Όταν αποτιμώνται τα σύμβολα

Συνέβη πριν από κάποιες εβδομάδες. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Πεταλωτής, επισκέφθηκε κάποια μονάδα Ειδικών Δυνάμεων. Ήταν μία τυπική επίσκεψη σαν αυτές που συνηθίζουν να κάνουν οι πολιτικοί. Στα πλαίσια… της επισκέψεως αυτής, ο επικεφαλής του σχηματισμού έδωσε σαν αναμνηστικό έναν πράσινο μπερέ και ένα μαχαίρι καταδρομών. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος το έλαβε με μεγάλη χαρά προφανώς, και εν συνεχεία μετέβη για διακοπές σε χιονοδρομικό κέντρο στην... Τουρκία. Πάλι θα πουν κάποιοι τι κάθεσαι και ασχολείσαι. Και όμως. Η επίσκεψη σε μία μονάδα Ειδικών Δυνάμεων, είναι από μόνη της κάτι το ιδιαίτερο. Όταν περνάς την πύλη στρατοπέδου στο οποίο εκπαιδεύονται καταδρομείς, που είναι αν μη τι άλλο οι καλύτεροι των καλύτερων, ειδικά σε μία εποχή που κυριαρχεί το μέτριο και το ευτελές, όταν βρίσκεσαι κοντά σε ανθρώπους που δεν πήγαν εκεί γιατί έπρεπε αλλά γιατί το ήθελαν, γιατί η κοσμοαντίληψη τους είναι διαφορετική από αυτή των άλλων αξιωματικών και στρατιωτών του υπόλοιπου στρατεύματος, πρέπει να έχεις συναίσθηση του που πηγαίνεις και σε ποιους απευθύνεσαι. Απευθύνεσαι στους λοκατζηδες του Γράμμου, στους πρώτους που πάτησαν το Βίτσι. Απευθύνεσαι στους μαχητές της Κύπρου, στους πολεμιστές όλων των Μοιρών Καταδρομών που προκάλεσαν τεράστια πλήγματα στον μογγόλο εισβολέα. Απευθύνεσαι σε ανθρώπους που εξωθούν το σώμα, κυρίως όμως την ψυχή τους, προκειμένου να φέρουν εις πέρας την αποστολή τους. Που είναι η υπεράσπιση της Πατρίδος. Εκεί δυστυχώς ο επικεφαλής του σχηματισμού έσφαλλε. Θα μπορούσε να δώσει στον επισκέπτη μία τιμητική πλακέτα, όπως συνηθίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις. Ήταν αρκετό. Δεν πέρασε προκεχωρημένη εκπαίδευση ο κος Πεταλωτής για να του γίνει απονομή πράσινου μπερέ. Δεν πέρασε στίβο μάχης, δεν περπάτησε με πλήρη φόρτο δεκάδες χιλιόμετρα, δεν πέρασε σχολείο απόδρασης-διαφυγής, δεν έπεσε από αεροπλάνο ή ελικόπτερο, ούτε έκανε αμφίβια κρούση σε βραχονησίδα. Αυτά είναι ένα μέρος από την εκπαίδευση και την καθημερινότητα των ξεχωριστών αυτών ανθρώπων. Για αυτό και δεν έπρεπε να γίνει αυτή η υπεραπλούστευση, αυτή η -δυστυχώς- υποτίμηση των συμβόλων αυτών. Γιατί ο πράσινος μπερές και το μαχαίρι του καταδρομέα είναι σύμβολα. Αρέσει δεν αρέσει σε κάποιους. Και φυσικά ο κος Πεταλωτής, μετά από την μονάδα, έχοντας πάρει τα δώρα του, πήγε σε χιονοδρομικά κέντρο των τούρκων, που για την αντιμετώπιση τους εκπαιδεύονται οι καταδρομείς μας. Πήγε και ακούμπησε χρήματα σε αυτούς που πολέμησαν οι καταδρομείς μας το 74, σε αυτούς που σκότωσαν τον ηρωικό Κατσάνη στις κορυφές του Αγίου Ιλαρίωνα.. Δεν περιμέναμε από τον Πεταλωτή να καταλάβει ή να νοιώσει τι είναι αυτά που του δώσανε. Δεν μπορούν όλοι να καταλάβουν τα πάντα σε αυτόν τον κόσμο. Άλλωστε ορισμένα δεν εξηγούνται μόνο με την λογική. Όπως δεν κατάλαβε και ο διοικητής του σχηματισμού τι έδωσε και γιατί. Είναι σημείο των καιρών η υποτίμηση των συμβόλων, η υποτίμηση των αξιών. Ο Στρατός, ειδικά από το 1974 και μετά έχει υποστεί και αυτός τον απόλυτο ευτελισμό από το μεταπολιτευτικό πολιτικό κατεστημένο, όπως έχουν ευτελιστεί θεσμοί, πρότυπα και αξίες. Δυστυχώς οι κοινωνίες που ευτελίζουν τα πάντα είναι απλά καταδικασμένες.. (Ε.Κ. 22/01/2011 - Τάσος Δημητρακόπουλος) (Σ.Λ.)