Η Δημοκρατία του φόβου

Η κυβέρνηση όταν ξαφνικά (!) διαπίστωσε ότι «λεφτά δεν υπάρχουνε», σκέφτηκε κάτι πολύ απλό. Να φοβίσει τους Έλληνες. Έτσι θα ήταν πιο εύκολο να δεχτούν όλοι τις περικοπές, να περιοριστούν οι σπατάλες, να πολεμηθεί η φοροδιαφυγή, να κυνηγηθούν οι κλέφτες… Και πράγματι τους τελευταίους τρεις μήνες η επιχείρηση φόβος πήγε πολύ καλά. Δείτε τα πρωτοσέλιδα, δείτε τους κεντρικούς δρόμους των πόλεων τα βράδια, δείτε τα λουκέτα… Προστέθηκε και ο δράκος του ΔΝΤ και μαζεύτηκαν και οι πλέον ατρόμητοι. Όχι βέβαια ότι δεν υπήρχε λόγος να φοβηθούμε… Η οικονομία μας ήταν στα κακά της χάλια και η ηθική τους συστήματος σάπια. Γι’ αυτό άλλωστε ο φόβος που έσπειραν οι κυβερνητικοί βρήκε έδαφος στην κοινωνία. Πολλοί θα σου πουν ότι δεν υπήρχε και άλλος δρόμος. Και ότι οι κοινωνίες, αν δεν φοβηθούν δεν θα συμμαζευτούν. Μήπως όμως η «δόση φόβου» έχει αρχίσει να είναι «κακή»; Μήπως η κυβέρνηση πρέπει να προσθέσει και τίποτα καινούργιο στο ρεπερτόριο της; Ο Πρωθυπουργός στη συζήτηση για το ασφαλιστικό είπε ότι «αν πάμε καλά» οι συνταξιούχοι θα πάρουν τα λεφτά τους πίσω. Δεν είναι αυτό όμως που περιμένει μια κοινωνία για να αναθαρρήσει. Χρειάζονται ένα εθνικό σχέδιο που θα συμπεριλάβει την αναδιάρθρωση του Δημοσίου, την Πράσινη ανάπτυξη, τον περιορισμό του γραφειοκρατικού Κράτους, την επέκταση του κοινωνικού Κράτους, την ανάπτυξη του Ίντερνετ, την ολοκλήρωση αναπτυξιακών έργων του Δημοσίου, την διευκόλυνση της υγιούς επιχειρηματικότητας… Ένα σχέδιο με ημερομηνίες, στόχους, κέρδη. Αντίστοιχο με αυτό του φόβου που οικοδόμησε η κυβέρνηση πολλές φορές χωρίς μέτρο. (Σ. Θεοδωρακης - www.protagon.gr) Αυτό το κείμενο αντικατοπτρίζει όσα πιστεύω κι εγώ, με όπλο τον φόβο προχωράνε παίρνοντας όλο και χειρότερα μέτρα. Τον φόβο του εργαζόμενου ότι αύριο δεν θα έχει εργασία. Τον φόβο του συνταξιούχου ότι θα του κοπεί η σύνταξη. Τον φόβο της νοικοκυράς ότι δεν θα μπορεί να θρέψει τα παιδιά της. Τον φόβο όλων μας για μια μελλοντική πορεία δυσκολότερη από αυτή που εκείνοι προγραμματίζουν για μας. Με τον φόβο κυβερνάνε, με ψέματα, με υποσχέσεις που δεν πρόκειται ποτέ να επαληθευτούνε προφητείες ότι οι δύσκολες μέρες θα τελειώσουν σύντομα όταν το ξέρουν ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Ένας λαός που φοβάται να βγει στις πόλεις να περπατήσει, να κατεβεί σε διαδηλώσεις, να μιλήσει, να αντιδράσει, να ζήσει τελικά. Αυτή είναι η ζωή που θέλουν για μας, πιόνια στα σχέδια τους, έρμαια των τραπεζιτών, να αυτοκτονούμε από την έλλειψη κοινωνικού κράτους, να πληρωνόμαστε πενταροδεκάρες και να πληρώνουμε τα χρέη τους. Ο διαχειριστής μας εντολοδόχος άλλων, εφαρμόζει επάνω μας ακριβώς το μοντέλο της λέσχης Μπίλντερμπεργκ, αυτή η κρίση δεν θα έχει τέλος, όσα γίνονται είναι μόνο η αρχή. Εφόσον δεχτήκαμε χωρίς παράπονο όλα τα αρχικά του σχέδια τώρα ξέρει ότι είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε ότι ακόμη υπάρχει στο πρόγραμμα. Το 2011 και το 2012 είναι δυσκολότερες χρονιές σύμφωνα με το μνημόνιο του ΔΝΤ, το έχει πει στον λαό κανείς από αυτούς? Χθες άκουσα ότι σκέπτονται ακόμη και την μείωση του επιδόματος ανεργίας «σε ύψος που να εγγυάται την αξιοπρεπή διαβίωση» .....450 ευρώ είναι τώρα ....πόσα χρειάζεται κάποιος για να έχει αξιοπρεπή διαβίωση? Γιατί δεν μιλάνε για αξιοπρεπή θάνατο τότε? Την ίδια ώρα που αυξάνουν την επιδότηση των κομμάτων από το κράτος κατά 30%, την ίδια ώρα που εκείνοι με τον έναν η τον άλλον τρόπο καταφέρνουν και παίρνουν τις μειώσεις των μισθών τους από επιτροπές. Πάρτε το χαμπάρι, οι μόνοι που θα πληρώνονται σε λίγο είναι αυτοί και οι συγγενείς τους που τους έχωσαν στην Βουλή. Οι υπόλοιποι θα ζούμε με τον φόβο του αύριο, τον φόβο του σήμερα, τον φόβο μην ξυπνήσουμε και βρεθούμε κι εμείς νεκροί από αγνώστους. Αυτή είναι η δημοκρατία μας πλέον. Οι κλέφτες και οι δολοφόνοι. (Πηγή)