Περί βραχονησίδων και άλλων τινών. Πως ακριβώς έγινε η δήλω­ση του Α/ΓΕΕΘΑ

Όπως συχνά συμβαίνει, η δήλωση Αποστολάκη απομονώθηκε και δεν αναφέρθηκε καν το -εξίσου σοβαρό- δεύτερο σκέλος της ότι «η δική μας προσπάθεια επικεντρώνεται να μην χρειαστεί να φθάσουμε ως εκεί και με τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. θέλουμε να εξασφαλίσουμε ότι οι Τούρκοι δεν θα φθάσουν έως εκεί»

Πολύς ντόρος έγινε για τη δήλω­ση του Α/ΓΕΕΘΑ, ναυάρχου Ευάγγελου Αποστολάκη, κατά την οποία «εάν οι Τούρκοι ανέ­βουν σε βραχονησίδα θα την ισοπεδώσου­με. Και αυτό είναι μία κόκκινη γραμμή». Η συνέχεια είναι γνωστή, αφού όλοι θέλη­σαν να πάρουν θέση. Επειδή είμαστε παρόντες στην συνάντηση του Α/ΓΕΕΘΑ με τους διαπιστευμένους δημοσιογράφους στο ΥΕΘΑ, επιτρέψτε μας να παραθέσου­με τα γεγονότα όπως έγιναν.

Καταρχήν, η εν λόγω φράση δεν έγινε ως «αυθύπαρκτη» δήλωση. Συνομιλώντας ο ναύαρχος Ευ. Αποστολάκης με τους δη­μοσιογράφους, κάποια στιγμή και ενώ προσπαθούσε να εξηγήσει πως αντιμετω­πίζουν οι Ένοπλες Δυνάμεις τις διάφορες τουρκικές προκλήσεις, ένας από τους παρισταμένους πετάχτηκε -διακόπτοντας τη συζήτηση- λέγοντας: «και τι θα γίνει αν οι Τούρκοι ανέβουν σε κάποια βραχονησί­δα;». Η άμεση αντίδραση του Α/ΓΕΕΘΑ ήταν η παραπάνω -περιβόητη πια- φρά­ση στην οποία δεν έδωσε συνέχεια προκειμένου να ολοκληρώσει το θέμα στο οποίο αναφερόταν. Λίγο μετά, απαντώντας σε σχετική ερώτηση είπε: «εάν χρειαστεί να πολεμήσουμε δεν θα συμπολεμήσει κανένας δίπλα μας. Η δική μας προσπάθεια επι­κεντρώνεται να μην χρειαστεί να φθάσουμε ως εκεί. Με τις ΗΠΑ και την ΕΕ θέλου­με να εξασφαλίσουμε ότι οι Τούρκοι δεν θα φθάσουν έως εκεί». Ο άνθρωπος ού­τε κάποια επιθετική θέση πήρε, ούτε «απά­ντηση» στους Τούρκους έδωσε. Είπε κά­ποια απολύτως αυτονόητα.

Το απίθανο είναι ότι η μεν αντιπολίτευ­ση στήριξε όσα ειπώθηκαν από τον Α/ΓΕ­ΕΘΑ, ενώ η κυβέρνηση μάλλον «τήρησε αιδήμονα σιγήν». Τουλάχιστον τις πρώτες ώρες. Έσπευσε όμως να «εκμεταλλευ­τεί» το κλίμα που «διαμόρφωσαν» κάποιοι υποστηρικτές της, συγκαλώντας το Εθνι­κό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής. Το οποίο, όπως αναμενόταν άλλωστε, δεν εί­χε κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Οι κυ­βερνητικοί πάντως με όλα αυτά, κατάφεραν να βγάλουν από την «κορυφή» των ειδήσεων την υπόθεση Πετσίτη, η οποία τους έχει φέρει σε δύσκολη θέση. Για να μην πούμε την αρμόζουσα φράση, που έχει το μειονέκτημα να μην θεωρείται και τόσο καθώς πρέπει.

Για το τέλος να προσθέσουμε δύο πράγματα που οι περισσότεροι δεν θέ­λουν να θυμούνται: Πρώτον, κατά την κρί­ση των Ιμίων, το 1996, όταν ερωτήθηκε ο τότε Α/ΓΕΕΘΑ «τι να κάνουμε με τους Τούρκους που είχαν αποβιβαστεί στην δυ­τική Ίμια», αυτός είχε προτείνει τον βομ­βαρδισμό της με βόμβες napalm. Πράγ­μα που «μετά βδελυγμίας» - και μάλλον έντρομος - απέρριψε ο Κώστας Σημίτης. - Δεύτερον, την εξωτερική πολιτική την κα­θορίζει ο πρωθυπουργός με το ΥΠ.ΕΞ και όχι το ΓΕΕΘΑ, που έχει ως έργο την ετοιμότητα των Ενόπλων Δυνάμεων να αντιμε­τωπίζουν κάθε εξωτερικό εχθρό.

Υ.Γ: Οι διάφορες δηλώσεις του ΥΕΘΑ Πάνου Καμμένου, όπως όλα δείχνουν, μάλλον δεν λαμβάνονται υπόψη και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου...

Του Ηλία Νταλούμη

 (ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ-05/01/2019 - [Μετατροπή σε κείμενο: staratalogia.blogspot.gr]) 

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των. Για τα άρθρα που αναδημοσιεύονται εδώ με πήγη, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο την ιστοσελίδα.

Περισσότερα »

ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ: Η αεροπορική εκπαίδευση σε κρίσιμο σταυροδρόμι

Μετά την επιλογή του Ρ-2002JF, ως του αεροπλάνου για το Αρχικό στάδιο επιλογής των ιπταμένων στην Πολεμι­κή Αεροπορία, το επόμενο βήμα αφορά την εκπαίδευση των σπουδαστών της Σχο­λής Ικάρων στο Προκεχωρημένο και Επι­χειρησιακό Στάδιο. Στα προηγούμενα στά­δια, το Αρχικό και το Βασικό, χρησιμοποι­ούνται από τις 361 και 364 Μοίρες Εκπαί­δευσης Αέρος, τα αεροσκάφη Beechcraft Τ-6 Texan II. Και ως εδώ μπορούμε να πού­με ότι όλα είναι καλά. Το ζήτημα είναι ότι τα North American Τ-2Ε και Β Buckeye, που πετούν με τις 362 και 363 ΜΕΑ δείχνουν πια σαφώς την ηλικία τους.

Πριν δούμε τις προοπτικές για την λύ­ση του προβλήματος, καλό είναι να επα­ναλάβουμε τις έννοιες του «Προκεχωρημένου» και του «Επιχειρησιακού» σταδίου. Στο Προκεχωρημένο Στάδιο, λοιπόν, σκο­πός είναι η απόκτηση γνώσεων, η ανάπτυ­ξη ικανοτήτων και δεξιοτήτων του εκπαι­δευόμενου σε περιβάλλον υψηλών απαιτήσεων με αεριωθούμενο αεροπλάνο, κα­θώς και η ολοκληρωμένη διαμόρφωση της «αεροπορικής προσωπικότητάς» του. Στο στάδιο αυτό, εκτελούνται πτήσεις προσαρ­μογής, οργάνων, σχηματισμού και ναυτι­λίας. Να προσθέσουμε ότι στο τέλος του Προκεχωρημένου Σταδίου, γίνεται η επι­λογή των ανθυποσμηναγών που θα στε­λεχώσουν τις Μοίρες μεταφορικών αε­ροπλάνων και ελικοπτέρων, ενώ οι ανθυποσμηναγοί, που θα στελεχώσουν τις πολεμικές και εκπαιδευτικές Μοίρες της Αεροπορίας, συνεχίζουν την εκπαίδευσή τους στο Επιχειρησιακό Στάδιο, πάντα με Τ-2Ε/Β.

Στο Επιχειρησιακό, το ζητούμενο είναι η απόκτηση γνώσεων και η ανάπτυξη ικα­νοτήτων, δεξιοτήτων, τακτικής σκέψης και συμπεριφοράς του εκπαιδευόμενου στις βασικές αρχές, διαδικασίες και ελιγμούς που υπαγορεύονται από τη σχεδίαση, τις τακτικές, τη χρήση όπλων και συστημάτων στις αεροπορικές επιχειρήσεις. Στο στά­διο αυτό εκτελούνται ασκήσεις αποστο­λών Αέρος-Εδάφους και Αέρος-Αέρος. Να σημειώσουμε σχετικά ότι υφίσταται ελληνοϊταλική συνεργασία, σύμφωνα με διμερή «Τεχνική Συμφωνία», στην οποία προβλέπεται η ανταλλαγή Ιταλών μαθη­τών στην εκπαίδευση Αρχικού και Βασι­κού Σταδίου (Phase I και II), με αεροσκά­φη Τ-6 στην 364 Μοίρα και αντίστοιχα Ελ­λήνων νέων ανθυποσμηναγών στην εκπαί­δευση Επιχειρησιακού Σταδίου (Phase IV), με Aermacchi ΜΒ-339 C/D στο Lecce της Ιταλίας. Από το 2009, που ξεκίνησε η εν λόγω συνεργασία, έχουν ολοκληρώσει την εκπαίδευση αέρος στο Αρχικό και Βασικό στάδιο στην Μονάδα μας 47 Ιταλοί μαθη­τές της Ιταλικής Αεροπορίας με Τ-6Α.

Ωστόσο, όπως προαναφέραμε, τα Τ-2Ε/Β Buckeye έχουν γεράσει. Το πρό­σφατο δυστύχημα, αν και τα ακριβή του αί­τια διερευνώνται, ήταν ένα ακόμα «καμπα­νάκι» στην όλη υπόθεση. Βεβαίως, στην Πολεμική Αεροπορία αυτά τα γνωρίζουν πολύ καλά και κάνουν όλες τις απαιτούμενες ενέργειες. Οι αποφάσεις παίρνονται όμως σε ανώτερα επίπεδα, τα οποία, όπως όλοι ξέρουμε, έχουν άλλες σκοτούρες αυ­τήν την περίοδο. Στην Πολεμική Αεροπο­ρία, λοιπόν, έχουν να αποφασίσουν είτε την επιλογή ενός νέου αεροσκάφους, που θα αντικαταστήσει τα Τ-2Ε/Β Buckeye, είτε να προχωρήσουν σε άλλες λύσεις.

Η πρώτη είναι απλούστερη, καθώς θα αποτελούσε ένα κλασικό εξοπλιστικό πρό­γραμμα, παρά το ύψος των απαιτούμενων χρημάτων. Οι διερευνητικές εργασίες σε πολύ αρχικό στάδιο, που έχουν γίνει στην Πολεμική Αεροπορία, δείχνουν ότι δεν εί­ναι λίγοι αυτοί που -εφόσον αποφασίζονταν αυτή η λύση και αν τους ζητούνταν η άποψή τους- θα προτιμούσαν την προμή­θεια του Μ-346 της Leonardo. Ενός σύγ­χρονου εκπαιδευτικού, που γνωρίζει ση­μαντική εμπορική επιτυχία, καθώς έχει επιλεγεί -σίγουρα όχι τυχαία- από κάποιες σαφώς σημαντικές αεροπορίες.

Η δεύτερη επιλογή είναι μία ΣΔΙΤ! Μια Συνεργασία Δημόσιου- Ιδιωτικού Τομέα. Σίγουρα αυτό για την Ελλάδα δεν είναι κάτι το σύνηθες, ιδιαίτερα μάλιστα στον τομέα των εξοπλισμών. Στο εξωτερικό πάντως δεν είναι καθόλου σπάνιο. Για την περίπτω­σή μας έχουν ενδιαφερθεί δύο εταιρείες που δραστηριοποιούντα σ’ αυτόν τον το­μέα. Κοινό τους σημείο ότι και οι δύο είναι καναδικές. Η μία είναι η Lockheed Martin Canada και η άλλη η Canadian Aviation Electronics Inc., γνωστότερη ως CAE Inc. Και βέβαια η πρώτη είναι η καναδική «προέκταση» της γνωστής μας Lockheed Martin. Η δεύτερη είναι γνωστός «πάροχος» αεροπορικής εκπαίδευσης σε ολό­κληρο τον κόσμο, με κορυφαία δραστηρι­ότητα το πρόγραμμα NFTC (NATO Flying Training in Canada).

Δεν θα μπούμε σε λεπτομέρειες κα­θώς το θέμα είναι σε αρχικό στάδιο. Έχει μελετηθεί από το ΓΕΑ, που έχει υποβάλει τις σχετικές προτάσεις, και αναμένονται οι σχετικές αποφάσεις και ανακοινώσεις. Να πούμε μόνον ότι η μεν Lockheed Martin Canada έχει προτείνει την χρήση του τσε­χικού Aero L-39NG και η CAE του ιταλικού Μ-346 Master.

Του Ηλία Νταλούμη

(ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ-08/10/2018 - [Μετατροπή σε κείμενο: staratalogia.blogspot.gr])

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των. Για τα άρθρα που αναδημοσιεύονται εδώ με πήγη, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο την ιστοσελίδα.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ: ΓΕΑ: Άφιξη Νέου Εκπαιδευτικού Αεροσκάφους (P-2002JF) Σταδίου Επιλογής της ΠΑ (ΦΩΤΟ)

Περισσότερα »

Εξαιρετικά επείγουσα η αναδιοργάνωση στις Ένοπλες Δυνάμεις!

Ø Οι παραμεθόριες μονάδες πρέπει και να αυξηθούν και να στελεχωθούν σε ποσοστό της τάξης του 100%.

Ø Οι μονάδες των Ειδικών Δυνάμεων, προκειμένου να βρίσκονται το ταχύτερο δυνατόν στο σημείο επέμβασής τους, θα πρέπει να εδρεύουν δίπλα στις μονάδες μεταφοράς τους.

Ø Μόνον θετικά αποτελέσματα θα είχε η ανακατανομή των F-16 σε Πτέρυγες Μάχης κατά τα block κατασκευής τους.

Ø Είναι απαραίτητο Μοίρα του Στόλου να εδρεύει στην Σούδα. Αυτό επιβάλλουν οι γεωστρατηγικές ανάγκες της χώρας.

Στο προηγούμενο τεύχος της Α&Δ, το Σεπτέμβριο, είχαμε αναφερθεί σε κάποιες γενικές έννοιες που σχετίζονται άμεσα με την Άμυνα. Αυτή τη φορά θα γίνουμε πιο συγκεκριμέ­νοι και θα μιλήσουμε για ένα πραγματικά φλέγον θέμα. Όχι βέβαια πως και τα άλ­λα δεν ήσαν εξίσου σπουδαία. Όμως με την αναδιοργάνωση των Ενόπλων Δυνά­μεων μπορούμε να έχουμε απτά αποτελέ­σματα και -το σημαντικότερο- μπορούμε να πετύχουμε οικονομίες! Οικονομίες που όχι μόνον δεν θα μειώσουν την αμυντική θωράκιση της χώρας αλλά τουναντίον θα συμβάλουν ουσιαστικά στην αποτελεσμα­τικότερη αντιμετώπιση του προβλήματος. Πάμε λοιπόν να δούμε κάποιες σκέψεις-απόψεις, που η εφαρμογή τους μόνον κα­λά αποτελέσματα θα έχει.

Η συζήτηση για την αναδιοργάνωση ξε­κίνησε στα μέσα του 1996. Αμέσως μετά τα γεγονότα στα Ίμια. Τότε φάνηκε η ανεπάρ­κεια του διοικητικού συστήματος των Ενό­πλων Δυνάμεων. Αποτέλεσμα όλων των σχετικών διεργασιών που ακολούθησαν ήταν, μετά από τρία περίπου χρόνια, να ξεκινήσει η περίφημη «Διακλαδικότητα». Λέξη καινούργια στο λεξιλόγιό μας. Ολί­γον τι νεφελώδης και πολλά υποσχόμενη σύμφωνα με τα όσα δήλωναν οι τότε αρ­μόδιοι. Τα αποτελέσματα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως πενιχρά. Το μόνο που άλλαξε -και τελικά επικράτησε- ήταν η γιγάντωση του Γενικού Επιτελείου Εθνι­κής Άμυνας (ΓΕΕΘΑ). Με τη Διακλαδικότητα, ο Αρχηγός του ΓΕΕΘΑ απέκτησε και δι­οικητικές εξουσίες σε καιρό ειρήνης. Και αυτό οπωσδήποτε είναι θετικό. Δεν παύει όμως να είναι και το μοναδικό στοιχείο που «επιβίωσε» της προσπάθειας της αλλαγής-βελτίωσης της παραγωγικότητας των Ενό­πλων Δυνάμεων. Γιατί -κακά τα ψέματα- σε αυτό αποσκοπούν οι όποιες αναδιοργανώ­σεις. Όχι μόνον σε ελληνικό επίπεδο αλλά σε διεθνές. Κι επειδή σε κάποιους μπορεί να «ξινίσει» η ανάμειξη «εθνικών» και οικο­νομικών όρων, να τους πούμε ότι οι βάσεις της οικονομικής διαδικασίας, που ακούει στο όνομα «παραγωγικότητα», μπήκαν, λί­γο πριν και κυρίως κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, από το σύστημα Διοικητικής Μέριμνας των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων και του Αμερικανικού Στρατού ειδικότερα.

Οι άλλες αλλαγές που έγιναν, προέκυψαν περισσότερο από τις ανάγκες προσαρμογής του «συστήματος» στα δε­δομένα της εποχής και κυρίως στις απο­φάσεις των πολιτικών ηγεσιών του ΥΕΘΑ που παίρνονταν προκειμένου να ικανο­ποιηθούν τα λαϊκιστικά ένστικτα των κομ­ματικών πελατών τους. Απλό παράδειγμα η μείωση της θητείας των στρατευσίμων. Και μπορεί όλα αυτά να είναι ενδιαφέρο­ντα σίγουρα, αλλά είναι του παρελθόντος κι αυτό που πρέπει να μας απασχολεί είναι το παρόν και, οπωσδήποτε, το μέλλον. Ας δούμε λοιπόν τι γίνεται τώρα με το ζήτημα της αναδιοργάνωσης.

Καταρχήν δεν είναι μυστικό ή αν ήταν κάποια στιγμή τώρα έχει πια «διαρρεύσει», ότι και στα τέσσερα Γενικά Επιτελεία γίνο­νται σημαντικές συζητήσεις για την αναδι­οργάνωση και των τριών κλάδων των Ενό­πλων Δυνάμεων. Και αυτό δεν είναι κάτι νέο. Σε παγκόσμιο επίπεδο τέτοιες συζη­τήσεις γίνονται σε μόνιμη βάση, καθώς οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι ζωντανοί οργανι­σμοί και ως τέτοιοι πρέπει να προσαρμό­ζονται στις εκάστοτε επικρατούσες συν­θήκες, προκειμένου να επιβιώνουν κι επομένως να είναι σε θέση να επιτελούν τις αποστολές τους. Στην Ελλάδα βεβαί­ως έχουμε δύο επιπλέον λόγους που επιβάλλουν την αναδιοργάνωση. Ο ένας εί­ναι η άθλια οικονομική κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε εδώ και κάποια χρό­νια. Ο άλλος έχει να κάνει με τις (δεν θα ήταν και υπερβολικό αν τις αποκαλούσαμε κοσμογονικές) αλλαγές που συμβαίνουν στην περιοχή μας και γενικότερα στην Αν. Μεσόγειο.

Καθημερινά, βλέπουμε τις αλλαγές που επιτελούνται στη Μέση Ανατολή. Πό­σοι όμως έχουν συνειδητοποιήσει ότι το τι γίνεται στο Ιράκ και τη Συρία, επηρεάζει άμεσα το αμυντικό μας ζήτημα; Και ο λό­γος για το δημοψήφισμα στο Β. Ιράκ και την πλήρη επικράτηση των Κούρδων στη ΒΑ Συρία. Αυτό σημαίνει ότι στο άμεσο μέλλον θα έχουμε ένα νέο κράτος στην περιοχή. Το Κουρδιστάν. Ένα κράτος το οποίο μόνον φιλικό προς την Τουρκία δεν πρόκειται να είναι. Άρα οι «φίλοι και σύμ­μαχοι» Τούρκοι υποχρεωτικά θα περιορί­σουν τις όποιες βλέψεις τους στο Αιγαίο, καθώς ο μεγάλος εχθρός, αυτός που τους απειλεί άμεσα με απόσπαση εδαφών, θα βρίσκεται στα ΝΑ σύνορά τους. Η μετα­στροφή που έχει σημειωθεί στην αμερι­κανική και ευρωπαϊκή γεωπολιτική σκέψη για την περιοχή, σαφέστατα και ευνοεί την ανάπτυξη του κουρδικού κράτους. Και ο λόγος είναι πολύ απλός: οι Κούρδοι απέ­δειξαν ότι είναι οι μόνοι ικανοί να αντιμε­τωπίσουν το ισλαμικό κίνημα. Αυτό το έχει καταλάβει εδώ και καιρό ο Ερντογάν που προσπαθεί να βρει στήριγμα στη Ρωσία.

Δεν είναι του παρόντος να μιλήσουμε για το τι θα γίνει με αυτό το ζήτημα. Για μας προέχει να εκμεταλλευτούμε αυτές τις αλλαγές και να βγούμε κερδισμένοι. Και με την παρούσα δομή των Ενόπλων Δυνάμεών μας, σαφέστατα και δε μπορούμε.

Η οικονομική διάσταση μπορεί να φαίνεται ως η πιο δύσκολη, σίγουρα όμως είναι αυτή που μπορεί να διευθετηθεί ευκολότερα. Ακούγεται περίεργο; Πιθανώς. Σαφώς όμως εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς. Και δεν μιλάμε βέβαια για περικοπές στις αμοιβές των στελεχών. Έχουν γίνει αρκετές και σίγουρα δεν έχουν επιφέρει τα αποτελέσματα που περίμεναν οι εμπνευστές τους. Πόσα όμως έγιναν στον τομέα του -να το πούμε με απλά λόγια- συμμαζέματος των μονάδων; Είναι δυνατό να διατηρούμε μονάδες των Ενόπλων Δυνάμεων με βάση τους σχεδιασμούς που εί­χαν γίνει επί Ψυχρού Πολέμου; Μπορούμε να μιλάμε για Στρατό -για να γίνουμε συγκεκριμένοι- με Δομή Δυνάμεως 93.500 άτομα, όταν στην πραγματικότητα αυτή υπολείπεται κατά το περίπου; Αντί να κόβουμε από όλους χρήματα δεν είναι αποτελεσματικότερο -για όλους- να αλλάξουμε τη «διοικητική πυραμίδα»; Πόσοι -αλή­θεια- έχουν αντιληφθεί ότι έχουμε τους περισσότερους ανώτατους αξιωματικούς στο ΝΑΤΟ, μετά τις ΗΠΑ και την Τουρκία; Το Ηνωμένο Βασίλειο, για παράδειγμα, αλ­λά και η Γαλλία ή η Γερμανία, που έχουν μεγαλύτερες ένοπλες δυνάμεις από εμάς, πώς έχουν καταφέρει κι έχουν λιγότερους ανώτατους αξιωματικούς; Είναι λιγότερο αποτελεσματικές από τις δικές μας; 

Όπως όλοι μπορούμε να αντιληφθούμε ο Κλάδος που έχει την μεγαλύτερη ανάγκη αναδιοργάνωσης είναι ο Στρατός Ξηράς.

Και πρώτα απ’ όλα να αποκτήσει μια Δομή Δυνάμεων που να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Η μείωσή της σε ρεαλιστικά επίπεδα δεν μειώνει την αποτελεσματικότητα του Στρατού. Το αντίθετο! Ταυτόχρονα, βεβαίως, θα πρέπει να καταργηθούν μονάδες και υπηρεσίες του εσωτερικού, προκειμένου να ενισχυθούν μονάδες στις παραμεθόριες περιοχές. Η στελέχωση σε αυτές θα πρέπει να είναι της τάξης του 100%. Αυτές θα κάνουν αμέσως πόλεμο, όχι οι σχηματισμοί της Αττικής ή της Θεσσαλίας ή ακόμα και της Δ. Μακεδονίας. Βεβαίως, εδώ υπάρχουν και τα λεγόμενα «τοπικά συμφέροντα» και οι σχετικές πιέσεις. Και αφού οι πολιτικοί προϊστάμε­νοι των Ενόπλων Δυνάμεων είναι δεκτικοί σε αυτές, οι ηγεσίες των Κλάδων θα πρέπει να επιδείξουν θάρρος και αποφασιστι­κότητα. Κανένας πολιτικός δεν θα τολμήσει να επιμείνει στις απόψεις του -σε θέματα επιχειρησιακά- όταν διαπιστώσει το ανυποχώρητο της στρατιωτικής ηγεσίας. Κι επαναλαμβάνουμε: για υπηρεσιακά και μόνον θέματα!

Εδώ βέβαια χρειάζεται προσοχή γιατί υπάρχουν και περιπτώσεις όπου οι στρα­τιωτικοί -με πρόφαση «υπηρεσιακές ανάγκες»- επιμένουν στη διατήρηση διοικητικών δομών που σαφέστατα δεν είναι σύγχρονες και απλώς συμβάλλουν στο να διατηρούνται κάποιες καρέκλες. Απλό παράδειγμα: η κατάργηση της 12ης και 16ης Μεραρχίας -που εδρεύουν στην Αλεξανδρούπολη και το Διδυμότειχο αντίστοιχα-σε τι θα αποδυνάμωνε την άμυνα στον Έβρο; Οι υπαγόμενες σ’ αυτές ταξιαρχίες δεν μπορούν να υπάγονται κατευθείαν στο Δ' Σώμα Στρατού; Βεβαίως και μπορούν! Κι όχι μόνον αυτές, αλλά κι άλλες που δεν θα ήταν καθόλου κακό (το εντελώς αντί­θετο για την ακρίβεια) να μεταφερθούν στην περιοχή. Εδώ προσοχή! Όταν μιλά­με για ενίσχυση των παραμεθόριων δυνά­μεων, εννοούμε την αύξηση σε ανθρώπι­νο δυναμικό και υλικό κι όχι το «καπέλωμα» με ενδιάμεσα διοικητικά επίπεδα. Γιατί πόσο καλύτερο θα είναι αν, στις έξι ταξιαρ­χίες που καλύπτουν τον χώρο από το Ορμένιο έως την Αλεξανδρούπολη, προστε­θούν και άλλες δυο; Φυσικά όλες τους να είναι στελεχωμένες σε ποσοστό της τάξης του 100%. Το πώς και το πού θα πάνε αυ­τές οι ταξιαρχίες το γνωρίζουν άριστα στο ΓΕΣ. Απλώς θα πρέπει να τους δοθούν οι σχετικές εντολές.

Και περνάμε στις Ειδικές Δυνάμεις. Όταν πριν από περίπου ένα χρόνο -από αυτές τις ίδιες σελίδες- είχαμε αναφερ­θεί στην υπαγωγή της 32ης Ταξιαρχίας Πε­ζοναυτών στο Αρχηγείο Στόλου, προκαλέσαμε την αντίδραση κάποιων που «είδαν» διάφορες σκοπιμότητες να «κρύβονται». Φυσικά αυτό που αποφεύγουν είναι η απά­ντηση στο απλό ερώτημα: σε ποια χώρα στον κόσμο οι πεζοναύτες υπάγονται στο Στρατό κι όχι στο Ναυτικό; Όταν βρουν την απάντηση και πάψουν να νοσταλγούν τα χουντικά-παπαδοπουλικά οργανωτικά σχήματα, τότε πιθανώς να αντιληφθούν γιατί αυτό συμβαίνει σε ολόκληρο τον κό­σμο πλην Ελλάδας και κάποιων ελάχιστων «ειδικών εξαιρέσεων». Πέρα όμως από αυτά, η ουσία είναι μία: γιατί οι Ειδικές Δυ­νάμεις και των τριών Κλάδων -Στρατού, Ναυτικού και Αεροπορίας- να μην υπάγο­νται σε μία διοίκηση υπό το ΓΕΕΘΑ; Γιατί να μην έχουν την ίδια εκπαίδευση, που φυ­σικά θα διαφοροποιείται ως προς την εξειδίκευση; Οι Αμερικανοί τι είναι κι έχουν την US Special Operations Command; Μάλ­λον «κάποια» εμπειρία είχαν και προχώρη­σαν στη συγκρότησή της, εδώ και 30 χρό­νια. Εμείς, γιατί όχι; Και μην μας πουν ότι «άλλο οι Αμερικανοί, άλλο εμείς». Αυτό το ξέρουμε. Απλώς το ζητούμενο στην υπό­θεση είναι να μην επαναληφθούν τα των Ιμίων, όταν κάποιοι από τις Ειδικές Δυνά­μεις του Στρατού, μάλλον δεν έκαναν αυτό που μπορούσαν. Για να χρησιμοποιήσουμε ήπιες εκφράσεις...

Βεβαίως αυτή η αναδιοργάνωση στην κορυφή θα πρέπει να συνοδευτεί και με ένα καλό «συμμάζεμα» στις επιμέρους μονάδες. Τόσο ως προς την στελέχωσή τους-και εδώ να είναι 100%- όσο και ως προς το που εδρεύουν, θα πρέπει, απαραιτήτως, να είναι δίπλα, κι όχι απλώς «στην περιοχή» της έδρας των μονάδων που έχουν ως αποστολή την μεταφορά τους.

Κάτι παρόμοιο θα πρέπει να γίνει και στον τομέα της Διοικητικής Μέριμνας- Υποστήριξης. Γιατί, για παράδειγμα, ο κά­θε Κλάδος να έχει τα δικά του συνεργεία συντήρησης των αυτοκινήτων του και να μην υπάρχει ένα για όλους; Όταν στα αυ­τοκίνητα, τουλάχιστον, έχουμε καταφέ­ρει να υπάρχει ομοιοτυπία; Γιατί οι προμή­θειες των υλικών να γίνονται χωριστά από τον καθένα κι όχι από ένα ενιαίο κέντρο; Οι Γερμανοί το έκαναν αμέσως μετά την ενοποίηση (στις αρχές της δεκαετίας του 1990) και φυσικά πέτυχαν σημαντικές οι­κονομίες. Εμείς γιατί να το... «παίζουμε άνετοι»; Γιατί το 700 Στρατιωτικό Εργο­στάσιο, στον Πειραιά, να κατασκευάζει εί­δη μόνον για τον Στρατό κι όχι και για τους δύο άλλους Κλάδους; Όταν π.χ. στις στο­λές, μόνον το χρώμα αλλάζει;

Και περνάμε στο Πολεμικό Ναυτικό. Εδώ οι απαιτούμενες αλλαγές μπορεί να είναι σαφώς λίγες, πρέπει όμως να γίνουν άμεσα. Μπορεί κάποιος να μας πει τι ρό­λο παίζουν η Ναυτική Διοίκηση Ιονίου και η Ναυτική Διοίκηση Βορείου Αιγαίου; Αν - σώνει και καλά- πρέπει να υπάρχει «ναυτι­κή παρουσία» στην Πάτρα και την Θεσσα­λονίκη, αυτή μπορεί να περιοριστεί σε ένα γραφείο με 5 -10 άτομα, το πολύ!

Τον τελευταίο καιρό γίνεται πολύς λό­γος για τη Σούδα, την «στρατηγική της ση­μασία» κι ένα σωρό άλλα τέτοια βαρύγδουπα. Το Ναυτικό τι κάνει για να «τονώ­σει» την εκεί -και, συνεπώς, σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο- παρουσία του; Πρέπει αμέσως να μετασταθμεύσει στην Σούδα ένα κλιμάκιο του Στόλου. Για παρά­δειγμα: 2 φρεγάτες, 3-4 πυραυλάκατοι και 2 υποβρύχια. Δεν είναι δυνατόν σε μια τό­σο σημαντική ναυτική βάση, να μην βλέ­πεις ελληνικά πολεμικά πλοία παρά μόνο περιστασιακά. Βεβαίως, χρειάζονται κά­ποιες βελτιώσεις στις εγκαταστάσεις. Εί­ναι όμως λόγος αυτός να μην γίνεται τίπο­τα; Γιατί πρέπει -και εδώ- να ακολουθού­με το χουντικό δόγμα που ήθελε τον Στόλο «μαντρωμένο» στην Σαλαμίνα; Γιατί - αυ­τό που δεν θέλουν να ξέρουν οι διάφοροι «επαΐοντες» - είναι ότι, έως και το τέλος του 1967, το 60% του στόλου έδρευε στην Σούδα, με επικεφαλής υποναύαρχο που είχε τον τίτλο «Αρχηγός Κρητικού-Ιονίου Πελάγους» (ΑΚΙΠ). Αφορμή για την διάλυ­ση του εν λόγω σχηματισμού ήταν το λεγόμενο «Βασιλικό Πραξικόπημα» της 13ης Δεκεμβρίου 1967. Ή μήπως δεχόμαστε ότι η χούντα είχε «στρατηγική σκέψη»; Κι αν ναι, τι έκανε στην Κύπρο και για την οχύ­ρωση των νησιών του Αιγαίου; Ας σοβα­ρευτούμε λοιπόν κι ας αφήσουμε την «πεπατημένη». Ας προχωρήσουμε στην υλο­ποίηση των απόψεων-σκεψεων που υπάρ­χουν.

Έτσι φτάνουμε στην Πολεμική Αεροπο­ρία. Και εδώ όλοι γνωρίζουν την κατάστα­ση. Όχι μόνον επειδή περνάμε δύσκολες οικονομικά εποχές, αλλά επειδή το απαι­τούν οι επιχειρησιακές ανάγκες, πρέπει να αλλάξει η κατανομή των δυνάμεων. Το να λειτουργούν η 110 Πτέρυγα Μάχης στην Λάρισα και η 111 ΠΜ στη Ν. Αγχίαλο ή η 116 ΠΜ στον Άραξο και η 117 ΠΜ στην Ανδραβίδα, σήμερα είναι υπερβολικό, καθό­λου πρακτικό και εντελώς αντιοικονομικό. Πρέπει να γίνει συνένωση των δραστηριο­τήτων τους. Μας αρέσει-δεν μας αρέσει, έχουμε συρρίκνωση του μεγέθους των αε­ροπορικών μας δυνάμεων. Δεν είναι, επομένως, λογικό να διατηρούμε την οργανωτική δομή που είχαμε παλιά. Στο ΓΕΑ γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τι πρέπει να γίνει. Πού πρέπει να συγκεντρωθούν τα αεροσκάφη, ώστε να υπάρχει ομοιοτυπία και συνεπώς οικονομία και μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στη συντήρηση και, βεβαίως, στην επιχειρησιακή χρησιμοποίηση τους. Γιατί, για παράδειγμα, όλα τα F-16 να μην κατανεμηθούν σε δύο αεροδρόμια αντί των τεσσάρων που είναι σήμερα; Να μην ξεχνάμε ότι έχουμε μπροστά μας και των εκσυγχρονισμό τους που απο­τελεί αδήριτη ανάγκη και, συνεπώς, ένας αριθμός αεροπλάνων θα βρίσκεται στην ΕΑΒ με αποτέλεσμα ο «συνωστισμός» να (!)μην είναι και μεγάλο πρόβλημα.

Μήπως τα ΑΣΕΠΕ, δηλαδή τα Embraer ΕΜΒ-145 AEW&C Erieye, θα πρέπει να πάνε στην Λάρισα, για να είναι κοντά στο ΕΚΑΕ (Εθνικό Κέντρο Αεροπορικών Επι­χειρήσεων); Μήπως η 114ΠΜ στην Τανά­γρα θα πρέπει να γίνει η έδρα της Διοίκη­σης Αεροπορικού Υλικού, ώστε να είναι στον ίδιο χώρα με την ΕΑΒ και εκεί να γί­νονται οι κάθε είδους και βαθμού εργα­σίες συντήρησης κ.λπ. όλων των αερο­σκαφών κι όχι μόνον της Αεροπορίας; Αυ­τό, βέβαια, σημαίνει ότι θα πρέπει να αλ­λάξουν έδρα τα Mirage 2000 και 2000-5 και τα μεταφορικά C-130 και C-27. Ιδιαίτε­ρα γι’ αυτά τα τελευταία θα πρέπει κάποτε να προχωρήσουμε σε κάποιες υπογραφές συμβάσεων προκειμένου να αρχίσουμε να τα εκμεταλλευόμαστε πλήρως.

Επαναλαμβάνουμε ότι όλα τα παρα­πάνω τα γνωρίζουν άριστα τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και είναι έτοιμα να τα υλοποιήσουν. Τι χρειάζονται; Το «πράσινο φως» από την πολιτική ηγεσία και χρήματα. Και για μεν τις όποιες αποφάσεις της πολιτικής ηγεσίας, δεν μπορούμε να εκφέρουμε άποψη. Για τα χρήματα όμως υπάρχουν λύσεις. Αν αυτή η περιβόητη ΥΠΑΑΠΕΔ (Υπηρεσία Αξιοποίησης Ακίνητης Περιουσίας Ενόπλων Δυνάμεων) έκανε δουλειά και δεν ήταν μόνον «καρέκλες δι΄ ημετέρους», θα μπορούσαν να είχαν βρεθεί αν όχι πολλά, οπωσδήποτε όμως αρκετά χρήματα. Μικρό παράδειγμα; Η περίπτωση της παραχώρησης των Φλεβών. Εκεί, σύμφωνα με τα όσα είχε εξαγγείλει ο ΥΕΘΑ, θα ξεκινούσαν τον Σεπτέμβριο του 2017 -αυτόν που μόλις πέρασε- οι διαδι­κασίες για να γίνουν τουριστικές εγκατα­στάσεις, όπου θα απασχολούνταν 22.000 εργαζόμενοι και θα υπήρχε ετήσιο έσοδο 100.000 ευρώ... Μάλλον δεν θα πρέπει να έγινε τίποτα -και εκεί- γιατί τα μόνα που έχουμε ακούσει γενικώς για την εκμετάλ­λευση της ακίνητης περιουσίας των Ενό­πλων Δυνάμεων είναι μόνον κάτι ενοικι­άσεις κτιρίων με μισθώματα που κάποιοι θέλουν να χαρακτηρίζουν ως «χαμηλά». Βεβαίως έχουμε ακούσει (συνοδεύονται άλλωστε και από μπόλικο «ταραταζούμ») για τις παραχωρήσεις πρώην στρατοπέ­δων σε Δήμους. Αυτό καλύτερα να μην το σχολιάσουμε...

Σίγουρα, παρατηρήσατε ότι δεν έγινε καμία αναφορά στο θέμα που κάποιοι προ­σπαθούν να λανσάρουν τώρα τελευταία: την Εθνοφυλακή. Ο λόγος είναι απλούστατος: Μια τέτοια οργάνωση απαιτεί πολύ χρήμα κι εμείς απλώς δεν το έχουμε. Γιατί μπορεί κάποιοι να βγάζουν ένα χαρτζιλίκι από την όλη υπόθεση, αλλά στην άμυνα της χώρας δεν συμβάλλουν! Ας κοιτάξουν οι αρμόδιοι τι γίνεται στις χώρες που έχουν οργανωμένη Εθνοφυλακή κι ας μας πουν τι κάνουν εδώ. Έτσι για να συγκρίνουμε δηλαδή.

Να κλείσουμε, λέγοντας κάτι εντελώς κοινότυπο: η αναδιοργάνωση των Ενόπλων Δυνάμεων έπρεπε να είχε γίνει χθες! Είναι αδήριτη ανάγκη λοιπόν να ξεκινήσει αμέσως. Οι όποιες -μεταξύ μας ελάχιστες- αντιρρήσεις έχουν σαφώς συντεχνιακό χαρακτήρα και καμία λογική βάση. Αν πάλι κάποιοι πιστεύουν ότι «όλα έχουν καλώς» τότε γιατί να μην υιοθετήσουν και το παλιό σύνθημα: «προτιμότερον το τουρκικό φακιόλιον της παπικής τιάρας»; 

Του Ηλία Νταλούμη

(ΑΜΥΝΑ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ-09/10/2017)

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ: Η αναδιοργάνωση των Ενόπλων Δυνάμεων: αλλαγή εδώ και... χθες

Περισσότερα »

Η πτώση και ... η άνοδος του Mirage 2000 EG

Στο προηγούμενο τεύχος της «Α&Δ» είχαμε αναφερθεί στην πτώση του Mirage 2000 EG, στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ των Σποράδων και της Εύβοιας. Να θυμίσου­με τι είχε γίνει τότε. Τη Δευτέρα 29 Μαΐου, σε περιοχή του Κεντρικού Αιγαίου, νό­τια των Σποράδων, τα τέσσερα μαχητικά Mirage 2000 EG της 332, που είχαν απο­γειωθεί από την 114 Πτέρυγα Μάχης, στην Τανάγρα, επρόκειτο να εκτελέσουν άσκη­ση αναχαίτισης «2 προς 2». Στις 12:15, ο «Νο2» του ενός σχηματισμού ανέφερε ότι παρουσίαζε πρόβλημα και έσβησε ο κινη­τήρας του. Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειές του υποσμηναγού χειριστή, ο κι­νητήρας δεν επανεκκίνησε κι έτσι αυτός αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Mirage 2000 EG με αριθμό 239. Στη συνέχεια, ο χειριστής περισυνελλέγη από ελικόπτερο Super Puma που τον μετέφερε στο 251 Γε­νικό Νοσοκομείο Αεροπορίας, στην Αθή­να, όπου διαπιστώθηκε ότι είναι γενικώς καλά στην υγεία του. Η όλη επιχείρηση ολοκληρώθηκε στις 13:30.

Όμως αυτό ήταν μόνον το πρώτο μέ­ρος της υπόθεσης, γιατί υπήρξε και το δεύτερο που είναι εξίσου σημαντικό και άκρως ενδεικτικό των δυνατοτήτων της Πολεμικής Αεροπορίας. Οι πτώσεις αερο­σκαφών -για διάφορες αιτίες- είναι κάτι απολύτως αναμενόμενο σε όλες τις Αερο­πορίες του κόσμου. Εκεί που όλοι οι ειδι­κοί δίνουν το βάρος τους είναι στα αίτια των πτώσεων, ώστε αυτές να προλαμβά­νονται στο εξής. Επομένως, η ανεύρεση των αιτίων αποτελεί μια εξαιρετικά σημα­ντική δουλειά, η οποία μάλλον περνά απα­ρατήρητη πίσω από το τυπικό «Τα αίτια του ατυχήματος θα διερευνηθούν από αρμό­δια επιτροπή». Για τη διαπίστωση των αιτί­ων δεν αρκούν οι ανθρώπινες μαρτυρίες όσων εμπλέκονται σε ένα ατύχημα. Πρέπει να ερευνηθούν και τα στοιχεία που έχουν καταγραφεί από τις σχετικές συσκευές του αεροσκάφους. Να δουν, δηλαδή, τι έχει καταγραφεί στο αποκαλούμενο «μαύρο κουτί», αλλά και σε άλλα στοιχεία του αε­ροσκάφους, όπως π.χ. ο κινητήρας.

Στην προκειμένη περίπτωση τα πράγ­ματα ήσαν δύσκολα. Η θάλασσα, στην πε­ριοχή της πτώσης του Mirage 2000 EG 239, είναι βαθιά και δεν αρκεί κάποιος να γνωρίζει απλώς την περιοχή. Πρέπει να ξέ­ρει το ακριβές σημείο. Αλλιώς ψάχνει στο άγνωστο. Όμως εδώ φάνηκε το υψηλό­τατο επίπεδο που διαθέτουν οι άνθρωποι που ασχολήθηκαν με τον εντοπισμό και την ανέλκυση των τμημάτων του Mirage 2000 EG 239. Καλύτερα να δούμε πως εξελίχθησαν τα γεγονότα ημερολογιακά:

Τρίτη 30 Μαΐου - Πέμπτη 11ουνίου 2017

Πραγματοποιήθηκαν διελεύσεις με τη χρήση κατάλληλης συσκευής Underwater Locator Beacon (ULB) από στελέχη της Κι­νητής Ομάδας Συντήρησης Υποβρύχιων και Θαλάσσιων Εγκαταστάσεων (ΚΟΣΥΘΕ) σε όλα τα διαθέσιμα στίγματα που δό­θηκαν από μαρτυρίες για το σημείο πτώ­σης του αεροσκάφους Μ-2000. Την 31 η Μαΐου 2017, εντοπίσθηκε έντονο στίγ­μα εκπομπής της συσκευής, το οποίο κατέδειξε το σημείο πτώσης του αεροσκά­φους. Με βάση τις συντεταγμένες αυτές, ξεκίνησαν οι αρχικές έρευνες εντοπισμού του αεροσκάφους από το πλοίο «Αιγαίο» του Ελληνικού Κέντρου Θαλάσσιας Έρευ­νας (ΕΛΚΕΘΕ). Οι έρευνες αυτές αποδεί­χθηκαν ιδιαίτερα ακριβείς, καθώς η απόκλιση ήταν μόλις 50 μέτρα από το σημείο που βρέθηκε το «μαύρο κουτί» (Flight Data Recorder). Έτσι, επισπεύσθηκε σημαντικά η ανέλκυση των υπολοίπων τμημάτων.

Τρίτη 13 Ιουνίου 2017

Αρχικά, είχε πραγματοποιηθεί ανέλκυση τμήματος του κινητήρα με τη χρήση αρπαγών από βάθος 550 μέτρα σε βάθος 12 μέτρα. Στο βάθος αυτό, πραγματοποιήθηκε αυτοψία του κινητήρα από την ΚΟΣΥΘΕ, για να εξακριβωθεί η ασφάλεια συγκράτησης του κινητήρα με την αρπάγη, πιθανές επικίνδυνες επιφάνειες ή τμήμα­τα και του τρόπου αιώρησής του.

Ακολούθησε κατάδυση τεσσάρων συ­νολικά δυτών υπό την επίβλεψη του κα­ταδυτικού ιατρού της ΚΟΣΥΘΕ. Για την ασφάλιση του κινητήρα, απαιτήθηκε η επιμελής πρόσδεση των δύο άκρων του με ιμάντες, με σκοπό αρχικά τη διατήρη­ση της αρχικής θέσης του (παράλληλος με την επιφάνεια της θάλασσας) και, στη συνέχεια, τη δημιουργία, κατά το δυνα­τόν, της μικρότερης δυνατής απόστασης του σημείου πρόσδεσης (θηλιά) από το κέντρο βάρους του κινητήρα. Με την ολοκλήρωσή της πρόσδεσης, πραγματοποιή­θηκε ασφάλιση της θηλιάς που δημιουργήθηκε στον γάντζο ενός άλλου βαρούλ­κου, με τον οποίο θα πραγματοποιούταν η τελική ανέλκυση. Στη συνέχεια, πραγματο­ποιήθηκε ένας τελικός έλεγχος, για να δο­θεί οδηγία στην επιφάνεια για έναρξη της ανέλκυσης. Η ανέλκυση του κινητήρα ολο­κληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία.

Πέμπτη 15 Ιουνίου 2017

Αρχικά, είχε πραγματοποιηθεί ανέλκυση του πίσω τμήματος του αεροσκάφους (After Burner Duct) και του κάθετου σταθερού με τη χρήση αλυσίδων από βάθος 550 μέτρων σε βάθος 26 μέτρων. Επειδή δεν ήταν διακριτό από το κατάστρωμα του πλοίου το τμήμα του αεροσκάφους που είχε ανελκυθεί (εξαιτίας της αδυναμίας προσέγγισης των ασφαλέστερων δυνατών σημείων πρόσδεσης από το ROV στο βυθό), πραγματοποιήθηκε κατάδυση τριών δυτών της ΚΟΣΥΘΕ σε βάθος 26 μέτρων, αυτοψία και βιντεοσκόπηση του ανελκυσθέντος τμήματος του αεροσκάφους. Διαπιστώθηκε ότι είχε ανελκυσθεί ατόφιο από το βυθό με την επιφύλαξη ότι τα ση­μεία συγκράτησης των αλυσίδων δεν ήταν τα ασφαλέστερα δυνατά. Επίσης, η γωνία ανόδου του δεν ήταν η καλύτερη δυνατή για ασφαλή πρόσδεση με ιμάντες, καθώς βρισκόταν σε θέση σχεδόν κατακόρυφη με την επιφάνεια.

Αμέσως μετά, με τη χρήση ναυτικών κλειδιών και σαμπανιού συρματόσχοι­νου, οι αλυσίδες ανάρτησης προσδέθη- καν σε πλησιέστερο σημείο προς το ανελ- κυσθέν τμήμα, προκειμένου αυτό να ανελ­κυσθεί με άλλο βαρούλκο σε μικρότερο βάθος, για να συνεχισθεί η κατάδυση με μεγαλύτερη ασφάλεια και να υπάρχει με­γαλύτερος διαθέσιμος χρόνος εργασίας στους δύτες. Τελικά, με την εναλλαγή των βαρούλκων, το τμήμα του αεροσκάφους ανελκύσθηκε στα 12 μέτρα.

Μετά την ανάδυση των δυτών ακολού­θησε μεταφορά όλων των δεδομένων (βίντεο) τόσο στους αρμόδιους μηχανικούς της 114 Πτέρυγας Μάχης και της επιτρο­πής διερεύνησης, όσο και στο αρμόδιο προσωπικό του ΕΛΚΕΘΕ, για να επιλεγούν τα ασφαλέστερα σημεία πρόσδεσης. Επίσης, από τον γιατρό της αποστολής υπολογίσθηκε ο υπολειπόμενος χρόνος για επαναληπτική κατάδυση των ήδη επιβαρυμέ­νων δυτών.

Με τη λήψη των τελικών αποφάσεων, πραγματοποιήθηκε νέα κατάδυση στα 12 μέτρα, με σκοπό την πρόσδεση δύο ιμάντων στο ανελκυσθέν τμήμα και την καλύτερη δυνατή οριζοντιοποίησή του και δημιουργία της μικρότερης δυνατής απόστα­σης του σημείου πρόσδεσης (θηλιά) από το κέντρο του κινητήρα. Η πρόσδεση και των δύο ιμάντων πραγματοποιήθηκε κά­τω από δύσκολες συνθήκες (μικρός υπολειπόμενος χρόνος κατάδυσης, αποφυγή διέλευσης για λόγους ασφαλείας εκατέρωθεν του ανελκυσθέντος τμήματος και μέτρια υποθαλάσσια ρεύματα). Παρά τις δυσκολίες, επετεύχθη η καλύτερη δυνα­τή πρόσδεση και ασφάλιση του τμήματος, καθώς όλες οι θηλιές των επιλεγέντων ιμά­ντων συγκεντρώθηκαν σε σημείο πλησίον του κέντρου βάρους του τμήματος (γεγο­νός που εξασφάλισε την οριζοντιοποίησή του) και σε απόσταση πλησίον του ανελκυ­σθέντος τμήματος (γεγονός που εξασφά­λιζε την ασφαλή διέλευση του άνωθεν της κουπαστής του καταστρώματος). Στη συ­νέχεια, ακολούθησε η πρόσδεση των θη­λιών των ιμάντων στον γάντζο άλλου βα­ρούλκου, με το οποίο θα πραγματοποιού­νταν η τελική ανέλκυση.

Μετά την ολοκλήρωση των εργασι­ών και τον τελικό έλεγχο των προσδέσεων, από την ΚΟΣΥΘΕ, πραγματοποιήθηκε ανάδυση με στάση αποσυμπίεσης. Ο επικεφαλής δύτης παρέμεινε στην επιφάνεια της θάλασσας προκειμένου να παρακολουθεί την ασφαλή εναλλαγή των δύο βα­ρούλκων και την εξέλιξη των ανέλκυσης. Η ανέλκυση ολοκληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία.

Όλα αυτά γράφονται και διαβάζονται εύκολα. Γίνονται όμως πολύ δύσκολα. Τα μεγάλα βάθη και οι λεπτοί χειρισμοί που απαιτούνταν, ώστε να μην προκληθούν επιπλέον ζημιές στα τμήματα του αερο­σκάφους, μόνο βοηθητικά προς το έργο αυτών που είχαν αναλάβει την ανέλκυση δεν ήταν. Αυτό -αν μη τι άλλο- δείχνει την ποιότητα και το πολύ υψηλό επαγγελματι­κό επίπεδο των ανθρώπων της ΚΟΣΥΘΕ και του ΕΛΚΕΘΕ. Κι εδώ ακριβώς βρίσκε­ται το αισιόδοξο μήνυμα. Με απλά λόγια: έχουμε τους ανθρώπους! Ας τους δώσου­με τα μέσα! Περιττό, βέβαια, να πούμε ότι αυτό σημαίνει έργα κι όχι λόγια και μάλι­στα παχιά...

Η εξέταση των τμημάτων, που ανελκύστηκαν, θα δείξουν τα αίτια της πτώσης του Mirage 2000 EG 239. Ελπίζουμε τα πορίσματα της επιτροπής έρευνας να ανακοι­νωθούν, όπως γίνεται στις περισσότερες ΝΑΤΟϊκές-ευρωπαϊκές αεροπορίες και να πάψει αυτή η, σαφώς αδικαιολόγητη, μυστικοπάθεια που επικρατεί σε μας. 

Του Ηλία Νταλούμη

(ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ-04/07/2017)

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των.

Περισσότερα »

Τι δεν είπε κανείς (!) για την πτώση του ελικοπτέρου UH-1Huey

Στις 07.25 της 19ης Απριλίου 2017 (Τετάρτη της Διακαινησίμου) απογειώθηκε από το Στεφανοβίκι - έδρα της 1ης Ταξιαρχίας Αερο­πορίας Στρατού (ΤΑΞΑΣ)- το ελικόπτερο Bell UH-1Η Huey με αριθμό ΕΣ625. Σε αυτό επέβαιναν ο Ταγματάρχης Δημοσθέ­νης Γούλας ως κυβερνήτης, ο Υπολοχαγός Κωνσταντίνος Χατζής ως συγκυβερνήτης και η Αρχιλοχίας Βασιλική Πλεξί­δα ως ιπτάμενη μηχανικός. Στις 07.35 το ΕΣ625 προσγειώθηκε στην 110 Πτέρυγα Μάχης, στη Λάρισα. Εκεί, επιβιβάστηκαν ο Υποστράτηγος Ιωάννης Τζανιδάκης και ο Συνταγματάρχης Θωμάς Αδάμου, υποδι­οικητής και επιτελής της 1ης Στρατιάς αντί­στοιχα. Στις 07.38 το ΕΣ625 απογειώθηκε από την 110 ΠΜ με κατεύθυνση την Κοζά­νη και το Άργος Ορεστικό. Αποστολή του ήταν η επιθεώρηση της συνοριακής γραμ­μής Ελλάδας-Αλβανίας.

Στις 07.48 το ΕΣ625 επικοινώνησε με τον πύργο ελέγχου και 2 λεπτά αργότε­ρα, στις 07.50, χάθηκε κάθε επαφή μαζί του. Μία ώρα αργότερα, στις 08.50, όταν -κανονικά- το ελικόπτερο θα έπρεπε να εί­χε προσγειωθεί στο Άργος Ορεστικό, σήμανε συναγερμός και άρχισε επιχείρηση Έρευνας-Διάσωσης με τις έρευνες να ξεκι­νούν από την περιοχή του Σαρανταπόρου, όπου χάθηκε κάθε επαφή. Στις 09.03 δόθηκε εντολή σε 2 F-16, που πετούσαν στην περιοχή, να αρχίσουν να ψάχνουν. Ταυτό­χρονα, δόθηκε η εντολή απογείωσης δύο AS.332C1 Super Puma (το ένα από την 110 ΠΜ και το άλλο από την 130 Σμηναρχία Μάχης, στη Λήμνο), ενός ΑΒ.205-Α1 από την 111 ΠΜ, στη Νέα Αγχίαλο και ενός CL-415 από την 113 ΠΜ, στη Θεσσαλονί­κη.

Στις 10.00 έφτασε η πληροφορία από την ΕΛΑΣ ότι βρέθηκαν συντρίμμια ελικο­πτέρου στην περιοχή του Σαρανταπόρου. Στις 10.15 συνεργείο της ΔΕΗ ανέφερε το συγκεκριμένο σημείο πτώσης. Το συνερ­γείο της ΔΕΗ βρισκόταν εκεί, για να ελέγ­ξει τις γραμμές του ηλεκτρικού, καθώς εί­χε ειδοποιηθεί από κατοίκους της περιο­χής για διακοπή του ρεύματος. Στις 10:48 προσγειώθηκε στον τόπο του δυστυχήμα­τος ένα AS.332C1 Super Puma που στις 11.03 ανέφερε ότι εντοπίστηκε τραυματι­σμένη η Αρχιλοχίας Βασιλική Πλεξίδα, ενώ ήσαν νεκροί οι υπόλοιποι τέσσερεις επιβαίνοντες. Η τραυματίας μεταφέρθηκε αμέσως στο 424 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκο­μείο, στη Θεσσαλονίκη, ενώ οι σοροί με άλλο ελικόπτερό στην Λάρισα. Να σημει­ωθεί ότι στην ίδια περιοχή του Σαραντάπορου, στις 23 Νοεμβρίου 1976, είχε συντρί­βει αεροπλάνο της Ολυμπιακής Αεροπο­ρίας τύπου YS-11Α με νηολόγιο SX-BBR και το όνομα «Νήσος Μήλος», όπου είχαν σκοτωθεί και οι 50 επιβαίνοντες.

Αυτά ως προς το δυστύχημα, γιατί και τα επακόλουθά του παρουσιάζουν σημα­ντικό ενδιαφέρον. Καταρχήν το ότι, με απόφαση του ΥΕΘΑ, κηρύχθηκε τριήμε­ρο πένθος στις Ένοπλες Δυνάμεις και οι σημαίες κυμάτιζαν μεσίστιες, δεν σημαίνει ουσιαστικά τίποτα! Το ίδιο είχε γίνει και κα­τά την πτώση του AB.212.ASW με αριθμό ΠΝ28, στις 11 Φεβρουάριου 2016, στην Κίναρο. Όμως οι οικονομικές εκκρεμότητες προς τους συγγενείς των τριών θυμάτων (συντάξεις κ.λπ.), δεν έχουν ακόμα επιλυ­θεί οριστικά. Επιπλέον με το Ν.4387/2016 - ο περιβόητος Νόμος Κατρούγκαλου εί­ναι αυτός - τα ζητήματα έχουν γίνει πολύ πιο περίπλοκα. Αυτό άλλωστε είναι που έκανε την Γενική Διεύθυνση Οικονομικού Σχεδιασμού & Υποστήριξης (ΓΔΟΣΥ) του ΥΕΘΑ να απευθύνει προς το Υπουργείο Οικονομικών το «κατεπείγον» έγγραφο Φ. 846/35/32067/Σ.6311/20-4-2017. Με αυ­τό το ΥΕΘΑ θυμίζει ότι ένα χρόνο πριν (21 Απριλίου 2016) -πριν δηλαδή ψηφιστεί ο Νόμος Κατρούγκαλου- «...να εξαιρεθούν οι οικογένειες των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων... και ότι «... μέχρι σήμερα δεν έχουμε λάβει καμία απάντηση...». Το φε­τινό έγγραφο καταλήγει «... Παρακαλούμε όπως οι ενέργειές σας θεωρηθούν επεί­γουσες λόγω του σοβαρού κοινωνικού-βιοποριστικού προβλήματος που παρουσιά­ζεται στις εν λόγω οικογένειες». Βεβαίως η διοίκηση του ΕΦΚΑ, μετά τα σχετικά δημοσιεύματα, έσπευσε να ανακοινώσει: «σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία (άρθρο 4 παρ. 3 Ν. 4387/2016), στα πρόσωπα που δικαιούνται σύνταξης, λόγω ανικανότητας ή λόγω θανάτου που προήλθε πρόδηλα και αναμφισβήτητα, εξαιτίας της υπηρεσί­ας, χορηγείται σύνταξη με τις οικείες ειδι­κές συνταξιοδοτικές διατάξεις του Δημο­σίου του ΠΔ 169/2007.». Όμως καλύτερα να «κρατάμε μικρό καλάθι» γιατί «ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες» και αυ­τές αρέσουν πολύ στο Ελληνικό Δημόσιο...

Κατά τ’ άλλα, στο ΥΕΘΑ και στα Γενι­κά Επιτελεία θα πρέπει να καταλάβουν ότι οι περιβόητες «πτήσεις επιτήρησης» στην ελληνο-αλβανική μεθόριο, σαφώς και δεν έχουν κανένα πρακτικό αποτέλεσμα. Και βέβαια δεν εμπεδώνεται κανένα αίσθημα ασφάλειας στους κατοίκους των παραμε­θορίων περιοχών με τη στιγμιαία διέλευ­ση ενός ελικοπτέρου μια ή δυο φορές το μήνα. Αν όντως υπάρχει εκεί πρόβλημα, ας στείλουν δυνάμεις, συνοριοφύλακες ή ακόμη-ακόμη ας «κινητοποιήσουν» την - πρόσφατη - εφεύρεση της Εθνοφυλα­κής. Αν πάλι δεν φτάνουν οι Ένοπλες Δυ­νάμεις, ας προχωρήσουν σε αύξηση της θητείας. Πράγμα εντελώς απίθανο, βεβαί­ως, αφού διάφορα κυβερνητικά στελέχη φροντίζουν να μιλούν για μειώσεις, ελα­φρύνσεις κι ένα σωρό άλλους λαϊκισμούς.

Ακόμα θα πρέπει να σκεφθούν ότι το ΕΣ625 είχε C/N 12232 και ΒυΝο 69-15944. Ο πρώτος είναι ο αριθμός κατα­σκευής και ο δεύτερος ο αριθμός παραγ­γελίας. Ψάχνοντας στα σχετικά αρχεία των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων προκύ­πτει ότι το εν λόγω ελικόπτερο είχε παραγγελθεί το 1969 είχε κατασκευαστεί το 1970 και παραχωρηθεί -μέσω FMS- στον Ελλη­νικό Στρατό το 1971. Με άλλα λόγια ήταν 46 χρονών! Και μπορεί, καταρχήν, αυτό να μην το αχρηστεύει, όμως οι αρμόδιοι δεν κάνουν και πολλά για την απόσυρση παλιού υλικού. Αντιθέτως, τα δύο τελευ­ταία χρόνια, έγιναν απεγνωσμένες προ­σπάθειες να ακυρωθεί η σύμβαση για τα ΝΗ-90 και να σταματήσουν οι παραλαβές τους. Φυσικά, κανένας δεν φρόντισε να μας εξηγήσει επαρκώς γιατί έπρεπε να γί­νει κάτι τέτοιο. Όπως, επίσης, δεν φρόντι­σαν να μας πουν γιατί ξανάρχισαν οι πα­ραλαβές! Ακόμα μήπως οι αρμόδιοι ...θυ­μούνται ότι οι ΗΠΑ έχουν προτείνει την παραχώρηση 40 ελικοπτέρων Sikorsky UH-60 Black Hawk; Μήπως πρέπει να «πεταχτούν» μέχρι την Washington και να συ­ζητήσουν σχετικά;

Να κλείσουμε με την «κάλυψη» του γεγονότος από τον Τύπο. Τον κάθε μορ­φής. Ήταν εντελώς τραγική! Αναφέρθη­καν «δηλώσεις» της διασωθείσας Αρχιλοχία, πράγμα που ανάγκασε το ΓΕΣ να βγάλει ανακοίνωση που έλεγε: «1. H Αρχιλοχίος νοσηλεύεται στη Μονάδα Εντατι­κής θεραπείας του 424 ΓΣΝ, ως σοβαρή πολυτραυματίας. 2. Έχει υποστεί κρανιο-εγκεφαλική κάκωση, πολλαπλά θλαστικά τραύματα κεφαλής, κατάγματα σπονδυλι­κής στήλης Α6, Θ2, Θ3, 05 και κάταγμα στέρνου. 3. Η κατάσταση της είναι σταθερή-βελτιούμενη.». Με άλλα λόγια η κοπέ­λα μόνον κάτι λίγα μπορούσε να ψελλίσει κι όχι να κάνει δηλώσεις για το δυστύχη­μα...

Βεβαίως αμέσως συγκροτήθηκε σχετι­κή επιτροπή για τη διερεύνηση των αιτίων. Το κακό είναι ότι -όπως και όλες οι άλλες αντίστοιχες- θα θεωρηθεί ως «απόρρητη» με αποτέλεσμα αφενός να μην μάθουμε ποτέ τι έφταιξε κι αφετέρου να ταλαιπωρη­θούν οι συγγενείς των θυμάτων. Αλήθεια, γιατί στον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο τα αντίστοιχα πορίσματα δεν είναι απόρρητα; Και δεν μιλάμε για ολόκληρο το κείμενο. Αυτό -εκτός των άλλων- είναι μεγάλο και δεν ενδιαφέρει κανέναν εκτός της υπηρε­σίας. Ένα απόσπασμα όμως μίας-δύο σε­λίδων μπορεί να βγαίνει στη δημοσιότητα.

Του Ηλία Νταλούμη

(ΑΜΥΝΑ & ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ-06/05/2017)

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των.

Περισσότερα »

ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ: Το σύντομο ανέκδοτο … περί εξοπλισμών

- Του Ηλία Νταλούμη -

Το βράδυ, μάλλον νωρίς, της Τρί­της 7ης Φεβρουαρίου 2017 οι διαπιστευμένοι συντάκτες στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας λά­βαμε ένα e-mail που είχε το ακόλουθο μή­νυμα που ανέφερε επί λέξει: «NON PAPER - Με εντολή του Υπουργού Εθνικής Άμυ­νας Πάνου Καμμένου και μετά από εισή­γηση των Επιτελείων ξεκίνησε η διαδικα­σία για την αναβάθμιση των μαχητικών αε­ροσκαφών F-16, εκδηλώθηκε ενδιαφέρον προς την αμερικανική κυβέρνηση για την προμήθεια αεροσκαφών πέμπτης γενιάς (F -35) και βρίσκεται σε τελικό στάδιο η υπο­στήριξη και συντήρηση των αντιαεροπορι­κών πυραύλων S-300.». Σίγουρα το ζήτη­μα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον από πολ­λές πλευρές. Αλλά καλύτερα να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Για τον εκσυγχρονισμό των F-16, πριν από πέντε (5) μήνες είχαμε αναφερθεί στο τεύχος της «Α&Δ» του Οκτωβρίου του 2016. Τίποτε από τότε δεν έχει αλλά­ξει! Επομένως, είναι όλα επίκαιρα και δεν θα ήταν καθόλου άσχημο να τα θυμηθού­με. Γράφαμε λοιπόν: «...Αναλυτικά λοιπόν έχουμε και λέμε:

F-16 C/D block 30 32

F-16 C/D block 50 38

F-16 C/D block 52+ 55

F-16 C/D block 52+Adv 30

Σύνολο F-16 C/D 155 

...Ακόμα και αν δεν ήμαστε στην πα­ρούσα δεινή οικονομική κατάσταση, ο με­γαλύτερος αριθμός των υπαρχόντων μα­χητικών θα έπρεπε να εκσυγχρονιστεί. Και ο λόγος είναι εξαιρετικά απλός: ποτέ δεν πετάς στο καλάθι των αχρήστων κάτι χρή­σιμο. Οι εκσυγχρονισμοί-αναβαθμίσεις μπορεί να είναι αυτήν την εποχή "της μό­δας" όμως πάντα ήσαν εξαιρετικά χρήσι­μοι...».

Ως προς το τι πρέπει να περιλαμβάνει αυτή η αναβάθμιση, αναφέραμε: «... το καλό στην υπόθεση είναι ότι η Lockheed Martin έχει κάνει καλή προεργασία και η πρότασή της είναι εν πολλοίς αποδεκτή από την Αεροπορία. Σύμφωνα λοιπόν με αυτήν την μελέτη. τα F-16 των block 50, 52+ και 52+Αdv, θα αναβαθμιστούν στο επίπεδο F-16V, όπως τα ονομάζει η Lockheed Martin. Τα δε F-16 block 30 θα γίνουν F-16 Μ2, που θα μπορούσαμε να πούμε ότι αντιστοιχεί στο block 52+. Και μπορεί να ακούγονται ωραία όλα αυτά, να δούμε όμως και τι σημαίνουν. Κατά πρώτον, θα υπάρξει ομοιοτυπία και η Αεροπορία θα διαθέτει 123 σύγχρονα αεροπλάνα με τις ίδιες δυνατότητες. Κατά δεύτερον, για τον εκσυγχρονισμό των block 30 θα χρησιμοποιηθούν πολλές από τις συσκευές και τα εξαρτήματα που θα αφαιρεθούν από τους τρεις άλλους τύπους. Και αυτό μπορεί να ακούγεται απλό, είναι όμως αρκετά σημαντικό καθώς έτσι πετυχαίνουμε μεγάλη οικονομία. Γα παράδειγμα το ραντάρ ΑΡG-68 (V) 9 FCΗ που θα βγει από τα block 50, 52+ και 52+Αdv και θα τοποθετηθεί στα block 30, αφενός δεν θα κοστίσει τίποτα περισσότερο από τα ημερομίσθια των τεχνιτών κι αφετέρου θα αναβαθμίσει σημαντικά τα block 30». Για το πόσο - θα κοστίσει αυτή η υπόθεση λέγαμε: «...για - μεν τα F-16 το προϋπολογιζόμενο κόστος είναι της τάξης των 2 δισ. δολαρίων ΗΠΑ, ήτοι περί τα 1,8 δισ. Ευρώ... Η Lockheed Marti πάντως αφήνει κάποια «παράθυρα» για ευμενή χρηματοδότηση της πρότασής της μέσω διαφόρων προγραμμάτων της κυβέρνησης των ΗΠΑ.».

Κι έως εδώ όλα -τρόπος του λέγειν- καλά. Γιατί τελικά φαίνεται ότι υπάρχει δι­αφοροποίηση ανάμεσα στο ΓΕΑ και το ΥΕΘΑ. Η μεν Πολεμική Αεροπορία θέλει τον εκσυγχρονισμό και των 155 F-16. Αντίθετα, το Υπουργείο φαίνεται να προτιμά τον εκ­συγχρονισμό μόνον των 123 block 50,52+ και 52+Αdv. Μη επιβεβαιωμένες πληροφο­ρίες αναφέρουν ότι το ΥΕΘΑ μελετά την περίπτωση τα 32 block 30 να πουληθούν. Έτσι θα εισπραχθούν κάποια χρήματα, με τα οποία θα υπάρξει μια ελάφρυνση των αμυντικών δαπανών. Αυτό καταρχήν ακούγεται ωραίο. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να υλοποιηθεί μια τέτοια σκέψη. Γιατί ακό­μα κι αν δεχθούμε ότι εξασφαλίζουμε την άδεια για την πώληση (αυτήν που αποκα­λούν του «τελικού χρήστη») από τις ΗΠΑ, ποια θα μπορούσε να είναι η χώρα που θα τα αγοράσει; Όταν μάλιστα οι ίδιες οι ΗΠΑ φροντίζουν να πωλούν αντίστοιχα μοντέλα του F-16 από τα αποθέματα που έχουν - μάλλον σε αφθονία- στην περίφημη Davis Monthan.

Αν και στην Αεροπορία αντιλαμβάνο­νται πλήρως το οικονομικό όφελος που θα προκύψει από τυχόν πώληση των block 30, αυτό που αντιτείνουν είναι: «και πώς θα αντικατασταθεί η μείωση κατά 32 ή σε πο­σοστό 20,65%, της δύναμης των μαχητι­κών;». Πρόκειται για ερώτημα άκρως ρεα­λιστικό, στο οποίο όμως δεν έχει υπάρξει μια πειστική απάντηση εκ μέρους του ΥΕΘΑ. Ή μάλλον είχαμε το δεύτερο σκέλος του προαναφερθέντος non paper. Αυτό το «...εκδηλώθηκε ενδιαφέρον προς την αμε­ρικανική κυβέρνηση για την προμήθεια αε­ροσκαφών πέμπτης γενιάς (F-35)...».

Καταρχήν αυτό το «εκδηλώθηκε εν­διαφέρον προς την αμερικανική κυβέρ­νηση» δεν σημαίνει και πολλά πράγματα. Για να μην πούμε σχεδόν τίποτε. Εδώ και αρκετά χρόνια, από τότε που η Lockheed Martin ξεκίνησε τη δημιουργία του F-35 - JSF (JointServicesFighter) το έλεγαν τό­τε- έκανε πολλές κρούσεις στις ελληνι­κές κυβερνήσεις να συμμετάσχει και η Ελλάδα στην ανάπτυξη του εν λόγω μαχητικού. Η απάντηση, διαχρονικά και διακομ­ματικά, ήταν αρνητική. Οι λόγοι της απόρ­ριψης αρκετοί και -οπωσδήποτε- με λογι­κή βάση. Βλέποντας πως έχει εξελιχθεί το πρόγραμμα και πόσο έχει αυτό κοστίσει, τότε δε μπορούμε παρά να αποδεχτούμε τη μη συμμετοχή μας. Το σημερινό F-35 απέχει πολύ από το να είναι το μαχητικό που επαγγελλόταν π Lockheed Martin. Αν λοιπόν δούμε κάποια στιγμή ο πρόεδρος Trump να το σταματά και να αφήνει μόνο την έκδοση F-35Β (της κάθετης προσγεί­ωσης), μη μας φανεί και πολύ παράξενο.

Αλλά ας δεχτούμε ότι το F-35 προχω­ρά και η Τουρκία θα αρχίσει να παραλαμ­βάνει -μάλλον περί το 2025- τα 30 που έχει ήδη παραγγείλει και άλλα 70 που, πι­θανώς, θα παραγγείλει. Το θέμα είναι πως θα τα αντιμετωπίσει η Ελλάδα. Από το ΥΕΘΑ κάνουν λόγο για 20 F-35. Και ακούγε­ται ωραία. Το ζήτημα είναι πόσο αυτά θα κοστίζουν και πότε θα αρχίσουν να παρα­λαμβάνονται. Αν σήμερα, αρχές Μαρτί­ου του 2017, η Ελλάδα προχωρούσε στην υπογραφή μιας τέτοιας σύμβασης -με την κυβέρνηση των ΗΓΊΑ, τη Lockheed Martin ή όποιον, τέλος πάντων, εμπλέκεται ή μπο­ρεί να εμπλακεί- ένα είναι σίγουρο: F-35 με ελληνικά εθνόσημα, δεν υπάρχει η πα­ραμικρή περίπτωση να εμφανιστεί νωρί­τερα από το 2028. Και μάλλον είμαστε αι­σιόδοξοι. Ποιος το λέει αυτό; Μα η ίδια η Lockheed Martin το αφήνει να εννοηθεί στα δικά της κείμενα.

Το άλλο σοβαρότατο θέμα είναι πό­σο θα κοστίζει το f-35; Στον ιστότοπο www.f35.comη που, βεβαίως, είναι της Lockheed Martin, αναφέρεται:

«The most recently contracted unit costs for Low Initial Production lot 9 (not including the engine) are:

F-35Α: $102.1 Milliοη/jet
F-35Β: $131.6 Milliοη/jet
F-35C: $132. Milliοη/jet

The U.S Government and F-35 industrial team continue to collaborate to further reduse F-35 costs for future production lots».

Η στα ελληνικά: «Το πιο πρόσφατο, ανά μονάδα, κόστος που μπήκε σε συμ­βόλαιο για Χαμηλού Ρυθμού Αρχικής Πα­ραγωγής της 9ης παρτίδας (δεν συμπερι­λαμβάνεται ο κινητήρας) είναι:

F-35 Α: $102.1 εκατομμύρια/αεροσκάφος
F-35Β: $131.6 εκατομμύρια/αεροσκάφος
F-35C: $132.2 εκατομμύρια/αεροσκάφος

Η Κυβέρνηση των ΗΠΑ και η βιομηχα­νική ομάδα (κατασκευής) του F-35 συνεχί­ζουν να συνεργάζονται για την περαιτέρω μείωση του κόστους των F-35 για τις μελ­λοντικές παρτίδες παραγωγής».

Και να δεχτούμε την εκφραζόμενη ευ­χή για μείωση του κόστους. Πόσο αυτό μπορεί να πέσει; Να πούμε ότι μαζί με κι­νητήρα, ανταλλακτικά, εκπαίδευση και όλα τα συμπαρομαρτούντα φτάνει τα 100 εκα­τομμύρια ανά αεροσκάφος; Που θα βρε­θούν τα απαιτούμενα 2 δισ. δολάρια; Εδώ κόβουμε τα 32 block 30, γιατί δεν έχου­με χρήματα, μας περισσεύουν για τα F-35; Τώρα το ότι κανείς δεν κάνει τον κόπο να μας εξηγήσει πώς με 20 μόνο αεροπλά­να θα αντιμετωπίσουν τα 100 τουρκικά, το αφήνουμε ασχολίαστο.

Φτάνουμε έτσι στο τρίτο σκέλος του non-paper. Αυτό για την «υποστήριξη και συντήρηση των αντιαεροπορικών πυραύ­λων S-300.».

Τους S-300 τους «κληρονο­μήσαμε» από την Κύπρο. Όταν η τότε πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της έκανε δύο τραγικά σφάλματα: - πρώτον, προτίμησε να προμηθευτεί πυραυλικό αντιαεροπορικό σύστημα μεγάλου βεληνεκούς αντί ένα μέ­σου βεληνεκούς και -δεύτερον, φρόντισε όχι απλώς να το ανακοινώσει, αλλά να το διατυμπανίζει! Αποτέλεσμα ήταν η Τουρ­κία να δηλώσει ότι θα το κατέστρεφε μόλις αυτό αποβιβάζονταν στο νησί. Τότε, «την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενες», Ελλάδα και Κύπρος αναγκάστηκαν να καταπιούν τις τουρκικές απειλές. Να καταλήξουν οι S-300 στην Κρήτη και μετά από λίγο η Κύ­προς να προμηθευτεί -έχοντας μάθει το μάθημα ότι «η σιωπή είναι χρυσός»- το μέ­σου βεληνεκούς σύστημα ΒUΚ που και πο­λύ καλό είναι και καλύπτει επαρκέστατα τις ανάγκες της Κύπρου.

Στην Ελλάδα, οι S-300 κάλυπταν και καλύπτουν κάποιες ανάγκες. Τώρα λοι­πόν πρέπει να υπάρξει υποστήριξη και συ­ντήρηση του συστήματος. Το προϋπολο­γιζόμενο ποσό δεν είναι μεγάλο. Διαρρέεται ότι είναι της τάξης των 9,5 εκατ. ευρώ. Σίγουρα μικρό, αν είναι όντως αυτό. Γιατί υπάρχουν δύο ζητήματα: Αφενός να γίνουν όντως οι αρμόζουσες ενέργει­ες και αφετέρου να είναι, για πολύ καιρό, λειτουργικά εντάξει το σύστημα. Ας ελπί­σουμε ότι και για τα δύο θα υπάρξει θετι­κό αποτέλεσμα.

Παράλληλα, τα τελευταία χρόνια, ανα­δεικνύεται μια σοβαρή έλλειψη στον προ­γραμματισμό των αμυντικών μας ανα­γκών. Αντί να προσπαθούμε να συντηρή­σουμε ένα σύστημα, να προσπαθήσουμε να βρούμε τον αντικαταστατή του. Η περί­πτωση της Νορβηγίας είναι πολύ χαρακτη­ριστική. Η νορβηγική Kongsberg, σε συ­νεργασία με την αμερικανική Raytheon, δημιούργησαν το σύστημα ΝΑSΑΜS (Norwegian Advanced Surface -to -Air Missile System).

Τι είναι αυτό; Βασικά η ανάπτυξη του γνωστού βλήματος αέρος- αέρος ΑΜΡΑΑΜ (Advanced Medium Range Air-to- Air Misile) ή ΑΙΜ-120 όπως είναι η επίσημη ονομασία του, πάνω σε οχήματα Humvee (ΗΜΜWV επισήμως). Έτσι η Νορβηγία απέκτησε ένα σχετικά φθηνό -οπωσδήποτε όμως αποτελεσμα­τικό- αντιαεροπορικό σύστημα. Βεβαί­ως είναι μέσου βεληνεκούς κι όχι μεγάλου, όπως το S-300. Σίγουρα όμως είναι πολύ αποδοτικό και βασίζεται σε συστή­ματα γνωστά - τόσο ο ΑΜΡΑΑΜ όσο και το Humvee- και στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Φαντάζεται κάποιος αν εγκαθιστούσαμε ΝΑSΑΜS ή όπως θα τα ονομά­ζαμε εμείς, στα νησιά του Αιγαίου, τι αδια­πέραστη αντιαεροπορική ασπίδα θα δημι­ουργούσαμε; Οι, κατά τ' άλλα, σύμμαχοι μας Τούρκοι δεν θα είχαν και πολλές δυνατότητες να πλησιάσουν, αφού το Αιγαίο ολόκληρο θα ήταν πλήρως καλυμμένο, θα βασίζονταν μόνο στα όπλα μεγάλου βελη­νεκούς -για τα οποία πολλά μπορούν να ειπωθούν- με τα οποία βεβαίως θα «ασχο­λούνται» οι Patriot. Και να υπολογίσουμε ότι με το ΝΑSΑΜS μπορούμε να αντικατα­στήσουμε τα ΗΑWΚ, που έχουν πια φτάσει στα όρια τους.

Ωραία όλα τα παραπάνω όχι όμως και για όλους... Π.χ. ο κ. Νίκος Φίλης, πρώ­ην υπουργός και σαφώς προβεβλημένο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, έχει εκφράσει πο­λύ συγκεκριμένη αντίρρηση για τους εν λόγω εξοπλισμούς. Πιθανώς, να θεωρεί ότι επειδή ο ΥΕΘΑ Πάνος Καμμένος είναι αρχηγός των ΑΝΕΛ, οι όποιες εξοπλιστι­κές δαπάνες θα αποτελέσουν θετικό στοιχείο γι΄ αυτόν και το κόμμα του και όχι για τον ΣΥΡΙΖΑ! Δε μπορούμε να μπούμε στον τρόπο σκέψης του κ. Φίλη. Αυτό απαιτεί μια εξειδίκευση που δεν έχουμε. Σίγουρα όμως μπορούμε να πούμε ότι η ενίσχυση της Άμυνας της χώρας δεν συντελεί στην ενίσχυση μόνον υπέρ του ενός κόμματος της συγκυβέρνησης ή και όποιων συγκρο­τούν την κυβέρνηση, αλλά ολόκληρης της χώρας, ανεξάρτητα ποια κόμματα κυβερ­νούν. Κι εδώ παύουμε να ασχολούμαστε με την περίπτωση, γιατί απλώς δεν αξίζει.

Αλλά προς τι τα πάθη και οι εντάσεις; Κανένα εξοπλιστικό πρόγραμμα δεν ξεκί­νησε! Το μόνο που έγινε ήταν να αποστα­λούν κάποια LOR (Letter Of Request), ήτοι να ζητηθούν κάποιες -σαφώς γενικές- πληροφορίες για τα θέματα που μας ενδι­αφέρουν. Οι απαντήσεις αναμένονται πε­ρί το Πάσχα και μετά, εφόσον όντως θέ­λουμε να προχωρήσουμε. Έχει ο θεός...

(ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ-04/03/2017)

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των.

Περισσότερα »

Η θητεία κρίσιμος παράγοντας των Ενόπλων Δυνάμεων

Στο προηγούμενο τεύχος -αυτό του Νοεμβρίου 2016- της «Α&Δ», αναφερθήκαμε στην αναδιοργάνωση των Ενόπλων Δυνάμεων, χωρίς να θίξουμε το ζήτημα της θητείας. Ο λόγος είναι πολύ απλός: η θητεία αποτελεί ένα πολύ σημαντικό -δεν θα ήταν υπερβολικό να λέγαμε κρίσιμο- παράγοντα των Ενόπλων Δυνάμεων. Επιπλέον, λόγω της φύσεώς της, έχει άμεσες κοινωνικές συνέπειες. Αξίζει λοιπόν να αναφερθούμε σε αυτήν ιδιαιτέρως. Γιατί μπορεί ο πρόεδρος της ΝΔ Κυριάκος Μητσοτάκης και ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος να συμφώνησαν ότι, αν ο δεύτερος φέρει στη Βουλή νομοσχέδιο που η στράτευση θα είναι υποχρεωτική στα 18, θα το στηρίξει, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ, που είναι ο κορμός της κυβέρνησης, είναι αντίθετος. Άλλωστε το θέμα δεν είναι μόνον ποια θα είναι η ηλικία στράτευσης, αλλά πόσο θα διαρκεί.

Η στρατιωτική θητεία είναι βεβαίως ένας θεσμός. Κάποιοι μάλιστα τον θεωρούν αν όχι ...ιερό, τουλάχιστον βασικό στοιχείο της κοινωνίας μας, όπου οι νέοι «διαπαιδαγωγούνται εθνικά και κοινωνικά». Η άποψη αυτή ίσως να είχε κάποια στοιχεία ρεαλισμού, όταν οι γυναίκες δεν είχαν δικαιώματα -όχι μόνον πολιτικά- και τις θεωρούσαν ως ...«οιονεί ανθρώπους». Σήμερα όμως, στα μέσα της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα, μια τέτοια σκέψη, είναι απλώς παράλογη. Ας μη μας διαφεύγει ότι το 51 - 52% του πληθυσμού -τόσο είναι το ποσοστό των γυναικών- δεν «περνά» από αυτό το «σχολείο». Εδώ βέβαια κάποιοι θα προτείνουν ως λύση την στράτευση των γυναικών. Κι αν αυτό μπορεί να ακούγεται ωραίο, είναι σίγουρο ότι είναι εκτός τόπου και χρόνου. Γιατί σε πόσες χώρες στον κόσμο εφαρμόζεται το εν λόγω σύστημα; Ας αφήσουμε λοιπόν τα θεωρητικά σχήματα και ας κοιτάξουμε το θέμα «κατάματα».

Ενώ όλοι γνωρίζουν ότι όλη η σχετική νομολογία δεν προσομοιάζει απλώς, αλλά είναι ...σκέτο σουρωτήρι, κανείς δεν κάνει το παραμικρό για να διορθώσει την κατάσταση. Στην προκειμένη περίπτωση η ευθύνη βαρύνει κατά κύριο λόγο τους πολιτικούς. Αφενός έφτιαξαν νόμους με πολλά «παράθυρα» και αφετέρου έσπευσαν -χωρίς καν να ρωτήσουν τα Γενικά Επιτελεία- να διαμορφώσουν διάρκεια θητείας που λίαν επιεικώς, ο μόνος χαρακτηρισμός που της ταιριάζει είναι: απαράδεκτη! Πίστευαν ότι ικανοποιώντας κάποια κομματόσκυλα (συγγνώμη για την έκφραση, αλλά είναι η μόνη που ταιριάζει) θα κέρδιζαν τη νεολαία. Τα γεγονότα τους διέψευσαν, αλλά κανείς δεν είχε το θάρρος να διορθώσει το λάθος. Το κακό είναι ότι οι στρατιωτικές ηγεσίες αποδέχτηκαν αυτές τις πολιτικές αποφάσεις ως «πιστοί και φιλότιμοι στρατιώτες». Κανένας δεν αντέδρασε! Και να πεις ότι πήραν κάποια ανταλλάγματα...

Ας είμαστε λοιπόν ειλικρινείς. Σήμερα η 9μηνη θητεία στον ΕΣ και η 12μηνη στο ΠΝ και την ΠΑ δεν προσφέρει ουσιαστικά τίποτα και σε κανέναν! Οι ναύτες και οι σμηνίτες εκτελούν εντελώς βοηθητικές εργασίες που ελάχιστα έως καθόλου συμβάλουν στη μαχητική ικανότητα των δύο Κλάδων των ΕΔ που υπηρετούν. Στον ΕΣ οι 9 μήνες δεν είναι αρκετοί, για να μετατρέψουν έναν πολίτη σε αποτελεσματικό στρατιώτη. Τουλάχιστον αυτό λένε διάφορες σοβαρές μελέτες στρατών που θεωρούμε ως πρότυπα. Πρέπει επομένως το παρόν σύστημα στράτευσης να αλλάξει. Οι λύσεις φαίνεται να είναι δύο:

1. Αυξάνεται η θητεία. Ένα αποδεκτό ελάχιστο μέγεθός της είναι οι 24 μήνες. Αυτό όμως κανένας δεν τολμά να το διανοηθεί. Κι εδώ που τα λέμε μια τέτοια πρόταση είναι εκτός πραγματικότητας. Κατά πρώτον, οι παρούσες συνθήκες δεν την ευνοούν. Και δεν μιλάμε για πολιτικές συνθήκες και τα τοιαύτα, αλλά για πραγματικές κοινωνικές συνθήκες. Η δομή της κοινωνίας έχει -εδώ και χρόνια- αλλάξει. Πρέπει να αντιληφθούν οι υπεύθυνοι (εδώ θα ταίριαζαν εισαγωγικά αλλά...) ότι δεν είναι δυνατόν ένας νέος να βγαίνει εκτός παραγωγικής δομής για δύο χρόνια και μία συνομήλική του νέα, να προχωρά κανονικά στον επαγγελματικό της βίο. Η ισότητα των δύο φύλων -απολύτως φυσιολογική και λογική- πρέπει να είναι αμφίδρομη. Άλλωστε να μην ξεχνάμε ότι οι πάντες -των «προμάχων της θητείας» μη εξαιρουμένων- το πρώτο πράγμα που φροντίζουν, όταν δεν καταφέρουν να στείλουν «το παιδί» για σπουδές στο εξωτερικό ώστε στη συνέχεια να εκμεταλλευθεί ένα από τα «παράθυρα» των νόμων και να γλυτώσει τη θητεία, είναι να υπηρετήσει «κάπου κοντά στο σπίτι». Επομένως, καλύτερα να ξεχάσουμε τα περί αύξησης της θητείας.

2. Καταργείται η θητεία. Καταργείται η θητεία και οι οπλίτες -στρατιώτες, ναύτες και σμηνίτες- θα είναι εθελοντές/επαγγελματίες. Εδώ οι αντιδράσεις θα προέρχονται απ’ όλο το πολιτικό φάσμα, θα «πέσουν» κεραυνοί που θα μιλούν από «αφελληνισμό» έως «μισθοφόρους». Το κακό είναι ότι όλοι τους έχουν εντελώς άδικο! Από τη μια κάνουν επίδειξη ιστορικής άγνοιας κι από την άλλη δεν βλέπουν την πραγματικότητα. Να τα πάρουμε ένα-ένα.

Το Βυζάντιο έζησε 1000 (χίλια) χρόνια και όλοι του οι στρατοί ήσαν μισθοφορικοί κατά κύριο λόγο και μάλιστα πολλοί από τους τότε στρατιώτες δεν ήσαν καν Έλληνες... Μήπως έτσι δημιουργήθηκε κάποιο «πνεύμα αφελληνισμού»; Μα αν οι οπαδοί αυτής της άποψης αναλογιστούν ποιοι ήσαν αυτοί που προτιμούσαν «το οθωμανικόν ψακιόλιον της παπικής τιάρας», τότε σίγουρα θα πάθουν «ψυχολογικό ταράκουλο» και θα αποκτήσουν τάσεις αυτοκτονίας. Αλλά ας αφήσουμε την ιστορία και ας περάσουμε στη σύγχρονη εποχή. Τα μόνιμα στελέχη των ΕΔ -αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και επαγγελματίες οπλίτες, που έχουν ως αποκλειστικό έργο να υπηρετούν στις ΕΔ, θα πρέπει να θεωρούνται μισθοφόροι; Ή αυτοί εξαιρούνται; Κι αν ναι, μήπως μπορούν να μας εξηγήσουν τι είναι αυτό που διαφοροποιεί ένα βαθμοφόρο από έναν επαγγελματία στρατιώτη; Δεν υπηρετούν και οι δύο τον ίδιο σκοπό; Οι «σαρδέλες» στο μανίκι κάνουν τη διαφορά;

Οι πιο «προχωρημένοι» θα ρωτήσουν τι θα γίνει με την περιβόητη «εφεδρεία». Την απάντηση βεβαίως την ξέρουν, αλλά απλώς θέλουν να την «ξεχνούν». Σε μια σύγκρουση, που βεβαίως και δεν πρόκειται να κρατήσει παρά ελάχιστες ημέρες, θα προλάβει να κινητοποιηθεί π εφεδρεία; Έχουν υπόψη τους τι λένε μελέτες -και πάλι από ΕΔ που θεωρούμε ως πρότυπα- σχετικά με αυτήν; Για παράδειγμα πόσος χρόνος απαιτείται ώστε ο έφεδρος να «περάσει» από την ψυχολογία του πολίτη σ’ αυτήν του στρατευμένου; Είτε μας αρέσει είτε όχι, δεν είμαστε Ισραήλ και δεν υπάρχει δυνατότητα να γίνουμε. Κι εδώ δεν τίθεται ζήτημα νοοτροπίας κ.λπ. Απλώς η χωροταξία της Ελλάδας είναι τέτοια που δεν προσφέρεται για κάτι τέτοιο. Απλό παράδειγμα: φτάνουν οι έφεδροι που ζουν σε κάθε νησί του ανατολικού Αιγαίου να στελεχώσουν τις εκεί μονάδες; Η απάντηση είναι αρνητική, επειδή πολλοί από τους νησιώτες -για διάφορους λόγους- δεν ζουν στο νησί τους. Επομένως μια επιτόπια επιστράτευση δεν πρόκειται να αποδώσει και πολλά. Και δεν αναφερόμαστε καθόλου στο πόσο πρόσφατη είναι η στρατιωτική εκπαίδευση που θα πρέπει να έχουν, θα πρέπει, επομένως, οι έφεδροι να μεταφερθούν στα εν λόγω νησιά από άλλα σημεία της χώρας. Πώς και πότε όμως θα γίνει αυτό; Το μόνο λοιπόν που απομένει να γίνει είναι οι μονάδες που βρίσκονται στις παραμεθόριες περιοχές (Θράκη και νησιά του Αν. Αιγαίου) να είναι στελεχωμένες 100%. Να υπενθυμίσουμε ότι μιλάμε για το χρονικό διάστημα πριν και κατά τη διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων κι όχι για μετά, όπου θα χρειαστούν να αναπληρωθούν οι όποιες απώλειες. Αυτό είναι μια άλλη υπόθεση, που σίγουρα δεν είναι του παρόντος.

Κάποιοι πιο «ψαγμένοι» θα μιλήσουν για το κόστος των επαγγελματικών ΕΔ. Και αυτό είναι όντως θέμα προς συζήτηση. Πριν όμως ξεκινήσει αυτή, θα πρέπει να είναι γνωστό το κόστος -το πλήρες και πραγματικό- ενός οπλίτη θητείας. Γιατί κακά τα ψέματα, σε ένα τέτοιο ερώτημα, απάντηση -πειστική και πλήρης- δεν έχει δοθεί ποτέ! Είτε ηθελημένα είτε επειδή, όπερ και πιθανότερον, δεν έχει γίνει ποτέ μια τέτοια μελέτη, οι πάντες αγνοούν τι ακριβώς πληρώνει το Δημόσιο ήτοι όλοι οι φορολογούμενοι, για κάθε οπλίτη θητείας. Κι εδώ την ευθύνη την έχουν αποκλειστικά οι εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες του ΥΕΘΑ που δεν το έχουν ζητήσει από τα γενικά Επιτελεία. Γιατί και στους τρεις Κλάδους των ΕΔ υπηρετούν οικονομικοί αξιωματικοί που έχουν τις απαιτούμενες γνώσεις, για να προχωρήσουν σε μια σωστή και πλήρη κοστολόγηση του οπλίτη θητείας, θυμίζουμε ότι, όταν πριν από λίγα χρόνια έγινε προσπάθεια ενοποίησης της βασικής εκπαίδευσης, πολύ σύντομα το Πολεμικό Ναυτικό παρουσίασε μια μελέτη που αποδείκνυε -και τελικά έπεισε τους αρμόδιους- ότι η βασική εκπαίδευση των ναυτών στις εγκαταστάσεις του Ναυτικού, κόστιζε λιγότερο απ’ ότι όταν αυτοί θα εκπαιδεύονταν στο κοινό κέντρο εκπαίδευσης στην Τρίπολη. Επομένως, και στην προκειμένη περίπτωση, μπορεί να έχουμε ένα πλήρες και σωστό αποτέλεσμα, σε ελάχιστο χρόνο.

Βεβαίως, όταν μιλάμε για επαγγελματίες οπλίτες θα πρέπει να ξεχάσουμε εντελώς του σημερινούς. Τους ΕΠΟΠ. Πρόκειται για ένα θεσμό που δημιουργήθηκε πριν 16 περίπου χρόνια και έχει πια φτάσει σε «σημείο κορεσμού». Κι αυτό ήταν εντελώς αναμενόμενό. Οι εμπνευστές του εν λόγω σχεδίου -όσο κι αν ακούγεται παράξενο- γνώριζαν πολύ καλά ότι μετά από μια δεκαετία, το δημιούργημά τους θα είχε ...τελειώσει. Απλούστατα, όταν το έκαναν, δεν τους ενδιέφερε τι θα γινόταν μετά! Με περισσή κυνικότητα ανέφεραν, σε κατ’ ιδίαν συνομιλίες, ότι δεν θέλουν οι ΕΠΟΠ να παραμένουν πέρα από την ηλικία των 35 χρόνων. Πράγματι αρκετοί έφυγαν μόλις συμπλήρωσαν τον ελάχιστο χρόνο παραμονής. Όσοι όμως δεν μπόρεσαν να βρουν άλλη απασχόληση, παρέμειναν και δεν μπορεί κανένας να τους κατηγορήσει γι΄ αυτό. Όμως η παραμονή τους -καθώς δεν υπάρχουν «ασφαλιστικές δικλείδες»- δημιουργεί πρόβλημα. Τόσο στους ίδιους, όσο και «στην υπηρεσία». Τι θα γίνει τελικά; Άγνωστο! Οι πολιτικοί μας ταγοί οφείλουν να λύσουν -και αυτό- το πρόβλημα. Στο κάτω-κάτω της γραφής αυτοί, δηλαδή κάποιοι από αυτούς, το δημιούργησαν.

Αλλά να επανέλθουμε στο κύριο θέμα μας. Όπως είναι φυσικό, σ' ένα άρθρο δεν είναι δυνατόν να μπουν οι όροι και οι προϋποθέσεις για το ποιος ή ποια θα γίνει εθελοντής/επαγγελματίας οπλίτης. Μπορούμε όμως να πούμε ένα-δύο πράγματα «έτσι γενικώς» που λένε. Η στράτευση να γίνεται στα 18 με το πέρας των εγκύκλιων σπουδών και την ολοκλήρωση των Γενικών Εξετάσεων. Η εθελοντική/επαγγελματική θητεία να έχει διάρκεια τουλάχιστον 24 μηνών. Να είναι υποχρεωτική για όσους/όσες σχεδιάζουν να γίνουν αστυνομικοί, πυροσβέστες, λιμενικοί και -οπωσδήποτε- μόνιμα στελέχη των ΕΔ. Αν πάλι κάποιος/κάποια θέλει να γίνει εθελοντής έτσι επειδή του αρέσει (είναι, κατά το χυδαϊστί λεγόμενο, «στρατόκαυλος») να έχει ως παρακαταθήκη ένα σημαντικό αριθμό μορίων, π.χ. 500, σε έναν οποιονδήποτε διαγωνισμό προσλήψεων του Δημοσίου στον οποίο θα θελήσει να συμμετάσχει αργότερα. Εδώ βέβαια κάποιοι θα πουν: «μα είναι σωστό ένας νέος ή μια νέα να προτιμάται και να προσλαμβάνεται π.χ. ως εκπαιδευτικός, επειδή πήγε φαντάρος;». Η απάντηση είναι: «Ναι! Βοήθησε το Δημόσιο, όταν αυτό είχε ανάγκη κι αυτό -με τη σειρά του- οφείλει να του το ανταποδώσει». Βέβαια η ανταπόδοση για το Ελληνικό Δημόσιο είναι έννοια μάλλον άγνωστη, αλλά -το είπαμε και πιο πάνω- οφείλουμε να αποκτήσουμε ευρωπαϊκή νοοτροπία.

Φυσικά, οι εθελοντές/επαγγελματίες θα αμείβονται. Το πόσο είναι σχετικό και μπορεί πολύ εύκολα να καθοριστεί. Άλλωστε εκεί που έχουν φτάσει σήμερα οι κατώτερες αμοιβές, ένα είναι σίγουρο: η δαπάνη δεν θα είναι και τόσο σημαντική για το Δημόσιο. Και δεν νομίζουμε πως πρέπει να αναφέρουμε ότι τα χρόνια παραμονής στο στράτευμα θα μετρούν ως συντάξιμα. Η θητεία -πέρα από τον ελάχιστο υποχρεωτικό χρόνο παραμονής- θα έχει και μέγιστη διάρκεια. Δεν θα είναι δυνατόν κάποιος/κάποια να παραμένει απλός στρατιώτης-ναύτης-σμηνίτης, πέρα από την ηλικία των 35 χρόνων. Ο εθελοντής/επαγγελματίας οπλίτης δεν θα προάγεται μόνο και μόνο, επειδή συμπλήρωσε κάποια χρόνια στον βαθμό. Εάν και εφόσον κάποιος επιθυμεί προαγωγή, θα πρέπει να δίνει εξετάσεις. Τα αποτελέσματα αυτών, σε συνδυασμό με τα φύλλα ποιότητάς του/της, θα δίνουν τη δυνατότητα προαγωγής.

Περιττό βέβαια να πούμε ότι αυτές οι εξετάσεις θα είναι αδιάβλητες και τα φύλλα ποιότητας θα πρέπει να γίνουν αντικειμενικά. Οπωσδήποτε βέβαια του θετικού αποτελέσματος των εξετάσεων θα ακολουθεί κάποιο σχολείο. Όχι όπως αυτά που υπάρχουν σήμερα, που για να απορριφθεί κάποιος θα πρέπει να βάλει ...μεγάλα μέσα. Απόρριψη από το σχολείο θα σημαίνει αυτόματα και αδυναμία προαγωγής.

Όλα αυτά βέβαια μπορεί να είναι άκρως επείγοντα, αλλά σίγουρα χρειάζονται κάποιο χρονικό διάστημα, για να πραγματοποιηθούν. Όχι μεγάλο, αρκούν λίγοι μήνες. Προς το παρόν όμως μπορούν να γίνουν κάποιες διορθωτικές κινήσεις που θα εξαλείψουν κάποια κατάλοιπα του παρελθόντος και δεν προσφέρουν απολύτως τίποτε! Απλό παράδειγμα ο θεσμός του Δόκιμου Έφεδρου Αξιωματικού (ΔΕΑ) στον ΕΣ ή όπως αυτός ονομάζεται στο Ναυτικό και την Αεροπορία. Βέβαια σε αυτούς τους δύο κλάδους οι αξιωματικοί αυτής της προέλευσης -αν υπάρχουν- είναι ελαχιστότατοι. Στον ΕΣ όμως υφίστανται έστω κι αν είναι λίγοι σε σχέση με το παρελθόν. Ο εν λόγω θεσμός υπήρξε χρήσιμος σε παλαιότερες εποχές. Σήμερα, είναι εντελώς άχρηστος. Αλήθεια πιστεύει κανείς ότι, ενώ για να γίνει κάποιος αξιωματικός των ΕΔ πρέπει να κάτσει 4 (τέσσερα) χρόνια στα θρανία και να περάσει -τουλάχιστον- έναν ακόμα χρόνο εξειδικευμένης εκπαίδευσης έως ότου αναλάβουν υπεύθυνη θέση αξιωματικού, ένας έφεδρος μπορεί να αναλάβει παραπλήσια καθήκοντα, μετά από 3 μήνες εκπαίδευση; Έχουμε τόσους και τόσους αξιωματικούς που προέρχονται από τις τάξεις των υπαξιωματικών. Γιατί χρειαζόμαστε κι άλλους; Άλλωστε και υψηλό μορφωτικό επίπεδο έχουν και συσσωρευμένη εμπειρία. Ή μήπως οι εξ υπαξιωματικών δεν είναι «κατάλληλοι»; Αν αυτό συμβαίνει, τότε πώς και γιατί έγιναν αξιωματικοί. Επειδή απλώς «συμπλήρωσαν κάποια ένσημα»; Καλό είναι να κρατάμε τις παραδόσεις, αλλά όταν αυτές έχουν κάποια σχέση με την πραγματικότητα. Γιατί μπορεί να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση ο Περικλής, αλλά δεν διανοήθηκε κανένας πολιτικός θαυμαστής του να κυκλοφορήσει με ιμάτια και χιτώνες...

Πριν όμως γίνουν κάποια από αυτά, ένα ζήτημα είναι εξαιρετικά επείγον. Ο αντικειμενικός προσδιορισμός της οροφής των κλάδων των ΕΔ. Και ιδιαίτερα του ΕΣ. Ο αριθμός 93.500 είναι εντελώς εξωπραγματικός και ποτέ δεν επετεύχθη. Σε μια αναδιοργάνωση απαιτείται να «κατέβει» κατά 30.000. Αν μη τι άλλο, θα γίνουμε ρεαλιστές. Οι άλλοι δύο κλάδοι -Πολεμικό Ναυτικό και Πολεμική Αεροπορία- είναι πολύ κοντά στην πραγματικότητα και μάλλον δεν έχουν ανάγκη νέου προσδιορισμού της οροφής τους. Ή αν γίνει, οι διαφορές θα είναι ελάχιστές και σαφώς ασήμαντες.

Το ζήτημα πάντως της αναδιοργάνωσης των Ενόπλων Δυνάμεων θα συνεχίσει να μας απασχολεί και σε επόμενα τεύχη της «Α & Δ».

(ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ - ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2016 – ΗΛΙΑΣ ΝΤΑΛΟΥΜΗΣ)

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία!


ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ: Η αναδιοργάνωση των Ενόπλων Δυνάμεων: αλλαγή εδώ και... χθες

Περισσότερα »