Όργιο μυστικής διπλωματίας στο Αιγαίο

Υπάρχει μυστική διπλωματία; Ναι. Αυτό συνάγεται από τον έντονο εκνευρισμό που επιδεικνύει το ελληνικό ΥΠΕΞ, καθώς πλέον οι εφημερίδες συνθέτουν κομμάτι-κομμάτι το «ενεργειακό» πάζλ στο Αιγαίο. Όπως επίσης αποδεικνύουν οι δημόσιες τοποθετήσεις Τούρκων αξιωματούχων, η κατάληξη θα είναι, σύμφωνα με τα όσα «μαγειρεύει» η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η συνεκμετάλλευση. Στο όνομα της «ειρήνης», που με αυτόν τον τρόπο... θέλουν να υπογράψουν οι διεθνιστές και «κοσμοπολίτες» θιασώτες του ραγιαδισμού που κατοικοεδρεύουν στο Μέγαρο Μαξίμου και στη Ζαλοκώστα. Κινούμαστε, αλλά για λογαριασμό ποιανού; Μάθαμε λοιπόν ότι στη Βουλή, ο υφυπουργός περιβάλλοντος Γ. Μανιάτης ανακοίνωσε τη σύσταση φορέα που θα αναλάβει τις διαδικασίες παραχώρησης των δικαιωμάτων έρευνας και (συν)εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων στην Ελλάδα. Κι όλα αυτά λίγο μετά τις ανακοινώσεις που κατέγραφαν την ύπαρξη μεγάλου κοιτάσματος φυσικού αερίου νότια της Κρήτης, αλλά και την ύπαρξη μεγάλων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, ανάλογων με αυτό του Πρίνου, σε πολλές περιοχές του Αιγαίου. Ο λόγος για πετρέλαια, η εκμετάλλευση των οποίων θα μπορούσε να λύσει τα οικονομικά προβλήματα της χώρας μας, αλλά και να προκαλέσει μια «έκρηξη» στην ανάπτυξη της. Το καλό είναι ότι υπάρχουν κοιτάσματα και σε περιοχές όπου η Άγκυρα δεν μπορεί να εγείρει απαιτήσεις (αν και με αυτούς που μας κυβερνούν, ποτέ δεν ξέρεις...), όπως είναι η Δυτική Ελλάδα και το Ιόνιο. Το Βόρειο Ιόνιο, η Ήπειρος, η Αιτωλοακαρνανία, ο Πατραϊκός Κόλπος, ο Μεσσηνιακός Κόλπος, η ευρύτερη περιοχή των Γρεβενών και της Θεσσαλονίκης, αλλά και η Δυτική Θράκη, είναι περιοχές όπου τα αποτελέσματα των πρώτων ερευνών, ήταν τουλάχιστον ενθαρρυντικά. Η Αθήνα «φοβάται» την Άγκυρα Φυσικά, το στοίχημα» είναι πολύ μεγαλύτερο στη γνωστή ως «λεκάνη του Ηροδότου» στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου υπάρχουν τεράστια κοιτάσματα φυσικού αερίου (οι ειδικοί μιλάνε για 15 τρις κυβικά μέτρα), που θα μπορούσαν να καλύψουν τις ανάγκες της Γηραιάς Ηπείρου για πολλές δεκαετίες. Οι Κύπριοι έχουν ήδη κινητοποιηθεί, καθώς έχουν αντιληφθεί το διακύβευμα και κινούνται στην κατεύθυνση του ορισμού της ΑΟΖ. Δεδομένου ότι εκεί τα θαλάσσια σύνορα δεν υπάρχουν και η κατάσταση είναι παραπάνω από ασαφής (αφήνοντας πολύ ζωτικό χώρο για «πρωτοβουλίες» διαφόρων τύπων), μεγάλο είναι το ενδιαφέρον των Τούρκων και των Ισραηλινών, με την Ελλάδα να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου και την ηγεσία της να μην κινείται, για να μην «εκνευρίσει» την Άγκυρα. Μαξίμου της συμφοράς... Σε μια εποχή που υπάρχει πλήρης γεωπολιτική αναδιάταξη και όπου ο ενεργειακός χάρτης θα κρίνει πάρα πολλά και κυρίως την ισχύ των κρατών, η Αθήνα είτε αδρανεί, είτε κινείται σε μια ανεξήγητα «συγκαταβατική», έναντι της Άγκυρας, βάση. Το ερώτημα που προκύπτει εδώ, είναι το εξής: υπάρχει παρασκηνιακή απόφαση για συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο; Όπως όλα δυστυχώς δείχνουν, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει μπει σε μια λογική συνεκμετάλλευσης του εθνικού μας πλούτου, εξ ου και η «πρεμούρα» της να επισπεύσει την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ. Τότε, στο πλαίσιο του «ενιαίου ευρωπαϊκού χώρου», πολλά θα μπορούν να δικαιολογηθούν... Το νέο «status» της Τουρκίας Ανάμεσα στα απόρρητα έγγραφα του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ που προέβαιναν σε κρίσεις για ξένους ηγέτες, κάποια αφορούσαν τον Τούρκο πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν και τον υπουργό Εξωτερικών της κυβέρνησης του, Αχμέτ Νταβούτογλου. Για τον Ερντογάν, αναφέρεται ότι δέχεται ισλαμικές επιρροές από τους συμβούλους του (αλλά και ότι έχει κοτώ λογαριασμούς στην Ελβετία) και για τον Νταβούτογλου ότι ασκεί τη μεγαλύτερη ισλαμική επιρροή στον Τούρκο πρωθυπουργό. Θα είναι λάθος να περιορίσουμε αυτές τις επιρροές σε καθαρό θρησκευτικό πεδίο. Η Τουρκία δεν υπήρξε ποτέ σκληρό φονταμεταλικό κράτος, όπως είναι το Ιράν ή η Σαουδική Αραβία. Αντίθετα, υπήρξε ένα κράτος ή μια αυτοκρατορία, όπως η Οθωμανική, που ήταν ανεκτικό προς τις άλλες θρησκείες. Αυτοί που πρόβαλαν και προβάλλουν εμπόδια στη λειτουργία των άλλων εκκλησιών υπήρξαν οι κεμαλιστές, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την εκδίωξη του ελληνικού στοιχείου και την επίθεση εναντίον της απρόσκοπτης λειτουργίας του Πατριαρχείου (προνόμια που είχε παραχωρήσει η Οθωμανική Αυτοκρατορία), αλλά και την κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων του. Μάλιστα, η κυβέρνηση Ερντογάν δείχνει τη διάθεση να αποκαταστήσει κάποιες από τις αδικίες. Παράλληλα όμως, στα έγγραφα γίνεται και αναφορά στην αντιισραηλιτική στάση του Τούρκου πρωθυπουργού. Εδώ όμως βρίσκεται και η πραγματική αιτία του νέου πολιτικού προσανατολισμού της Τουρκίας. Εμπόδιο για τον Ερντογάν κεμαλιστές και Ισραήλ; Όλοι γνωρίζουμε ότι ο Νταβούτογλου είναι ο θεωρητικός της ανασύστασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εμπόδιο προς αυτή την κατεύθυνση είναι οι Εβραίοι, που χρεώνονται στους ντονμέδες επαναστάτες Νεότουρκους. Από τον Κεμάλ και μετά, η Οθωμανική Αυτοκρατορία συρρικνώθηκε μπήκε στην υπηρεσία του Ισραήλ. Στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έμεινε ουδέτερη κι έγινε η πύλη διοχέτευσης των Εβραίων, που ήθελαν να πολεμήσουν για τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ. Από τότε, Ισραήλ και Τουρκία προχώρησαν σε στενή συνεργασία, που εκφράστηκε με μια σειρά συμφωνιών, ακόμα και στενής στρατιωτικής συνεργασίας. Ουδέποτε το Ισραήλ, μετά την εισβολή του «Αττίλα» στην Κύπρο, ψήφισε εναντίον της Τουρκίας στον ΟΗΕ, ή πιο ουσιαστικά, ποτέ δεν είχε πάρει το μέρος των Ελλήνων. Όμως ο Ερντογάν και πιο πολύ ο Νταβούτογλου, γνωρίζουν ότι με εξάρτηση από το Ισραήλ, η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν αναβιώνει, αφού η ύπαρξη ισχυρού χωροφύλακα σε μια περιοχή βάζει εμπόδια στα σχέδια του διεθνούς σιωνισμού. Επίθεση κατά των ελληνικών συμφερόντων Έτσι μεθοδικά ξεκίνησαν οι τουρκικές κυβερνήσεις να προετοιμάζουν το έδαφος. «Πριόνισαν» τη δύναμη των κεμαλιστών στο στρατό και απέκτησαν δικά τους ισχυρά ερείσματα. Δεν θα υπήρχαν τόσες πολλές φυλακίσεις ανωτάτων, μεσαίων και κατώτερων αξιωματικών, χωρίς πλάτες μέσα στο ίδιο το στράτευμα. Ανασύσταση όμως της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σημαίνει πρώτα από όλα εξάρτηση των Βαλκανίων. Προς αυτήν την κατεύθυνση έστρεψαν τις προσπάθειες τους οι Τούρκοι και φαίνεται να έχουν καταφέρει πολλά. Έχουν εξασφαλίσει ισχυρή ναυτική και στρατιωτική παρουσία με βάσεις στην Αλβανία και στα Σκόπια, ενώ έχουν αναγνωριστεί σαν προστάτες τους. Η Τουρκία επιτίθεται συνεχώς εναντίον των ελληνικών συμφερόντων. Δεν αμφισβητείται μόνον η κυριαρχία μας στο Αιγαίο, όπου η συνδιαχείριση του υποθαλάσσιου πλούτου, σε συνδυασμό με την ανάληψη του επιχειρησιακού ελέγχου, θα φέρουν την Ελλάδα σε σχέση εξάρτησης. Κυρίως έχει θέσει θέμα Θράκης, που είναι δυνατόν να της δώσει ακόμα και εδαφική επέκταση σε βάρος της χώρας μας, με την ισχυροποίηση της μειονότητας, καθιστώντας την Άγκυρα κυρίαρχη. Στην ουσία, οι πρόσφατες συμφωνίες με την Ρωσία εκεί αποσκοπούν. Αν σήμερα φαίνεται να μην ασκεί πιέσεις στην Βουλγαρία, αυτό έχει να κάνει με το ότι η τελευταία δεν έχει έξοδο προς τη θάλασσα και δεν είναι ανταγωνίστρια χώρα στο Αιγαίο. Εύκολα λοιπόν μπορεί να τη στριμώξει. Αν μάλιστα χάσει και μια δεσπόζουσα θέση στην προμήθεια ενέργειας της Ευρώπης, όπως με την μη δημιουργία του αγωγού Μπουργκάς Αλεξανδρούπολης, τότε θα ενεργοποιήσει και τη μειονότητα της γειτονικής χώρας, που έχει αναγνωριστεί ως «τουρκική». Η τουρκική διπλωματία έχει μάθει να εκμεταλλεύεται τις διεθνείς αντιθέσεις, η δική μας κοιμάται τον ύπνο του αδίκου προς τον ελληνικό λαό. (Ε.Κ. – Σ.Λ.)