Εργατοπατεράτα...

Έχω τη χειρότερη των εντυπώσεων για το συνδικαλισμό στην Ελλάδα και κυρίως για τους εργατοπατέρες, κοινώς εργατοπατεράτα, αφού δεν λειτουργούν συνδικαλιστικά αλλά συνδικαληστρικά. Πλέον, γνωρίζω καλά ότι... ο συνδικαλισμός είναι καθοδηγούμενος, τα μέλη των σωματείων είναι άβουλα προβατάκια, οι ηγεσίες περιμένουν με τη σειρά την υπουργοποίησή τους. O Κουτρουμάνης π.χ. δεύτερος νεκροθάφτης στο Ασφαλιστικό, κοντάρι του Λοβέρδου. Κατάλαβε κανείς το ρόλο του; Κραύγαζε επί Ν.Δ. και στη συνέχεια έβαλε γυαλιστερό κοστούμι. Συνδικαλιστής του ΠΑΣΟΚ, έβαλε ως βουλευτής τρικλοποδιά στους πρώην συντρόφους τους για να προωθήσει το πλέον αντιλαϊκό νομοσχέδιο των τελευταίων χρόνων. Μέγας συνδικαλιστής και ο Χρ. Πρωτόπαπας, είναι αυτός που με τον τρόπο του με ανάγκασε να κάνω τη ΓΣΕΕ ΧΣΕΕ, έχω τις καλύτερες αναμνήσεις από τότε που, δικαίως ή αδίκως, τον κατηγορούσαν για ένα σπίτι. Μετά, άλλοι πήραν καλύτερα σπίτια. Σήμερα τάχα ζητά αλλαγές, φωνάζει στα τηλεοπτικά παράθυρα και μάλλον τον χρησιμοποιούν στο κόμμα ως εισηγητή χωρίς αιτία. Επαναστάτης πάντως, δεν είναι. Τελικώς, κανείς δεν σκύβει καλύτερα το κεφάλι και τη μέση από τον εργατοπατέρα, το συνδικαλιστή, τον απόλυτο. Πέρασαν πολλοί από τη ζωή μας, ευθύνονται πολλοί από αυτούς για τη σημερινή ασχήμια της ζωής μας. Η δική τους ζωή, όμως, είναι μια χαρά. Βλέπω αυτόν του ΚΚΕ με το βαμμένο μαλλί, λιμενοπατέρας του Πειραιά, δεν εργάζεται, είναι μόνο συνδικαλιστής, έχει ακριβό αυτοκίνητο, ακριβό χρωμοσαμπουάν, ντύνεται ακριβά, κάνει πρόβα για έδρανο. Βλέπω και τους άλλους. Συνδικαλιστές του βουνού και του κάμπου. Ίδιοι όλοι. Γαρύφαλλο στ’ αφτί και φιλοδοξία στο μάτι. Γυαλίζει! Διψά για εξουσία. Ψάχνουν για κορόιδα, στρατολογούν. Στρατιές συνδικαλιστών τραγουδούν «πέσαμε θύματα αδέλφια εμείς». Τελικώς για να γίνεις από εργατοπατέρας υπουργός, χρειάζονται μόνο εργατοπατεράτα. Δύο τρεις τάχα αντιρρήσεις, σε πλευρίζουν, σου τάζουν, το βουλώνεις, ορκίζεσαι υπουργός! (του Άγγελου Πυριόχου στον Αδέσμευτο Τύπο) (Πηγή)