Οι απόστρατοι εισέβαλαν, οι εν ενεργεία ψάχνουν την έξοδο

Η πρωτοφανής για τα δεδομένα των στρατιωτικών κινητοποίηση στο υπουργείο Άμυνας αποτελεί απλώς ένα ακραίο σύμπτωμα της διαλυτικής κατάστασης που επικρατεί στο στράτευμα Τα λυπηρά γεγονότα της βίαιης εισόδου ομάδας απόστρατων στο Πεντάγωνο και η αντιμετώπιση της από την πολιτική ηγεσία με τρόπο που θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει υπερβολική αντίδραση ή και οφειλόμενη σε νευρικότητα, δεν ήταν τυχαία. Αντιθέτως, αποτελούν... ένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικό σύμπτωμα της γενικότερης καταστάσεως που επικρατεί στο στράτευμα εδώ και πολύ καιρό, η οποία τα τελευταία δύο χρόνια επιδεινώθηκε ραγδαία. Η στήλη δεν θέλει να δικαιολογήσει το λυπηρό γεγονός της βίαιης εισβολής των αποστράτων στη «μητρόπολη» του χώρου τους, η οποία ήταν οπωσδήποτε απαράδεκτη για άτομα με την «εγγενή» πειθαρχία των στρατιωτικών. Πίσω από αυτό, όμως, βλέπει την απελπισία της σημαντικής αυτής κοινωνικής ομάδας, η οποία βλέπει -εκτός από τις σημαντικές μειώσεις των μισθών και των πάσης φύσεως δικαιολογημένων επιδομάτων τους- να διαλύονται τα μετοχικά τους Ταμεία, να περικόπτονται αδίκως οι επικουρικές τους συντάξεις από τα Ταμεία που οι ίδιοι δημιούργησαν με χρήματα που κατέβαλλαν ανελλιπώς, τη διάθεση στο κοινό των νοσηλευτικών ιδρυμάτων που οι ίδιοι στήριξαν με τις εισφορές τους και τόσα άλλα που είναι γνωστά από τις συνεχώς αναφυόμενες καινούργιες ενώσεις αποστράτων, η οποία δημιουργεί ένα κλίμα που δεν θα αργήσει να οδηγήσει στον συνδικαλισμό και εντός στρατεύματος. Κατά την άποψη της στήλης, η κατάσταση αυτή δείχνει ότι τα όρια υπομονής και αντοχής των στρατιωτικών, εν αποστρατεία και εν ενεργεία, ξεπεράσθηκαν και ότι, αν η κατάσταση αυτή συνεχισθεί, δεν θα αργήσουμε να έχουμε ακόμη πιο δυσάρεστες εξελίξεις. Και αντί η πολιτική ηγεσία να δει τη «δυναμική» συμπεριφορά τμήματος των αποστράτων ως αντανάκλαση της δυσαρέσκειας των εν ενεργεία συναδέλφων τους, έγινε το λάθος να επιχειρηθεί ο διαχωρισμός των στρατιωτικών σε αποστράτους και σε εν ενεργεία, η οποία υποδηλοί άγνοια των δεσμών που επικρατούν μεταξύ των δύο αυτών αναπόσπαστων τμημάτων των στρατιωτικών. Απογοήτευση Το χειρότερο είναι ότι, αν αυτή η ενέργεια των αποστράτων μπορεί να αποδοθεί στην απελπισία τους, αυτό με το οποίο θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει την κατάσταση των εν ενεργεία συναδέλφων τους ήταν η προφανής κατήφεια, αν όχι και η κατάθλιψη γι' αυτά που βλέπουν να συμβαίνουν στους ίδιους, αλλά και στον χώρο της άμυνας. Το ευχάριστο κλίμα της δραστηριότητας -ακόμη και χαράς σε αρκετές περιπτώσεις- που επικρατούσε για χρόνια στον Χολαργό τα τελευταία δύο χρόνια έχει αντικατασταθεί από μία καταθλιπτική ατμόσφαιρα, με τους στρατιωτικούς όλων των βαθμών να κινούνται άκεφα και δίκην ρομπότ στους διαδρόμους και στα γραφεία, με ύφος που δείχνει ότι φυσικώς είναι εκεί, αλλά ψυχικώς απουσιάζουν. Αν τους ρωτήσει κανείς το κλασικό «Πώς πάμε; Καλά;», η απάντηση που παίρνει είναι είτε ένα πικρό χαμόγελο είτε ένα ειρωνικό «Α, θαύμα, όλα καλά...». Το ίδιο κλίμα διαπιστώσαμε και στις σχολές επιμορφώσεως των αξιωματικών, ΑΔΙΣΠΟ (Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου) και ΣΕΘΑ (Σχολή Εθνικής Άμυνας), αλλά και στις διάφορες μονάδες όλων των κλάδων, στις οποίες -δυστυχώς- άρχισαν να εμφανίζονται και τα πρώτα φαινόμενα αρνήσεως εκτελέσεως διαταγών από κατώτερα στελέχη. Το τι επιπτώσεις έχουν αυτά τα φαινόμενα στο ηθικό των στελεχών του στρατεύματος δεν χρειάζεται να είναι κανείς στρατιωτικός για να το αντιληφθεί. Στον ίδιο τον τομέα της άμυνας, η κατάσταση τα τελευταία δύο χρόνια μοιάζει πλέον με θέατρο, στο οποίο οι στρατιωτικοί συμμετέχουν, εκόντες άκοντες, σε μία παράσταση χωρίς ουσία και χωρίς σκοπό. Ουδείς εργάζεται Χωρίς υπερβολή, θα λέγαμε ότι σε ολόκληρο τον χώρο της άμυνας και στους παράπλευρους προς αυτόν τομείς της αμυντικής βιομηχανίας και συναφών τομέων παροχής υπηρεσιών δεν υπάρχει τίποτε που να λειτουργεί. Το ακόμη χειρότερο, δε, είναι ότι -κατά την ίδια περίοδο με αποκλειστική ευθύνη του προηγούμενου ΥΕΘΑ κ. Βενιζέλου κατελύθη σαν κάθε θεσμοθετημένη διαδικασία και θεσμοί που είχαν στηθεί με κόπο και προσπάθειες ετών. Οι διαδικασίες του εθνικού αμυντικού σχεδιασμού και οι χρονικές παράμετροι συντάξεως ΕΜΠΑΕ, αφού αγνοήθηκαν επί μακρόν, κατέληξαν προ μηνών σε ένα κατασκεύασμα που χαρακτηρίζεται ως 15ετές σχέδιο εξοπλισμών, με περικοπές των εξοπλιστικών δαπανών κατά 70% (!), το οποίο ακόμη και έτσι δεν έχει ακόμη εγκριθεί από το ΚΥΣΕΑ, όπως επίσης και οι ετήσιες οροφές των εξοπλιστικών κονδυλίων (σ.σ.: όλα των οποίων θα έπρεπε να είχαν εγκριθεί από το 2009!). Η νέα δομή δυνάμεων, που η ίδια ηγεσία του ΥΠΕΘΑ ενέκρινε δεν τηρείται, με αποτέλεσμα οι στόλοι της Π.Α. και του Π.Ν. να απομειούνται συνεχώς και όλο και ταχύτερα, η οροφή δυνάμεως του στρατεύματος να έχει σημαντικό έλλειμμα (από τις 93.500 άτομα είναι περίπου 80.000), χωρίς κανείς να δείχνει διάθεση ακόμη και τώρα να λάβει κάποια μέτρα, το κείμενο της περίφημης Πολιτικής Εθνικής Άμυνας -που συνέταξε κάποια επιτροπή επιλογής Βενιζέλου παραμένει ακόμη άγνωστο για να το σχολιάσουμε, το κείμενο της Εθνικής Στρατηγικής της χώρας από το οποίο απορρέουν η ΠΕΑ και η Εθνική Στρατιωτική Στρατηγική, απλώς δεν υπάρχει (!), σύνταξη της περίφημης στρατηγικής για την ανάπτυξη της αμυντικής βιομηχανίας παραμένει ακόμη ανοικτή και, πάνω απ' όλα αυτά, οι τεράστιες περικοπές των αμυντικών δαπανών εν γένει, οι οποίες καταδίκασαν το στράτευμα σε μία προϊούσα ακινησία, «χωρίς βέβαια να μειωθεί το αξιόμαχο των Ε.Δ.», κατά Βενιζέλον. Το ακόμη χειρότερο ήταν ότι οι λειτουργικές δαπάνες του αμυντικού προϋπολογισμού, τις οποίες περιόρισε τελείως αυθαίρετα και χωρίς κανένα σχέδιο ο προηγούμενος ΥΕΘΑ, ανάγκασαν τα Γενικά Επιτελεία να εντάξουν στο υποτιθέμενο εξοπλιστικό πρόγραμμα της χώρας τις δαπάνες για την προμήθεια ανταλλακτικών, που κανονικώς θα έπρεπε να καλύπτονται από τον λειτουργικό προϋπολογισμό. Το αποτέλεσμα ήταν, με την αδράνεια στην έγκριση του εξοπλιστικού προγράμματος, οι προμήθειες ανταλλακτικών να παγώσουν και τα κύρια οπλικά συστήματα των Ε.Δ. να περιέρχονται το ένα μετά το άλλο σε κατάσταση ακινησίας. Πρώτος από το... τέλος Αν υποτεθεί ότι το κριτήριο της επάρκειας ενός υπουργού Άμυνας είναι η βελτίωση της αμυντικής ικανότητας της χώρας, ο προηγούμενος ΥΕΘΑ κ. Βενιζέλος και κύριος υπεύθυνος για την σημερινή κατάσταση, είναι -μακράν- ο χειρότερος υπουργός που πέρασε από τη θέση αυτή. Γιατί, εκτός των άλλων, με τη γνωστή αλαζονεία της ευφυΐας του (αγνοώντας ότι κοντά στον νου πρέπει να υπάρχει και η γνώση), η οποία τον ώθησε να ακυρώσει κάθε θεσμική διαδικασία που υπήρχε στο υπουργείο που του ανετέθη, και την εισαγωγή των περίεργων απόψεών του περί στρατηγικής, το μόνο που έκανε ήταν να κινηθεί στον χώρο του γνωστικού του αντικειμένου και των γνωστών πρακτικών κάθε νεοέλληνα πολιτικού. Ένας δυσλειτουργικός νόμος περί προμηθειών που πρέπει και αυτός να αλλάξει, η δημοσιοποίηση στο Διαδίκτυο των επαφών των αντιπροσώπων εταιρειών με αξιωματούχους του υπουργείου (για λόγους διαύγειας γαρ), οι ανεφάρμοστες στην πράξη διατάξεις περί μεταθέσεως των στελεχών βάσει μορίων, η βεβιασμένη υιοθέτηση της κοινοτικής οδηγίας 81/2009 χωρίς να κατανοήσει τις συνέπειές της για την αμυντική βιομηχανία, η συνεργασία με το υπουργείο Υγείας για την αντιμετώπιση του προβλήματος των ναρκωτικών, η συνεργασία με την αξέχαστη κ. Μπιρμπίλη για την προώθηση της πράσινης αναπτύξεως κ.λπ. στον χώρο των Ε.Δ. και λοιπά συναφή με την... ενίσχυση της άμυνας της χώρας. Η συνοπτική αυτή περιγραφή του «έργου» του προηγούμενου ΥΕΘΑ στον χώρο της άμυνας δεν αποτελεί -φυσικά- μία πλήρη καταγραφή ή απολογισμό έργου των δύο τελευταίων ετών, ενώ το έργο του διαδόχου του κ. Μπεγλίτη δεν δείχνει, παρά τις καλές προθέσεις του, σημεία σημαντικής διαφοροποιήσεως από τον τρόπο γραφής του προκατόχου του. Βλέπε, π.χ., και την πρόσφατη πρωτοβουλία του περί δημιουργίας ανοικτού διαύλου επικοινωνίας των στελεχών με το γραφείο του και το αντίστοιχο του ΥΦΕΘΑ, η οποία -παρά τη διαβεβαίωσή του ότι με τούτο δεν παρακάμπτεται η ηγεσία των Ε.Δ.- στην ουσία κάνει ακριβώς αυτό. Η άποψη της στήλης είναι ότι, αν η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΘΑ της προηγούμενης κυβερνήσεως οδήγησε σε μία βαθμιαία έκπτωση της αμυντικής ισχύος της χώρας, η παρούσα μέσα σε διάστημα δύο μόλις ετών την οδήγησε σε ελεύθερη πτώση. (ΚτΕ 08/10/2011 – ΜΑΝΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ) (Σ.Λ.)