«Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν;»

Της ΝΑΝΣΙΑΣ ΚΩΣΤΑΡΑ Κάνοντας το σχετικό ρεπορτάζ και επιμένοντας να μην εγκαταλείπω την προσπάθεια αποκατάστασης του ηθικού δικαίου όσον αφορά την οικογένεια των στρατιωτικών, κατέληξα ότι... ο υπουργός κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια να εκλείψουν οι εις βάρος τους αδικίες. Χωρίς διόλου να αμφισβητώ την πηγή μου, αρκούμαι να πω ότι, εντέλει, ακόμη και αυτό δεν είναι αρκετό! Η επιθυμία και η εξάντληση κάθε προσπάθειας σε επίπεδο εισήγησης είναι προφάσεις εν αμαρτίαις. Αρκετά πια με τα λόγια συμπαράστασης και το «χτύπημα στην πλάτη» ως ένδειξη κατανόησης. Η αναγνώριση του έργου των στρατιωτικών μας δεν σημαίνει πλέον πομφόλυγες, φληναφήματα και εγκωμιαστικούς λόγους με αφορμή τις εθνικές επετείους. Πραγματική αναγνώριση σημαίνει πολιτική βούληση με πράξεις νομοθετικές που θα τους αποκαθιστούν. Και, σε τελευταία ανάλυση, αναγνωρίζει η ελληνική πολιτεία, επί του πρακτέου, τον ρόλο τους ή μόνο όσο τους έχει ανάγκη «τα κουτσομπαλώνει» και όταν αποστρατευτούν τους «σκοτώνει σαν τα γέρικα άλογα»; Και τα ερωτήματα παραμένουν: Γιατί οι μισθοί και οι συντάξεις των στρατιωτικών υπέστησαν τόσο μεγάλες μειώσεις; Ήταν αυτές οι μειώσεις αντίστοιχες με τις υπόλοιπες περικοπές των μισθολογίων του δημόσιου τομέα; Γιατί οι απόστρατοι, πέρα από τις περικοπές που υπέστησαν σε όλες τις συντάξεις (5%, 10%, 20%), υπέστησαν και επιπλέον μείωση από την αλλαγή προς το χειρότερο του μισθού του ανθυπολοχαγού των εν ενεργεία, καθώς και των συντελεστών του κάθε βαθμού; Αυτό που είναι απίστευτο είναι ότι, με αφορμή το νέο μισθολόγιο που κατέληξε σε μειώσεις μέχρι και 50% σε όλο τον δημόσιο τομέα, δεν εξαιρέθηκαν οι απόστρατοι από τις περικοπές 5%, 10% ή και 20%, που κλήθηκαν να επωμισθούν όλοι οι συνταξιούχοι της χώρας. Είναι δίκαιο να βλέπεις συνταξιούχους με λιγότερα ένσημα, καλύτερες συνθήκες εργασίας και ζωής να αντιμετωπίζονται το ίδιο ή και ευνοϊκότερα από αυτούς των οποίων οι προσωπικές θυσίες που απαιτήθηκαν ξεπερνούσαν κάθε νοητή υπέρβαση; Οι απόστρατοι μας δεν είναι αυτοί που συμμετείχαν σε πολέμους, τον ελληνοϊταλικό, τον ελληνογερμανικό ή αυτόν της Κορέας; Αυτοί δεν ήταν που πολέμησαν στην Κύπρο κατά την εισβολή του «Αττίλα» και έζησαν από κοντά τη διχοτόμηση του νησιού; Αυτοί δεν ήταν στην πρώτη γραμμή στις ελληνοτουρκικές κρίσεις το '87 («Σισμίκ») και το '96 στα Ίμια; Αυτοί δεν είναι που κάνουν χρόνια τώρα απλήρωτα οκτάωρα σε ασκήσεις, νυχτερινά, επιφυλακές κ.λπ.; Αυτοί δεν είναι που στις μεγάλες φυσικές καταστροφές βάζουν τα στήθη τους για να προστατέψουν τον πολίτη; Σε ποιους, λοιπόν, γυρνάει την πλάτη η πολιτεία; Σε ποιους επιτρέπει να φανεί το ανάλγητο πρόσωπο της τεχνοκρατικής εξουσίας; Σε αυτούς που η προσφορά τους υπερβαίνει κάθε μέτρηση του κ. Στουρνάρα και κάθε μνημονιακή επιταγή; Ποιες αξίες τελικά υπηρετεί και εξυπηρετεί; Με σεβασμό σε όλους όσους εμπιστευτήκαμε, εμπιστευόμαστε και θα εμπιστευόμαστε τη ζωή και την ασφάλειά μας. ΥΓ.: Εκτιμάται ως θετική η πρωτοβουλία για τα στεγαστικά δάνεια των στρατιωτικών. Ας είναι μόνο η αρχή. (Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΥΡΙΟ 19/01/2013 – ΝΑΝΣΙΑ ΚΩΣΤΑΡΑ)