Άρη (ΠΑΔΙΠΑ), κατευθύνονται προς... τον Γαλάζιο Πλανήτη για την ετήσια τακτική αξιολόγηση του τομέα G28-ΕΥΡΩΠΗ. - Συγνώμη Πέπερ, αλλά ποτέ μου δε χώνεψα τη Γη. Το δείγμα ζωής που καλλιεργούμε σ΄ αυτόν τον πλανήτη παρουσίασε πολλές αστοχίες. Ειδικά το πρότυπο που αφήσαμε  σε εκείνη τη χερσόνησο με τα πολλά νησάκια που την ονομάζουν ακόμα Ελλάδα, είναι ιδιαίτερα προβληματικό. Στην αρχή τα πήγαιναν υπέροχα και είχαμε όλοι στον Άρη την ελπίδα ότι θα εξελισσόταν ένα ανθρώπινο είδος εξαιρετικό. Στη συνέχεια όμως φαίνεται ότι παρουσιάστηκαν κάποιες επιπλοκές στον κώδικα αναπαραγωγής τους και η ΠΑΔΙΠΑ πλέον ανησυχεί βάσιμα! - Σάλτι τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Ο καιρός φαίνεται υπέροχος και είναι ευκαιρία να ζεσταθεί λίγο το κοκαλάκι μας, γιατί στον Άρη μας τσάκισε το κρύο, η υγρασία και το αλατόνερο! Θα ρίξω μια ματιά στον φάκελο ¨ΕΛΛΑΔΑ¨ πριν προσγειωθούμε, για να δούμε τι έλεγε η προηγούμενη αξιολόγηση. - Οι Έλληνες  λέει, είναι ένας ανάδελφος λαός που όμοιός του δεν υπάρχει σε όλους τους γνωστούς ως σήμερα Γαλαξίες. Παρουσιάζουν δύο πρόσωπα εκ διαμέτρου αντίθετα. Όταν βρίσκονται στη χώρα τους, είναι γκρινιάρηδες, μίζεροι, απείθαρχοι, αναρχικοί, τρώνε τα δάνεια που παίρνουν και στη συνέχεια φαγώνονται μεταξύ τους και παρουσιάζουν τάσεις αυτοκαταστροφικές. Αντίθετα όταν βρίσκονται στο εξωτερικό, μπορεί να σε σκοτώσουν αν πεις κακιά κουβέντα για την πατρίδα τους, πειθαρχούν υποδειγματικά στους νόμους και στους κανόνες του κράτους που ζουν, είναι αισιόδοξοι και δημιουργικοί. - Γενικά, σαν λαός δεν είναι ποτέ ευχαριστημένος και δεν εκτιμά, όσα με κόπους, αγώνες και θυσίες έχουν κατακτήσει οι πρόγονοί του. Είναι ευκολόπιστος και ευπρόσβλητος στόχος για τους καιροσκόπους, με αποτέλεσμα να μετατρέπεται σε θύμα, σε όσους του τάζουν αλλαγές, ανατροπές και διάφορα τέτοια παραμύθια. Αγνοεί την Ιστορία του και αντί να έχει σαν πρότυπα τους ήρωες και τους σοφούς προγόνους του, μιμείται τα θλιβερά σκύβαλα της σύγχρονης σόου μπιζ, που είναι παράγωγα κατώτερων πολιτισμών. - Σάλπι επιτέλους φτάσαμε, πήγαινε να προσγειώσεις το διαστημόπλοιο σε εκείνον τον αρχαιολογικό χώρο, ανάμεσα από τα ερείπια με τους αρχαίους ελληνικούς κίονες και τον παλιό βυζαντινό ναό. Πλησίασε μόνο με προσοχή, για να μη σηκωθεί κουρνιαχτός από τη σκόνη, τη βρόμα και το σκουπιδαριό. Οι δύο εξωγήινοι αφού κατάφεραν μεταμφιεσμένοι κατάλληλα να γυρίσουν όλη τη χώρα, χωρίς να γίνουν αντιληπτοί, άραξαν στου Μπαϊρακτάρη για να συντάξουν την διαπλανητική τους αναφορά και να παραγγείλουν από ένα πιτόγυρο κομπλέ, με διπλή πίτα, φρέσκο κρεμμυδάκι και γινομένη ντομάτα. ΑΝΑΦΟΡΑ. ΦΑΚΕΛΟΣ ΕΛΛΑΔΑ: Πολιτική κατάσταση. «Επιβεβαιώνεται αναδελφότητα πληθυσμού. Οι Έλληνες επειδή παρουσιάζουν αδυναμία να κυβερνηθούν από μόνοι τους, βρίσκονται κάτω από αυστηρή επιτήρηση που προς το παρόν την λένε κουαρτέτο. ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: (α) Αναμένεται για λόγους εθνικής αξιοπρέπειας, να ακολουθήσει εξάμηνες σκληρές διαπραγματεύσεις με το κουαρτέτο για την αλλαγή του όρου σε «θεσμοί». (β) Αν και αριστερής ιδεολογίας, υπέκυψε στις πιέσεις των δανειστών και υπέγραψε ένα σκληρό νεοφιλελεύθερο μνημόνιο. (γ) Ο λαός για να την τιμωρήσει, την ξαναψήφισε για να το εφαρμόσει. (δ) Υποσχέθηκε και υπέγραψε με το μνημόνιο ιδιωτικοποιήσεις, τις οποίες όμως δεν προέβλεπε στο προεκλογικό της πρόγραμμα και που οι υπουργοί της έχουν δεσμευθεί δημόσια ότι δεν πρόκειται να τις προωθήσουν. (ε) Ο Έλληνας πρωθυπουργός προσκεκλημένος του ιδρύματος Κλίντον στις ΗΠΑ, σε δημόσια συνέντευξη που μεταδόθηκε σε ολόκληρη τη Γη με στόχο να προσελκύσει επενδύσεις, αντί να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία που του παρουσιάστηκε, εμφανίστηκε ανημέρωτος, αμήχανος και χωρίς σχέδιο και αναπτυξιακή στρατηγική. Επιπλέον διαμήνυσε σε όλους ότι πρώτη του προτεραιότητα είναι να αλλάξει την Ευρώπη και να την «εκδημοκρατίσει» σαν την Ελλάδα!!! ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ: Η αντιπολίτευση βρίσκεται επίσης σε κατάσταση αλαλούμ. (α) Ο λαός με την ψήφο του τιμώρησε την αξιωματική αντιπολίτευση και τα συστημικά κόμματα, για να αντιπολιτεύονται την πολιτική που τα ίδια πιστεύουν ότι πρέπει να εφαρμόζεται. (β) Η αξιωματική αντιπολίτευση αντί να καθορίσει, όπως η ίδια παραδέχεται ότι απαιτείται, μια νέα σύγχρονη στρατηγική του κόμματος, να προσδιορίσει σαφώς την νέα της πολιτική ταυτότητα και στη συνέχεια να αναζητήσει τον κατάλληλο αρχηγό για να την εφαρμόσει, βιάζεται να εκλέξει πρώτα αρχηγό, λες κι αυτό να είναι το πρόβλημά της. (γ) Τα ακραία κόμματα της αντιπολίτευσης, μάταια αναζητούν μια άλλη σοβαρή χώρα ανά την υφήλιο, που να εφαρμόζει με επιτυχία την πολιτική που τα ίδια προτείνουν. (δ) Ο λαός έβαλε με την ψήφο του στη Βουλή, ένα κόμμα που για τριάντα χρόνια θεωρούσε «γραφικό» τον αρχηγό του. ΓΕΝΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Το δείγμα αντιδρά αψυχολόγητα! Αδύνατος η πρόβλεψη των εξελίξεων! Κινδυνεύει η ανθρωπότητα! ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ: (α) Το φαινόμενο εκφεύγει των αρμοδιοτήτων της ΠΑΔΙΠΑ και πρέπει να διερευνηθεί περαιτέρω. (β) Οι εξωγήινοι που επισκέπτονται τη Γη να δοκιμάζουν υποχρεωτικά πιτόγυρο κομπλέ, με διπλή πίτα, φρέσκο κρεμμυδάκι και ντομάτα». - Σάλτι η αποστολή μας εδώ ολοκληρώθηκε. Επιστρέψουμε στον Άρη… - Πέπερ κοίτα από το παράθυρο πόσο ωραίος φαίνεται από το διάστημα ο Γαλάζιος Πλανήτης. - Ωραίος και χωρίς να φαίνονται πουθενά τα σύνορα, όπως είπε και ο Βαρουφάκης σε μια συνέντευξή του προχθές στο διαπλανητικό CNN Ανδρομέδα. - Ποιος το είπε; - Ο Βαρουφάκης! - N¥?©8GT_N... (sta-fora.blogspot.gr)

Περισσότερα »

ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΔΥΣΚΟΛΗ ΜΕΡΑ

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ Β. ΔΕΒΕΛΕΓΚΑΣ «Άλλος αέρας βρε παιδάκι μου εδώ, πολιτισμένος! Θα πω στον Μένιο, να μου αγοράσει ένα μικρό διαμερισματάκι για να μένω όταν θα έρχομαι για ψώνια στην Ελβετία. Μια φωλίτσα!» Αυτά σκεφτόταν η κ Λάουρα την ώρα που... αντάλλασσε χειραψία με την Ελβετίδα υπάλληλο της Τράπεζας Monte TapianoLtd, που ήρθε να την υποδεχθεί στο αεροδρόμιο της Ζυρίχης και να της επιδώσει την ολοκαίνουρια πλατινένια πιστωτική της κάρτα. - Τι να σου πω δεσποινίς μου, είπε αφήνοντας έναν βαθύ αναστεναγμό η κ Λάουρα, σήμερα είμαι πολύ στεναχωρημένη. Από το πρωί όλα μου πάνε στραβά κι ανάποδα! Να σκεφτείς ότι λίγο πριν την προσγείωση, πιάστηκε το δάχτυλό μου στην παγωθήκη της σαμπάνιας και μου έσπασε το νύχι. Δεν ξέρω πως θα το ξεπεράσω! Θα τρελαθώ! Η υπάλληλος, έκανε ένα μορφασμό που ελευθέρωνε όλη της την κατανόηση και τη συμπάθια προς την πολύ καλή της πελάτισσα, για το ανεπάντεχο ατύχημα που της συνέβη. Έπειτα, τη συνόδευσε με το ταξί που περίμενε στην έξοδο του αεροδρομίου, ως την οδό Bahnhofstrasse ή αλλιώς την «οδό των πολυτελών καταστημάτων» όπως την ξέρουν οι ευυπόληπτοι πολίτες της Ελληνικής Δημοκρατίας! Ο Μένιος και η Λάουρα κόντευαν να συμπληρώσουν εννιά χρόνια γάμου, χωρίς να έχουν ακόμη παιδιά. Θες η έντονη ζωή του Μένιου που είχε πάθος με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό και την ιστιοπλοΐα, θες η αναποφασιστικότητα της Λάουρας που δεν ήθελε με τίποτα να θυσιάσει τη σιλουέτα της στον βωμό μιας γέννας, το πήγαιναν το πράμα από αναβολή σε αναβολή! Από λεφτά; Με τη σέσουλα! Αυτό το είχαν φροντίσει οι «αυτοεξόριστοι» μπαμπάδες τους, που ήταν από κείνους που σαν γύρισαν στην Ελλάδα με τη μεταπολίτευση, εκμεταλλεύτηκαν την κομματικοποίηση και την αποδιοργάνωση του κράτους και σαν μόνιμοι προμηθευτές του δημοσίου με τις κατάλληλες γνωριμίες στο υπουργείο εμπορίου και στο κόμμα, πήρανε του κόσμου τις επιδοτήσεις κάτω από το τραπέζι και κάνανε τεράστιες περιουσίες. Τα διακοσάευρα και τα εκατοδόλαρα, κατέφθαναν από όλες σχεδόν τις κατευθύνσεις που συνδέουν τηνMonte Tapiano Ltd, με τους φορολογικούς παραδείσους των πέντε ηπείρων και των επτά θαλασσών. Έτσι το ζευγάρι δεν είχε την παραμικρή έγνοια και ανησυχία, για το πώς θα ξημερώσει η επόμενη μέρα, ο μήνας, τα χρόνια και οι γενιές του. Η Λάουρα δεν έχασε χρόνο, ξεχύθηκε και «σήκωσε» τα καταστήματα με τη γυναικεία μόδα, τα γυναικεία αξεσουάρ, τα γυναικεία μεθυστικά αρώματα και φυσικά τα γυναικεία κοσμήματα, που την έκαναν να αισθάνεται ακόμα πιο όμορφη και κατά πολύ νεότερη. Τέλος, πριν καθίσει στην παρακείμενη πλατείαParadeplatz για μια ζεστή σοκολάτα, δεν παρέλειψε να φορτώσει την ολοκαίνουρια πλατινένια κάρτα της με ένα επώνυμο ανδρικό πουκάμισο από τις προσφορές της ημέρας, καθώς και μια μεταξωτή γραβάτα με την υπογραφή τουMassimo Scapellato, για τον Μένιο της. Μετά από λίγο όμως άρχισε να πλήττει. Ανέβασε στο twitter μια selfie με φόντο το κτίριο της Credit Suisse, ρούφηξε δυο γουλιές από τη σοκολάτα της και κοίταξε με παράπονο το σπασμένο της νύχι. Την απελπισία της, την διέκοψε το κουδούνισμα του κινητού της. - Πλήττω αφάνταστα Μένιο μου!  Ήταν ο άντρας της από το Μόντε Κάρλο όπου λάμβανε μέρος σε ένα σιρκουί ταχυπλόων σκαφών. Λείπουν όλοι οι φίλοι μας από τη Ζυρίχη… είχα ένα φοβερό ατύχημα σήμερα με το νύχι μου… το βράδυ επιστρέφω Αθήνα… έχω μια ωραία ιδέα για μια επένδυση σε ένα μικρό διαμερισματάκι στη Ζυρίχη, θα σου την πω όταν γυρίσεις. Σου πήρα κι ένα δωράκι. Σε φιλώ! Το ίδιο βράδυ αφού υπέγραψε κάτι συναλλαγματικές στον Ελβετό δικηγόρο της, πήρε την τελευταία πτήση για Αθήνα. Στην αίθουσα VIP του ¨Ελευθέριος Βενιζέλος¨ την περίμενε ο Ναρέν, ο Ινδός οδηγός της λιμουζίνας της, που είχε εν τω μεταξύ παραλάβει τις αποσκευές με τα ψώνια της. Στο δρόμο προς το κολωνάκι κόντεψαν να πέσουν πάνω σε ένα τεράστιο μπουλούκι από εκατοντάδες Ασιάτες μετανάστες που τους οδηγούσε η αστυνομία πεζή, από την Εκάλη προς την πλατεία Βικτωρίας και τον Βοτανικό. - Ποιοι είναι αυτοί οι κουρελήδες Ναρέν που μας κλείνουν το δρόμο; Ρώτησε τον οδηγό της η κυρία Λάουρα και ύστερα, χωρίς να περιμένει την απάντηση, κοίταξε με φρίκη το σπασμένο της νύχι και είπε: - Δύσκολη μέρα η σημερινή Ναρέν. Με κούρασε αφάνταστα!!! (sta-fora.blogspot.gr)

Περισσότερα »

Απελευθέρωση των Ιωαννίνων! Μια Μαρτυρία!

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ Β. ΔΕΒΕΛΕΓΚΑΣ Επέβλεπα την κατασκευή μια μικρής μεταλλικής γέφυρας, κοντά στο εκκλησάκι του Αγίου Κωνσταντίνου στο Χάνι του Εμίν Αγά, δίπλα στο ελληνικό στρατηγείο πολέμου, έξω από τα Γιάννενα. Κατακαλόκαιρο του 1994. Πιο πέρα μερικά γεροντάκια, παρακολουθούσαν μάλλον... αδιάφορα από ένα ανάχωμα τις εργασίες, για να σκοτώσουν την ώρα τους. Ένοιωθα κι εγώ κουρασμένος εκείνο το πρωί μες στο λιοπύρι κι έτσι άφησα για λίγο τη δουλειά και  πλησίασα διακριτικά προς το μέρος τους. Άρχισαν να με επιθεωρούν από πάνω ως κάτω και αντίστροφα και ξανά και ματα πάλι!  - Αξιωματικός του Μηχανικού είσαι; Με ρώτησε γαργαλώντας με την γκλίτσα του το χώμα, ο παππούς με το παχύ μουστάκι και τα χοντρά γυαλιά, που κάθονταν ξέχωρα από τους υπόλοιπους. Και συνέχισε χωρίς να περιμένει απάντηση: «Που λες παιδάκι μου, απ εδώ που βλέπεις - μου έδειξε ορθώνοντας την γκλίτσα του προς την απέναντι πλαγιά - ξεκίνησε ο Βελισσαρίου την επίθεση το ¨13. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Απ εδώ ξεκινούσαν πάντα ξανά και ξανά, πολλές φορές, αλλά τους πρόδιδαν τα σκυλιά απ τα γύρω χωριά με τα αλυχτά τους, τους παίρνανε χαμπάρι οι Τούρκοι και δεν μπορούσαν να περάσουν προς τα Γιάννενα». Γύρισε στο πλάι και κοίταξε τους άλλους παππούδες. Αυτοί τον επιβεβαίωσαν γνέφοντας ομαδικά με το κεφάλι. Ύστερα,  πήρε μια βαθιά ανάσα και συνέχισε: «Αυτή τη φορά όμως πήραν τα μέτρα τους. Ήμουν μικρό παιδάκι τότε και ρώτησα τη μάνα μου με απορία, γιατί δένει με πανιά το στόμα του σκύλου μας; Δε θυμάμαι τώρα πως τον λέγαμε τον κακομοίρη. Καλό σκυλί. Το καλύτερο που είχαμε. - Εσύ να πας για ύπνο. Είναι αργά. Μου αποκρίθηκε αυστηρά η μακαρίτισσα. Μετά από καιρό, έμαθα απ τον θείο τον Κοσμά, τον αδερφό της μάνας μου, ότι ήταν διαταγή του στρατού, να δέσουν οι κάτοικοι το στόμα των σκυλιών, για να μην ακουστούν τα αλυχτά τους, ώστε να περάσει το τάγμα χωρίς να τους πάρουν χαμπάρι οι Τούρκοι και βαρέσει συναγερμός .  Έτσι τους πιάσανε οι Έλληνες στον ύπνο και μπήκανε στα Γιάννενα!». Το γεγονός αυτό δεν το είχα διαβάσει, ούτε το βρήκα αργότερα σε κάποιο σύγγραμμα της ιστορίας. Ούτε καν της στρατιωτικής. Δεν καταγράφηκε. Μπροστά σε όσα συγκλονιστικά ακολούθησαν εκείνη την ένδοξη ημέρα, η ιστορία αυτή δεν ήταν παρά μια μικρή λεπτομέρεια, που την πήρε μαζί του ο χρόνος. Μια από τις τόσες μικρές λεπτομέρειες που χρειάστηκε να συμβούν εκείνη την άγια μέρα της 21ης  Φεβρουαρίου του 1913, για να λευτερωθούν τα Γιάννενα και να ντυθούν στα γαλανόλευκα. (sta-fora.blogspot.gr)

Περισσότερα »

Η Ιστορία είναι με το μέρος μας!

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ Β. ΔΕΒΕΛΕΓΚΑΣ Ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια της εισόδου του Οικονομικού Πανεπιστημίου των Αθηνών, για να συμμετάσχω στην πρώτη σύσκεψη για την προώθηση της διαδικτυακής σύνδεσης των πανεπιστημίων στις αρχές του 2002, αναζήτησα στους δείκτες του ρολογιού μου το άλλοθι των ορίων του «ακαδημαϊκού τετάρτου». Ωστόσο, η ανησυχία για... την καθυστέρησή μου με εγκατέλειψε, όταν στην ευρύχωρη αίθουσα των συσκέψεων, με υποδέχθηκε μια χαλαρή και άνετη ατμόσφαιρα, τέτοια, που μόνο οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι ξέρουν να συνθέτουν. Η σύσκεψη δεν είχε ακόμη αρχίσει και οι συζητήσεις έπαιρναν και έδιναν. Απόθεσα το πανωφόρι και την τσάντα μου και κρατώντας ένα μισογεμάτο πλαστικό ποτήρι καφέ, που άρπαξα απ τον μπουφέ, έκλεισα τον κύκλο σε ένα από τα πηγαδάκια που είχαν εν τω μεταξύ σχηματιστεί. Η κουβέντα, είχε ήδη ανάψει για τα καλά και περιεστρέφετο γύρω από τους προδρόμους της απελευθερώσεως των Ιωαννίνων, τη δράση της Ηπειρωτικής Εταιρείας, την άσκηση της ιταλικής, αλβανικής, αυστριακής και ρουμανικής προπαγάνδας σε βάρος της Ηπείρου και του Ελληνισμού, καθώς και για την εκμετάλλευση της Ηπείρου από το καλά οργανωμένο τραπεζικό σύστημα και την ιταλοαυστριακή οικονομική εισβολή. Μια κατάσταση, που εύκολα θα μπορούσε να παραλληλιστεί με την σημερινή: «Όλα άρχισαν το 1878 με την υπογραφή της συνθήκης του Βερολίνου. Σύμφωνα με αυτή, πλέον των άλλων, επιδικάστηκε και η προώθηση των συνόρων της Ελλάδας στον Άραχθο ποταμό, αφήνοντας προσωρινά έξω τα Γιάννενα μετά από παρέμβαση της Βρετανίας. Η τουρκική κυβέρνηση, αντιλαμβανόμενη τον αυξανόμενο κίνδυνο να χάσει την Ήπειρο και τα Γιάννινα, επιδίωξε  άμεσα να σβήσει κάθε εθνικό παλμό και να εκριζώσει την ελπίδα της εθνικής αποκατάστασης, οργανώνοντας και εφαρμόζοντας με επιτυχία, πολύ σκληρά μέτρα κατά του ελληνικού πληθυσμού. Τα μέτρα αφορούσαν, αφενός στη βαρύτατη φορολογία, ούτως ώστε μόλις και μετά βίας να μπορεί να ζει ο λαός από τα προϊόντα του μόχθου του, και αφετέρου στην τρομοκράτηση των Ελλήνων με την αθρόα έγκλειση στις φυλακές, όσων δεν συμμορφώνονταν με την απάνθρωπη νομοθεσία. Τον ρόλο της εφαρμογής των μέτρων ανέλαβαν οι περιβόητοι στρατιωτικοί - αστυνομικοί σταθμοί, που ονομάζονταν Κουλούκια ή Καρακόλια, και είχαν αναπτυχθεί σε όλες τις πόλεις της Ηπείρου. Η οικονομική εξαθλίωση και η τρομοκράτηση του πληθυσμού είχαν σαν αποτέλεσμα τη φυγή πολλών νέων από την Ήπειρο προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα για αναζήτηση καλύτερης τύχης και για την οικονομική ενίσχυση των οικογενειών τους. Απέναντι σ αυτήν την κατάσταση που δημιουργήθηκε στην περιοχή της Ηπείρου, το ελεύθερο ελληνικό κράτος δυστυχώς δεν αντέδρασε. Είχε να ασχοληθεί πρωτίστως με τις κομματικές διενέξεις, τις πολιτικές και ιδεολογικές έριδες και  τα εξαθλιωμένα οικονομικά του. Οι ασκούντες την εξουσία αυτή την περίοδο στην Ελλάδα, πλην σπανίων εξαιρέσεων, ήταν άνθρωποι που ενδιαφέρονταν μόνο για τον μισθό τους, στερούνταν αξιοπρέπειας και ενθουσιασμού και είχαν ελλιπή έως καθόλου γνώση του ηπειρωτικού ζητήματος. Έτσι λοιπόν, ήταν φυσιολογικό το ηθικό και το εθνικό φρόνημα των Ηπειρωτών να καταπέσει σε τέτοιο βαθμό, που κατά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 όχι μόνο δεν πήραν τα όπλα, αλλά καταγράφηκε το απίστευτο φαινόμενο, να μη βρεθεί ούτε ένας άνθρωπος να ειδοποιήσει το Ελληνικό Στρατηγείο ότι, από την πρώτη κιόλας εβδομάδα του πολέμου ο τουρκικός στρατός είχε διαλυθεί και είχε εγκαταλείψει τα Γιάννενα. Σ΄ αυτή όμως την κρίσιμη στιγμή, σ αυτό το σημείο καμπής της ιστορίας, συνέβη το αναπάντεχο. Από τη σπίθα που φρόντισαν να παραμένει κρυμμένη κάτω από τη στάχτη τολμηροί  Έλληνες πατριώτες, ορθώθηκε η τρομερή φλόγα της ελληνικής ψυχής και άλλαξε τη ροή των γεγονότων. Εμφανίζονται στις αρχές του περασμένου αιώνα, στην Ήπειρο, στη Μακεδονία και την ελεύθερη Ελλάδα, νεαροί αξιωματικοί, νέοι επιστήμονες, φοιτητές, εργάτες, γεωργοί και άνθρωποι του λαού, που με τον ενθουσιασμό τους, παρασύρουν και αναγκάζουν τον πολιτικό κόσμο να υιοθετήσει πανεθνική πολιτική. Η αφύπνιση της ελληνικής συνείδησης και η αναδιοργάνωση του κράτους είχαν σαν αποτέλεσμα τα έπη των βαλκανικών πολέμων και τον διπλασιασμό της Ελλάδας». Τέλειωσε η κουβέντα, ολοκληρώθηκε και η σύσκεψη με τις πρώτες διαπιστώσεις για τις ανεξάντλητες δυνατότητες που προσφέρει η νέα τεχνολογία στην παιδεία. Και τότε, άκουσα έκπληκτος τον ηλικιωμένο πρώην πρύτανη του πανεπιστημίου που καθόταν δίπλα μου να μονολογεί. «Τα πράγματα αλλάξανε, αυτά τα συστήματα είναι για τους νέους»! Ύστερα γύρισε προς το μέρος μου, με κοίταξε και συνέχισε απολογητικά: «Οι νέοι μας, που με τόση ευκολία τους χρεώνουμε αδυναμίες και… τόσα άλλα, αυτοί θα πάνε τον τόπο μπροστά»! Ποιος θα το φανταζόταν εκείνη την εποχή πως μετά από επτά περίπου χρόνια θα ξέσπαγε η κρίση και θα φτάναμε στο σημείο σήμερα να αντιμετωπίζουμε από τους δανειστές μας καταστάσεις παρόμοιες με αυτές που έζησε η Ήπειρος επί Τουρκοκρατίας; Η Ιστορία όμως επαναλαμβάνεται και είναι βέβαιο πως η Ελλάδα θα βρει πάλι τον δρόμο της. Ας μη ξεχνάμε πως έχουμε την Ιστορία με το μέρος μας, όσο κανένας άλλος λαός στον κόσμο. (sta-fora.blogspot.gr)

Περισσότερα »

Προϋποθέσεις για Μια Μεγάλη Τελική Νίκη!

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ Β. ΔΕΒΕΛΕΓΚΑΣ Πλανάται πλάνην οικτράν όποιος πιστεύει πως μπορεί να καταφέρει κάτι που εκ των προτέρων αξιολογείται σαν ακατόρθωτο ή έστω ιδιαίτερα δύσκολο να επιτευχθεί, βασιζόμενος μόνο στον πατριωτισμό, τον ενθουσιασμό, την καλή διάθεση, το ταλέντο, το φιλότιμο ή ενδεχομένως και στις καλές προθέσεις εξαίρετων και ισχυρών φίλων. Πολυπληθή και επικού χαρακτήρα είναι... τα επιτεύγματα του ελληνικού έθνους, που δρομολόγησαν εξελίξεις στην παγκόσμια ιστορία και δίδαξαν, πλέον των άλλων, σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, πως τίποτε δεν συμβαίνει τυχαία. Από τις Θερμοπύλες και τον Μαραθώνα, την δημιουργία και την ανάπτυξη των επιστημών και την Ακρόπολη, ως την Ανάσταση του έθνους το ΄21 και το έπος του ΄40, συνέβησαν συγκλονιστικά γεγονότα και ανατροπές που σε κάποιες περιπτώσεις είναι δύσκολο να εξηγηθούν με αριθμούς και με την λογική. Ωστόσο ένας προσεκτικός μελετητής της ιστορίας , δεν είναι δύσκολο να διακρίνει πως όλα αυτά τα επιτεύγματα συντελέστηκαν κάτω από κάποιες απαράβατες προϋποθέσεις, που διαμορφώνουν έναν κοινό παρονομαστή. Και αυτός δεν είναι άλλος από την παιδεία, το όραμα, την άριστη προετοιμασία, την σκληρή δουλειά, την γνώση, την εμπειρία, τον  ρεαλιστικό σχεδιασμό, την οργάνωση, τον επαγγελματισμό, τις θυσίες, την εκμετάλλευση όλων των διατιθέμενων πόρων και προπάντων την πλήρη συνεργασία του ανθρώπινου δυναμικού κάτω από μια φωτισμένη ηγεσία. Τις Θερμοπύλες για παράδειγμα, δεν τις υπερασπίστηκαν ένας τυχαίος πενηνταπεντάχρονος ηγέτης και μερικοί κοινοί ερασιτέχνες οπλίτες που ασκούσαν κάποιο άλλο κύριο επάγγελμα και που επιστρατεύτηκαν την τελευταία στιγμή. Αλλά μια παγκόσμιας εμβέλειας ηγετική φυσιογνωμία που κατόρθωσε να ενώσει τους Έλληνες, καθώς και τριακόσιοι αυστηρά επιλεγμένοι οπλίτες επαγγελματίες του πολέμου, όπως ήταν οι Όμοιοι της αρχαίας Σπάρτης. Δηλαδή, οπλίτες δοκιμασμένοι και γαλουχημένοι ως την ηλικία των τριάντα ετών, από ένα σύστημα που τους έκανε γενναίους, πειθαρχημένους και ολιγαρκείς. Ένας στρατός ολιγάριθμος, αλλά άριστα προετοιμασμένος ψυχικά, ηθικά και σωματικά, που λειτουργούσε κάτω από μια άφθαστη για την εποχή της στρατιωτική τακτική. Η φάλαγγα των Σπαρτιατών ήταν διατεταγμένη με τέτοιον τρόπο, ώστε να συγκροτεί μια απίστευτης δύναμης μάζα ανθρώπων και μετάλλου, πάνω στην οποία θρυμματίζονταν με εντυπωσιακή ευκολία οι άτακτες ορδές των Περσών και οδηγούντο σε απόγνωση και πανικό. Σήμερα έχουμε να αντιμετωπίσουμε έναν ιδιαίτερα επικίνδυνο και ιδιόμορφο εχθρό, που παρουσιάζεται με την μορφή οικονομικών και ενεργειακών συμφερόντων. Ιδιαίτερα επικίνδυνο γιατί χρησιμοποιεί το τεράστιο δημόσιο χρέος της χώρας ως μοχλό υπονόμευσης της εθνικής μας ανεξαρτησίας και ιδιόμορφο διότι δεν αντιμετωπίζεται συμβατικά, αλλά μέσα από την δική μας οικονομική προσαρμογή και ανασυγκρότηση, που θα πρέπει να οδηγήσει στην συνέχεια στην αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών μας πηγών από το ελληνικό κράτος και όχι από τα διεθνή συμφέροντα. Αν αυτό δεν επιτευχθεί, θα έχει σαν συνέπεια την αρπαγή του πλούτου της χώρας από τους ξένους και την φτωχοποίηση του λαού μας, όπως συμβαίνει άλλωστε σε όλους σχεδόν τους λαούς ανά την υφήλιο, που έχουν την τύχη ή την ατυχία να κατοικούν σε περιοχές αυξημένου ενεργειακού και γεωπολιτικού ενδιαφέροντος. Δυστυχώς το οικονομικό χρέος στην πατρίδα μας συνδυάζεται με μια πρωτοφανή κρίση θεσμών και αξιών, που αφέθηκε τις  τρεις τελευταίες δεκαετίες να πάρει - θέλω να πιστεύω από εγκληματική επιπολαιότητα και όχι σκοπίμως - ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Είναι μάλιστα τέτοιο το μέγεθος της κρίσης χρέους και αξιών, που η επιτυχής αντιμετώπισή τους απαιτεί μια γιγαντιαία, επικού χαρακτήρα προσπάθεια. Προσπάθεια σε δύο παράλληλες κατευθύνσεις. Η πρώτη αφορά στην αντιμετώπιση της κρίσης αξιών και την δημιουργία των προϋποθέσεων εκείνων που προαναφέρθηκαν και που ιστορικά βεβαιώνεται πως μας οδήγησαν σε αξιοθαύμαστα επιτεύγματα και η δεύτερη στην ανάπτυξη μεθοδικής και έξυπνης εξωτερικής και οικονομικής πολιτικής από κοινού με τους συμμάχους μας (Ένθεν κακείθεν του Ατλαντικού), ώστε να προκύψουν αμοιβαία πολιτικά οφέλη στην ευρύτερη ζώνη της ανατολικής Μεσογείου και στα σημεία που διαπιστώνεται ταύτιση των συμφερόντων, ανάμεσα σε Ελλάδα, ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπάρχει ακόμη ο χρόνος για να διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις  που θα μας οδηγήσουν σε μια μεγάλη τελική νίκη, δηλαδή στην διασφάλιση των οικονομικών και εθνικών μας συμφερόντων και στην διατήρηση της εθνικής μας αξιοπρέπειας. Ας ελπίσουμε πως η αρχή θα γίνει με την άμεση ανάπτυξη ενός ειλικρινούς πολιτικού διαλόγου και μιας εποικοδομητικής συνεργασίας ανάμεσα στις ηγεσίες και τα επιτελεία των κομμάτων. Ενός διαλόγου που δυστυχώς την τελευταία πενταετία που εκδηλώθηκε η κρίση, όχι μόνο δεν αξιωθήκαμε να δούμε αλλά παρακολουθούμε έκθαμβοι όλο αυτό το χρονικό διάστημα, την συστηματική υπονόμευση των κυβερνητικών επιλογών από την εκάστοτε αντιπολίτευση. Και σαν να μην έφτανε μόνον αυτό, παρακολουθούμε με θλίψη να εκδηλώνεται αστηλίτευτη από τις ηγεσίες των κομμάτων, η αδυναμία πολλών στελεχών τους να συγκαλύπτουν την ικανοποίησή τους, ύστερα από κάθε αστοχία της ασκούμενης πολιτικής, σε θέματα εθνικού και οικονομικού περιεχομένου. Ωστόσο, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία! (sta-fora.blogspot.gr)

Περισσότερα »

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΚΑΛΠΗΣ

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ Β. ΔΕΒΕΛΕΓΚΑΣ Επεισόδιο 1ο Ο νεαρός λοχαγός πήρε σαφή εντολή: «Να ετοιμάσεις τον Λόχο σου γιατί μεθαύριο Κυριακή έχουμε εκλογές. Την κατάσταση με τα εκλογικά τμήματα στα οποία θα... εγκαταστήσεις φρουρά και λεπτομερείς οδηγίες θα σου δώσει ο υποδιοικητής. Να πάρετε μαζί σας οπλισμό και τα προβλεπόμενα πυρομαχικά. Εκείνο που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι η διακριτική συμπεριφορά και τα μέτρα ασφαλείας, για να μην έχουμε κανένα παρατράγουδο! Έφυγες!». Το κακό έχει παραγίνει, είπε από μέσα του ο Λοχαγός. Είμαστε στο χίλια εννιακόσια ογδόντα εννέα και φυλάμε ακόμα τις κάλπες. Πρέπει να το πάρουν απόφαση εκεί στην κυβέρνηση, πως ο κόσμος ξύπνησε και τα πολιτικά πάθη ανήκουν πλέον στην Ιστορία. Ως το απόγευμα της επόμενης ημέρας η φρουρά ήταν στη θέση της. Βολεύτηκε κι ο Λοχαγός σε ένα σχολικό συγκρότημα, χρησιμοποιώντας με τους στρατιώτες του μια άδεια αίθουσα για κατάλυμα. Η ανατολή του ήλιου την ημέρα των εκλογών βρήκε το προσωπικό και τις κάλπες στη θέση τους και τους ψηφοφόρους στην ουρά να περιμένουν υπομονετικά να επικυρώσουν την επιλογή τους. Το απόβραδο μετά την καταμέτρηση των ψήφων ήταν όλοι ικανοποιημένοι. Οι δικαστικοί αντιπρόσωποι και οι εκπρόσωποι των κομμάτων γιατί είχαν εκπληρώσει στο ακέραιο την αποστολή τους, τα φανταράκια γιατί είχαν σπάσει άλλο ένα δόντι απ την τσατσάρα που μέτραγε τις μέρες ως την απόλυσή τους και η επιστάτρια, που λειτουργούσε μαζί με τον άντρα της το κυλικείο του Σχολείου, γιατί δεν προλάβαινε να μετράει τις εισπράξεις του ταμείου, αφού είχε ξεπουλήσει κατά την διάρκεια της ημέρας μια και δυο και τρεις φορές τα εμπορεύματά της. Χαράματα την επομένη, ο Λοχαγός έδωσε εντολή στους στρατιώτες του να μαζέψουν τα πράγματά τους και να καθαρίσουν σχολαστικά τους χώρους που χρησιμοποίησαν τις δύο προηγούμενες ημέρες. Όταν τέλειωσαν και ετοιμάστηκαν να αναχωρήσουν για τη Μονάδα τους, τους πλησίασε η επιστάτρια με ύφος σαράντα καρδιναλίων: - Άκου Λοχαγέ! Να βάλεις τους φαντάρους σου να μαζέψουν τα σκουπίδια! - Τι είναι αυτά που λες κυρία μου! Της απάντησε εκείνος προσπαθώντας να κρατήσει την ψυχραιμία του. Οι χώροι που χρησιμοποιήθηκαν από τους στρατιώτες είναι όλοι πεντακάθαροι. - Και τις άλλες αίθουσες; Τον διάδρομο και τις τουαλέτες; Ποιος θα τα καθαρίσει αυτά; Επέμενε εκείνη με τα χέρια στη μέση. - Αυτό είναι δικό σου πρόβλημα, της απάντησε έντονα ο Λοχαγός. Οι μανάδες, έστειλαν τα παιδιά τους να υπηρετήσουν την πατρίδα και όχι να μαζεύουν τα σκουπίδια του καθενός.   Τον περίεργο αυτό διάλογο τον άκουσε και ο Διευθυντής του Σχολείου που είχε φθάσει εν τω μεταξύ για να ελέγξει την ευταξία στους χώρους και τις αίθουσες. Η επιστάτρια τον αγνόησε και κινήθηκε προς τον τηλεφωνικό θάλαμο λίγο πιο πέρα. - Θέλω να μιλήσω με τον Δήμαρχο, ακούστηκε να λέει. Και συνέχισε αμέσως μετά.«Άκου Μένιο καλά τι θα σου πω και κανόνισε τι θα κάνεις. Να στείλεις αμέσως  συνεργείο να καθαρίσει το σχολείο… Δεν με ενδιαφέρει αν δεν βρίσκεις τώρα προσωπικό καθαριότητας... Τι σοι Δήμαρχος είσαι; Θα τα αφήσω έτσι, να δεις τι θα γίνει αύριο που έχουν τα παιδιά σχολείο!». Ο Διευθυντής του Σχολείου έμεινε αποσβολωμένος στη θέση του. Ύστερα γύρισε προς τον Λοχαγό και είπε με παράπονο στην φωνή του. « Την άκουσες με τι θράσος και αναίδεια μίλησε στον Δήμαρχο; Είδες πως κατάντησε η κοινωνία μας μέσα σε λίγα χρόνια; Έμαθε ο λαός να μη σέβεται τους θεσμούς. Να έχει μόνο δικαιώματα και καθόλου υποχρεώσεις. Αν συνεχίσουμε έτσι δεν θα μείνει τίποτε όρθιο σ αυτήν την χώρα, θα μας καταστρέψει ο λαϊκισμός και η χυδαιότητα. Και το χειρότερο! Να δεις που κάποια μέρα θα έχουμε ξεχάσει τις αιτίες και τους υπαίτιους αυτού του ξεπεσμού». Επεισόδιο 2ο Ο νεαρός λοχαγός πήρε σαφή εντολή: «Να ετοιμάσεις τον Λόχο σου γιατί μεθαύριο Κυριακή έχουμε εκλογές. Την κατάσταση με τα εκλογικά τμήματα στα οποία θα εγκαταστήσεις φρουρά και λεπτομερείς οδηγίες θα σου δώσει ο υποδιοικητής. Να πάρετε μαζί σας οπλισμό και τα προβλεπόμενα πυρομαχικά. Να τηρηθούν αυστηρά οι διαταγές. Το πρωί έπαρση της σημαίας στα Σχολεία και το βράδυ υποστολή με άγημα, όπως επιβάλει ο κανονισμός! Έφυγες!». Η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο, είπε από μέσα του ο Λοχαγός. Είμαστε στο χίλια εννιακόσια ενενήντα τρία και ακόμα φυλάμε τις κάλπες. Πρέπει να το πάρουν απόφαση εκεί στην κυβέρνηση, πως ο κόσμος ξύπνησε και τα πολιτικά πάθη ανήκουν πλέον στην Ιστορία. Το απόγευμα της επόμενης ημέρας η φρουρά ήταν ήδη στη θέση της. Βολεύτηκε κι ο Λοχαγός σε ένα σχολικό κτίριο χρησιμοποιώντας με τους στρατιώτες του για κατάλυμα μια άδεια αίθουσα. Το πρωί της Κυριακής, βρήκε την ελληνική σημαία να κυματίζει σε όλα τα σχολεία, το προσωπικό και τις κάλπες στη θέση τους και τους ψηφοφόρους στην ουρά να περιμένουν υπομονετικά να ¨φακελώσουν¨ την επιλογή τους. Όλα πήγαν κατ΄ ευχήν. Χαράματα την επομένη, ο Λοχαγός συγκέντρωσε τον λόχο του για να επιστρέψουν στη Μονάδα. Η έκπληξή του ήταν μεγάλη όταν οι περισσότεροι από τους ομαδάρχες του, του έδωσαν συγχαρητήριες επιστολές από τους Δημάρχους και τους Προέδρους των κοινοτήτων εκθειάζοντας την άψογη συμπεριφορά, την εμφάνιση και την πειθαρχία των στρατιωτών και κυρίως την έπαρση και υποστολή της σημαίας, κάτι που είχαν πολλά χρόνια να το δουν και έδωσε σε όλους, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, χαρά και ικανοποίηση. Σαν έφτασε αργότερα στην Μονάδα του και παρουσιάστηκε στον Διοικητή του για να του αναφέρει τα σχετικά, του πρότεινε με καμάρι τις συγχαρητήριες επιστολές που κράταγε στο χέρι του. - Το ξέρω, απάντησε ο Διοικητής του. Παρόμοιες επιστολές και συγχαρητήρια τηλεφωνήματα, έλαβαν σήμερα και οι ανώτεροί μας, αλλά αντιμετώπισαν το θέμα με κάποιο σκεπτικισμό. Φοβούνται βλέπεις μήπως και δεν αρέσουν αυτές οι πρωτοβουλίες στην νέα πολιτική ηγεσία που προέκυψε από τις εκλογές και ανησυχούν για τα γαλόνια τους. Ωστόσο εσένα μη σε νοιάζει, ανέλαβα εγώ πλήρως την ευθύνη. Αυτές τις επιστολές μπορείς αν θες να τις κρατήσεις στο προσωπικό σου αρχείο, για να θυμάσαι μετά από χρόνια πως έπραξες το καθήκον σου και τίμησες τη στολή και το αξίωμά σου. Έτσι κι αλλιώς, όσα τραγελαφικά συμβαίνουν σήμερα σ αυτή τη χώρα, αύριο λίγοι θα τα θυμούνται! (sta-fora.blogspot.gr)

Περισσότερα »

ΕΚΛΟΓΕΣ! ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ!

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ Β. ΔΕΒΕΛΕΓΚΑΣ - Ρε ΄συ Νώντα! Αυτή στα νιάτα της, θα έπρεπε να ήταν πολύ ωραία γυναίκα! Τα σχόλια των νεαρών που ήταν αραγμένοι στην προέκταση της καφετέριας κάτω από δυο φλεγόμενα μανιτάρια, έπεσαν σαν... καταπέλτης πάνω στην ήδη πληγωμένη αυτοπεποίθηση της Μπέλλας. Αυτή, αφού αναζήτησε μάταια την ύπαρξη κάποιας άλλης γυναίκας γύρω της, έκανε τάχα πως κοίταξε την ώρα στο χρυσό της ρολόι και επιτάχυνε το βήμα της κατευθυνόμενη προς τα γραφεία του νεοσύστατου κόμματος της Πανελλήνιας Υπερκομματικής Λαϊκής Ανασυγκρότησης (ΠΑ.Υ.Λ.Α). Η κα Μπέλλα, παλιά δόξα του παλκοσένικου και του πενταγράμμου, είχε πέσει τα τελευταία χρόνια στα αζήτητα των καλλιτεχνικών πρακτόρων και στην μαύρη μελαγχολία. Τρεις πλαστικοί χειρουργοί και δυο διάσημοι αισθητικοί την τράβαγαν και την τέντωναν από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα για να την επαναφέρουν, χωρίς ωστόσο να καταφέρουν και πολλά πράγματα, αφού τα χρόνια, τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια, είχαν αφήσει βαθιά σκαψίματα, τόσο πάνω στην ταλαιπωρημένη της επιδερμίδα, όσο και στα σκουριασμένα πια φωνητικά της τέλια. Έτσι λοιπόν, στιγμή δεν δίστασε όταν της έγινε η πρόταση να κατέβει σαν υποψήφια βουλευτής στις επικείμενες εθνικές εκλογές. - Καλώς το αστέρι μας! Αναφώνησε ενθουσιασμένος λίγο αργότερα ο πρόεδρος της ΠΑΥΛΑ μόλις αντίκρισε την Μπέλλα μέσα στο κάδρο της πόρτας των κεντρικών γραφείων του κόμματος, να αιωρείται ριψοκίνδυνα σκαρφαλωμένη πάνω σε δυο δωδεκάποντες γόβες στιλέτο. Την ίδια ώρα στον πεζόδρομο: - Ρε συ Νώντα! Αυτός δεν είναι ο Κλεόπας, ο μεγάλος πρωταθλητής του Μπάντμιντον (ελληνιστί αντιπτέριση), που βάλθηκε να γίνει υπουργός; - Μεγάλε έχεις δίκιο, αποκρίθηκε ο Νώντας χαϊδεύοντας το γενάκι του με την μελανιασμένη από τα τατουάζ χερούκλα του. Να δεις φίλε μου που αυτόν θα τον ψηφίσουν και οι πέτρες, γιατί το έπιασε το νόημα! Σου λέει ο μάγκας: Αφού το «Για την Ελλάδα» που το φώναξε πρώτος και καλύτερος εκείνος που σήκωνε τα πολλά τα βάρη κάτω από την μπάρα, άρεσε πολύ στον κόσμο! Αφού μετά το άρπαξε εκείνη η αθλήτρια που έτρεχε σα βολίδα πάνω απ τα εμπόδια και το γύρισε στο πιο λαϊκίστικο «Για την Ελλάδα ρε γαμώτο» και έγινε το εθνικό μας σλόγκαν! Γιατί να μη ρίχνω κι εγώ, κάθε που παίρνω μετάλλιο, ένα σκέτο και μυστηριώδες «Ρε γαμώτο…», για να γίνω ο Θεός του νεοέλληνα; Και εγένετο! Ο Κλεόπας τους άκουσε, κοίταξε την ώρα στο χρυσό του το ρολόι που κρεμόταν ως το μέσον της παλάμης του για να βγάζει μάτι και κατευθύνθηκε με μεγάλες δρασκελιές προς τα γραφεία του νεοσύστατου κόμματος, σφυρίζοντας αδιάφορα.  - Καλώς τον πρωταθλητή μας, το καμάρι μας! Τον καλοδέχθηκε με ενθουσιασμό λίγο αργότερα ο πρόεδρος της ΠΑΥΛΑ. Εκείνη την ώρα, στον ίδιο πεζόδρομο: - Ρε συ Νώντα! Αυτός δεν είναι ο πονηρός πολιτευτής που τον φωνάζουν βρικόλακα της μεταπολίτευσης και ρουσφετάκια, και που έφερε γύρα όλα τα κόμματα κι όλες τις ιδεολογίες; Κάτι θα μαγειρεύει πάλι ο τύπος. Φαίνεται πως ψάχνει νέα στέγη, γιατί τον βλέπω τώρα τελευταία, να κυνηγάει με μανία τις γιορτές, τα πανηγύρια και τις τηλεοπτικές τις κάμερες! Την επόμενη μισή ώρα τα γραφεία της ΠΑΥΛΑ είχαν γεμίσει ασφυκτικά, με τους εν δυνάμει υποψήφιους ένοικους του κοινοβουλίου, το οργανωτικό επιτελείο του κόμματος και ένα σωρό άλλους παρατρεχάμενους. Το λόγο πήρε ο ιδρυτής, πρόεδρος και αρχηγός του κόμματος για να δώσει τις κατευθύνσεις του μέσα από αποσπάσματα παλιότερων ομιλιών του: «Αγαπητοί μου, σύντροφοι – συντρόφισσες, συναγωνιστές – συναγωνίστριες, δεξιοί και αριστεροί συνοδοιπόροι, μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί διαπραγματευτές, ορκισμένοι θεματοφύλακες της δημοκρατίας. Η μοίρα το έταξε σε μας, να δώσουμε τον μεγάλο αγώνα ενάντια στις παλαιοκομματικές ιδεοληψίες που ταλανίζουν τον δημόσιο βίο και απειλούν τον πολιτικό μας πολιτισμό...κλπ κλπ κλπ» Ύστερα πήρε ξέχωρα τους υποψήφιους βουλευτές και τους έδωσε τις συντονιστικές του οδηγίες: «Κυρίες και κύριοι, από σήμερα που θα βγαίνετε στα κανάλια και στον κόσμο, θα πρέπει να λάβετε υπόψη σας τα εξής πράγματα: Ο Έλληνας δεν έχει μνήμη, γι αυτό μπορείτε να επικαλείστε άφοβα από το παρελθόν όποια ιστορία σας κατέβει στο κεφάλι. Σας είναι επίσης γνωστό, πως είναι αδιάφορος και τα αφήνει όλα για την τελευταία στιγμή. Θεωρείστε λοιπόν σαν βέβαιο, πως δεν πρόκειται να ασχοληθεί σοβαρά, ούτε με το πρόγραμμά μας, αλλά ούτε και με τα βιογραφικά σας σημειώματα». «Σημασία λοιπόν έχει η εικόνα σας, το ίματζ. Πρέπει με οποιονδήποτε τρόπο και μέσο, να φροντίσετε για την δημοσιότητα και την αναγνωρισιμότητά σας. Μην σας φοβίζουν οι δημόσιες συζητήσεις γιατί στην πραγματικότητα κανένας δεν θα προσέχει τι θα λέτε. Εξάλλου δεν είναι δυνατόν να γνωρίζετε όλα τα θέματα σε βάθος. Κανένας δεν τα ξέρει. Σημασία έχει να παριστάνετε ότι τα ξέρετε και να απαντάτε με πειστικότητα και σιγουριά. Και αν πάλι κάτι το αγνοείτε τελείως ή δεν έτυχε να το ακούσετε από κάποιον άλλο στην τηλεόραση ή στο ραδιόφωνο, δεν πειράζει, θα προκαλέσετε αμέσως με τους αντιπάλους σας στα τηλεοπτικά πάνελ ένα καβγά, αποπροσανατολίζοντας έτσι την κουβέντα. Να μου θυμίσετε φεύγοντας, να σας δώσω έναν πολύ χρήσιμο πίνακα με τυποποιημένες ερωτήσεις και απαντήσεις για κάθε περίπτωση, τις οποίες θα τις μάθετε απ΄ έξω». «Οι κακές οι γλώσσες λένε, πως ο άξιος πολιτικός πρέπει να έχει ακέραιο χαρακτήρα και ανιδιοτελή κοινωνική συμπεριφορά, να διακρίνεται από υψηλό αίσθημα ευθύνης και αποφασιστικότητα. Λένε επίσης, πως στην περίοδο των κρίσεων θα πρέπει να επιλέγονται για την Βουλή, άτομα με γνώση, ηθική, και επιτυχημένη επαγγελματική διαδρομή, ώστε να αποφεύγονται τα φαινόμενα της διαφθοράς, της αναξιοκρατίας και της πελατειακής εξάρτησης. Κουραφέξαλα! Αυτούς, δεν τους αναγνωρίζει ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας τους. Ο κυρίαρχος λαός εδώ και διακόσια περίπου χρόνια, επιλέγει συνήθως πολιτικούς, με τα δικά σας τα προσόντα. Γνήσιους, αυθεντικούς, διάσημους, προβεβλημένους, από τζάκι και γεννημένους νικητές. Διαλέγει έμπειρους πολιτικούς που να ξέρουν να τακτοποιούν τις υποθέσεις του κοσμάκη και να δίνουν λύση στα προβλήματα της καθημερινότητάς του. Τι ωφελεί εξάλλου περισσότερο τον λαό, εκτός από την εξυπηρέτησή του, τη βόλεψή του και την διεκπεραίωση των προσωπικών του υποθέσεων;». «Δεν έχει καμία σημασία αν δεν έχετε πολλές επιστημονικές και εγκυκλοπαιδικές γνώσεις και εμπειρίες. Αρκεί που είσαστε ψημένοι μες στην κοινωνία. Εξάλλου στην δημοκρατία, επιβάλλεται να υπάρχει πλουραλισμός και να εκπροσωπούνται όλοι οι κλάδοι, τα γνωστικά επίπεδα και τα κοινωνικά στρώματα. Και όταν με το καλό μεθαύριο στην Βουλή θα χρειαστεί να υπογράψετε και κανέναν νόμο, μην σας νοιάζει, θα σας πουν οι παλιότεροι πως γίνεται η δουλειά. Έτσι κι αλλιώς ο Έλληνας ψηφίζει ότι να ΄ναι κι όποιον να ΄ναι για να έχει μετά λόγους να διαμαρτύρεται». «Και τώρα κάτι στο οποίο θα ήθελα να δώσετε ιδιαίτερη προσοχή. Δεν θέλω να βγάλετε άχνα για τα εθνικά μας θέματα, το δημογραφικό, την υγεία, την παιδεία και το Δουβλίνο ΙΙ. Στην τηλεόραση επιτρέπονται μόνο οι αερολογίες και οι κοκορομαχίες. Σ αυτόν τον τομέα, έχουμε συμμάχους όλους σχεδόν τους δημοσιογράφους». «Αν ακολουθήσετε τις οδηγίες μου, η επιτυχία μας θα είναι δεδομένη και θα είμαστε εμείς οι ρυθμιστές των εξελίξεων. Τελεία και ΠΑΥΛΑ»! (ioannisdevelegas.weebly.com)

Περισσότερα »

Τα Πολυτιμότερα Πράγματα του Κόσμου!

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ Β. ΔΕΒΕΛΕΓΚΑΣ Χριστούγεννα 2014 - Γιατί κλαις μάνα; - Από χαρά είναι κόρη μου! - Θα έρθω πάλι μάνα να σε δω σε λίγες μέρες, παραμονή των Χριστουγέννων. Κάθε φορά που η Άντζυ επισκέπτονταν τον οίκο ευγηρίας, ένοιωθε πως... το τελευταίο δάκρυ της πεθεράς της, το δάκρυ του αποχαιρετισμού, κύλαγε πάνω σ ένα κρυφό παράπονο. Ένα παράπονο που κόμπιαζε όταν ανέβαινε ως τα τρεμάμενα τα χείλη της και που η Άντζυ, δεν τόλμησε ποτέ της να ρωτήσει! Πάνε μερικά χρόνια τώρα που «αναγκάστηκαν» να φέρουν την ηλικιωμένη μητέρα σ΄ αυτό το ίδρυμα. Οι κοινωνικές συνθήκες βλέπεις! Οι περιστάσεις! Οι απαιτήσεις των παιδιών που μεγάλωναν, η προαγωγή του συζύγου στην εταιρεία, οι ανάγκες του σπιτιού και βέβαια η σύγχρονη ζωή, που τους φόρτωσε μ΄ ένα σωρό υποχρεώσεις.  - Εκεί θα είναι καλύτερα και για την ίδια. - Θα κάνει και παρέα με ανθρώπους της ηλικίας της η καημένη. - Θα έχει ιατρική φροντίδα όλο το εικοσιτετράωρο. - Τηλεόραση στο δωμάτιό της και όλα τα κομφόρ. Και από καθαριότητα κι από φαγητό; Καλύτερα κι από το σπίτι! Χωρίς αμφιβολία! - Μήπως δεν έχει το κουμάντο της; Τη σύνταξή της; Αρχόντισσα γυναίκα είναι και περήφανη. Δεν θέλει να γίνεται βάρος σε κανέναν! Αυτά κι άλλα τόσα ήταν τα «ακλόνητα» επιχειρήματα που οδήγησαν τη δόλια τη μάνα στο γηροκομείο, μακριά από το σπίτι που μεγάλωσε και που η ίδια με χαρά το έγραψε στο γιο της τον Χαρίδημο όταν παντρεύτηκαν με την Άντζυ. Ωστόσο, όλοι τη θυμόντουσαν στο σπίτι και πιότερα απ όλους, η Άντζυ. Πάντα τυπική, κάθε Σάββατο πρωί την επισκεπτόταν στην αίθουσα υποδοχής για να τα πούνε σαν τη μάνα με την κόρη. Μια στις τόσες μάλιστα, όταν ο Χαρίδημος είχε ρεπό απ΄ τη δουλειά του, τον έπαιρνε κι αυτόν μαζί της. Αυτό το Σάββατο, το επισκεπτήριο δεν κράτησε και πολύ ώρα. Θες η λίστα των καλεσμένων στη Χριστουγεννιάτικη ρεβεγιόν που δεν είχε ακόμα συμπληρωθεί, θες το στόλισμα του δένδρου και του σπιτιού, βάλε λίγο και την οργάνωση του πρωτοχρονιάτικου ταξιδιού στο Βερολίνο που της έταξε ο Χαρίδημος από τα πέρυσι, όλα μαζεμένα, την άγχωσαν την Άντζυ και την φόρτωσαν ευθύνες. Ήταν και τα δώρα, ήταν και τα ψώνια, ήταν και το γυμναστήριο, ήταν και τα κομμωτήρια... σκέτη απελπισία! Έτσι, αργά το μεσημέρι γύρισε κατάκοπη στο σπίτι της, αφού πρώτα πέρασε από το σούπερ μάρκετ και αγόρασε μερικές μερίδες έτοιμο φαγητό για να μη χαλάσει στο μαγείρεμα το μανικιούρ που μόλις είχε κάνει στου «Άραμις», στη μικρή πλατεία. Δεν πρόλαβε όμως καλά καλά να βγάλει το κλειδί από την πόρτα, όταν:  - Τι έγινε Χαρίδημε; Πως και γύρισες νωρίς στο σπίτι σήμερα; Τι μούτρα είναι αυτά; - Γυναίκα, όπως είσαι πάρε τα ψώνια και γύρισέ τα πίσω, ξέσπασε ο Χαρίδημος. Η εταιρεία φαλίρισε κι εμείς βρεθήκαμε στο δρόμο. Άντε τώρα μέσα σ αυτήν την κρίση να βρω καινούρια δουλειά. Έχουμε κι όλες τις πιστωτικές μας κάρτες φορτωμένες. Χαθήκαμε! Ο αιθέρας, το ξύδι και το οινόπνευμα, δεν στάθηκαν ικανά να συνεφέρουν την Άντζυ, που μπαΐλντισε και ξάπλωσε φαρδιά πλατιά πάνω στη μπορντώ δερματίνη του καναπέ του σαλονιού τους με ταχυπαλμία. Χρειάστηκε να επιστρατευτούν δυο τρία δυνατά χαστούκια του Χαρίδημου για να την επαναφέρουν και δυο τρεις ώρες για να την πιάσουν τα ηρεμιστικά που κατάπιε χωρίς να πιει νερό. - Να πας να φέρεις τη μάνα σου αμέσως. Δεν είμαστε τώρα για περιττά έξοδα, θα χρειαστούμε και τη σύνταξή της. Και τη Δευτέρα το πρωί, εγώ θα πάω στις τράπεζες κι εσύ στην εφορία και στη ΔΕΗ, για διακανονισμό. Μην πεις τίποτε στα παιδιά γιατί θα τρελαθούνε! Ποιος θα το φανταζόταν λίγες μέρες πριν, πως η κρίση θα έμπαινε και στο σπίτι του Χαρίδημου. Ποιος θα μπορούσε να υποψιαστεί πως η χρεοκοπία θα χτύπαγε και τη δική του πόρτα. Αυτός ήταν και ο λόγος που βρήκε την οικογένεια απροετοίμαστη χρονιάρες μέρες. Τέρμα τα ψώνια, τέλος στα δωράκια για τους γνωστούς και τους φίλους, πάει και το ταξίδι στο Βερολίνο, κόπηκε απότομα και το γυμναστήριο της Άντζυ, ακυρώθηκε και το ραντεβού στο κομμωτήριο, χάλασε και το μανικιούρ που με τόση επιμέλεια περιποιήθηκε ο «Άραμις» αυτοπροσώπως. Έτσι, το μεσημέρι ανήμερα των Χριστουγέννων, βρήκε μετά από πολύ καιρό, όλη την οικογένεια μαζεμένη γύρω από το γιορτινό τραπέζι. Και όλως περιέργως, ήταν όλοι τους απροσποίητα χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι. Έφτασε και η ώρα να ανταλλάξουν τις ευχές και τα προσωπικά τους τα δωράκια. Όταν ήρθε η σειρά της γιαγιάς, αντί για δώρα, τους διηγήθηκε μια τρυφερή χριστουγεννιάτικη ιστορία. Την ιστορία της γεννήσεως του Θεανθρώπου. Μια ιστορία που την είχαν ξανακούσει από τα χείλη της πολλές φορές, αλλά συνεπαρμένοι από τα λαμπερά και πανάκριβα δώρα που τους περίμεναν κάτω από το στολισμένο δένδρο, ποτέ τους δεν της είχαν δώσει την πρέπουσα σημασία. Τούτη όμως τη φορά την άκουσαν με προσοχή και φάνηκε πως νοιώσανε το μήνυμά της. Πως δηλαδή, η γέννηση του μικρού Χριστού έφερε στον κόσμο την ελπίδα που μας κρατάει όλους δυνατούς απέναντι στους πειρασμούς και στις δυσκολίες της ζωής.  Ύστερα, σηκώθηκε από τη θέση της με δυσκολία κι έφερε από το δωμάτιό της το ξύλινο το σκαλιστό κουτί που φύλαγε τις αναμνήσεις της. Το άνοιξε με προσοχή και κράτησε μέσα στα ρυτιδιασμένα της τα δάχτυλα, σαν να ήταν τα πολυτιμότερα πράγματα του κόσμου, δυο μικρές χριστουγεννιάτικες μπαλίτσες τυλιγμένες σε κατακόκκινο γυαλιστερό χαρτί που έγραφαν με ... ορνιθοσκαλίσματα: «Καλά Χριστούγεννα». - Εμείς τις φτιάξαμε γιαγιούλα τις μπαλίτσες. Το θυμάσαι; Για να στολίσουμε το δένδρο. Φώναξαν χαρούμενα τα εγγονάκια της και τις αρπάξαν με χαρά, για να τις κρεμάσουνε μαζί με τ΄ άλλα τα στολίδια.   - Γιατί κλαις μάνα; - Από χαρά είναι γιε μου που ...βρήκα πάλι τα παιδιά μου που τα είχα χάσει! Είπε η μάνα και σήκωσε το βλέμμα της στις χάρτινες μπαλίτσες που είχαν εν τω μεταξύ κρεμάσει τα εγγονάκια της στο πιο ψηλό κλαδί του δένδρου, δίπλα στ΄ αστέρι. Γιάννης Β. Δεβελέγκας (ioannisdevelegas.weebly.com)

Περισσότερα »

Η μεγαλύτερη επένδυση είναι η ενίσχυση των γεννήσεων!..

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ Β. ΔΕΒΕΛΕΓΚΑΣ «Δεν είμαι επαίτης… δε θα γίνω ζητιάνος… δεν θα με καταντήσετε ζήτουλα…», φώναξε με όλη του τη δύναμη ο Πολύδωρος την ώρα που ο σιδηρόδρομος απομακρυνόταν με εκκωφαντικό θόρυβο από τη στάση ΘΗΣΕΙΟ του Ηλεκτρικού. Ύστερα, κοίταξε... ένοχα γύρω του για να βεβαιωθεί ότι δεν τον άκουσε κανένας και κάθισε σε ένα παγκάκι αναμονής. Ο Πολύδωρος, διορισμένος δάσκαλος στην Ήπειρο, κέρδισε πριν μερικούς μήνες την ευλογία του Θεού και απέκτησε δίδυμα κοριτσάκια. Μαζί με αυτά, απέκτησε και την ιδιότητα του πολύτεκνου αφού έφτασαν με τη γυναίκα του τη Ματίνα, τα τέσσερα παιδιά.  Δασκάλα κι αυτή, καταγόμενη από ένα νησί του Αιγαίου, δέχτηκε με ικανοποίηση τον διορισμό της σε σχολείο στη μεθόριο. Εκεί γνωρίστηκαν με τον Πολύδωρο και αν και δεν είχαν κανένα δικό τους άνθρωπο κοντά να τους βοηθήσει, μεγάλωναν με στοργή και αγάπη τα δυο τους παιδιά και πρόσφατα τα τέσσερα! - Τώρα που θα κατέβεις στην μάνα σου στην Αθήνα, να ρωτήσεις για τα προνόμια των πολυτέκνων, τον παρότρυνε η Ματίνα. Έχουμε Δημοκρατία στην Ελλάδα και είμαι σίγουρη πως η Πολιτεία σέβεται το Σύνταγμα που γράφει πως οι πολύτεκνες οικογένειες έχουν δικαίωμα ειδικής φροντίδας από το Κράτος. Καλά είναι να ξέρουμε ποια προνόμια έχουν οι πολύτεκνοι, γιατί τα παιδιά σήμερα έχουν μεγάλες ανάγκες και απαιτήσεις. Δύο μέρες αργότερα ο Πολύδωρος ανέβαινε τα σκαλιά της Ανωτάτης Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων Ελλάδος στην πλατεία Κουμουνδούρου στην Αθήνα, κρατώντας στο χέρι του δύο φωτογραφίες και το πιστοποιητικό οικογενειακής καταστάσεως. Γράφτηκε, πήρε την πολυτεκνική ταυτότητα, ενημερώθηκε για την ανύπαρκτη φροντίδα του Κράτους προς την ελληνική πολύτεκνη οικογένεια και του δώσανε και δύο κουπόνια, για να παραλάβει από μια αποθήκη που βρισκόταν στην απέναντι πλευρά του δρόμου, κάποια τρόφιμα που έτυχε εκείνη την ημέρα να μοιράζονται στους πολύτεκνους. Σαν έφτασε εκεί, αντίκρισε μια άθλια κατάσταση πέρα από κάθε φαντασία. Περισσότεροι από διακόσιοι εξοργισμένοι νοματαίοι, εξαθλιωμένοι άνθρωποι, ήταν συνωστισμένοι μπροστά σε μια βρόμικη πόρτα και περίμεναν ταπεινωμένοι να παραλάβουν μερικά χαρτοκιβώτια με ζυμαρικά. Απογοητευμένος και εξοργισμένος ο Πολύδωρος έδωσε τα κουπόνια του σε μια φτωχή νεαρή γύφτισσα που περιστοιχιζόταν από πεντέξι κουτσούβελα και κίνησε για το σταθμό του Ηλεκτρικού στο ΘΗΣΕΙΟ. Έφτασε εκεί καθυστερημένος, την ώρα που ξεκινούσε ο συρμός για την επόμενη στάση. Τότε, ήταν που του δημιουργήθηκε η ακατάσχετη επιθυμία να φωνάξει με όλη του τη δύναμη… δεν είμαι ζήτουλας! Κοίταξε αποκαμωμένος τον φωτεινό πίνακα του Σταθμού που ενημέρωνε ότι ο επόμενος συρμός θα πέρναγε σε είκοσι λεπτά. Έτσι, για να περάσει η ώρα και να καταλαγιάσει ο θυμός του, τράβηξε από την τσέπη του ένα έντυπο, που είχε πάρει νωρίτερα από μια θυρίδα στην είσοδο του κτιρίου της Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων και άρχισε να το ξεφυλλίζει. Στις πρώτες σελίδες φιγουράριζε με έντονη διαγράμμιση ο τίτλος: «Βασικά σημεία του Πορίσματος της διακομματικής επιτροπής της Βουλής για το Δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδος, 1993», «Η Ελλάδα σε κατάσταση εθνικού κινδύνου» και πιο κάτω: Δημογραφικές επιπτώσεις: Οι πληθυσμιακές εξελίξεις επηρεάζουν ολόκληρο τον εθνικό οργανισμό και την κοινωνική συνοχή… Οι δημογραφικές διαφορές γειτονικών κρατών ή εθνοτήτων που συμβιούν στην ίδια χώρα, δημιουργούν προβλήματα με βαθμιαία επικράτηση των ισχυρότερων δημογραφικών δυνάμεων… Η δημογραφική εξασθένιση-γήρανση της κλασσικής Ελλάδος και του Βυζαντίου οδήγησε, σύμφωνα με έγκριτες μαρτυρίες, τον Ελληνισμό σε υποταγή αιώνων και παρ' ολίγον σε ολοκληρωτικό αφανισμό… Η μείωση των γεννήσεων στην δεκαετία του '80 κατά την οποία ο δείκτης έπεσε από 2,09 παιδιά ανά γυναίκα το 1982 σε 1,4 το 1990, απειλεί πλέον σοβαρά την ανανέωση και διαιώνιση της ελληνικής μας φυλής… Τα πληθυσμιακά κενά που δημιουργούνται σε διάφορα γεωγραφικά διαμερίσματα (Νησιά, ορεινές περιοχές, κλπ) υπάρχει ο κίνδυνος να καλυφθούν από αλλοδαπούς (κυρίως Μουσουλμάνους) με εξαιρετικά δυσμενή απώτερα επακόλουθα... Στις ένοπλες δυνάμεις θα δημιουργηθεί σοβαρό πρόβλημα λόγω της μείωσης του αριθμού των στρατευσίμων… Τα προβλήματα του πληθυσμού πέραν από τις οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις που επιφέρουν γενικά, για τη χώρα μας ειδικά έχουν και άμεση σχέση με την εδαφική μας ακεραιότητα και την εθνική μας ανεξαρτησία. Και τι έκανε η Πολιτεία από το 1993 ως τα τώρα; Ποια θεσμικά μέτρα έλαβε; Αναρωτήθηκε ο Πολύδωρος. Ποιος πίεσε τους πολιτικούς μας να αγνοήσουν αυτές τις βασικές εθνικές μας επιδιώξεις; Νομίζει η Πολιτεία πως έβγαλε από πάνω της την υποχρέωση προς τους πολύτεκνους, παραχωρώντας κάποια πενιχρά επιδόματα και συντάξεις, ένα μεγάλο μέρος των οποίων (λόγω των περιοριστικών κριτηρίων) διοχετεύεται υπό μορφή ελεημοσύνη προς κοινωνικές ομάδες που το  ίδιο το πόρισμα θεωρεί ότι αποτελούν κίνδυνο για τη χώρα και που έχουν υψηλότατο δείκτη γεννητικότητας; - Ντροπή! Ακούστηκε να λέει ο Πολύδωρος. Έκανε μπάλα το πόρισμα και το πέταξε εκεί που ήδη το έχουν πετάξει αυτοί που το συνέταξαν. Στην κάλαθο των αχρήστων! Γύρισε στο σπίτι του αλλά δεν είπε τίποτε στην γυναίκα του και τα παιδιά του. Αντίθετα, τους έφερε στα Γιάννενα για να συμμετάσχουν στις εβδομαδιαίες εκδηλώσεις του Συλλόγου Πολυτέκνων Γονέων που περιελάμβαναν αιμοδοσία, καθαρισμό δημόσιων χώρων, ομιλίες από σπουδαίους ομιλητές σχετικές με την οικογένεια και την παράδοση, συναυλίες με δημοτικά τραγούδια από τους καλύτερους παραδοσιακούς μας καλλιτέχνες, ελπιδοφόρα παιδικά μουσικά σύνολα, βραβεύσεις μαθητών κ.α. Συμμετέχοντας σ’ αυτή την υπέροχη γιορτή της πολύτεκνης οικογένειας ο Πολύδωρος και η Ματίνα, συνειδητοποίησαν πως η κεντρική εξουσία είναι αγκυλωμένη στον συγκεντρωτισμό και ακολουθεί μια ανελαστική πολιτική που επιβάλλεται κυρίως από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Παρουσιάζεται παντελώς αδύναμη να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το ζωτικότερο εθνικό μας ζήτημα και δυστυχώς χρησιμοποιεί αρκετά συχνά, την έννοια της μετανάστευσης ως δημογραφικό εργαλείο. Οφείλει να ενθαρρύνει άμεσα, με μέτρα οικονομικά και θεσμικά την γεννητικότητα και να παραχωρήσει ουσιαστικές εξουσίες και αρμοδιότητες στην Εκκλησία τη Ελλάδος και την Τοπική Αυτοδιοίκηση, που είναι πιο κοντά στην ελληνική οικογένεια, ώστε να προωθηθούν προγράμματα κοινωνικής πολιτικής για τη προστασία της μητέρας και του παιδιού, για την αντιμετώπιση των οικογενειακών βαρών, για την ενίσχυση της εκπαίδευσης, για την βελτίωση της θέσης της γυναίκας στην κοινωνία, κ.α.. Η Ελλάδα είναι πολιτισμός, ο Ελληνισμός είναι συνείδηση, είναι παιδεία. Η ελληνική οικογένεια είναι ο πυρήνας που διαιωνίζει την Ελλάδα δια μέσου των αιώνων. Μέσα από την οικογένεια μεταφέρεται η παράδοση και ο πολιτισμός μας στις νέες γενιές. Και όπως είπε πρόσφατα η μεγάλη Ελληνίδα Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ: «Η παιδεία είναι θέμα οικογενειακό. Το σχολείο δίνει μόνο την εκπαίδευση». Η ελληνική πολύτεκνη οικογένεια είναι το υγιέστερο και δημιουργικότερο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Η άμεση εφαρμογή μέτρων για την αύξηση του δείκτη γεννητικότητας, αποτελεί την σπουδαιότερη, την μεγαλύτερη επένδυση του ελληνικού κράτους. (proinoslogos.gr - ioannisdevelegas.weebly.com)

Περισσότερα »

ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΠΡΟΤΟΥ ΝΑ ΞΗΜΕΡΩΣΕΙ!

Αναζητώντας τα ίχνη μιας ποιητικής συλλογής, βρέθηκα τις προάλλες στην αίθουσα του αρχείου της Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών, να κρατώ στα χέρια μου ένα φύλλο της εφημερίδας «Ηπειρωτικόν Μέλλον», που εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 1949. Χωρίς να υπάρχει κάποιος προφανής λόγος, τράβηξε την προσοχή μου... η παράγραφος ενός κειμένου που έγραφε: «Εκείνο που προκαλεί τον εξαιρετικόν θαυμασμόν εις τον επισκέπτην της Ελλάδος δεν είναι τόσον η νίκη που κατήγαγεν η μικρά αυτή χώρα εναντίον ισχυρού και πολύ μεγαλυτέρου εχθρού, αλλά το ηθικόν του Ελληνικού λαού». Αρχικά θεώρησα υπερβολικό τον θαυμασμό που εκδήλωνε ο αρθρογράφος για το ηθικό των Ελλήνων, έχοντας κατά νου τη σημερινή μας κατάσταση. Αυτό όμως κράτησε μόλις λίγα δευτερόλεπτα, αφού, παρατηρώντας πιο προσεκτικά το κείμενο, διαπίστωσα πως το άρθρο αναφερόταν στις ανταποκρίσεις μιας αμερικανίδας δημοσιογράφου, από το μέτωπο του Ελληνοιταλικού πολέμου. Ανταποκρίσεις που πρωτοδημοσιεύτηκαν τον Δεκέμβριο του 1940 στον αμερικανικό τύπο. Έτσι λοιπόν από περιέργεια και ενδιαφέρον, βάλθηκα να διαβάσω ολόκληρο το άρθρο. Υπερηφάνεια, ομοψυχία, αισιοδοξία, ενθουσιασμός, αποφασιστικότητα, είναι οι λέξεις που «ξεκλειδώνουν» τα κείμενα της αμερικανίδας, η οποία είναι φανερό πως εντυπωσιάστηκε από τις πρωτοφανείς και ανέλπιστες νίκες του Ελληνικού στρατού απέναντι στις άρτια εξοπλισμένες ταξιαρχίες του εχθρού. Ωστόσο, εκείνο που κυριολεκτικά την συγκλόνισε και τονίστηκε ιδιαίτερα στις ανταποκρίσεις της, ήταν, όπως θα δούμε στα αποσπάσματα που ακολουθούν, το ηθικό και η δύναμη της Ελληνικής ψυχής: … Εις το παραμεθόριον χωρίον Δελβινάκι κατά τη διάρκεια μιας εφόδου, εκαθήμην σε ένα ύψωμα μαζί με γηραιάν χωρικήν.«Έχω τρία παιδιά εις τον στρατόν» μου είπε με την υπερηφάνειαν ζωγραφισμένη στα μάτια της, ενώ η συνομιλία μας εχάνετο μέσα εις τον βόμβον των αεροπλάνων και την βοήν του πυροβολικού.«Πως σας εφάνη, όταν ήρθαν οι Ιταλοί στο χωριό σας»; την ερώτησα. «Εδοκίμασαν να μας βγάλουν από τα σπίτια μας, μου απήντησε. Εμείς όμως αμπαρώσαμε τις πόρτες και τους δείξαμε πιάν ιδέα είχαμε γι αυτούς. Επιπλέον μας άφησαν ησύχους. Φαντάσου, προσέθεσεν, έφεραν και φασιστικές στολές για τα παιδιά μας»! … Όλοι μαζί αγωνίζονται για να κερδίσουν τον πόλεμον. Γράφει πιο κάτω. Από του πιο νεαρού προσκόπου που περιπολεί τους δρόμους διά να προσφέρει τας υπηρεσίας του όπου ήθελε κληθεί, μέχρι των γεροντοτέρων που επισκευάζουν τας οδούς και μεταφέρουν πυρομαχικά, ενώ οι υιοί των μάχονται εις το μέτωπον. … Επί του δρόμου προς την Ηγουμενίτσαν, εδοκίμασα τον μεγαλύτερον τρόμον εις την ζωήν μου. Οβίδες και βόμβαι έπιπτον εξακολουθητικώς καθ΄ όλην την διαδρομήν. Κάθε γέφυρα ήτο και ένας στόχος. Μία βόμβα που έπεσεν τόσο πλησίον μας, ώστε να αισθανθώμεν τον συγκλονισμόν του εδάφους, μας έκανε να απομακρυνθώμεν με κάθε σπουδήν από την ερυθροπύρυνον εκείνη ζώνην. Ένας διαβάτης που συναντήσαμεν εις το πευρόν μιάς γέφυρας μας είπε καλόκαρδα: «Μη φοβάστε θα ξεμπερδέψουμε μ αυτούς σε λίγες εβδομάδες». … Τα χωριά είναι ακόμη σημαιοστόλιστα διά τον πανηγυρισμόν της καταλύψεως της Κορυτσάς και κυανόλευκαι ταινίαι στολίζουν τους στενούς δρόμους των. Κατά τους χωρικούς δεν υπάρχει ακόμη λόγος του καταβιβασμού των σημαιών, αφού σε λίγο θα πανηγυρισθεί και η κατάληψη του Αργυροκάστρου κι έπειτα του Δελβίνου. Και συνεχίζει: … Πλησίον των Γεωργουτσάδων, επί του δρόμου του Αργυροκάστρου, εκάθησα σε ένα χαράκωμα. Ηκούετο ο γδούπος των τηλεβόλων και ο συνταραγμός των εκρηγνυομένων οβίδων. Πουθενά αλλού δεν είδα πιο περιχαρείς στρατιώτας. «Θα καταλάβουμε εκείνο το βουνό προτού να ξημερώσει, μου είπαν»… Το έπος του ¨40, σκέφτηκα όταν τέλειωσα την ανάγνωση του άρθρου, αποτελεί την καλύτερη επιβεβαίωση πως αυτός εδώ ο τόπος δεν έπαψε ποτέ να γεννά Ηρακλειδείς. Ψυχική δύναμη, καθήκον, πίστη, λεβεντιά, υπερηφάνεια, ηρωισμός, ομοψυχία, αισιοδοξία, ενθουσιασμός, αποφασιστικότητα, είναι μερικές μόνο από τις αρετές και τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα που εκδηλώνουν οι Έλληνες όταν οι καιροί και οι καταστάσεις το απαιτήσουν. Γίνονται εικόνα και ομοίωση, του Λεωνίδα, του Μεγαλέξανδρου, του Γεώργιου Καραϊσκάκη, του Μάρκου Μπότσαρη, της Μπουμπουλίνας, της Μαντώ Μαυρογένους, της ηρωικής γυναίκας της Πίνδου και του δοξασμένου Τσολιά του 3/40 Συντάγματος Ευζώνων, που το άκουσμα και μόνο του ήχου των καρφιών του τσαρουχιού του πάνω στις κακοτράχαλες πλαγιές των Ηπειρωτικών βουνών, έκανε το φυλλοκάρδι του εχθρού να σπαρταράει από τρομάρα και απόγνωση. «Δεν ήταν τόσον η νίκη που κατήγαγεν η μικρά αυτή χώρα εναντίον ισχυρού και πολύ μεγαλυτέρου εχθρού, αλλά το ηθικόν του Ελληνικού λαού…». Αυτές οι λίγες λέξεις αποκαλύπτουν όλη την αλήθεια. Ο βασικότερος παράγων που λειτούργησε σαν πολλαπλασιαστής ισχύος για τον ελληνικό στρατό και διαμόρφωσε τις προϋποθέσεις για την μεγαλειώδη νίκη απέναντι στον άξονα, ήταν το υψηλό ηθικό ολόκληρου του έθνους. Ήταν το τραγούδι της λευτεριάς και το χαμόγελο στα χείλη, που έγιναν ιαχή κι αέρας που παρέσυρε στο διάβα του τα πάντα. «… Όλοι μαζί αγωνίζονται για να κερδίσουν τον πόλεμον…» γράφει σε ένα άλλο σημείο η ξένη δημοσιογράφος και στέλνει άθελά της ένα μήνυμα προς την Ελλάδα του σήμερα. Την Ελλάδα  που έχει να αντιμετωπίσει τώρα έναν πιο ύπουλο και επικίνδυνο εχθρό, που δεν είναι άλλος από τον ίδιο της τον εαυτό. Στενέψαν επικίνδυνα τα περιθώρια κι έφτασε η ώρα της ευθύνης γι αυτούς που κυβερνούν και για όσους φιλοδοξούν να κυβερνήσουν τη χώρα. Έχουν χρέος όλοι τους να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων για να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά τα κοινωνικά, τα πολιτικά και τα οικονομικά αδιέξοδα που έχουν καταρρακώσει το ηθικό των πολιτών. Έφτασε η ώρα της συνεννόησης, της ομοψυχίας, της αποβολής των καταστροφικών εγωισμών και των πολιτικών σκοπιμοτήτων. Οφείλουν να αφήσουν εκτός κομματικών αντιπαραθέσεων την παιδεία, τα εθνικά θέματα, το δημογραφικό και την υγεία και συνεργαζόμενοι πάνω σε έναν μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, να βάλουν στέρεα θεμέλια για μια σύγχρονη και υπερήφανη Ελλάδα. Παρέδωσα με προσοχή την παλιά εφημερίδα στον βιβλιοθηκάριο και βγήκα στο δρόμο κρατώντας στο μυαλό μου την εικόνα των στρατιωτών που δήλωναν περιχαρείς: «Θα καταλάβουμε εκείνο το βουνό προτού να ξημερώσει». Και θέριευε μέσα μου η βεβαιότητα πως, επιτέλους «θα το καταλάβουμε…» και η επόμενη μέρα θα ξημερώσει ηλιόλουστη, όπως αξίζει στην υπέροχη πατρίδα μας. Την ενδοξότερη και ομορφότερη πατρίδα του κόσμου. Γιάννης Β. Δεβελέγκας (ioannisdevelegas.weebly.com)

Περισσότερα »

Ο ΗΛΙΚΙΑΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΚΑΙ Η «ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΕΝΗ» ΓΕΦΥΡΑ

«Σύμφωνα με τον Ηλικιακό Χάρτη της χώρας και τα πρόσφατα στοιχεία που έδωσε στην δημοσιότητα η Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία, τα ορεινά χωριά της Ηπείρου έχουν τον πιο γερασμένο πληθυσμό. Στην κορυφή της λίστας βρίσκονται οι Δήμοι των Κεντρικών και Βόρειων Τζουμέρκων, με μέσο όρο ηλικίας των κατοίκων τους στα 57,9 και 52,8 έτη αντίστοιχα». Η είδηση αυτή που αποτελεί αιτία έντονου προβληματισμού... στάθηκε αφορμή να ανασύρω από τη μνήμη μου ένα περιστατικό που συνέβη στο χωριό Ματσούκι Ιωαννίνων στα μέσα Νοεμβρίου του 1981. Ένα χωριό πανέμορφο, έτσι όπως το βλέπεις να στέκεται γαντζωμένο στις απόκρημνες ράχες της οροσειράς της Πίνδου. Ένα χωριό που εκείνη την εποχή έσφυζαν οι δρόμοι του, η πλατεία και τα φιλόξενα σπιτάκια του, από ζωή και νιάτα. Όλα ξεκίνησαν στην αίθουσα υποδοχής του πολιτικού γραφείου του υπουργού Εθνικής Αμύνης, λίγους μήνες νωρίτερα. Η επιτροπή που κατέβηκε από το χωριό να συναντήσει τον υπουργό ήταν αποφασισμένη. «Ή τώρα ή ποτέ». «Πλησιάζουν οι εκλογές». «Αν δεν γίνει και τώρα αυτή η αναθεματισμένη γέφυρα κύριε υπουργέ, θα σβήσουμε από τον χάρτη». «Διαδρομή πέντε λεπτών με το αυτοκίνητο την κάνουμε σε μια ώρα με τα μουλάρια και κοντεύουμε κάθε φορά να σκοτωθούμε». Τα επιχειρήματα της επιτροπής ήταν αφοπλιστικά και η διάθεση του υπουργού να βοηθήσει τον τόπο, πασιφανής και πασίγνωστη. Έτσι, στα πλαίσια της κοινωνικής του προσφοράς ανέλαβε δράση ο Στρατός, που πήρε άμεσα εντολή να κατασκευάσει μια μεταλλική γέφυρα, με δικά του μέσα και προσωπικό. Κάπως έτσι εξελίχθηκαν τα πράγματα και το επόμενο διάστημα, αψηφώντας το χιόνι και την παγωνιά, εγκαταστάθηκε κλιμάκιο του Τάγματος Μηχανικού της 8ης Μεραρχίας κοντά στο χωριό και συναρμολόγησε με ακρίβεια και πειθαρχία τη γέφυρα. Δεν έμενε, παρά να τοποθετηθούν τα ειδικά κύλιστρα πάνω στα οποία θα έπρεπε να κυλιστεί η γέφυρα για να πατήσει στην απέναντι πλευρά του ανοίγματος που δημιουργούσε μια απόκρημνη χαράδρα. Μια χαράδρα που εμπόδιζε την ένωση του χωριού με το επαρχιακό οδικό δίκτυο και το καταδίκαζε στην απόλυτη απομόνωση. Ο κλήρος γι αυτή τη δουλειά έλαχε σ΄ εμένα. Έτσι, με έναν έφεδρο Ανθυπολοχαγό που πήρα για βοηθό και δέκα δώδεκα γεροδεμένα λεβεντόπαιδα του Λόχου Σκαπανέων, περάσαμε στην απέναντι πλευρά της χαράδρας για να υποδεχθούμε και να καθελκύσουμε τη γέφυρα. Όταν φτάσαμε, ήταν ακόμα νύχτα. Τρυπώσαμε στην εσοχή ενός τεράστιου βράχου, φορώντας τα κράνη στα κεφάλια μας, για να προστατευτούμε από τις πέτρες και τα σπασμένα κλαριά που μας έριχνε ασταμάτητα ο τεράστιος ορεινός όγκος που ορθώνονταν σα σκιάχτρο από πάνω μας. Νοιώθαμε σα να ήθελε μ αυτόν τον τρόπο να μας προγκήξει και να μας μηνύσει πως ήμασταν ανεπιθύμητοι, για την παρέμβαση που κάναμε στο άγριο και απίστευτης ομορφιάς τοπίο των Τζουμέρκων. Λουφαγμένοι ο ένας πλάι στον άλλον, για να αντιμετωπίσουμε το κρύο που μας τρύπαγε τα κόκκαλα, περιμέναμε υπομονετικά να ξημερώσει. Ξαφνικά, ακούσαμε κουβέντες και βήματα απ την μεριά του χωριού. Ξεχωρίσαμε τις φιγούρες δύο ανδρών που έρχονταν προς το μέρος μας με προσεκτικά βήματα, ακολουθώντας ένα παγωμένο μονοπάτι. Όταν πλησίασαν αρκετά, αναγνωρίσαμε τον πρόεδρο της κοινότητας κι έναν νεαρό που τον συνόδευε. - Καλημέρα πρόεδρε! - Καλημέρα παιδιά μου, αντιγύρισε αυτός με τρεμάμενη φωνή. Τα μάτια του μου φάνηκαν πρησμένα, κατακόκκινα και βουρκωμένα. Στην αρχή υπέθεσα πως θα τον είχε βρει κάποιο κακό κι ήταν απαρηγόρητος. Ύστερα όμως σκέφτηκα πως θα έφταιγε το κρύο, γιατί το θερμόμετρο που είχαμε φέρει μαζί μας, ακούμπαγε εκείνη την ώρα στους μείον είκοσι. - Δεν έχω τίποτε παιδιά μου. Είπε ο Πρόεδρος σαν να διάβασε τη σκέψη μου. Αυτή η γέφυρα είναι που μου τρώει την ψυχή. Εγώ ποτέ μου δεν την ήθελα πραγματικά, αλλά πιέστηκα πολύ. Είμαι σίγουρος πως απ εδώ θα περάσουν τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας και θα εγκαταλείψουν το χωριό. Δε θα μείνει κανένας πίσω! Μετά από λίγο θα ερημώσει ο τόπος! Ο νεαρός που συνόδευε τον πρόεδρο, ως εκείνη τη στιγμή δεν είχε πει κουβέντα, μόνο άκουγε. Έβγαλε από την τσέπη του ένα άφιλτρο, το χτύπησε νευρικά στην πλάκα του ρολογιού του κι έπειτα το άναψε μ ένα τσακμάκι που έκρυβε μέσα στην τεράστια παλάμη του χεριού του. Ύστερα σηκώνοντας το πρόσωπό του προς τον ουρανό, άφησε τον καπνό να περάσει ανεμπόδιστα μες από ένα χαμόγελο αισιοδοξίας και ανακούφισης. - Περάστε εσείς τη γέφυρα παιδιά, μας είπε τελικά, και μη σας νοιάζει. Θα κάνουμε τρικούβερτο γλέντι στο χωριό και είστε καλεσμένοι. Αυτή η αναθεματισμένη γέφυρα, είναι η σωτηρία μας… Δε θα είχαν περάσει περισσότερα από δέκα χρόνια από τότε, όταν ξαναβρέθηκα στην περιοχή και ρώτησα από περιέργεια να μάθω αν έχει κόσμο το χωριό. «Λίγα πράγματα», μου απάντησαν, «Το καλοκαίρι μόνο έρχεται κόσμος, αλλά το χειμώνα όπως και στ άλλα χωριά, ερημιά». «Κρίμα, γιατί ήταν ίσως το μόνο από τα χωριά της περιοχής μας που κράταγε τον κόσμο του». Σήμερα, σκέφτηκα κοιτάζοντας πάλι τον ηλικιακό χάρτη της Ελλάδας μας, τα πράγματα έχουν χειροτερέψει. Κι εδώ γεννάται το μεγάλο ερώτημα: Πρέπει να αποδεχθούμε μοιρολατρικά την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί ή μήπως ήρθε η ώρα να βρούμε τις λύσεις και να πάρουμε τις πρωτοβουλίες που χρειάζονται για να αξιοποιηθεί ο τεράστιος πλούτος που έχει ο τόπος μας και που τόσο επιπόλαια τον έχουμε εγκαταλείψει;  Αυτή τη φορά πρέπει να πετύχουμε, ο κόσμος να χαλάσει! Ας μη ξεχνάμε πως η κάθε «αναθεματισμένη» γέφυρα έχει δύο κατευθύνσεις. Από εμάς εξαρτάται κάθε φορά, ποια θα ακολουθήσουμε. Γιάννης Β. Δεβελέγκας (ioannisdevelegas.weebly.com)

Περισσότερα »