Θύματα πολέμου

Η θυσία τριών νέων στο πεδίο βολής και οι σκοπιμότητες Τρεις νέοι άνθρωποι, που είχαν τάξει τη ζωή τους στην υπηρεσία της πατρίδας, έχασαν χθες τη ζωή τους στο πεδίο βολής. Μια θυσία που θα... περάσει στην Ιστορία ως «ατύχημα», αλλά που στην πραγματικότητα είναι «απώλειες πολέμου». Θα μου πείτε «και τι θα γίνει αν στους οικείους των νεκρών απονεμηθεί τιμητική σύνταξη;». Δεν πιστεύω ότι αυτό θα απαλύνει τον πόνο τους, αλλά η Πολιτεία οφείλει να πράξει το καθήκον της. Την ώρα που οι «κοπανατζήδες» και οι «τρελοχαρτάδες» επιδίδονται σε «αντάρτικο πόλης» ή πετάνε μολότοφ στους αστυνομικούς, κάποιοι άλλοι, τους οποίους δεν σπεύδει να στηρίξει στρατιά συγκεκριμένων δικηγόρων ούτε μάρτυρες υπεράσπισης από κοινοβουλευτικά κόμματα, προετοιμάζονται για να αντιμετωπίσουν τον εχθρό, όποτε και αν χρειαστεί. Και -για σκέψου!- οι άνθρωποι αυτοί παίζουν τη ζωή τους «κορόνα γράμματα» αντί πινακίου φακής, με μισθούς-ψίχουλα και με τη μετάθεση να κρέμεται πάνω από το κεφάλι τους. Γι’ αυτό σας λέω, είμαστε ένα κράτος που δεν έχει μέτρο, δεν έχει ισορροπία, δεν είναι δίκαιο. Από κάθε άποψη, είναι αδικημένοι οι στρατευμένοι και οι στρατιωτικοί. Δεν είναι μόνο οι μισθοί - είναι η αδικία, την οποία αισθάνονται στο πετσί τους. Τρεις μέρες στην Ασφάλεια και οι αστυνομικοί δεν μπορούσαν να φωτογραφίσουν τον «επαναστάτη» ούτε να του πάρουν αποτυπώματα. Γνωρίζουν ότι, αν «ξεφύγουν» λίγο από το «με το “σεις” και με το “σας”», που τους έχει επιβάλει εκείνη η μερίδα του Τύπου η οποία συμφωνεί με το «μπ@τσ@ι, γ@@ρ@@νι@, δ@λ@φ@ν@ι», θα αντιμετωπίσουν όχι μόνο τον διασυρμό με δημοσιεύματα του στιλ «Αμπου Γκράιμπ στη ΓΑΔΑ» ή «Γκουαντάναμο και βασανιστήρια», αλλά εν συνεχεία θα βρεθούν ενώπιον της φοβικής δεξιάς ηγεσίας του υπουργείου, η οποία συλλαμβάνει μεν τους τρομοκράτες, αλλά... Για να λέμε την αλήθεια, η χώρα έχει χάσει τελείως το μέτρο. Οι τρομοκράτες, που βάζουν βόμβες, θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή ή σκοτώνουν αθώους, τους οποίους θεωρούν «παράπλευρες απώλειες», έχουν όλα τα δικαιώματα και αντιμετωπίζονται σχεδόν σαν «αιχμάλωτοι πολέμου». Δολοφόνοι και ληστές καταδικάζονται σε ποινές «ευρωπαϊκές», αλλά ισχύουν ακόμη στη χώρα νόμοι του... 1940 και του 1950 που προβλέπουν ποινές εξοντωτικές για αδικήματα τα οποία στην Ευρώπη αντιμετωπίζονται εξωδικαστικά ή ως πταίσματα, το πολύ δε ως πλημμελήματα! Κάποια στιγμή ας βάλουμε μέτρο στη δημόσια ζωή. Ας αρχίσουμε από τα χθεσινά θύματα στο πεδίο βολής. Είναι θύματα πολέμου, αφού έχασαν τη ζωή τους κατά την εκτέλεση του καθήκοντος. Κάποια στιγμή ας αποφασίσουμε να κάνουμε αυτό που προστάζει η λογική και όχι η σκοπιμότητα. (ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ 08/10/2014 – Η ΑΚΙΣ) __________________ Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας. Ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΟ!