Οι «αποκαλύψεις» του Γιλμάζ και ο ελληνικός στρουθοκαμηλισμός

• Υποκριτική η έκπληξη της Αθήνας για την «ομολογία» του πρώην πρωθυπουργού της γείτονος, όταν από το 1985 (προ Τσιλέρ) ήταν γνωστή στις ελληνικές Αρχές η εμπρηστική δράση Τούρκων πρακτόρων • Μονίμως έκπληκτοι από την πραγματικότητα, οι Έλληνες πολιτικοί «ανακάλυψαν» ότι Τούρκοι πράκτορες ευθύνονται για πυρκαγιές στα δάση της χώρας με αφορμή τη συνέντευξη του Μεσούτ Γιλμάζ Οι «αποκαλύψεις» του πρώην Τούρκου πρωθυπουργού Μεσούτ Γιλμάζ σχετικά με την εμπλοκή τουρκικών συμμοριών υπό την καθοδήγηση της ΜΙΤ, στις γνωστές πυρκαγιές της δεκαετίας του 1990, ήταν φυσικό να δημιουργήσουν έντονες εντυπώσεις στην ελληνική κοινή γνώμη, όπως... φυσική ήταν επίσης η μουδιασμένη αντίδραση, ή μάλλον έλλειψη αντιδράσεων εκ μέρους της κυβερνήσεως η οποία εμφανίζεται μάλλον έκπληκτη από την ομολογία του Γιλμάζ. Και τούτο διότι, ενώ η ομολογία του πρώην Τούρκου πρωθυπουργού, ο οποίος διεδέχθη στην πρωθυπουργία την περιβόητη Τανσού Τσιλέρ τον Ιούνιο του 1996 αφορούσε μάλλον την περίοδο εκείνη, οι επιχειρήσεις, των Τούρκων στην Ελλάδα είχαν αρχίσει από το 1985, όπως αποδεικνύεται με πλήθος αδιάψευστων στοιχείων στο βιβλίο του συντάκτη της στήλης «Οι Τουρκικές Μυστικές Υπηρεσίες και η ΜΙΤ», το οποίο επανεξεδόθη προ μηνών από τον Ινφογνώμονα. Συγκεκριμένως, στο κεφάλαιο για την παράνομη δράση των Τούρκων στην Ελλάδα, υπάρχει ένα ολόκληρο υποκεφάλαιο («Παιχνίδια με την Φωτιά») οκτώ σελίδων, στο οποίο τεκμηριώνεται με αδιάψευστα στοιχεία ότι οι πυρκαγιές άρχισαν το 1985, κλιμακώθηκαν και έλαβαν συστηματική μορφή το 1993 και 1994, λόγω της πλήρους ελλείψεως αντιδράσεων εκ μέρους της ελληνικής πλευράς, αλλά συνεχίστηκαν και το 1996 και ακόμη μέχρι και το 1997. Τούτο, δε, παρά τις ομολογίες Τούρκων παρακρατικών και μαφιόζων οι οποίες έγιναν λίγο μετά το πολύκροτο σκάνδαλο Σουσουρλούκ (1996). Η πρώτη ομολογημένη υπόθεση εμπρησμού ελληνικών δασών από Τούρκο υπήκοο ήταν αυτή του Αλί Κιζιλάι, 19 ετών, ο οποίος τον Αύγουστο του 1985 πέρασε λαθραία στην Ελλάδα από τον Έβρο και αφού ζήτησε πολιτικό άσυλο, οδηγήθηκε στο κέντρο προσφύγων του Λαυρίου. Στις 21 Αυγούστου, ο Κιζιλάι ζήτησε έγγραφη 12ωρη άδεια, αλλά δεν επανήλθε. Συνελήφθη τρεις ημέρες αργότερα, έχοντας επάνω του τρεις αναπτήρες (δεν κάπνιζε), 14 ταμπλέτες «Esbit» (χρησιμοποιούνται από κατασκηνωτές και εκδρομείς για το άναμμα φωτιάς) και μία πλαστογραφημένη άδεια του Κέντρου Αλλοδαπών που του έδινε τη δυνατότητα να κινείται ελεύθερα. Η αρχή Κατά την εξέτασή του, ο Κιζιλάι ομολόγησε ότι τις εμπρηστικές ταμπλέτες τού τις είχε δώσει στο Λαύριο ο επίσης Τούρκος πολιτικός πρόσφυγας Αϊχάν Τσολάκ, με την εντολή να βάλει φωτιές σε ελληνικά δάση (ο Τσολάκ συνελήφθη την ίδια ημέρα, ενώ προσπαθούσε να περάσει στην Τουρκία χωρίς διαβατήριο). Έχοντας την ομολογία ενός τουλάχιστον εκ των δραστών και δήλωση του τότε υπουργού Δημοσίας Τάξεως ότι επρόκειτο για μία γενικότερη προσπάθεια αποσταθεροποιήσεως, αναφέραμε στην έκδοση του 1998 του προαναφερθέντος βιβλίου, «θα περίμενε κανείς την αυστηρή τιμωρία των ενόχων και τις απαιτούμενες δριμύτατες παραστάσεις προς την Τουρκία. Αλλά, όσο και αν φαίνεται περίεργο, διαμαρτυρίες προς την Τουρκία δεν έγιναν, η δε τιμωρία των συλληφθέντων Τούρκων περιορίσθηκε, μετά την ολιγοήμερη κράτησή τους, στην απέλασή τους από τη χώρα». Τον Ιούλιο του 1990, συνελήφθη επ' αυτοφώρω από πολίτες ο Τούρκος Μεχμέτ Ικιζντάς, τη στιγμή που έβαζε φωτιά σε δύο σημεία στον Βοτανικό Κήπο στο Χαϊδάρι. Κατά τη σύλληψή του, ο Ικιζντάς ισχυρίσθηκε ότι άναψε φωτιά για να... ζεσταθεί (εν μέσω Ιουλίου!). Σημειώνεται ότι ο Ικιζντάς είχε εισέλθει για πρώτη φορά παράνομα τον Φεβρουάριο του 1989 και ζήτησε άσυλο. Μερικές ημέρες αργότερα δήλωσε ότι άλλαξε γνώμη και απελάθηκε στην Τουρκία τον Νοέμβριο του 1989. Πέντε μήνες μετά συνελήφθη ενώ προσπαθούσε να εισέλθει λάθρα στην Ελλάδα και απελάθηκε για δεύτερη φορά την 1η Μάιου 1990. Δύο μήνες αργότερα, έχοντας επιτύχει να περάσει στην Ελλάδα, συνελήφθη να βάζει φωτιές στο Χαϊδάρι. Η μόνη συνέπεια που είχε για αυτό ήταν να απελαθεί εκ νέου, χωρίς καμία τιμωρία. «Ανεξήγητες» πυρκαγιές Η αντιμετώπιση αυτή εκ μέρους της ελληνικής πλευράς, σημειώναμε τότε, είχε ως φυσικό αποτέλεσμα την κάθετη και επί συστηματικής πλέον βάσεως αύξηση των «ανεξήγητων» πυρκαγιών. Το 1993, οι πυρκαγιές στα νησιά και άλλες περιοχές της χώρας προσέλαβαν ιδιαίτερα μεγάλες διαστάσεις, η δε ελληνική πλευρά έκανε για πρώτη φορά μνεία «εξωγενών παραγόντων», διά στόματος του τότε πρωθυπουργού Κ Μητσοτάκη. Να σημειωθεί ότι στις πυρκαγιές του 1993 τα στοιχεία της τουρκικής αναμείξεως δεν έλειψαν. Οι ελληνικές υπηρεσίες είχαν επισημάνει δύο Τούρκους που επισκέφτηκαν Ικαρία, Κρήτη και Ρόδο σε χαρακτηριστικά ταξίδια-αστραπή, μετά τα οποία ξέσπασαν καταστροφικές πυρκαγιές. Η αχνή αναφορά σε «εξωγενείς παράγοντες» δεν ήταν φυσικά ο κατάλληλος τρόπος για να αντιμετωπισθεί μία σαφέστατα εχθρική ενέργεια, με προφανή κίνητρα και οφέλη για την τουρκική πλευρά, επισημαίναμε τότε. Έτσι, το 1994 υπήρξε το έτος που οι πυρκαγιές έλαβαν τέτοιες διαστάσεις, οι δε ενδείξεις και στοιχεία των Αρχών ήταν τόσο αποκαλυπτικά για την τουρκική εμπλοκή, που, όπως ανέφερε στο παραπάνω βιβλίο του ο συντάκτης της στήλης, θα ήλπιζε κανείς ότι η ελληνική πλευρά επί τέλους θα αφυπνίζετο. Περιέργως, κάτι τέτοιο για μία ακόμη φορά δεν συνέβη. Τούτο δε παρά το γεγονός ότι από τις 22 Ιουνίου 1994 το ελληνικό ΥΠΕΞ είχε στα χέρια του την επιστολή μίας τουρκικής «εξτρεμιστικής» οργανώσεως προς την πρεσβεία μας στην Άγκυρα, με την οποία προανεγγέλλετο -«εις το όνομα του τουρκικού έθνους»- η διενέργεια ενός μπαράζ επιθέσεων στα ελληνικά νησιά του Αιγαίου, με πρώτο στόχο τη Ρόδο, ως αντίποινα για τις καταστροφές που υπέστη ο τουρκικός τουρισμός από τις τότε επιθέσεις των Κούρδων ανταρτών σε τουριστικές περιοχές της Τουρκίας. Σημ.: Αυτά ήταν τα περίφημα «αντίποινα» που ανέφερε ο Γιλμάζ στην πρόσφατη δήλωση του, που έκανε πολλούς να αναρωτώνται τι κάναμε τελικά εμείς στους Τούρκους. Αντίποινα, όμως, που είχαν ξεκινήσει πολύ νωρίτερα και σε συστηματική βάση από το 1993, ενώ οι επιθέσεις των Κούρδων σε τουριστικές περιοχές της Τουρκίας έγιναν το 1994... «Αντίποινα» Μερικά από τα «αντίποινα» τηλεγραφικώς: 11 Ιουλίου 1994, έκρηξη βόμβας στη Ρόδο, 12 Ιουλίου δύο ακόμη βόμβες στο ίδιο νησί, 13 Ιουλίου πυρκαγιές σε τρία μέτωπα στην περιοχή Βελανιδιά της Ρόδου, με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο να δηλώνει, στις 14 Ιουλίου, σε ερώτηση δημοσιογράφου αν πίσω από τα γεγονότα αυτά υπάρχουν οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, «ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει το θέμα στο... αστυνομικό πλαίσιο!». Μετά τη Ρόδο σειρά είχαν στις πυρκαγιές αυτές η Λήμνος και στις 16 Ιουλίου η Σάμος οι οποίες επαναλήφθηκαν στις 4 Αυγούστου, αυτή τη φορά με την επισήμανση κουκουλοφόρων σε μοτοσικλέτα να βάζουν φωτιές. Στις 5 Αυγούστου μεγάλες πυρκαγιές ξέσπασαν και στη Χίο. Στις 15 Αυγούστου νέες πυρκαγιές ξέσπασαν στη Χίο και στη Σάμο, ενώ την ίδια ημέρα πυρκαγιές σημειώθηκαν και στη Λέσβο. Οι πυρκαγιές συνεχίστηκαν και το 1995, παρά τα μέτρα που είχαν λάβει οι ελληνικές Αρχές, στα οποία περιλαμβάνονταν και ενέδρες ανδρών των ειδικών δυνάμεων της Αστυνομίας στην Πεντέλη και σε άλλες περιοχές. Πυρκαγιές σημειώθηκαν ακόμη και το 1996, αλλά και το 1997, αρκετούς μήνες μετά τις δημόσιες ομολογίες Τούρκων παρακρατικών (από τηλεοράσεως μάλιστα), που έγιναν μετά το σκάνδαλο Σουσουρλούκ, ότι είχαν λάβει μέρος στους εμπρησμούς των ελληνικών δασών και στις επιθέσεις στα νησιά. Φοβικά σύνδρομα Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, η διακατεχόμενη μόνιμα από τα γνωστά της φοβικά σύνδρομα ελληνική πλευρά αντέδρασε διά της γνωστής τακτικής της στρουθοκαμήλου, κάνοντας ότι δήθεν δεν αντιλαμβανόταν ή δεν ήξερε τι συνέβαινε -αν και είχε πλήθος στοιχείων για τους δράστες- και χωρίς να τολμήσει καν να κάνει κάποια παράσταση προς την Τουρκία για τις τεράστιες καταστροφές που υπέστη η Ελλάδα. Αυτό δε που είναι ακόμη πιο εξοργιστικό για τη διαχρονική αδυναμία της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας να προστατεύσει τη χώρα, ακόμη και σε περιπτώσεις που δεν υπάρχει η παραμικρή περίπτωση προκλήσεως πολέμου, όπως στην περίπτωση των πυρκαγιών, είναι η σημερινή της στάση. Η πλήρης έλλειψη αντιδράσεως ενώπιον ακόμη και της ομολογίας περί της ταυτότητος των δραστών από έναν πρώην πρωθυπουργό της Τουρκίας κατά την επίμαχη περίοδο. Η πλήρης σιωπή και αμηχανία της, ως να μην εγνώριζε τίποτε για όλα αυτά, κατά τρόπο που θυμίζει τη στρουθοκάμηλο, η οποία -εκτός του ότι αρνείται να δει τα πάντα- μοιάζει να έχει χάσει και τη μνήμη της... (ΚτΕ 30/12/2011 – ΜΑΝΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ)

Περισσότερα »

Βαδίζει στα τυφλά το ΜΤΣ, στον αέρα το μέρισμα

Ένα βήμα πριν από την κήρυξη στάσης πληρωμών το Ταμείο των στρατιωτικών, καθώς μειώνονται τα έσοδα και οι εισφορές παρακρατούνται από το ΥΠΟΙΚ έναντι των οφειλών Εγκαταλειμμένο στην τύχη του από την πολιτική ηγεσία, παρά την έντονη φύση των προβλημάτων του που έχουν τεθεί μετ' επιτάσεως τα τελευταία δύο χρόνια, με ελάχιστα πλέον έσοδα και με τις... εισφορές των στρατιωτικών να παρακρατούνται από το υπουργείο Οικονομικών έναντι των οφειλών του προς το τελευταίο, το οποίο κάλυψε τα μερίσματα των ετών 2009, 2010 και 2011, το Μετοχικό Ταμείο Στρατού έφτασε πλέον στο σημείο αδυναμίας καταβολής του μερίσματος από τις αρχές του 2012. Οι πληροφορίες ότι εξετάζονται από το ΜΤΣ προτάσεις για περαιτέρω δραστική έως και εξ ολοκλήρου περικοπή του μερίσματος του έτους 2012 και το γεγονός ότι το διοικητικό συμβούλιο του Ταμείου αποφάσισε ήδη τη χρονική μετατόπιση καταβολής του μερίσματος του πρώτου τριμήνου του 2012, ώστε αυτό να δίδεται πλέον ως «δεδουλευμένο» (τον Απρίλιο του 2012, αντί του Ιανουαρίου), προκάλεσαν αναβρασμό στις τάξεις των στρατιωτικών και έντονες αντιδράσεις από τους συλλόγους και ενώσεις αποστράτων. Οι προτάσεις που υπεβλήθησαν κατά τη συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου του ΜΤΣ της Παρασκευής 16 Δεκεμβρίου ήταν: • Από τη Διεύθυνση Οικονομικών Υπηρεσιών: α) Να ανασταλεί η χορήγηση του. μερίσματος για το έτος 2012. β) Τα καθαρά έσοδα του Ταμείου του 2012 (μόλις 2.154.000 ευρώ) να δοθούν για το ΒΟΕΑ (βοήθημα επαγγελματικής αποκαταστάσεως) και γ) το μέρισμα του 2012 να καταβληθεί μειωμένο κατά 48%. • Από τον γενικό διευθυντή του ΜΤΣ, ταξίαρχο Ν. Τσελεκίδη: α) Μετάθεση πληρωμής του μερίσματος α' τριμήνου για τον Απρίλιο του 2012. β) Επανεξέταση του όλου θέματος μετά τη λήψη οριστικών αποφάσεων από το υπουργείο Οικονομικών επί των κατατεθεισών προτάσεων για ένα νομοσχέδιο με το οποίο θα προβλέπεται η αποδέσμευση των κρατήσεων των στρατιωτικών του έτους 2011, ύψους 86.400.000 ευρώ, και ο διακανονισμός του χρέους του Ταμείου προς το υπουργείο, ύψους 225.000.000 ευρώ σε βάθος εικοσαετίας. • Από τον πρόεδρο του Ταμείου, υποστράτηγο ε.α. Χαρ. Σωτηρόπουλο:α) Μετάθεση της πληρωμής του μερίσματος του α' τριμήνου, β) Χορήγηση ελάχιστου συμβολικού μερίσματος για το έτος 2012. γ) Επανεξέταση, εναλλακτικώς, του οριστικού ύψους του μερίσματος εν αναμονή της προωθήσεως νομοθετικών ρυθμίσεων για την ενίσχυση των εσόδων του Ταμείου. • Από τον πρόεδρο της ΕΑΑΣ (Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού), αντιστράτηγο ε.α. Π. Μαυροδόπουλο: Μετάθεση καταβολής του μερίσματος α' τριμήνου και περικοπή του ήδη καταβαλλόμενου μερίσματος κατά 25%. • Από τα μέλη του Δ.Σ. αντιστράτηγο ε.α. Δ. Λυμπέρη, υποστράτηγο Θ. Δαγρέ και ταξίαρχο Ζ. Πρασσάκη: Μετάθεση καταβολής μερίσματος α' τριμήνου, και συνέχιση καταβολής του μερίσματος στο ίδιο ύψος με του 2011, χωρίς περαιτέρω περικοπή. Αντι-προτάσεις Στη συνεδρίαση του Δ.Σ. έγινε δεκτή και παρέμβαση της δραστήριας ΑΚιΣ (Ανεξάρτητη Κίνηση Στρατιωτικών), «υπό τύπον ακροάσεως» και χωρίς να επιτραπεί διάλογος, η οποία παρουσίασε και ένα υπόμνημα με ολοκληρωμένες προτάσεις. Σύμφωνα με ανακοίνωση της ΑΚιΣ, οι προτάσεις της, που εκφράζουν στην συντριπτική πλειοψηφία τους τα στελέχη του Στρατού Ξηράς, είχαν ως εξής και αξίζει να τις δούμε εν συντομία: 1. Διαγραφή του χρέους που δημιουργήθηκε στο ΜΤΣ εξαιτίας των αποφάσεων που διαχρονικά ελάμβανε η εκάστοτε πολιτική ηγεσία και οι οποίες υλοποιούντο από τις διοικήσεις του και, μετά τη διαγραφή, ευνοϊκή κατά το δυνατόν ρύθμιση του υπόλοιπου χρέους προς το Δημόσιο σε βάθος 35ετίας. 2. Άμεση εφαρμογή του ψηφισθέντος από τη Βουλή νόμου 1911/1990, άρθρο 27, περί διαχωρισμού του ΜΤΣ σε δύο Ταμεία, ένα υπό το ΥΠΕΘΑ και ένα υπό το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, με έκδοση του προβλεφθέντος τότε για την υλοποίησή του Προεδρικού Διατάγματος, το οποίο, παραδόξως για τα ισχύοντα στη νεότερη κοινοβουλευτική μας δημοκρατία, καθυστερεί επί μία 20ετία και πλέον. Υπόψη, σημειώνει η ΑΚιΣ, σύμφωνα με την επικαιροποιημένη μελέτη περί Μετοχικών Ταμείων της εταιρείας Deloitte, τον Μάρτιο του 2010, το αναλογικό έλλειμμα που δημιουργείται κάθε χρόνο στο ΜΤΣ από τη διαχρονική άρνηση του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη να καλύπτει τη διαφορά από τα έσοδα και παροχές του ΜΤΣ προς τα προερχόμενα από την ΕΛ.ΑΣ. μέλη του, είναι τεράστιο και υπολογιζόταν τον Μάρτιο του 2010 σε 700 εκατ. ευρώ. 3. Εναλλακτικά, προτείνεται να δημιουργηθούν άμεσα στο ΜΤΣ δύο τελείως ξεχωριστοί λογαριασμοί, ένας για τους μερισματούχους του Στρατού Ξηράς και ένας για τους μερισματούχους της ΕΛ.ΑΣ., προκειμένου το μέρισμα να κατανέμεται στους δικαιούχους αναλογικά κατά κατηγορία-φορέα (Στρατού Ξηράς - ΕΛ.ΑΣ.) με βάση τα έσοδα και τις εισφορές του κάθε φορέα (αρχή ανταποδοτικότητας). 4. Ενίσχυση του ΜΤΣ με το συνολικό ποσό της καταβαλλόμενης από τους μερισματούχους Εισφοράς Αλληλεγγύης Συνταξιούχων (ΕΑΣ) για όσο διάστημα επιβάλλεται η έκτακτη αυτή εισφορά. Η ΑΚιΣ επισημαίνει ότι είναι τουλάχιστον οξύμωρο οι μερισματούχοι του ΜΤΣ από το ένα μέρος να μην παίρνουν το μέρισμα και από το άλλο να καταβάλλουν εισφορές για την ενίσχυση του μερίσματος άλλων κατηγοριών. 5. Μεταφορά των υπηρεσιών του ΜΤΣ σε αναξιοποίητο κενό στρατόπεδο εντός Αττικής και αξιοποίηση του μεγάρου του ΜΤΣ. 6. Ανάληψη από το Γενικό Λογιστήριο της δαπάνης του συνταξιοδοτούμενου από το ΜΤΣ προσωπικού, καθώς και της μισθοδοσίας του σημερινού προσωπικού, όπως συμβαίνει με τα περισσότερα Ταμεία του δημόσιου τομέα. 7. Ενοποίηση από το ΥΠΕΘΑ των τριών Ταμείων των Ε.Δ. (ΜΤΣ, ΜΤΑ, ΜΤΝ) σε ένα, καθ' οιονδήποτε τρόπο. Η επιλογή από το ΥΠΕΘΑ, τονίζει η ΑΚιΣ της συνέχισης των μέχρι τώρα διακρίσεων μεταξύ των μερισματούχων των Κλάδων των Ε.Δ. αποτελεί προσβολή του Στρατού Ξηράς, των οικογενειών των εκλιπόντων συναδέλφων, καθώς και των αναπήρων, σε σύγκριση με το Π.Ν., το Λ.Σ. και την Π.Α., δεδομένου ότι αυτοί θα συνεχίσουν να λαμβάνουν το μέρισμά τους, και μάλιστα αρκετά ικανοποιητικό, τη στιγμή που κινδυνεύει να ανασταλεί πλήρως η χορήγησή του από το ΜΤΣ. (ΚτΕ 23/12/2011 – ΜΑΝΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ)

Περισσότερα »

«Τιμωρία» για τη νεολαία η στρατιωτική θητεία

Για τη συνταγματική υποχρέωση των νέων, ο νέος υπουργός Άμυνας δήλωσε στη Βουλή ότι «πληρώνουν τα σπασμένα μίας αποτυχημένης πολιτικής», άρα για ποια ανάγκη αύξησής της γίνεται λόγος; Η αδυναμία της πολιτικής ηγεσίας της χώρας των τελευταίων είκοσι ετών να προχωρήσει στην εκπόνηση μίας συγκροτημένης και συνεκτικής αμυντικής πολιτικής είναι ένα θέμα που έχει πλειστάκις αναφερθεί από αυτήν εδώ τη στήλη. Τα τελευταία... δέκα περίπου χρόνια, η κατάσταση αυτή προσέλαβε τέτοιες διαστάσεις, που σε κάθε άλλη χώρα του κόσμου το έργο του συνόλου της πολιτικής ηγεσίας του ΥΠΕΘΑ θα είχε αποτελέσει το αντικείμενο πολλών εξεταστικών επιτροπών. Αρκεί να αναφέρει κανείς ότι κατά την τελευταία αυτή περίοδο έγιναν επανειλημμένες προσπάθειες επιλύσεως βασικών προβλημάτων του τομέα της άμυνας, όπως η μελλοντική δομή δυνάμεων, η διάρκεια της θητείας, το μείζον θέμα της δομής διοικήσεως και η διακλαδικότητα, οι εξοπλισμοί και η πολιτική στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας, οι οποίες κατέληξαν όλες στο μηδέν, ή σε αποτελέσματα τα οποία μιλούν από μόνα τους, αν δει κανείς τη θλιβερή εικόνα που παρουσιάζει ολόκληρος ο τομέας της άμυνας. Αντί της αντιμετωπίσεως αυτών των ζωτικών προβλημάτων, είναι εντυπωσιακό ότι το κοινό στοιχείο όλων των πολιτικών ηγεσιών του ΥΠΕΘΑ στον τομέα της άμυνας ήταν η περικοπή των αμυντικών δαπανών, πάντα με το πρόσχημα του εξορθολογισμού του και πάντα χωρίς καμία μελέτη ή στοιχειώδη έστω αιτιολόγηση τους με τα αντικειμενικά κριτήρια που πρέπει να διέπουν τον χώρο της άμυνας. Την ανυπαρξία συγκροτημένης αμυντικής πολιτικής, που επικαλείται εδώ και χρόνια η στήλη, ανέδειξε και ο νυν ΥΕΘΑ κ. Δ. Αβραμόπουλος, ο οποίος κατά την ομιλία του στη Βουλή, επ' ευκαιρία των προγραμματικών δηλώσεων της κυβερνήσεως (16.11.2011), έθεσε και αυτός το θέμα των αμυντικών δαπανών. Οι δηλώσεις του επ' αυτού ήταν ότι, αν και πολλά έχουν ακουστεί τον τελευταίο καιρό για τον εξορθολογισμό των δαπανών των Ενόπλων Δυνάμεων, τη διασφάλιση της βιωσιμότητας της αμυντικής μας βιομηχανίας και της επάρκειας χρηματοδότησης των Μετοχικών Ταμείων, αλλά και για την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας (σ.σ.: του ΥΠΕΘΑ), αλλά μέχρι τώρα δεν έχει κατατεθεί ποτέ ένα ολοκληρωμένο σχέδιο το οποίο να καταδεικνύει τους τρόπους με τους οποίους θα πραγματοποιηθούν αυτοί οι στόχοι. Πάλι περικοπές Παρ' όλα αυτά, ο κ. Αβραμόπουλος δεν απέφυγε και αυτός να δει τον τομέα της άμυνας από τη μόνη οπτική των προκατόχων του, η οποία δεν είναι άλλη από τη συνεχή περικοπή των αμυντικών δαπανών. Τούτο δε όταν ο αμυντικός προϋπολογισμός του 2012 ανέρχεται σε μόλις 4,1 δισ. ευρώ και για τους τρεις Κλάδους των Ενόπλων Δυνάμεων (των εξοπλισμών συμπεριλαμβανομένων, δηλαδή των υποχρεώσεων αποπληρωμής των παλαιών εξοπλιστικών προγραμμάτων) και όταν άνω του μισού του προϋπολογισμού αυτού (και συγκεκριμένως το 52%) προορίζεται για αποδοχές του στρατιωτικού προσωπικού! Τι είπε συγκεκριμένως; «Επιπλέον, θα αναζητήσουμε ενέργειες και δράσεις, με στόχο την περαιτέρω μείωση των ελαστικών δαπανών (!) με βάρος στους τομείς της λειτουργίας της εκπαίδευσης και των εξοπλιστικών δαπανών». Εάν με αυτή τη λογική, της υπάρξεως δηλαδή ελαστικών δαπανών για περαιτέρω μειώσεις του αμυντικού προϋπολογισμού, ο νέος ΥΕΘΑ επιχειρήσει να προβεί στη σύνταξη του ολοκληρωμένου, όπως το χαρακτήρισε, προγράμματος στόχων και κατευθύνσεων, ο οποίος «θα αποτελέσει τη βασική κληρονομιά που θα αφήσει η μεταβατική αυτή κυβέρνηση στο υπουργείο Άμυνας», καλύτερα να αφήνει τα πράγματα ως έχουν. Γιατί το αποτέλεσμα θα περιέλθει πλέον, αν όχι στην περιοχή του κωμικού, τουλάχιστον στον χώρο της εικονικής πραγματικότητας, στον οποίο διέπρεψαν ιδιαίτερα οι δύο άμεσοι προκάτοχοι του στη θέση του ΥΕΘΑ. Σημείο-κλειδί Γιατί όλες αυτές οι επισημάνσεις; Γιατί, εάν ερωτήσει κανείς σήμερα ποια είναι τα μέτρα που θα μπορούσαν να ληφθούν υπό τις σημερινές συνθήκες για την ενίσχυση του παραπαίοντος αμυντικού μηχανισμού της χώρας, η μόνη απάντηση που μπορεί να προκύψει είναι η άμεση αντιμετώπιση του θέματος της θητείας, η οποία αποτελεί τη βασικότερη παθογένεια του τομέα της άμυνας, ίσης τουλάχιστον σημασίας με την καταστρεπτική υποχρηματοδότηση και επιπλέον το μόνο μέσο ενισχύσεως της άμυνας χωρίς κόστος. Στο θέμα αυτό δεν παρέλειψε βέβαια να αναφερθεί και ο κ. Δ. Αβραμόπουλος, κατά τη συζήτηση στη Βουλή (4.12.2011) του προϋπολογισμού του 2012. Προσέξτε όμως και πάλι το πνεύμα, που -δυστυχώς- ελάχιστα διαφέρει από αυτό των αποτυχημένων προκατόχων του- «Η οικονομική κρίση προκαλεί προβληματισμούς στον χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων για πιθανή αύξηση της θητείας» (σ.σ.: έτσι μάθαμε από τον νέο ΥΕΘΑ ή κατά πάσα πιθανότητα τον ίδιο λογογράφο των προκατόχων του, ποια είναι η βάση του προβληματισμού αυτού...). «Δεν θεωρώ ότι οι νέοι της χώρας, που πλήττονται πρώτοι από την ανεργία, θα πρέπει να πληρώσουν τα σπασμένα μίας αποτυχημένης πολιτικής». Δηλαδή, η υποχρέωση κάθε Έλληνα πολίτη που κατά το άρθρο 4 παράγραφο 6 του συντάγματος, πρέπει να υπηρετεί στις Ένοπλες Δυνάμεις, για 24 μάλιστα μήνες, όπως και ο σχετικός νόμος ορίζει, επιτρέποντας στον αρμόδιο υπουργό να διαμορφώνει εκάστοτε τον χρόνο της, θεωρείται ότι οι στρατευόμενοι «πληρώνουν τα σπασμένα». Και εάν αυτοί με μία θητεία 9 ή 12 μηνών θεωρηθεί ότι πληρώνουν τα σπασμένα, τότε τι πρέπει να πουν ή μάλλον να κάνουν οι παλαιότεροι με θητεία 24, 27 ή ακόμη και 30 μηνών, όπως ο συντάκτης της στήλης; Να ιδρύσουν κανέναν σύλλογο αναξιοπαθούντων εφέδρων και να ζητήσουν αποζημίωση για την επιπλέον του σημερινού χρόνου θητεία τους; Το... αξιόμαχο Και ιδού. μετά την εισαγωγή αυτή, το «διά ταύτα» για τη θητεία: «Πρέπει όμως, από την άλλη πλευρά, να εξασφαλίσουμε πάνω από όλα τη μαχητική ικανότητα και την αποδοτικότητα των Κλάδων ανά πάσα στιγμή (...) και αναφέρομαι στη μαχητική ικανότητα των Κλάδων, στη διαθεσιμότητα των μέσων, στην επάρκεια του ανθρωπίνου δυναμικού. Θα ζητήσω από τον αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων και τους αρχηγούς των τριών Κλάδων να υποβάλουν σχετικές μελέτες και εκτιμήσεις, ώστε οι όποιες αποφάσεις ληφθούν να είναι έγκαιρες (σ.σ. μήπως εννοεί έγκυρες; Γιατί έγκαιρες αποκλείεται να είναι), αξιόπιστες, λειτουργικές και αποδοτικές». Οι μελέτες για κάθε θέμα είναι βέβαια κάτι το θετικό, και ούτως ή άλλως διέπουν κάθε πτυχή της λειτουργίας των Ε.Δ., πλην φυσικά των περικοπών του αμυντικού προϋπολογισμού και της διάρκειας της θητείας, οι οποίες αποτελούν βασική προνομία της πολιτικής ηγεσίας και γίνονται με τον τρόπο που ξέρετε... Η παραπομπή σε μελέτες, όμως, αποτελεί και τον κλασικό δρόμο για μη λήψη αποφάσεων, κατά τον ίδιο τρόπο που, σε άλλους τομείς, ο τρόπος που βρίσκουν οι πολιτικοί για να αποφύγουν την επίλυση ενός σημαντικού προβλήματος είναι να συστήσουν μία επιτροπή. Γιατί η παρατήρηση αυτή: Διότι τέτοια μελέτη -και μάλιστα πρόσφατη- υπάρχει και έγινε από την προηγούμενη στρατιωτική ηγεσία, έναν περίπου μήνα πριν από τον απαράδεκτο τρόπο με τον οποίο απεμακρύνθη από τον προηγούμενο «υπουργό». Και αυτή όχι μόνο τεκμηριώνει πλήρως την ανάγκη για άμεση αύξηση της θητείας, αλλά προσδιορίζει και τον χρόνο της στους 15 μήνες. Το αίτημα για νέες μελέτες έχει, όμως, και άλλη διάσταση. Πρώτον, κάθε τέτοια μελέτη γίνεται υπό τις γενικές κατευθύνσεις που δίνει αυτός που την εντέλλεται και, δεύτερον, ότι αυτοί που τη συντάσσουν, δυστυχώς, φροντίζουν να ακολουθούν τη γραμμή που κρίνουν ότι επιθυμεί η πολιτική ηγεσία. Χρυσή ευκαιρία να μοιραστεί στα τρία το πολιτικό κόστος Η άποψη της στήλης για τη στρατιωτική θητεία έχει τεκμηριωθεί με πλήθος δημοσιευμάτων της. Η παρούσα πολιτική ηγεσία, που -κατά την άποψη μας δεν μπορεί λόγω του περιορισμένου χρόνου της θητείας της να ασχοληθεί με τα προαναφερθέντα δομικά προβλήματα των Ε.Δ., μπορεί παρά ταύτα να επιλύσει επιτέλους το θέμα της αυξήσεως θητείας, το οποίο προσκρούει πάντα στο πρόβλημα του περίφημου πολιτικού κόστους (αυτού που απέφευγαν πάντα οι πολιτικοί, μεταφέροντας το όμως στην επάρκεια του αμυντικού μηχανισμού της χώρας). Και τούτο, διότι η παρούσα τετραμελής πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΘΑ η οποία προέρχεται από τρία κόμματα, μπορεί κάλλιστα να το επιλύσει έτσι ώστε ο καταμερισμός του όποιου κόστους (ανύπαρκτο κατά την άποψή μας) να γίνει διά τρία, και κυρίως χωρίς το ένα από τα κόμματα να επιρρίψει τις ευθύνες στο άλλο. Τέτοιες ευκαιρίες, πολυκομματικών ηγεσιών είναι μοναδικές για την επίλυση προβλημάτων αυτού του είδους και -κατά την άποψή μας- ο νέος ΥΕΘΑ ο οποίος είναι και αυτός που πρέπει να αναλάβει τη σχετική πρωτοβουλία, δεν πρέπει να την αφήσει να πάει χαμένη. Διαφορετικά, θα ευθύνεται και αυτός το ίδιο με τους δύο υπουργούς που μείωσαν τη θητεία (Παπαντωνίου από τους 15 μήνες στους 12 και Μεϊμαράκης, από τους 12 στους 9), όπως και με τους, δύο τελευταίους, που, ενώ έβλεπαν τα προβλήματα, δεν έκαναν τίποτε για να τα επιλύσουν. (ΚτΕ 17/12/2011 – ΜΑΝΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ)

Περισσότερα »

Το πραξικόπημα της πλάκας

• Πεντάγωνο: Φαντάσματα και «νοσταλγοί» • Ένα παντελώς αστήρικτο δημοσίευμα για «χουντοσταγονίδια στη Σχολή Ευελπίδων», με εμπλοκή στη διαρροή της πρώην ηγεσίας του ΥΕΘΑ, προκαλεί μία «μίνι» (λόγω αστειότητας) αναταραχή στο στράτευμα και την ειρωνεία των Τούρκων Το δημοσίευμα κυριακάτικης εφημερίδας την περασμένη εβδομάδα για «χουντοσταγονίδια στη Σχολή Ευελπίδων» και η εν συνεχεία εκμετάλλευση του από απογευματινή εφημερίδα του ίδιου συγκροτήματος, με σκοπό να δώσει αληθοφάνεια στην αστεία αυτή ιστορία και να δικαιολογήσει τα περί επικείμενου πραξικοπήματος που... ανάφερε ο πρώην πρωθυπουργός (στο εξωτερικό μάλιστα), καθώς και τις εν συνεχεία απαράδεκτες κρίσεις στην κορυφή της ιεραρχίας τον Ενόπλων Δυνάμεων, μόνο ως σενάριο της αρρωστημένης φαντασίας ενός παρανοϊκού θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί. Αυτή η υποτιθέμενη σοβαρή θεμελίωση των ασχημιών που σημειώθηκαν γύρω από το θέμα αυτό, το οποίο -όπως είχαμε χαρακτηρίσει και σε προηγούμενο δημοσίευμα- αποτέλεσε ύβρη για τις Ε.Δ. της χώρας, έφερε όλα τα στοιχεία ενός παρανοϊκού εγκεφάλου. Διότι χαρακτηρίζεται από το βασικό διαγνωστικό κριτήριο της αυθαίρετης συσχετίσεως γεγονότων και καταστάσεων παντελώς άσχετων μεταξύ τους. Ποια ήταν τα στοιχεία που συνδέθηκαν κατά τον παραπάνω κακόβουλο τρόπο για να προκύψει αυτή η γκροτέσκα ιστορία περί πραξικοπήματος; Η προ εβδομάδων «εισβολή» των αποστράτων στο Πεντάγωνο, που διαμαρτύρονταν για τις περικοπές συντάξεων και μερισμάτων, η ματαίωση της παρελάσεως της 28ης Οκτωβρίου από ένα ανοργάνωτο πλήθος που αποδοκίμασε έντονα τον τότε ΥΕΘΑ κ. Μπεγλίτη (σ.σ.: την αντίδραση του οποίου αποφεύγει να χαρακτηρίσει ο συντάκτης της στήλης), το «ατόπημα» των Ευελπίδων να άδουν (επευφημούμενοι, πάντως, από το πλήθος) το γνωστό άσμα «Μακεδονία ξακουστή» πριν από την αποχώρησή τους από τον χώρο της παρελάσεως και, τέλος, το πρόσφατο και όντως ατυχές γεγονός του τεταρτοετούς μαθητού και αρχηγού της Σχολής που, όπως αναφέρεται, παρότρυνε και άλλους μαθητές να τραγουδήσουν έναν παραφρασμένο ύμνο της επταετίας... Και επειδή όλα αυτά δεν συνέθεταν ένα σενάριο για μία υπό εκκόλαψη συνωμοσία, ο γνωστός υποβολέας τροφοδότησε την απίστευτη αυτή ιστορία με περαιτέρω «πληροφορίες», που ως εκ της θέσεώς του υποτίθεται ότι ήταν σε θέση να γνωρίζει. Η πρώτη «πληροφορία» ήταν ότι, από το τέλος του καλοκαιριού, ο κ. Γ. Παπανδρέου είχε πει στον κ. Π. Μπεγλίτη, «Πάνο, τον νου σου στο στράτευμα» (σ.σ.: κοινώς, «μας την πέφτουν», δηλαδή). Σημ.: Υποθέτουμε ότι, επειδή την προειδοποίηση αυτή την ήξεραν μόνο οι δύο παραπάνω, αυτός που την έδωσε μάλλον δεν ήταν ο τότε πρωθυπουργός. «Σύστημα Φράγκου» Η δεύτερη «πληροφορία» ήταν (κατά σύμπτωση) αυτό που είχε δηλώσει ήδη μετά τις τελευταίες κρίσεις ο ίδιος ο απελθών ΥΕΘΑ κ. Μπεγλίτης, ότι δηλαδή η κυβέρνηση ήθελε να προβεί στις κρίσεις αυτές από το καλοκαίρι του 2011 (σ.σ.: και βρήκε προς τούτο ως την πλέον κατάλληλη στιγμή την 1η Νοεμβρίου, όταν κανείς δεν γνώριζε εάν την επομένη θα είχαμε κυβέρνηση). Απώτερος σκοπός των αλλαγών ήταν να σπάσει το λεγόμενο «σύστημα Φράγκου» (σ.σ.: αν ήταν έτσι, οι άλλοι τρεις αρχηγοί τι έφταιγαν;). Τι εστί Φράγκος (σ.σ.: που για μας θα παραμείνει ένας «μπροστάρης», δυναμικός και άξιος αξιωματικός που αρίστευσε σε κάθε του θέση), κατά τις «πληροφορίες» του γνωστού υποβολέα; «Θεωρείται αξιωματικός με παρελθόν (!) που πηγαίνει πίσω στην Ευελπίδων πριν από το 1974» (σ.σ.: ο πρώην Α/ΓΕΣ αποφοίτησε το 1974 ως αρχηγός της τάξεώς του). Οι πληροφορίες από την ίδια πηγή αναφέρουν ότι ο Φράγκος «επηρεάζει έναν αστερισμό αξιωματικών, αρχής γενομένης από αντιστρατήγους των ειδικών δυνάμεων». Σημ.: Η αναφορά στις ειδικές δυνάμεις αποτελεί προφανή προσπάθεια συνειρμικής διασυνδέσεως με τους αξιωματικούς των καταδρομών «που μας έδεσαν το 1967», στα πλαίσια της γνωστής μεθόδου της προπαγάνδας της «ενοχής διά διασυνδέσεως» (guilt by association), με την οποία ένα άτομο ή ομάδα τελείως αθώων ατόμων συνδέονται συνειρμικά με αρνητικά γεγονότα ή πρόσωπα διά της απλής αναφοράς τους στα ίδια γεγονότα. Η συνέχεια της «αποκαλυπτόμενης» ιστορίας είναι ότι η μετακίνηση του Φράγκου δεν έγινε με υπουργό Εθνικής Άμυνας τον Ευ. Βενιζέλο (σ.σ.: δεν ήταν βλάκας ο άνθρωπος), πράγμα που όμως έγινε από τον προφανώς... δυναμικό και ευφυέστερο διάδοχό του Π. Μπεγλίτη την 1η Νοεμβρίου. Δηλαδή, λίγο πριν από το Υπουργικό Συμβούλιο, που έχει ως θέμα το περίφημο δημοψήφισμα. Και εκεί υποτίθεται ότι ο Γ. Παπανδρέου (σ.σ.: με τα... οπίσθιά του να φλέγονται, μετά συγχωρήσεως, λόγω της φωτιάς που άναψε με το δημοψήφισμα), δίνει οδηγίες στον Π. Μπεγλίτη να τοποθετήσει για πρώτη φορά στη στρατιωτική ηγεσία αξιωματικούς που φοίτησαν στη Σχολή Ευελπίδων μετά το 1974. Και μετά λένε ορισμένοι ότι ο πρώην πρωθυπουργός ουδέποτε ασχολήθηκε με τις ένοπλες δυνάμεις και ότι ούτε καν επισκέφτηκε, όπως όλοι οι μέχρι τώρα προκάτοχοι του, το υπουργείο Εθνικής Άμυνας... Το περίεργο, βέβαια, είναι από πού είχε τις πληροφορίες για επικείμενο πραξικόπημα ο τότε πρωθυπουργός, γιατί καμία, καθ' ύλην τουλάχιστον, αρμόδια υπηρεσία πληροφοριών και ασφαλείας - πολιτική, αστυνομική, στρατιωτική ή ακόμη και ξένη φιλική υπηρεσία (αυτές συνήθως ξέρουν) - δεν είχε την παραμικρή ιδέα ότι ο στρατός ήταν έτοιμος να προβεί σε πραξικόπημα. Είχε καμία δική του υπηρεσία πληροφοριών ο πρώην πρωθυπουργός; Αυτό που είναι επίσης περίεργο είναι ότι, αφού τα πραξικοπήματα, απανταχού της γης, τα κάνει ως γνωστόν ο στρατός (εκτός από την περίπτωση της Τουρκίας, όπου μέχρι πρόσφατα τα πραξικοπήματα γίνονταν κατά... συντεταγμένο τρόπο, από το σύνολο δηλαδή της στρατιωτικής ηγεσίας), γιατί -εκτός του στρατηγού Φράγκου που ηγείτο του Στρατού- αποστρατεύθηκαν και οι υπόλοιποι τρεις αρχηγοί των Γενικών Επιτελείων; Θα έκανε κανένα κίνημα ο πρώην Α/ΓΕΕΘΑ πτέραρχος I. Γιάγκος, ή ο Α/ΑΓΕΑ αντιπτέραρχος Β. Κλόκοζας και ο Α/ΓΕΝ Δ. Ελευσινιώτης, όλοι τους αξιωματικοί προσηλωμένοι με ιδιαίτερη αφοσίωση στα καθήκοντά τους και αδιαμφισβήτητη πίστη στα δημοκρατικά ιδεώδη; Για τους γνωρίζοντες, και οι τέσσερις αρχηγοί, όπως και όλοι οι προηγούμενοι τα τελευταία 37 χρόνια, είχαν άριστη συνεργασία με την πολιτική ηγεσία του υπουργείου, πράγμα που πλειστάκις τόνισε ο πρώην ΥΕΘΑ κ. Βενιζέλος, και μέχρι λίγο πριν από τις αλλαγές και ο ίδιος ο κ. Μπεγλίτης. Και μάλιστα, δεν ήταν λίγοι αυτοί από τον χώρο των αποστράτων ανώτατων αξιωματικών που τους επέκριναν για τη σε βαθμό υπερβολής υπακοή τους και την υπερβολική συνεργασία με την πολιτική ηγεσία τους. Και στέλεχος των Ε.Δ. Σε αυτή τη γελοία υπόθεση, όντως αντάξια αυτών που συνεχίζουν να την τροφοδοτούν με νέα «στοιχεία», είναι να απορεί κανείς εάν μεγαλύτερο από το έγκλημα της αναμείξεως των Ε.Δ. στις πολιτικές επιδιώξεις ενός κόμματος είναι η βλακεία αυτών που την έστησαν και ορισμένων που ακόμη χειρότερα την εκμεταλλεύτηκαν, συνεργαζόμενοι διά της διοχετεύσεως των κατάλληλων πληροφοριών. Γιατί, δυστυχώς, οι πληροφορίες μας αναφέρουν ότι στην όλη υπόθεση αναμείχθηκε και στέλεχος των Ε.Δ., μετά την αποτυχούσα παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη, για τους δικούς του λόγους. (σ.σ.: αυτό κρατήστε το, διότι κάποτε θα βγει). Το επιστέγασμα της ιστορίας ήταν οι Τούρκοι να επιχαίρουν, ισχυρισμένοι ότι και εμείς έχουμε τη δική μας «Βαριοπούλα», και σίγουρα και για την απομάκρυνση του στρατηγού Φράγκου, προς δόξαν των πολιτικών εμπνευστών αυτής της εγκληματικής στη σύλληψη και βλακεία υπόθεση. Οι οποίοι, 37 και πλέον χρόνια μετά τη μεταπολίτευση και την παγίωση μίας δημοκρατίας κατά τρόπον που θα ζήλευαν και φίλοι μας οι Ελβετοί ή οι Σουηδοί (αν και αμφότεροι είναι μάλλον... ανελεύθεροι σε σχέση με εμάς), θέλουν να μας πείσουν ότι το δημοκρατικό μας πολίτευμα κινδυνεύει από τους στρατιωτικούς, και όχι από αυτούς που έφεραν τη χώρα σε αυτή την κατάσταση, η οποία κατέλυσε στην ουσία όχι μόνο τη δημοκρατία, αλλά και την ίδια τον κρατική μας υπόσταση. Ε, άει... (το υπόλοιπο είναι στα τούρκικα). (ΚτΕ 03/12/2011 – ΜΑΝΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ)

Περισσότερα »

Ρεύμα στα νησιά μας από την Τουρκία!

• Ελληνοτουρκικά: Στο έλεος «υπηρεσιακών» υπουργών • Παράδοξη πρωτοβουλία Παπακωνσταντίνου αιφνιδιάζει τους υπουργούς Εξωτερικών και Άμυνας Άραγε, η «έκτακτης ανάγκης» κυβέρνηση Λ. Παπαδήμου περιλαμβάνει στην «εντολή της» και τα τρέχοντα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής; Ή μήπως ο υπουργός Εξωτερικών, κ. Στ. Δήμας, έχει λάβει οδηγία να μην ασχοληθεί με εξελίξεις που μπορεί να προκύψουν σ' αυτόν τον τομέα; Το ερώτημα τίθεται δεδομένου ότι... κάποιοι υπουργοί της κυβέρνησης φαίνεται να προωθούν θέματα σοβαρά και ευαίσθητα που ανήκουν στη διαχείριση της προηγούμενης κυβέρνησης (Γ. Παπανδρέου), ανεπηρέαστοι από την επελθούσα αλλαγή. Η περίπτωση του Γ. Παπακωνσταντίνου έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, δεδομένου ότι χειρίζεται, μεταξύ άλλων, ένα ζήτημα που άπτεται της εθνικής ασφάλειας της χώρας και αφορά και τα υπουργεία Εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας. Πρόκειται για το θέμα που αφορά ενδεχόμενο παροχής ενέργειας σε ελληνικά νησιά του Αιγαίου από δίκτυα της Τουρκίας. Χωρίς να συνεννοηθεί με κανέναν (εκτός και αν το έκανε και ουδείς το γνωρίζει στην κυβέρνηση), ο Έλληνας υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας συζήτησε για το θέμα αυτό στην Κωνσταντινούπολη και, κατά την εφημερίδα «Hurriyet», ανέφερε πως «έχουμε ήδη συζητήσει με Τούρκους αξιωματούχους στο παρελθόν», τόνισε δε ότι «θέλαμε πάντα να διασυνδεθούν τα νησιά με το ηπειρωτικό σύστημα της Ελλάδας, αλλά υπάρχει μια πιθανότητα να γίνει η σύνδεση με το δίκτυο της Τουρκίας». One man show Ας θυμηθούμε ότι πρόταση για ηλεκτροδότηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου είχε κάνει στη δεκαετία του '80 ο Τουργκούτ Οζάλ (η πρόταση απορρίφθηκε χωρίς συζήτηση), ενώ και πολύ αργότερα η κ. Τίνα Μπιρμπίλη, τον Μάιο του 2010, υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας τότε, απέρριψε παρόμοια πρόταση που της έγινε από Τούρκους επιχειρηματίες. Τι συμβαίνει, λοιπόν; Ο κ. Παπακωνσταντίνου χειρίζεται ένα ζήτημα όπως το παραπάνω κατά το πώς το νομίζει αυτός; Τα είχε μήπως συμφωνήσει αυτά παρασκηνιακά, προ Παπαδήμου, με τον προηγούμενο πολιτικό προϊστάμενό του, πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου; Αισθάνεται ότι έχει την άνεση να χειρίζεται τέτοιο θέμα χωρίς να ρωτάει τον υπουργό Εξωτερικών, Στ. Δήμα, και τον υπουργό Άμυνας, Δ. Αβραμόπουλο, όταν μάλιστα είναι εδώ και χρόνια γνωστό ότι το Γενικό Επιτελείο από τη δική του σκοπιά ποτέ δεν είδε ευνοϊκά το ενδεχόμενο σύνδεσης των νησιών με τουρκικά δίκτυα; Αντιλαμβάνονται οι υπουργοί της ελληνικής κυβέρνησης ότι το τουρκικό casus belli για τα χωρικά ύδατα και το θέμα των «γκρίζων ζωνών» που έχει δημιουργήσει η Τουρκία στο Αιγαίο συνδέονται άμεσα με την επιθετική πολιτική της Άγκυρας στην υπόθεση της ελληνικής και της κυπριακής ΑΟΖ; Με ποια εξουσιοδότηση ο κ. Παπακωνσταντίνου συζητά με την τουρκική πλευρά ένα τόσο σοβαρό θέμα; Και, επιπλέον, με ποια ιδιότητα ο εν λόγω υπουργός εμφανίζεται να εκτιμά για λογαριασμό της Ελλάδας ως εμπόδιο στην εξέλιξη των ελληνοτουρκικών σχέσεων τις ενεργειακές έρευνες της Κυπριακής Δημοκρατίας; Και ποια «πίεση» ασκείται στις σχέσεις Αθήνας - Άγκυρας; Με δεδομένες τις «εκκρεμότητες» στο τρίγωνο Αθηνών - Άγκυρας - Λευκωσίας και με ανοιχτό πάντοτε το ενδεχόμενο στρατιωτικών «θερμών επεισοδίων», η Ελλάδα θα αναθέσει στην... Τουρκία την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος σε νησιά του Ανατολικού Αιγαίου; Μάλλον δεν κατάλαβε τι είπε ο κ. υπουργός, από έλλειψη προσόντων, από πολιτική απειρία και σύγχυση ορισμένων όρων και εννοιών - εκτός και αν καλά καταλάβαινε τι έλεγε στην Τουρκία, οπότε η κυβέρνηση Παπαδήμου δεν έχει κανέναν έλεγχο της εξωτερικής πολιτικής και της πολιτικής εθνικής ασφάλειας της χώρας και βρίσκεται στο έλεος κάποιων «παρασκηνίων», σχετικών με την κατά Κ. Σημίτη - Γ. Παπανδρέου «αναθεωρημένη» πολιτική της Αθήνας στα ελληνοτουρκικά. Σαθρό άλλοθι Το ότι η εξωτερική πολιτική της χώρας βρίσκεται τα τελευταία χρόνια σε κατάσταση μερικής ή και ολικής παραλυσίας (αναλόγως τα θέματα) είναι γνωστό. Από δε το 2010, με άλλοθι την οικονομική κρίση, η πολιτική ηγεσία απέχει από κάθε τι το δύσκολο (π.χ. η τουρκική «επέλαση» στη Θράκη) ή «ενοχλητικό» (π.χ. η ενεργειακή πολιτική της Λευκωσίας) και βέβαια δεν τολμά να «κυνηγήσει» σε πολιτικό επίπεδο κανένα από τα προβλήματα ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στα κορυφαία όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Φυσικά, θα πήγαινε πολύ να περιμένει κανείς από τη «μεταβατική» κυβέρνηση του κ. Λουκά Παπαδήμου να αντιμετωπίσει με σθένος τα προβλήματα που συνεχίζει να προκαλεί στην Ελλάδα η επεκτατική πολιτική της Τουρκίας. Από την άλλη πλευρά, όμως, δεν είναι δυνατόν να θεωρείται σε μια χώρα «από χέρι» παντελώς ανύπαρκτη η εξωτερική πολιτική της και παντελώς «διακοσμητικοί» οι υπουργοί Εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας για διάστημα μηνών ολίγων ή πολλών - το ακριβές χρονικό διάστημα δεν αλλάζει την ουσία του προβλήματος. Στη Λευκωσία Ο νέος υπουργός Εξωτερικών, Στ. Δήμας, ταξίδευσε πάντως στη Λευκωσία, και πολύ καλά έκανε, και εκεί είχε μια ευρύτατη και ουσιαστική ενημέρωση από την πολιτική ηγεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας για την πορεία του Κυπριακού, για το ζήτημα της κυπριακής ΑΟΖ, για την «ανησυχητική κορύφωση» των τουρκικών απειλών, όπως του είπαν οι συνομιλητές του, και για την «επιτακτική ανάγκη» ενιαίου αμυντικού δόγματος. Ο Στ. Δήμας ανέφερε από την πλευρά του ότι η υπόθεση της Κύπρου είναι «κορυφαία προτεραιότητα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής». Όλα τούτα καθιστούν σαφές το πόσο σοβαρή υπόθεση μπορεί να είναι για την Ελλάδα η «ενίσχυση» των ελληνοτουρκικών σχέσεων κατά το πώς την εννοεί ο κ. Παπακωνσταντίνου στο πνεύμα των διπλωματικών στοχασμών του Γ.Α. Παπανδρέου. Καλό θα ήταν, λοιπόν, να προλαμβάνει, όσο του είναι δυνατόν, ο υπουργός Εξωτερικών τις αυθαίρετες «πρωτοβουλίες» μελών της κυβέρνησης που θέλουν να κινούνται σε «χωράφια» εξωτερικής πολιτικής διά της πλαγίας οδού. Σίγουρα, πάντως, ο κ. Στ. Δήμας θα πήρε στη Λευκωσία μια καλή «γεύση» της πολιτικής σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο συζητώντας με τους Ελληνοκύπριους πολιτικούς. (ΚτΕ 26/11/2011 – Κ.I. ΑΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ)

Περισσότερα »

«Αξιοποίηση» ή πλιάτσικο;

Τη στιγμή που οι απανωτές και χωρίς λογική περικοπές του αμυντικού προϋπολογισμού συνεχίζονται, η τεράστια ακίνητη περιουσία του Στρατού είτε παραμένει ανεκμετάλλευτη είτε δωρίζεται για να εξυπηρετήσει τις ψηφοθηρικές ανάγκες του εκάστοτε υπουργού Ενώ οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας υφίστανται τις συνέπειες των μεγαλύτερων περικοπών του προϋπολογισμού τους από κάθε άλλον τομέα των κρατικών λειτουργιών, με αποτέλεσμα την κάθετη πτώση του αξιόμαχου τους, η τεράστια ακίνητη περιουσία τους, η οποία... αξιοποιούμενη θα μπορούσε να αποφέρει τεράστια έσοδα για τη διατήρηση των απαιτούμενων δυνατοτήτων τους, αλλά και στον κρατικό προϋπολογισμό, εξακολουθεί να παραμένει ανεκμετάλλευτη. Σημειώνεται ότι μέχρι πρόσφατα, ακόμη και πριν ο απελθών υπουργός Εθνικής Άμυνας και νυν υπουργός Οικονομικών προβεί στην ψήφιση του γνωστού πολυνομοσχεδίου του για την άμυνα τον Σεπτέμβριο του 2010, το θεσμικό πλαίσιο αξιοποιήσεως των ακινήτων αυτών προέβλεπε ανταλλάγματα για τις Ε.Δ., τα οποία μπορούσαν να ανέλθουν μέχρι και στο 50% της αξίας των παραχωρουμένων σε τρίτους ακινήτων. Ο «ΚτΕ», που είχε θέσει σε δύο δημοσιεύματα το θέμα εκμεταλλεύσεως των ακινήτων των Ε.Δ., με αφορμή την πρακτική που εφήρμοσε η Γαλλία (αξιοποιώντας τεράστιας αξίας ακίνητα μέσα στη γαλλική πρωτεύουσα και άλλες περιοχές, σε συνδυασμό με έναν μηχανισμό πωλήσεως-μισθώσεώς τους κ.ά.), επανήλθε εκ νέου στο θέμα στο φύλλο του της 14ης Μαΐου 2011. Τούτο έγινε με την ευκαιρία της καταθέσεως ειδικής προς τούτο ερωτήσεως του πρώην υφυπουργού Άμυνας κ. Γιάννη Λαμπρόπουλου προς τον τότε ΥΕΘΑ κ. Βενιζέλο, προτρέποντάς τον να αξιοποιήσει υπέρ των Ε.Δ. και του Δημοσίου την τεράστια περιουσία του Ταμείου Εθνικής Άμυνας (ΤΕΘΑ), του Ταμείου Εθνικού Στόλου (ΤΕΣ) και το Ταμείου Αεροπορικής Άμυνας (ΤΑΑ). Όπως είχε αναφέρει τότε ο «ΚτΕ», ο αριθμός των ακινήτων των Ταμείων ανερχόταν σε 1.425 για το ΤΕΘΑ, με ένα σύνολο 252,6 χιλιάδες στρέμματα, 67 του ΤΕΣ με 1.495 στρέμματα και άλλα 77 του ΤΑΑ με 563 στρέμματα, ήτοι ένα σύνολο 254.708 στρεμμάτων σε ολόκληρη τη χώρα. Οι θέσεις τους, από την οποία προέκυπτε και η τεράστια αξία τους, παντού. Από το κέντρο της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και κάθε μεγάλης πόλεως της Ελλάδας, μέχρι τη Μύκονο, τον Πόρο, την Κέρκυρα, την Χίο, Λέσβο, Χανιά και εν γένει κάθε γωνιά της Ελλάδας. Αυτά δε χωρίς να υπολογίζεται ένας αριθμός αστικών ακινήτων, από απλά διαμερίσματα μέχρι κτίρια γραφείων, βιοτεχνικών χώρων και κατοικιών ή και απλά διαμερίσματα που είχαν περιέλθει στα Ταμεία βάσει δωρεών, κληρονομιών διαφόρων πολιτών κ.λπ. Ακόμη, στην περιουσία των Ταμείων υπάρχουν και ακίνητα στην αλλοδαπή, όπως στην Κωνσταντινούπολη και στο Κάιρο, καθώς και μία μεγάλη λίστα από ναυτικά οχυρά, τα οποία δεν χρησιμοποιούνται πια. Η λίστα του 2006 Την τεράστια αυτή περιουσία κατέγραψε λεπτομερώς, το 2006, με δική του πρωτοβουλία, ο γνωστός για το ήθος και την επάρκειά του τότε υφυπουργός Άμυνας κ. Γ. Λαμπρόπουλος, ο οποίος συνέταξε και ειδικό νομοσχέδιο για την αξιοποίηση της περιουσίας αυτής με τίτλο «Ανώνυμη Εταιρεία Αξιοποιήσεως Περιουσίας του Ταμείου Εθνικής Άμυνας, του Ταμείου Εθνικού Στόλου και του Ταμείου Αεροπορικής Άμυνας». Σημειώνεται ότι το νομοσχέδιο αυτό, το οποίο υπεγράφη από όλους τους συναρμόδιους υπουργούς της τότε κυβερνήσεως -και συγκεκριμένως από τους Π. Παυλόπουλο, Ευ. Μεϊμαράκη, Γ. Σουφλιά, Δ Σιούφα και Β. Πολύδωρα- ουδέποτε κατετέθη στη Βουλή, διότι ο τότε υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών Γ. Αλογοσκούφης, για λόγους που μόνο ο ίδιος γνωρίζει, αρνήθηκε να το υπογράψει. Τον Απρίλιο του 2010, όταν η χώρα είχε μπει πλέον βαθιά στην κρίση, ο κ. Λαμπρόπουλος επανήλθε στο θέμα με ερώτησή του (14.4.2010) προς τον τότε ΥΕΘΑ κ. Ευ. Βενιζέλο, στην οποία, αφού ανέφερε ότι η εκμετάλλευση της μεγάλης ακίνητης περιουσίας των Ταμείων θα αποτελούσε τεράστια πηγή εσόδων για τις Ένοπλες Δυνάμεις και -κατ' επέκταση- ανακούφιση για τον κρατικό προϋπολογισμό, τον ρωτούσε αν το ΥΠΕΘΑ προτίθεται να προχωρήσει στην αξιοποίηση της περιουσίας αυτής και πώς. Η απάντηση του κ. Βενιζέλου (6.5.2010) ανέφερε, μεταξύ άλλων: «Αφού διαχωριστούν τα ενεργά στρατόπεδα που εξυπηρετούν τις πραγματικές ανάγκες των Ε.Δ. στο πλαίσιο μίας σύγχρονης δομής διοίκησης και δυνάμεων και τα ακίνητα που πρέπει (σ.σ.: νέο στοιχείο αυτό το «πρέπει») να παραχωρηθούν στην Τοπική Αυτοδιοίκηση για κοινωνικούς λόγους, τα υπόλοιπα ακίνητα θα αξιοποιηθούν προς όφελος των Ε.Δ., σε συνεργασία με τους άλλους ομοειδείς φορείς του Δημοσίου, ώστε να αξιοποιηθεί ένας υφιστάμενος οργανωτικός και χρηματοδοτικός μηχανισμός, με τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη για τις Ε.Δ. και τις μεγαλύτερες οικονομίες κλίμακος». Έπειτα από έναν περίπου χρόνο απραξίας, ο κ. Λαμπρόπουλος επανήλθε με νέα του ερώτηση για το ίδιο θέμα στις 17 Μαρτίου 2011 και, όταν και πάλι ουδέν προέκυψε, απέστειλε σχετική επιστολή, στις 28.7.2011, στον τότε πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου, επισημαίνοντας ότι κάποια από τα ακίνητα στην Αττική ήταν αμύθητης αξίας (πάνω από εκατό στρέμματα στο Σούνιο, ομοίως άνω των χιλίων στρεμμάτων στο Χαϊδάρι, τεράστιας εκτάσεως και αξίας ακίνητο της Αεροπορίας στο Π. Φάληρο, τεράστια έκταση της Αεροπορίας στο Καβούρι, στο Ζούμπερι, στον Άγ. Ανδρέα, στην Αγ. Μαρίνα κ.ά.) και πολλά άλλα διάσπαρτα σε ολόκληρη την Ελλάδα να βρίσκονται στα καλύτερα σημεία (σ.σ.: δεν πιστεύουμε να περιμένετε να σας δώσουμε την απάντηση του κ. Παπανδρέου στην επιστολή αυτή...). Ρουσφέτια Το πώς υλοποιήθηκαν τα παραπάνω («τα υπόλοιπα θα αξιοποιηθούν προς όφελος των Ε.Δ.» (...) «με τα μέγιστα δυνατά οφέλη για τις Ε.Δ.» κ.λπ.) φάνηκε στο προαναφερθέν πολυνομοσχέδιο για την άμυνα, του Σεπτεμβρίου 2010, στην εισηγητική έκθεση του οποίου -και συγκεκριμένα στο άρθρο 84- αναφέρεται ότι με το άρθρο αυτό «προβλέπεται ότι τα ακίνητα ιδιοκτησίας του Ταμείου Εθνικής Άμυνας του Ταμείου Εθνικού Στόλου και του Ταμείου Αεροπορικής Άμυνας, μπορεί να παραχωρούνται κατά χρήση στο Δημόσιο ή νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, και ιδίως στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, εφόσον τα ακίνητα αυτά δεν είναι αναγκαία για τις Ένοπλες Δυνάμεις και με την παραχώρηση χρήσης εξυπηρετούνται γενικού συμφέροντος» (σ.σ.: ή και ψήφους υπέρ των πολιτικών από την παραχώρηση ακινήτων στους ΟΤΑ της εκλογικής τους περιφέρειας;). «Είναι -συνεπώς- αναγκαίο να διαμορφωθεί μία απλή και σαφής νομική βάση ώστε να είναι δυνατή η παραχώρηση ακόμη και χωρίς αντάλλαγμα της χρήσης των ακινήτων αυτών με αποφάσεις των διοικητικών συμβουλίων του ΤΕΘΑ του ΤΕΣ και του ΤΑΑ» (σ.σ.: τα μέλη των οποίων είναι γνωστό από ποιους διορίζονται). Τι γίνεται έκτοτε; Το ένα στρατόπεδο μετά το άλλο παραχωρούνται στους δήμους περιοχών όπου εκλέγονται διάφοροι αποφασίζοντες, π.χ. το στρατόπεδο Π. Μελά (περί τα 65 στρέμματα και άγνωστης αξίας) και το επίσης τεράστιο στρατόπεδο Καρατάσου στην Θεσσαλονίκη (περιοχή στην οποία εκλέγεται ο κ. Βενιζέλος), στρατόπεδο του Τεχνικού Σώματος στην Καβάλα, ομοίως στρατόπεδο των Πεζοναυτών στη Χαλκίδα, το τεράστιο στρατόπεδο Λιόση στα Άνω Λιόσια (για ίδρυση νοσοκομείου της Εκκλησίας, αν κερδίσει στο «ματς» με επιχειρηματικούς ομίλους που θέλουν να ιδρύσουν εκεί εγκαταστάσεις επεξεργασίας απορριμμάτων), παραχώρηση του μεγαλύτερου και καλύτερα εξοπλισμένου κέντρου νεοσύλλεκτων Κορίνθου στον τοπικό δήμο, με το πρόσχημα της λιτής δομής του στρατού και του περιορισμού του μεγάλου αριθμού των κέντρων νεοσύλλεκτων (περιοχή στην οποία εκλέγεται ο κ. Μπεγλίτης) και πολλά άλλα. Όλα υπέρ των ψηφοφόρων δηλαδή, παρντόν της Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, και όλα χωρίς το παραμικρό αντάλλαγμα ή όφελος για τις Ένοπλες Δυνάμεις, που -όπως πάνε- σε λίγο, εκτός από ανταλλακτικά και καύσιμα, δεν θα έχουν ούτε σφαίρες. Έχουμε δηλαδή μία κανονική αρπαγή, για να μην πούμε πλιάτσικο, των περιουσιακών στοιχείων των Ε.Δ. υπέρ των πολιτικών, η οποία φυσικά είναι εις βάρος της αμυντικής επάρκειας της χώρας, σε μία περίοδο που, όπως πάντα, η αδυναμία του ενός τροφοδοτεί τις αρπακτικές διαθέσεις όποιου ενδιαφερομένου. Γιατί επανέρχεται για τρίτη φορά στο θέμα ο «ΚτΕ»; Γιατί είμαστε πολύ περίεργοι τι θα κάνει για το θέμα αυτό η νέα, τετραπλή και διακομματική πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΘΑ, η οποία, αν δεν μπορεί να το χειρισθεί στον περιορισμένο χρόνο της θητείας της, μπορεί τουλάχιστον να σταματήσει αυτή την άλογη διασπάθιση των περιουσιακών στοιχείων των Ε.Δ. (ΚτΕ 19/11/2011 – ΜΑΝΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ) ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ: Με ταχύτητα... χελώνας η αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας

Περισσότερα »

Ολοταχώς στη δεκαετία του '50

• Οι κ. Βενιζέλος και Μπεγλίτης, εκτός του ότι μεταξύ 2009 και 2011 «εξορθολόγισαν» τις αμυντικές δαπάνες κατά 30%, έχουν προγραμματίσει περαιτέρω μειώσεις για τα επόμενα χρόνια • Οι δύο υπουργοί Άμυνας των κυβερνήσεων Παπανδρέου ανέπτυξαν τις «στρατηγικές τους απόψεις», ψαλιδίζοντας άγρια τις αμυντικές δαπάνες, πάντα βέβαια χωρίς να θιγεί «το αξιόμαχο των Ενόπλων Δυνάμεων». Όταν τελικά η στρατιωτική ηγεσία σήκωσε κεφάλι, την καρατόμησαν μέσω των τελευταίων κρίσεων... • Όσο και αν είχε δίκιο ο Κλεμανσό να πει το γνωστό ότι «ο πόλεμος είναι μία πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στους στρατιωτικούς», άλλο τόσο δίκιο έχουν πλέον και όσοι πιστεύουν, μεταξύ των οποίων και ο συντάκτης της στήλης, ότι η άμυνα της χώρας είναι μία πολύ σοβαρή υπόθεση για να την εμπιστευθούμε σε άσχετους πολιτικούς, τουλάχιστον όχι χωρίς τη γνώμη των στρατιωτικών Κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» αποκτήσαμε, εθνική άμυνα έχουμε; Με το δεδομένο ότι το νέο σχήμα θα κληθεί να εγκρίνει και να υλοποιήσει νέο μνημόνιο δεκαετούς διάρκειας και λαμβάνοντας υπόψη ότι «εύκολο» θύμα για περικοπές κρατικών δαπανών αποτελεί πάντα ο πολύπαθος αμυντικός κλάδος, οι οιωνοί για τις Ένοπλες Δυνάμεις μόνο θετικοί δεν προδιαγράφονται... Αυτό που μπορεί μόνο να αναφερθεί εδώ είναι ότι, εάν με τη διακυβέρνηση των τελευταίων δύο ετών απεδείχθη ότι στην καλύτερη περίπτωση το 2020 θα επανέλθουμε από δημοσιονομικής απόψεως στο 2009, έχοντας χάσει καθ' οδόν τα... σώβρακα μας, από απόψεως ισχύος του αμυντικού μηχανισμού της χώρας θα σταματήσουμε λίγο μετά το... 1950. Ελπίζοντας ότι θα μας δοθεί σύντομα μία νέα ευκαιρία για μία προσέγγιση στο θέμα με τη σοβαρότητα που του αξίζει, αυτό που μπορεί να γίνει σήμερα είναι μία σύντομη αναφορά ως προς το πώς φτάσαμε στο σημερινό χάλι, με σκοπό να αντληθούν, αν αυτό είναι δυνατόν, χρήσιμα συμπεράσματα για το μέλλον. Με την πορεία της άμυνας γνωστή τα τελευταία 10 χρόνια και με επανειλημμένες επισημάνσεις της στήλης για τα εκάστοτε λάθη και παραλείψεις όλων των μέχρι τώρα κυβερνήσεων, η στήλη περιορίζεται σε μία σύντομη αναφορά της πολιτικής που ακολουθήθηκε από την πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΘΑ τα τελευταία δύο χρόνια, η οποία ήταν μία περίοδος που αποτέλεσε μία πραγματική ταφόπλακα για την άμυνα της χώρας. Πρωταγωνιστές του επιτεύγματος αυτού, οι δύο μέχρι τώρα υπουργοί Άμυνάς της, κ. Ευ. Βενιζέλος και Π. Μπεγλίτης, οι οποίοι κατάφεραν μέσα στον ελάχιστο αυτό χρόνο να επιφέρουν ανεπίστρεπτη ζημιά στην άμυνα της χώρας. Ο πρώτος, με την αυτοπεποίθηση της υπέρτατης διάνοιας που του επέτρεψε να καταργήσει κάθε θεσμική διαδικασία, τις περίεργες «στρατηγικές του απόψεις» και τις άλογες περικοπές του αμυντικού προϋπολογισμού, περικοπές από τις οποίες κανένα στράτευμα στον κόσμο δεν κατάφερε να επιζήσει, διότι -εκτός των άλλων- έγιναν χωρίς σχέδιο και μέσα σε ελάχιστο χρόνο, διέλυσε στην κυριολεξία τις Ένοπλες Δυνάμεις. Το χειρότερο δεν είναι ότι ο διάδοχός του Π. Μπεγλίτης συνέχισε απτόητος το έργο του, «εξορθολογίζοντας» περαιτέρω τις αμυντικές δαπάνες, μέχρι σημείου που άρχισαν να αναρωτώνται πολλοί αν τελικώς αυτό που έπρεπε να εξορθολογισθεί είναι οι αμυντικές δαπάνες ή ο ίδιος... Είναι ότι με το θάρρος του νεοφώτιστου θέλησε μέσα σε αυτή την άκρως δυσμενή περίοδο -που λογικώς το μόνο που θα έπρεπε να τον απασχολεί ήταν πώς να διατηρηθεί εν ζωή ένα παραπαίον σύστημα- να επιφέρει μεταβολές στη δομή δυνάμεων, χωρίς (παρά τις περί του αντιθέτου επίσημες δηλώσεις του) να συμβουλευθεί κανέναν. Και όταν η στρατιωτική ηγεσία αντέδρασε, την κατήργησε μία ημέρα που, όπως ανεφέρθη και στο προηγούμενο φύλλο του «ΚτΕ», ουδείς ήξερε εάν την επομένη θα υπήρχε κυβέρνηση, ο δε ίδιος αν θα ήταν ακόμη υπουργός. Έλλειμμα σοβαρότητας Τέτοιες ενέργειες, κατά την άποψη της στήλης, δεν αποτελούν μόνο ξεκάθαρες ενδείξεις της ελλείψεως σοβαρότητας και στοιχειώδους επάρκειας των εκάστοτε «πολιτικών» που διαχειρίζονται τον τομέα της άμυνας της χώρας, αλλά και την πραγματική αιτία για τη λυπηρή κατάσταση στην οποία ευρίσκεται σήμερα ο αμυντικός μηχανισμός της χώρας. Τέτοιες ενέργειες επίσης και τέτοιες πολιτικές ηγεσίες μας κάνουν να σκεπτόμαστε ότι όσο και αν είχε δίκιο ο Κλεμανσό να πει το γνωστό ότι «ο πόλεμος είναι μία πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στους στρατιωτικούς», άλλο τόσο δίκιο έχουν πλέον και όσοι πιστεύουν, μεταξύ των οποίων και ο συντάκτης της στήλης, ότι η άμυνα της χώρας είναι μία πολύ σοβαρή υπόθεση για να την εμπιστευθούμε σε άσχετους πολιτικούς, τουλάχιστον όχι χωρίς τη γνώμη των στρατιωτικών. Και τούτο δεν είναι μόνο η άποψη της στήλης, αλλά και του νομοθέτη, ο οποίος προέβλεψε και προβλέπει ακόμη ότι οι άμεσοι και μόνοι σύμβουλοι του εκάστοτε υπουργού Άμυνας είναι οι αρχηγοί των Γενικών Επιτελείων. Από την άποψη αυτή, οι πρόσφατες ενέργειες του κ. Π. Μπεγλίτη, να μη λάβει δηλαδή υπ' όψιν του τις απόψεις των αρχηγών και αντί τούτου να τους αποστρατεύσει, με σκοπό να επιβάλει τις ανερμάτιστες απόψεις για τη δομή δυνάμεων των Ε.Δ. των συμβούλων του ή του ιδίου, είναι σαφέστατα αυθαίρετες, αν όχι και κάτι χειρότερο. Πετσόκομμα Ποιο είναι το μείζον θέμα στην όλη υπόθεση, το οποίο θα μας απασχολήσει σύντομα όταν τα πράγματα κατασταλάξουν κάπου; Ότι οι κ. Βενιζέλος και Μπεγλίτης, εκτός του γεγονότος ότι από το τέλος του 2009 μέχρι το 2011 περιέκοψαν (παρντόν, «εξορθολόγισαν») τις αμυντικές δαπάνες κατά 30% (εξ ου και η σημερινή γενικευόμενη ακινησία των πάντων), αλλά έχουν -σύμφωνα με τις πληροφορίες της στήλης- προγραμματίσει περαιτέρω μειώσεις για τα επόμενα χρόνια, και συγκεκριμένως κατά 5% το 2012, κατά επίσης 5% το 2013 και κατά ένα άλλο 15% το 2014! Τούτο δε, για να δώσουμε και έναν πιο εύθυμο τόνο στο θέμα, «χωρίς πραγματικά -και σας διαβεβαιώνω γι' αυτό- να πληγεί σε τίποτε το εξοπλιστικό μας πρόγραμμα (;) ή οι βασικές λειτουργικές αρμοδιότητες και δαπάνες των Ενόπλων Δυνάμεων» (σ.σ.: Τάδε έφη Μπεγλίτης στη συνέντευξή του στη ΝΕΤ, 4 Ιουλίου 2011). Αν λάβει κανείς υπ' όψιν του ότι κάθε μία από τις παραπάνω ετήσιες ποσοστιαίες μειώσεις θα υπολογίζονται επί του ήδη μειωμένου ποσού του προηγούμενου έτους, ο καθείς μπορεί να φαντασθεί τι Ένοπλες Δυνάμεις θα έχει η χώρα το 2014, στο πλαίσιο της «αμυντικής πολιτικής» των δύο αυτών φωστήρων που μας προέκυψαν. Τούτο θα μας απασχολήσει εκ των πραγμάτων σε επόμενο δημοσίευμα, διότι μας χρειάζεται λίγος χρόνος για να ενημερωθούμε από την ηγεσία του Σώματος Ελλήνων Προσκόπων... (ΚτΕ 12/11/2011 – ΜΑΝΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ)

Περισσότερα »

Γαλλογερμανική ναυμαχία για την προμήθεια φρεγατών στην Ελλάδα

Παρέμβαση του Βερολίνου για τη ματαίωση της αγοράς των γαλλικών πολεμικών πλοίων τύπου FREMM, ζητά ο κολοσσός (γνωστός από την υπόθεση των υποβρυχίων που γέρνουν) Thyssen Krupp Την παρέμβαση των Γερμανών στο θέμα των φρεγατών έφερε στη δημοσιότητα το «Spiegel» την περασμένη Δευτέρα, με δηλώσεις Γερμανών πολιτικών και επιστολή της γνωστής από την υπόθεση των υποβρυχίων TKMS (Thyssen Krupp Marine Systems) προς την καγκελάριο Μέρκελ. Με τη συγκεκριμένη… επιστολή ζητάει την παρέμβασή της, με σκοπό τη ματαίωση της επιχειρούμενης από τους Γάλλους προσπάθειας πωλήσεως των φρεγατών FREMM στο ελληνικό Π.Ν. με ιδιαίτερα ευνοϊκούς όρους. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της ΤΚΜS, που αναφέρει το «Spiegel», η αγορά των γαλλικών φρεγατών από την Ελλάδα θα σημαίνει ότι οι Γερμανοί φορολογούμενοι θα επωμισθούν μεγάλο μέρος του κόστους τους, πέραν από αυτό της αναδιαρθρώσεως του ελληνικού χρέους. Επιπλέον, ενώ τα γερμανικά ναυπηγεία δεν θα έχουν πάρει καμία παραγγελία, τα γαλλικά (κρατικά) ναυπηγεία DCNS και τα ελληνικά ναυπηγεία θα ενισχυθούν με επιδοτήσεις και θα διατηρούνται εν ζωή με γερμανικά χρήματα. Όπως ενδεχομένως θα θυμούνται οι αναγνώστες της στήλης, πολύ πριν η κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα κλιμακωθεί τους πρώτους μήνες μετά την πολιτική αλλαγή του Οκτωβρίου του 2009, είχε προταθεί η χρήση των εξοπλισμών ως εργαλείου για την εξασφάλιση ευνοϊκών όρων για την έξοδο από την κρίση, επισημαίνοντας την τεράστια σημασία που αποδίδουν οι μεγάλες χώρες της Ε.Ε. στη διατήρηση της αμυντικής τους βιομηχανίας σε περιβάλλον παγκόσμιας μειώσεως των εξοπλισμών (σ.σ.: είχε μάλιστα επισημανθεί ότι μόνο για τη διάσωση των μικρομεσαίων γερμανικών αμυντικών βιομηχανιών, η καγκελάριος Μέρκελ είχε σπεύσει να διαθέσει το 2009 ένα ποσό 500 εκατ. ευρώ, ενδεικτικό της προαναφερθείσης σημασίας που αποδίδουν οι μεγάλες χώρες της Ε.Ε. στον τομέα αυτόν). Το ιστορικό Η αλληλουχία των γεγονότων γύρω από το πρόγραμμα των φρεγατών του Π.Ν. και η διεκδίκησή του, όπως θα δούμε παρακάτω, από τη Γερμανία και τη Γαλλία, οι οποίες, την ίδια στιγμή, έχουν επιβάλει στην Ελλάδα ένα καθεστώς λιτότητας που όμοιό του θα συναντούσε κανείς μόνο σε χώρες που έχασαν έναν πόλεμο, έχει ως εξής: • Η υπόθεση ξεκίνησε με την απ' ευθείας ανάθεση στους Γάλλους του προγράμματος των φρεγατών από την κυβέρνηση Καραμανλή, η οποία ελήφθη με επίκληση της εγκριθείσης δομής δυνάμεων του Π.Ν. (του 2005), και έλαβε τη μορφή αποφάσεως του ΚΥΣΕΑ. Παρά την έγκριση του ΚΥΣΕΑ, η απόφαση αυτή δεν έλαβε τη μορφή μίας συμβατικής δεσμεύσεως για την αγορά των φρεγατών, λόγω της αδυναμίας της τότε κυβερνήσεως να χειρισθεί την υπόθεση. • Μετά την πολιτική αλλαγή του Οκτωβρίου 2009, η γαλλική πλευρά έκανε αυτό που είχε προτείνει (πολύ πριν) η στήλη να κάνει η ελληνική πλευρά. Να διασυνδέσει, δηλαδή, την αγορά των φρεγατών με την παροχή μακροπρόθεσμων δανείων και μία πολιτική στηρίξεων της Ελλάδας στην Ε.Ε., έτσι ώστε να επιτευχθεί η έξοδος της Ελλάδας από την κρίση χωρίς την ανάγκη λήψεως σκληρών μέτρων. • Την άνοιξη του 2010 (με τη νέα τότε κυβέρνηση), σε ειδική ανταπόκριση του Reuters από την Αθήνα, ανεφέρθη ότι επιβεβαιώθηκαν από «υψηλά ιστάμενο παράγοντα του Μαξίμου» η προαναφερθείσα ανταλλακτική λογική και οι συναφείς βολιδοσκοπήσεις της γαλλικής πλευράς. Αντιφατικές δηλώσεις Εν συνεχεία και κατά τη διάρκεια της υπουργίας (στο ΥΠΕΘΑ) του Ευ. Βενιζέλου, έλαβε χώρα μία σειρά αντιφατικών και αμφίσημων δηλώσεων, από την επιβεβαίωση της δεσμεύσεως της αγοράς των φρεγατών από τους Γάλλους (σ.σ.: βάσει μάλιστα της «αρχής της συνεχείας του κράτους», που ανέφερε χαρακτηριστικά ο τότε ΥΕΘΑ), μέχρι την έμμεση επίκληση οικονομικών δυσχερειών και τελικά τη ματαίωση της συμφωνίας. • Οι Γάλλοι προσπάθησαν να διατηρήσουν ενεργό τη συμφωνία, μέσω επισκέψεων στην Ελλάδα του τότε γενικού γραμματέα της γαλλικής Προεδρίας και μετέπειτα αρχηγού ΓΕΕΘΑ ναυάρχου Γκιγιό και παραστάσεις του τέως γενικού γραμματέα της Προεδρίας και νυν υπουργού Εσωτερικών Γκουάν, στενού συνεργάτη του Ν. Σαρκοζί. • Έπειτα από μία μακρά περίοδο αργών εξελίξεων και διαπραγματεύσεων μεταξύ αφενός της ΓΔΑΕΕ και στελεχών του Π.Ν. και αφετέρου της DGA, λόγω του διακρατικού χαρακτήρα της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας, εμφανίσθηκε ως σφήνα μία πρόταση των ιταλικών ναυπηγείων Fincantieri (συμπαραγωγού των φρεγατών FREMM). Η πρόταση, που βασιζόταν σε μία φθηνότερη έκδοση των φρεγατών (με ιταλικές προδιαγραφές) και ενσωμάτωση του αμερικανικού συστήματος Aegis, απερρίφθη από το Π.Ν. • Και στη συνέχεια προέκυψε η έκπληξη του «Spiegel», το οποίο προ ολίγων ημερών αποκάλυψε το σενάριο ενός ιδιότυπου μηχανισμού leasing που πρότειναν οι Γάλλοι, βάσει του οποίου το Π.Ν. θα έχει επί πενταετία τη χρήση των φρεγατών, με δικαίωμα επιλογής, μετά το τέλος αυτής της περιόδου, να τις αγοράσει με έκπτωση 100 εκατ. ευρώ ή να τις επιστρέψει στο γαλλικό Ναυτικό. Παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας και στην άμυνα Είναι αξιοσημείωτο πως στη γαλλογερμανική διελκυστίνδα για το εύρος του «κουρέματος» του ελληνικού χρέους προστίθεται μία ακόμη γαλλογερμανική τριβή, από την έκβαση της οποίας ενδεχομένως θα κριθεί (όχι από εμάς βέβαια) το πρόγραμμα των ελληνικών φρεγατών. Εάν τούτο συμβεί πράγματι, δίνει την ευκαιρία στη στήλη να παρατηρήσει ότι στον περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας της χώρας στον τομέα της δημοσιονομικής πολιτικής, σύμφωνα με την έκφραση του έγκριτου νομικού κ. Βενιζέλου, θα προστεθεί και ένας έμμεσος αλλά ουσιαστικός περιορισμός της αναπαλλοτρίωτης (στο πλαίσιο και της Ε.Ε.) εθνικής κυριαρχίας στον τομέα της άμυνας. Τούτο ενδεχομένως δεν αποκλείεται να σημαίνει ότι ευρισκόμεθα ενώπιον μίας εν εξελίξει διαδικασίας πρακτικής εφαρμογής των πρόσφατων επισημάνσεων υψηλόβαθμων Γερμανών πολιτικών αξιωματούχων περί ανάγκης περιορισμού της εθνικής κυριαρχίας της χώρας, ως απαραίτητου τιμήματος για την αποφυγή χρεοκοπίας. Ήδη, προκαλεί εντύπωση ο περίεργος «εισοδισμός» της τρόικας στο ΥΠΕΘΑ για την παρακολούθηση (ή έλεγχο και περιορισμό;) των αμυντικών δαπανών, ο οποίος, ελλείψει αντιστάσεων, ουδείς είναι σε θέση να γνωρίζει σε ποιον βαθμό μπορεί να φτάσει, αν αναλογισθεί κανείς και τη φημολογούμενη τοποθέτηση σε κάθε υπουργείο επιτρόπων... Όσον αφορά την αιφνίδια ενεργοποίηση της TKMS στο θέμα των φρεγατών, με παραστάσεις προς την καγκελαρία περί σεβασμού των χρημάτων των Γερμανών φορολογουμένων για τη διάσωση της Ελλάδας και ταυτόχρονη προσπάθεια ματαιώσεως της ελληνογαλλικής συμφωνίας, αυτή αποδίδεται στη ματαίωση της συμφωνίας εξαγοράς της θυγατρικής της εταιρείας ναυπηγήσεως φρεγατών Blohm+Voss (κατασκευάστρια των φρεγατών ΜΕΚΟ του ελληνικού Π,Ν.) από πλευράς Abu Dabi Mar, εταίρο της Priminvest του νυν ιδιοκτήτη των Ελληνικών Ναυπηγείων Ισκαντέρ Σαφά, γεγονός που αναγκάζει την TKMS να επανέλθει στον ναυπηγικό τομέα. Να σημειωθεί, πάντως, ότι πρόσφατα επανελήφθησαν οι πληροφορίες για την υλοποίηση της παλαιότερης ευρωπαϊκής ιδέας για μία «ναυτική EADS», με συγχώνευση των γαλλικών κρατικών ναυπηγείων DCNS και της γερμανικής TKMS, οι οποίες δεν συνάδουν με τη συγκρουσιακή λογική της TKMS, όπως αυτή προκύπτει από το δημοσίευμα του «Spiegel». Σε αντίθεση με τη λογική αυτή, φαίνεται ρεαλιστικότερη η εκδοχή μίας αναδιαρθρώσεως της ευρωπαϊκής ναυπηγικής βιομηχανίας, υπό τον συντονισμό της Cassidian (του Ομίλου EADS), στο πλαίσιο της δημιουργίας ενός νέου πόλου της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας, που θα απορροφούσε και τα γερμανικά ναυπηγεία Lursen. Και επειδή σε κάθε περίπτωση οι παραγγελίες για ναυπήγηση νέων σκαφών είναι όλο και πιο λίγες, οι εξελίξεις αυτές δεν αποκλείεται να συνδέονται και με την πρόσφατη παράλογη, απαγόρευση στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά να κατασκευάζουν όχι μόνο εμπορικά σκάφη, αλλά ακόμη και πολεμικά για εξαγωγές σε χώρες εκτός Ε.Ε. (βλ. προηγούμενο φύλλο του «ΚτΕ»), για την οποία το ΥΠΕΘΑ (αντί να στέλνει επιστολές στον Ο. Ρεν) θα έπρεπε να προσφύγει άμεσα στα ευρωπαϊκά δικαστήρια. (ΚτΕ 22/10/2011 – ΜΑΝΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ)

Περισσότερα »

Οι απόστρατοι εισέβαλαν, οι εν ενεργεία ψάχνουν την έξοδο

Η πρωτοφανής για τα δεδομένα των στρατιωτικών κινητοποίηση στο υπουργείο Άμυνας αποτελεί απλώς ένα ακραίο σύμπτωμα της διαλυτικής κατάστασης που επικρατεί στο στράτευμα Τα λυπηρά γεγονότα της βίαιης εισόδου ομάδας απόστρατων στο Πεντάγωνο και η αντιμετώπιση της από την πολιτική ηγεσία με τρόπο που θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει υπερβολική αντίδραση ή και οφειλόμενη σε νευρικότητα, δεν ήταν τυχαία. Αντιθέτως, αποτελούν... ένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικό σύμπτωμα της γενικότερης καταστάσεως που επικρατεί στο στράτευμα εδώ και πολύ καιρό, η οποία τα τελευταία δύο χρόνια επιδεινώθηκε ραγδαία. Η στήλη δεν θέλει να δικαιολογήσει το λυπηρό γεγονός της βίαιης εισβολής των αποστράτων στη «μητρόπολη» του χώρου τους, η οποία ήταν οπωσδήποτε απαράδεκτη για άτομα με την «εγγενή» πειθαρχία των στρατιωτικών. Πίσω από αυτό, όμως, βλέπει την απελπισία της σημαντικής αυτής κοινωνικής ομάδας, η οποία βλέπει -εκτός από τις σημαντικές μειώσεις των μισθών και των πάσης φύσεως δικαιολογημένων επιδομάτων τους- να διαλύονται τα μετοχικά τους Ταμεία, να περικόπτονται αδίκως οι επικουρικές τους συντάξεις από τα Ταμεία που οι ίδιοι δημιούργησαν με χρήματα που κατέβαλλαν ανελλιπώς, τη διάθεση στο κοινό των νοσηλευτικών ιδρυμάτων που οι ίδιοι στήριξαν με τις εισφορές τους και τόσα άλλα που είναι γνωστά από τις συνεχώς αναφυόμενες καινούργιες ενώσεις αποστράτων, η οποία δημιουργεί ένα κλίμα που δεν θα αργήσει να οδηγήσει στον συνδικαλισμό και εντός στρατεύματος. Κατά την άποψη της στήλης, η κατάσταση αυτή δείχνει ότι τα όρια υπομονής και αντοχής των στρατιωτικών, εν αποστρατεία και εν ενεργεία, ξεπεράσθηκαν και ότι, αν η κατάσταση αυτή συνεχισθεί, δεν θα αργήσουμε να έχουμε ακόμη πιο δυσάρεστες εξελίξεις. Και αντί η πολιτική ηγεσία να δει τη «δυναμική» συμπεριφορά τμήματος των αποστράτων ως αντανάκλαση της δυσαρέσκειας των εν ενεργεία συναδέλφων τους, έγινε το λάθος να επιχειρηθεί ο διαχωρισμός των στρατιωτικών σε αποστράτους και σε εν ενεργεία, η οποία υποδηλοί άγνοια των δεσμών που επικρατούν μεταξύ των δύο αυτών αναπόσπαστων τμημάτων των στρατιωτικών. Απογοήτευση Το χειρότερο είναι ότι, αν αυτή η ενέργεια των αποστράτων μπορεί να αποδοθεί στην απελπισία τους, αυτό με το οποίο θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει την κατάσταση των εν ενεργεία συναδέλφων τους ήταν η προφανής κατήφεια, αν όχι και η κατάθλιψη γι' αυτά που βλέπουν να συμβαίνουν στους ίδιους, αλλά και στον χώρο της άμυνας. Το ευχάριστο κλίμα της δραστηριότητας -ακόμη και χαράς σε αρκετές περιπτώσεις- που επικρατούσε για χρόνια στον Χολαργό τα τελευταία δύο χρόνια έχει αντικατασταθεί από μία καταθλιπτική ατμόσφαιρα, με τους στρατιωτικούς όλων των βαθμών να κινούνται άκεφα και δίκην ρομπότ στους διαδρόμους και στα γραφεία, με ύφος που δείχνει ότι φυσικώς είναι εκεί, αλλά ψυχικώς απουσιάζουν. Αν τους ρωτήσει κανείς το κλασικό «Πώς πάμε; Καλά;», η απάντηση που παίρνει είναι είτε ένα πικρό χαμόγελο είτε ένα ειρωνικό «Α, θαύμα, όλα καλά...». Το ίδιο κλίμα διαπιστώσαμε και στις σχολές επιμορφώσεως των αξιωματικών, ΑΔΙΣΠΟ (Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου) και ΣΕΘΑ (Σχολή Εθνικής Άμυνας), αλλά και στις διάφορες μονάδες όλων των κλάδων, στις οποίες -δυστυχώς- άρχισαν να εμφανίζονται και τα πρώτα φαινόμενα αρνήσεως εκτελέσεως διαταγών από κατώτερα στελέχη. Το τι επιπτώσεις έχουν αυτά τα φαινόμενα στο ηθικό των στελεχών του στρατεύματος δεν χρειάζεται να είναι κανείς στρατιωτικός για να το αντιληφθεί. Στον ίδιο τον τομέα της άμυνας, η κατάσταση τα τελευταία δύο χρόνια μοιάζει πλέον με θέατρο, στο οποίο οι στρατιωτικοί συμμετέχουν, εκόντες άκοντες, σε μία παράσταση χωρίς ουσία και χωρίς σκοπό. Ουδείς εργάζεται Χωρίς υπερβολή, θα λέγαμε ότι σε ολόκληρο τον χώρο της άμυνας και στους παράπλευρους προς αυτόν τομείς της αμυντικής βιομηχανίας και συναφών τομέων παροχής υπηρεσιών δεν υπάρχει τίποτε που να λειτουργεί. Το ακόμη χειρότερο, δε, είναι ότι -κατά την ίδια περίοδο με αποκλειστική ευθύνη του προηγούμενου ΥΕΘΑ κ. Βενιζέλου κατελύθη σαν κάθε θεσμοθετημένη διαδικασία και θεσμοί που είχαν στηθεί με κόπο και προσπάθειες ετών. Οι διαδικασίες του εθνικού αμυντικού σχεδιασμού και οι χρονικές παράμετροι συντάξεως ΕΜΠΑΕ, αφού αγνοήθηκαν επί μακρόν, κατέληξαν προ μηνών σε ένα κατασκεύασμα που χαρακτηρίζεται ως 15ετές σχέδιο εξοπλισμών, με περικοπές των εξοπλιστικών δαπανών κατά 70% (!), το οποίο ακόμη και έτσι δεν έχει ακόμη εγκριθεί από το ΚΥΣΕΑ, όπως επίσης και οι ετήσιες οροφές των εξοπλιστικών κονδυλίων (σ.σ.: όλα των οποίων θα έπρεπε να είχαν εγκριθεί από το 2009!). Η νέα δομή δυνάμεων, που η ίδια ηγεσία του ΥΠΕΘΑ ενέκρινε δεν τηρείται, με αποτέλεσμα οι στόλοι της Π.Α. και του Π.Ν. να απομειούνται συνεχώς και όλο και ταχύτερα, η οροφή δυνάμεως του στρατεύματος να έχει σημαντικό έλλειμμα (από τις 93.500 άτομα είναι περίπου 80.000), χωρίς κανείς να δείχνει διάθεση ακόμη και τώρα να λάβει κάποια μέτρα, το κείμενο της περίφημης Πολιτικής Εθνικής Άμυνας -που συνέταξε κάποια επιτροπή επιλογής Βενιζέλου παραμένει ακόμη άγνωστο για να το σχολιάσουμε, το κείμενο της Εθνικής Στρατηγικής της χώρας από το οποίο απορρέουν η ΠΕΑ και η Εθνική Στρατιωτική Στρατηγική, απλώς δεν υπάρχει (!), σύνταξη της περίφημης στρατηγικής για την ανάπτυξη της αμυντικής βιομηχανίας παραμένει ακόμη ανοικτή και, πάνω απ' όλα αυτά, οι τεράστιες περικοπές των αμυντικών δαπανών εν γένει, οι οποίες καταδίκασαν το στράτευμα σε μία προϊούσα ακινησία, «χωρίς βέβαια να μειωθεί το αξιόμαχο των Ε.Δ.», κατά Βενιζέλον. Το ακόμη χειρότερο ήταν ότι οι λειτουργικές δαπάνες του αμυντικού προϋπολογισμού, τις οποίες περιόρισε τελείως αυθαίρετα και χωρίς κανένα σχέδιο ο προηγούμενος ΥΕΘΑ, ανάγκασαν τα Γενικά Επιτελεία να εντάξουν στο υποτιθέμενο εξοπλιστικό πρόγραμμα της χώρας τις δαπάνες για την προμήθεια ανταλλακτικών, που κανονικώς θα έπρεπε να καλύπτονται από τον λειτουργικό προϋπολογισμό. Το αποτέλεσμα ήταν, με την αδράνεια στην έγκριση του εξοπλιστικού προγράμματος, οι προμήθειες ανταλλακτικών να παγώσουν και τα κύρια οπλικά συστήματα των Ε.Δ. να περιέρχονται το ένα μετά το άλλο σε κατάσταση ακινησίας. Πρώτος από το... τέλος Αν υποτεθεί ότι το κριτήριο της επάρκειας ενός υπουργού Άμυνας είναι η βελτίωση της αμυντικής ικανότητας της χώρας, ο προηγούμενος ΥΕΘΑ κ. Βενιζέλος και κύριος υπεύθυνος για την σημερινή κατάσταση, είναι -μακράν- ο χειρότερος υπουργός που πέρασε από τη θέση αυτή. Γιατί, εκτός των άλλων, με τη γνωστή αλαζονεία της ευφυΐας του (αγνοώντας ότι κοντά στον νου πρέπει να υπάρχει και η γνώση), η οποία τον ώθησε να ακυρώσει κάθε θεσμική διαδικασία που υπήρχε στο υπουργείο που του ανετέθη, και την εισαγωγή των περίεργων απόψεών του περί στρατηγικής, το μόνο που έκανε ήταν να κινηθεί στον χώρο του γνωστικού του αντικειμένου και των γνωστών πρακτικών κάθε νεοέλληνα πολιτικού. Ένας δυσλειτουργικός νόμος περί προμηθειών που πρέπει και αυτός να αλλάξει, η δημοσιοποίηση στο Διαδίκτυο των επαφών των αντιπροσώπων εταιρειών με αξιωματούχους του υπουργείου (για λόγους διαύγειας γαρ), οι ανεφάρμοστες στην πράξη διατάξεις περί μεταθέσεως των στελεχών βάσει μορίων, η βεβιασμένη υιοθέτηση της κοινοτικής οδηγίας 81/2009 χωρίς να κατανοήσει τις συνέπειές της για την αμυντική βιομηχανία, η συνεργασία με το υπουργείο Υγείας για την αντιμετώπιση του προβλήματος των ναρκωτικών, η συνεργασία με την αξέχαστη κ. Μπιρμπίλη για την προώθηση της πράσινης αναπτύξεως κ.λπ. στον χώρο των Ε.Δ. και λοιπά συναφή με την... ενίσχυση της άμυνας της χώρας. Η συνοπτική αυτή περιγραφή του «έργου» του προηγούμενου ΥΕΘΑ στον χώρο της άμυνας δεν αποτελεί -φυσικά- μία πλήρη καταγραφή ή απολογισμό έργου των δύο τελευταίων ετών, ενώ το έργο του διαδόχου του κ. Μπεγλίτη δεν δείχνει, παρά τις καλές προθέσεις του, σημεία σημαντικής διαφοροποιήσεως από τον τρόπο γραφής του προκατόχου του. Βλέπε, π.χ., και την πρόσφατη πρωτοβουλία του περί δημιουργίας ανοικτού διαύλου επικοινωνίας των στελεχών με το γραφείο του και το αντίστοιχο του ΥΦΕΘΑ, η οποία -παρά τη διαβεβαίωσή του ότι με τούτο δεν παρακάμπτεται η ηγεσία των Ε.Δ.- στην ουσία κάνει ακριβώς αυτό. Η άποψη της στήλης είναι ότι, αν η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΘΑ της προηγούμενης κυβερνήσεως οδήγησε σε μία βαθμιαία έκπτωση της αμυντικής ισχύος της χώρας, η παρούσα μέσα σε διάστημα δύο μόλις ετών την οδήγησε σε ελεύθερη πτώση. (ΚτΕ 08/10/2011 – ΜΑΝΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ) (Σ.Λ.)

Περισσότερα »

Η «εξέγερση» στα ΕΑΣ συνεχίζεται

• Και πάλι θύματα οι εργαζόμενοι • Νέα κατάληψη στα κεντρικά γραφεία της διοίκησης απέναντι στον «εμπαιγμό» για το μέλλον της υπό ιδιωτικοποίηση εταιρείας και φυσικά του προσωπικού Σε νέα κατάληψη των γραφείων της κεντρικής διοικήσεως των Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων ΑΒΕΕ προέβησαν από τις 27 Ιουλίου οι εργαζόμενοι της εταιρείας, ερμηνεύοντας προφανώς ως εμπαιγμό την αβελτηρία, την έλλειψη πολιτικής, την αναβλητικότητα επί 22 συναπτούς μήνες και τις... αλληλοσυγκρουόμενες δηλώσεις του ΥΠΕΘΑ και της διοικήσεως των ΕΑΣ. Η νέα κορύφωση της αντιδράσεως των εργαζομένων δεν προέκυψε ως κεραυνός εν αιθρία. Δυο εβδομάδες πριν από τη νέα κατάληψη, και συγκεκριμένως στις 15 Ιουλίου, ο Σύλλογος Εργαζομένων στα Κεντρικά Γραφεία των ΕΑΣ είχε εκδώσει ανακοίνωση στην οποία τόνιζε τις αντιφάσεις μεταξύ των δηλώσεων του ΥΕΘΑ κ. Π. Μπεγλίτη -ύστερα από συνάντηση μαζί του στις 8 Ιουλίου- και της διοικήσεως της εταιρείας, μόλις τέσσερις ημέρες αργότερα. Οι εργαζόμενοι αναφέρουν στην ανακοίνωση τους ότι, κατά την εν λόγω συνάντηση με τον ΥΕΘΑ κ. Μπεγλίτη, τους ελέχθη ότι το ποσοστό ιδιωτικοποιήσεως των ΕΑΣ θα είναι της τάξεως του 66%, αντί 99,8%, ότι τα εργοστάσια Ελευσίνας, Μάνδρας και Υμηττού κλείνουν, ότι παραμένουν μόνο τα εργοστάσια Αιγίου και Λαυρίου, μέρος του προσωπικού των εργοστασίων που κλείνουν θα μεταφερθεί στο Αίγιο και στο Λαύριο και ότι θα υπάρξουν και μετατάξεις προσωπικού. Στις 12 Ιουλίου, αναφέρουν οι εργαζόμενοι, πραγματοποιήθηκε συνάντηση των εκπροσώπων των σωματείων με τον διευθύνοντα σύμβουλο κ. Παναγιώτη Τρυφιάτη και το εκτελεστικό μέλος του Δ.Σ. κ. Γρηγόρη Φελώνη. Στα ερωτήματα που τους ετέθησαν σχετικά με την πορεία της εταιρείας και το μέλλον των εργαζομένων, οι δύο τελευταίοι τους δήλωσαν ότι «υπάρχουν παραγγελίες για τα συγκροτήματα (εργοστασίων) των ΕΑΣ και με βάση το παραγόμενο έργο δεν κλείνουν τα εργοστάσια της Μάνδρας και του Υμηττού, παρά μόνο της Ελευσίνας». Επίσης, ότι «τώρα ξεκίνησε η διαδικασία εξέτασης των ειδικοτήτων των εργαζομένων των ΕΑΣ, προκειμένου με τον τρόπο αυτό να προκύψει το πλεονάζον προσωπικό που θα μεταταχθεί, σύμφωνα με τις διαδικασίες εφαρμογής του νόμου, στον ΟΣΕ». Ανακοίνωση Μετά την οφθαλμοφανή αυτή αντίφαση, οι εργαζόμενοι εξέφρασαν στην ανακοίνωσή τους τη δικαιολογημένη απορία τους και το ερώτημα για το ποιον τελικά θα πρέπει να λάβουν υπόψη τους, προκειμένου να αισθανθούν ασφάλεια για το εργασιακό τους μέλλον, την πολιτική ηγεσία ή τη διοίκηση της εταιρείας; Ένα άλλο εύλογο ερώτημά τους ήταν εάν η επεξεργασία των στοιχείων για το κατά την άποψη τους (των διοικούντων) «πλεονάζον προσωπικό» θα γίνει με βάση τη θέση του υπουργού για τα εργοστάσια που κλείνουν ή τη θέση της διοικήσεως ότι τα ΕΑΣ έχουν μέλλον και, τέλος, εάν ισχύει ο νόμος 3899/2010 ή το Μεσοπρόθεσμο και ο εφαρμοστικός νόμος σε σχέση με τις μετατάξεις. Επειδή προφανώς δεν υπήρξε απάντηση, οι εργαζόμενοι προέβησαν στην κατάληψη των γραφείων της εταιρείας στις 27 Ιουλίου, με αποτέλεσμα την επομένη η διοίκηση να εκδώσει ανακοίνωση με υπογραφή του προέδρου των ΕΑΣ κ. Στ. Ανδριάνη, με την οποία η κατάληψη αποδίδεται στο γεγονός ότι η διοίκηση δεν απάντησε στο υποβληθέν από τριμήνου ερώτημα των εργαζομένων εάν θα συνεχίσει ή όχι να τους χορηγείται -πέρα από τις λοιπές νόμιμες αποζημιώσεις- και η επί πλέον αποζημίωση συνταξιοδοτήσεως μέσω ασφαλιστικής εταιρείας. Παρακάτω, η ανακοίνωση αναφέρει ότι η διοίκηση θεωρεί «παράνομη και εντελώς αδικαιολόγητη» την κατάληψη, δεδομένου ότι: • Οι εργαζόμενοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι η εταιρεία αντιμετωπίζει πρόβλημα βιωσιμότητας, έχοντας συσσωρευμένα χρέη 1,2 δισ. ευρώ, και ότι ο κρατικός προϋπολογισμός είναι πολύ δύσκολο πλέον να συνεχίσει να εγγυάται νέους δανεισμούς από τις τράπεζες. • Παρά τις δυσκολίες δανεισμού, με πολύπλευρες προσπάθειες (η διοίκηση) εξασφάλισε τα αναγκαία ποσά για να πληρωθούν το επίδομα αδείας και το 80% της αποζημιώσεως του μηνός Αυγούστου, για τα οποία έχουν ενημερωθεί οι εργαζόμενοι. • Γνώρισε στους εκπροσώπους των εργαζομένων ότι το θέμα του ασφαλιστηρίου συμβολαίου είναι αρμοδιότητας του υπουργείου Άμυνας, το οποίο επεξεργάζεται νομικά το θέμα μαζί με το νέο μισθολόγιο της εταιρείας, με βάση τους νόμους 3891/2010 και 3899/2010. Η διοίκηση ανέφερε ακόμη ότι «οι λειτουργικές και οικονομικές επιπτώσεις από την κατάληψη και τη διακοπή λειτουργίας των γραφείων και των εργοστασίων της εταιρείας είναι πολύ σοβαρές, με κυριότερη (πέρα από την ασφάλεια αμυντικών θεμάτων) ότι έχει σταματήσει, λίγο πριν από το τέλος της, μία πολύμηνη διαδικασία εξασφάλισης δανείου με το οποίο θα χρηματοδοτηθεί η αγορά πρώτων υλών για την συνέχιση της παραγωγής, η εξόφληση ληξιπρόθεσμων οφειλών και από το οποίο βέβαια θα πληρωθούν οι εργαζόμενοι τους επόμενους μήνες, μέχρι να εισρεύσουν εισπράξεις από την παραγωγή». Διάψευση Η απάντηση των εργαζομένων σε ανακοίνωσή τους την επομένη, 29 Ιουλίου, διέψευσε τον κ. Ανδριάνη, εφ' όλων των ισχυρισμών και επιχειρημάτων του, σε σημείο που να δημιουργούνται απορίες για ποιον λόγο ο πρόεδρος των ΕΑΣ προέβη σε τέτοιες δηλώσεις. Συγκεκριμένως, οι εργαζόμενοι αποκαλούν ευθέως όλα τα παραπάνω στοιχεία της διοικήσεως απλά ψέματα, αναφέροντας τα εξής: • Η διοίκηση δεν εξασφάλισε «παρά μόνο τα χρήματα για το επίδομα αδείας (200 ευρώ!) και μας χρωστάνε τις αποδοχές για όλο τον μήνα Ιούλιο και τις αποδοχές .από την υποχρεωτική άδεια του Αυγούστου». Και προσθέτουν: Το μόνο που επιδιώκουν είναι να μας διώξουν σε άδεια για να είναι ελεύθεροι να οργανώσουν ανενόχλητα το ξεπούλημα. • Για το συμβόλαιο με την ασφαλιστική εταιρεία, «αφού προσπάθησαν με νύχια και με δόντια μας εξαναγκάσουν να γίνουμε αυτόχειρες και απέτυχαν, τώρα δηλώνουν ότι είναι αρμοδιότητα του υπουργείου Άμυνας η τήρηση του». Μόνο που «μέχρι χθες, δήλωναν οι ίδιοι και οι αρμόδιοι υπουργοί (κ. Μπεγλίτης και Σπηλιόπουλος) ότι αυτό είναι αρμοδιότητα του υπουργείου Οικονομικών!», προσθέτουν στη συνέχεια οι εργαζόμενοι. • Κατηγορούν τους εργαζομένους, λίγες ώρες μετά την κατάληψη, για την καθυστέρηση του δανείου, γιατί κρύβουν επιμελώς την αλήθεια: υπαίτιες για την καθυστέρηση του δανείου δεν είναι οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων, αλλά οι τράπεζες που δεν δέχονται πλέον την εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου... • Είναι αστείο να ισχυρίζονται ότι μερικές ώρες ή έστω και ημέρες κατάληψης της εταιρείας, αναφέρουν στη συνέχεια οι εργαζόμενοι, θέτουν σε κίνδυνο τη δυνατότητα της χώρας να έχει αυτονομία εφοδιασμού σε αμυντικό υλικό, τη στιγμή που σχεδιάζουν το ξεπούλημα της εταιρείας. Και καταλήγουν: «Μη φοβάστε! Όσο είμαστε εμείς οι 1.040 εργαζόμενοι, τίποτε δεν κινδυνεύει και τίποτε δεν χάνεται. Άλλοι κάνουν τη χώρα ξέφραγο αμπέλι στους ξένους, στρατηγέ Ανδριάνη». Η στήλη, που απέδωσε επακριβώς τις θέσεις των δύο πλευρών, δεν έχει σχόλια. Έχει, όμως, ένα ερώτημα: Θα ασχοληθεί, επιτέλους, κανείς σοβαρά -και κυρίως άμεσα- με το πρόβλημα των ΕΑΣ; Γιατί η κατάσταση αυτή μοιάζει με ένα ατέρμον ιατρικό συμβούλιο για τη θεραπεία ενός ετοιμοθάνατου, το οποίο φαίνεται ότι τελικά θα καταλήξει μετά την... κατάληξη του ασθενούς. (ΚτΕ 06/08/2011 - ΜΑΝΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ) (Σ.Λ.)

Περισσότερα »

Οι εταιρείες συμβούλων δικαιώνουν τους στρατιωτικούς

Τις παθογένειες των μετοχικών ταμείων και το αδιέξοδο των περικοπών επισημαίνει και η δεύτερη αναλογιστική μελέτη του 2010, που παραμένει (όπως και η πρώτη του 2006) στα συρτάρια των αρμοδίων... Την πλήρη δικαίωση των θέσεων της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Στρατιωτικών και των ορθών επισημάνσεων της στο θέμα της... παθογένειας και θεραπείας του Μετοχικού Ταμείου Στρατού αναδεικνύει η δημοσιοποίηση από την ομοσπονδία στοιχείων των δύο μελετών των εταιρειών συμβούλων (Deloitte Business Solutions Α.Ε., Hewitt Associates και American Apraisal). Οι δύο μελέτες, με την πρώτη συνταχθείσα το 2006 και τη δεύτερη τον Μάρτιο του 2010, λένε και πάλι τα αυτονόητα, αλλά παράλληλα αναδεικνύουν τη διαχρονική ανικανότητα της πολιτικής ηγεσίας να δώσει την εύλογη λύση που προτείνεται από τις μελέτες, σε ένα πρόβλημα που απασχολεί τις δεκάδες χιλιάδες οικογένειες των στρατιωτικών. Η δεύτερη μελέτη, που έγινε από τις εταιρείες Deloitte Business Solutions Α.Ε. και Hewitt Associates επί της παρούσης κυβερνήσεως (Μάρτιος 2010), αναφερόμενη στην κατάσταση των τριών μετοχικών ταμείων των Ε.Δ. (ΜΤΣ, ΜΤΝ και ΜΤΑ), κάνει τις εξής βασικές διαπιστώσεις: 1. Και οι τρεις φορείς παρουσιάζουν σημαντικότατα προβλήματα βιωσιμότητας βραχυπρόθεσμα ή μεσοπρόθεσμα. Ήδη το ΜΤΣ βρίσκεται στη φάση ρευστοποιήσεως της περιουσίας του, η οποία έχει μειωθεί σημαντικά. Οι άλλοι δύο φορείς (ΜΤΝ και ΜΤΑ) βρίσκονται πολύ κοντά σε αυτό το σημείο. 2. Τα δύο από τα τρία Μετοχικά Ταμεία (ΜΤΣ και ΜΤΝ) φιλοξενούν στις τάξεις τους το μεν ΜΤΣ ένα σημαντικό κομμάτι του προσωπικού της Ελληνικής Αστυνομίας (εργοδοτούμενο από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη), το δε ΜΤΝ το προσωπικό του Λιμενικού Σώματος (εργοδοτούμενο από υπουργείο Οικονομίας Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας). 3. Ένα πολύ μεγάλο μέρος των εσόδων των τριών ΜΤ προέρχεται από τα εξοπλιστικά προγράμματα και από την οικονομική δραστηριότητα των Ε.Δ. Τέτοιοι αντίστοιχοι πόροι δεν καταβάλλονται στο ΜΤΣ, από πλευράς του αρμόδιου υπουργείου, για τους αστυνομικούς. Μόνο από πλευράς του υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας υπάρχουν κάποιοι αντίστοιχοι πόροι προς το ΜΤΝ, προερχόμενοι από την οικονομική δραστηριότητα του Λ.Σ. Όμως, το ποσό των πόρων αυτών είναι εξαιρετικά μικρό και απέχει πολύ από το να αντιστοιχεί στο μέγεθος της συμμετοχής του προσωπικού του Λ.Σ. στο ΜΤΝ. Αποτέλεσμα της καταστάσεως αυτής είναι να μην υπάρχει εργοδοτική χρηματοδότηση για τους αστυνομικούς και τους λιμενικούς! 4. Οι παραπάνω πόροι που προέρχονται από εξοπλιστικά προγράμματα και από την οικονομική δραστηριότητα των Ε.Δ. δεν αποτελούν σταθερό έσοδο αφενός, αφετέρου δεν έχουν άμεση σύνδεση με την ασφαλισμένη βάση (συντάξιμες αποδοχές) και ως εκ τούτου αποτελούν παράγοντα ανασφάλειας για τους φορείς, θα ήταν πιο αποτελεσματικό ένα σύστημα εργοδοτικής εισφοράς, που θα στηριζόταν σε κάποιο ποσοστό των συντάξιμων αποδοχών των ασφαλισμένων. Έτσι, μία αύξηση του πλήθους των ασφαλισμένων (π.χ. μαζικές προσλήψεις ΕΠΟΠ) θα είχε ως αποτέλεσμα αντίστοιχη αυτόματη αύξηση των εσόδων. Σημείωση (δική μας): Το μέλλον των Ταμείων για την επόμενη δεκαπενταετία (2011-2025) διαγράφεται ακόμα πιο δυσοίωνο, μετά τον δραστικό περιορισμό των εξοπλιστικών δαπανών (περικοπή κατά 70%) από τον ΥΕΘΑ κ. Ε. Βενιζέλο (από τον οποίο θα προκύψει μία αντίστοιχη μείωση των πόρων των Ταμείων, κατά 70% επίσης) και την ακύρωση της αποφάσεως για πρόσληψη νέων ΕΠΟΠ (στο πλαίσιο της γνωστής θεωρίας «ίδια άμυνα με λιγότερα χρήματα»!). Μία κλασική δηλαδή περίπτωση αποφάσεων, που λαμβάνονται με βάση μία και μόνο παράμετρο (οικονομία σε έναν τομέα), αγνοώντας τις συνέπειές τους σε άλλες εξίσου σημαντικές παραμέτρους, τις οποίες θα κληθεί πάλι να αντιμετωπίσει, ούτως ή άλλως, το Δημόσιο... 5. Τα τρία ΜΤ, αν και ασφαλίζουν στρατιωτικούς (αλλά και μερικές άλλες κατηγορίες, αστυνομικούς κ.λπ.), οι οποίοι, ανεξάρτητα από τον κλάδο που ανήκουν, υπόκεινται στο ίδιο μισθολογικό καθεστώς, αλλά διαφέρουν ως προς τις παροχές των ασφαλιστικών καθεστώτων τους. Δεν έχουμε κατορθώσει να βρούμε μία επαρκή αιτιολόγηση αυτού του φαινομένου (!), επισημαίνει χαρακτηριστικά η μελέτη. Η μαύρη τρύπα • Σε επόμενο τμήμα της μελέτης, αφού επαναληφθεί ότι το ΜΤΣ και το ΜΤΝ έχουν ήδη υποστεί πολύ σημαντική οικονομική ζημία από τη μη καταβολή εργοδοτικής εισφοράς ή εργοδοτικής συμμετοχής από την πλευρά της Ελληνικής Αστυνομίας και του Λ.Σ., όλα αυτά τα χρόνια που οι κατηγορίες αυτές συμμετέχουν στα παραπάνω ΜΤ, αναφέρεται ότι, με έναν πρόχειρο υπολογισμό, η ζημία αυτή θα πρέπει να φτάνει τα 700 εκατ. ευρώ τουλάχιστον, μόνο για το ΜΤΣ! «Η ζημιά αυτή υπολογίζεται ως το συσσωρευμένο ποσό (μαζί με τόκους) της διαφοράς μεταξύ των εσόδων του ΜΤΣ, τα οποία προήλθαν από τις προσωπικές εισφορές των αστυνομικών, και των παροχών που καταβλήθηκαν για αυτούς, ως εκ της συμμετοχής τους στο ΜΤΣ επί πολλές δεκαετίες», επισημαίνει η μελέτη. Ιδού, λοιπόν, η καρδιά του προβλήματος που η πολιτική ηγεσία εξακολουθεί να αγνοεί... • Σε άλλο της σημείο η μελέτη αναφέρει ότι οι καταβαλλόμενες προσωπικές εισφορές από τους αστυνομικούς και τους λιμενικούς σε καμία περίπτωση δεν επαρκούν από μόνες τους, για να καλύψουν το κόστος των παροχών (ιδιαίτερα των συντάξεων). Το κόστος των παροχών είναι πολύ σημαντικό και απαιτεί πρόσθετους σημαντικότατους πόρους. • Μία ουσιαστική επισήμανση της μελέτης αναφέρεται στην αναγκαιότητα του διαχωρισμού ανόμοιων ομάδων. Επεξηγώντας την πρόταση αυτή, η μελέτη διευκρινίζει ότι, τυπικά, οι αστυνομικοί υπάγονται στις ίδιες γενικές ρυθμίσεις με τα μέλη των Ε.Δ., σε ό,τι αφορά τους όρους συνταξιοδοτήσεως (Κώδικας Πολιτικών και Στρατιωτικών Συντάξεων). Όμως, στην πράξη αποδεικνύεται ότι οι αστυνομικοί συνταξιοδοτούνται γρηγορότερα από τους στρατιωτικούς. Η πραγματικότητα αυτή αποτελεί έναν πρόσθετο επιβαρυντικό παράγοντα για το ΜΤΣ, στο οποίο υπάγονται. Αν σε αυτό προστεθεί και η έλλειψη εργοδοτικής εισφοράς από την πλευρά της Αστυνομίας, τότε το πρόβλημα λαμβάνει καταστροφικές διαστάσεις για το ΜΤΣ, επισημαίνει η μελέτη. • Στη συνέχεια σημειώνει και ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο (όπως το χαρακτηρίζει) σημείο διαφοροποιήσεως των αστυνομικών από τους στρατιωτικούς: Οι αστυνομικοί έχουν ενεργό συνδικαλισμό, πράγμα που φέρνει σε μειονεκτική θέση τους στρατιωτικούς και κάνει προβληματική τη συμβίωσή τους κάτω από έναν κοινό ασφαλιστικό φορέα. «Εφόσον έχει κριθεί ότι υπάρχουν σημαντικότατοι λόγοι, για τους οποίους δεν πρέπει να αναπτυχθεί ένα συνδικαλιστικό κίνημα στον χώρο των Ε.Δ., τότε θα πρέπει η πολιτεία να δείξει τη σύνεση που απαιτείται σε αυτό το τόσο ευαίσθητο σημείο και να μη βάζει κάτω από την ίδια (ασφαλιστική) στέγη αυτές τις δύο ομάδες» (σ.σ.: Υπενθυμίζεται ότι, όταν πέρυσι ο κ. Βενιζέλος προέβη στη διατύπωση μιας τέτοιας απόψεως, την οποία υποστήριξε με πλήρη τεκμηρίωση και η στήλη, ξεσηκώθηκαν οι συνδικαλιστές της Αστυνομίας και τον ανάγκασαν να τα μαζέψει). Μέτρα τώρα! Για τους παραπάνω λόγους, τους οποίους θεωρούμε ιδιαίτερα σημαντικούς, συνεχίζουν οι συντάκτες της μελέτης, θα πρέπει το συντομότερο δυνατό να διαχωριστούν, από ασφαλιστικής πλευράς, οι αστυνομικοί από τους στρατιωτικούς, προσθέτοντας ότι ως έναν σημαντικό βαθμό τα ίδια ισχύουν και για την περίπτωση των λιμενικών που φιλοξενούνται στο ΜΤΝ. Με τον ανάλογο ορθολογισμό, η μελέτη καλύπτει και άλλα σημεία της παθογένειας των Ταμείων, όπως για τα επικουρικά ταμεία των ασφαλισμένων της ΕΛΑΣ και του Ε.Σ., προτείνοντας εύλογες λύσεις. Τι γίνεται με τις μελέτες αυτές που, φυσικά, πληρώθηκαν; Η πρώτη μένει στα συρτάρια επί πέντε χρόνια, όπως και η δεύτερη (του 2010), η οποία είναι και αυτή στα συρτάρια επί 15 μήνες, όπως επισημαίνει σε ανακοίνωσή της η Πανελλήνια Ομοσπονδία Στρατιωτικών (1η Ιουνίου). Τι εφαρμόζεται στην πράξη, αντί να υιοθετηθούν οι προτάσεις τους; Το γνωστό παραμύθι του «εξορθολογισμού», του «νοικοκυρέματος», της «διασώσεως των Ταμείων από την κατάρρευση» και λοιπά που κατάντησαν πλέον γραφικά, καταφυγή δηλαδή στη γνωστή τακτική του ψαλιδίσματος παροχών, αυξήσεως εισφορών κ.λπ. (ΚτΕ 11/06/2011 - ΜΑΝΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ) (Σ.Λ.)

Περισσότερα »