O στρατός δύναμη καταστολής;

Ζούμε πολύ δύσκολες ώρες, ως πολίτες, ως εργαζόμενοι ή άνεργοι, ως έθνος. Το πολιτικό σύστημα έχει απαξιωθεί, η κυβέρνηση παραπαίει και η κοινωνία βρίσκεται στο πρόθυρα έκρηξης. Ο γεωγραφικός μας περίγυρος συγκλονίζεται από μια σοβαρή, στρατηγικού επιπέδου, κρίση. Η ευρύτερη γεωγραφική μας περιοχή συγκλονίζεται από σοβαρά γεγονότα με απρόβλεπτες παρενέργειες και για τη χώρα μας, όπως είναι ο εμφύλιος στη Συρία, το Κουρδικό, η Τουρκία, το Ιράν, το Ισραήλ, η Κύπρος και το διεθνές «ενδιαφέρον» για τα ενεργειακά κοιτάσματα στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο. Τα εθνικά μας θέματα (Αιγαίο, Κύπρος, Θράκη) είναι σε... περιδίνηση, με την Τουρκία να καιροφυλακτεί προκειμένου να εκδηλώσει έμπρακτα τις επεκτατικές βλέψεις της, είτε αξιοποιώντας τη διπλωματία της, είτε τη στρατιωτική της ισχύ, αξιολογώντας φυσικά και την πολιτικο-οικονομική κρίση της Ελλάδας, αλλά και τα φοβικά σύνδρομα των Ελλήνων πολιτικών. Γενικά, βιώνουμε μια ταραγμένη περίοδο, όπου όλα κυριολεκτικά «κρέμονται σε μία κλωστή» και, φυσικά, όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά, στα οποία συμπεριλαμβάνουμε την επίσημη χρεοκοπία του κράτους, την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, μέχρι και το ακρότατο όριο, που είναι προφανώς η πιθανή απώλεια εθνικού εδάφους! Σε αυτή, λοιπόν, την πολύ κρίσιμη περίοδο για το έθνος, θα πρέπει να διαφυλάξουμε αλώβητους θεμελιώδεις θεσμούς του ελληνικού κράτους, όπως είναι το Σύνταγμα (ανυποχώρητη υποχρέωση η ευλαβική τήρηση του Συντάγματος), το κύρος και την ομαλή λειτουργία του Κοινοβουλίου, το κύρος και την αξιοπιστία της Εκκλησίας, των Ενόπλων Δυνάμεων και της Δικαιοσύνης. Σε περίπτωση εκφυλισμού των θεσμών, η κατάρρευση του κράτους θα είναι κάτι περισσότερο από μια απλή «υπόθεση εργασίας»! Ο στρατός είναι ίσως ο πλέον λαοφιλής θεσμός. Οι πολίτες εμπιστεύονται, σε ποσοστό που ξεπερνά το 80%, τις Ένοπλες Δυνάμεις. Το αλάθητο λαϊκό αισθητήριο προσβλέπει στο στράτευμα ως τον εγγυητή της εθνικής μας κυριαρχίας και ανεξαρτησίας. Και ακόμη, οι πολίτες πιστεύουν ακράδαντα ότι σε μια φυσική ή άλλη καταστροφή (σεισμός, θεομηνία, πυρκαγιές, πλημμύρες), ο στρατιωτικός μηχανισμός θα δώσει το παρών, θα σταθεί δίπλα και θα προσφέρει βοήθεια στον πολίτη που υποφέρει. Επομένως, η αξιοποίηση επίλεκτων μονάδων του στρατού, σε «VIP» αστυνομικά καθήκοντα, όπως έγινε κατά τη στρατιωτική παρέλαση στη Θεσσαλονίκη, είναι, αν όχι επικίνδυνη, τουλάχιστον αφελής. Και είναι αφελής για πολλούς λόγους, αλλά ας επισημάνουμε μόνο έναν. Αν κάποιοι πολίτες (οκτώ με δέκα ροπαλοφόροι) για δικούς τους «απίθανους» λόγους χτυπούσαν έναν στρατιώτη, τι θα γινόταν; Ποιος θα αναλάμβανε την ευθύνη; Η αποστολή του στρατού Ποιος διέταξε τον στρατιώτη της 71ης Αερομεταφερόμενης Ταξιαρχίας να ασκεί αστυνομικά καθήκοντα; Αποστολή του στρατού δεν είναι να προστατεύει τους επισήμους στις στρατιωτικές παρελάσεις από πιθανές αθλιότητες έξαλλων ή πικραμένων πολιτών. Η αποστολή του είναι να εξασφαλίζει την άμυνα, να υπερασπίζει την εθνική ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας. Η απόφαση του ΚΥΣΕΑ επί Σημίτη Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει νομικό πλαίσιο για την αξιοποίηση του στρατού σε πολύ ακραίες περιπτώσεις. Το ΚΥΣΕΑ σε συνεδρίαση στις 20 Σεπτεμβρίου 2001 (πρωθυπουργός Κ. Σημίτης) ενέκρινε τη χρησιμοποίηση του στρατιωτικού μηχανισμού σε εξαιρετικές περιπτώσεις για την προστασία της εσωτερικής ασφάλειας. Το κείμενο της «Αμυντικής Στρατηγικής Αναθεώρησης» δόθηκε στη δημοσιότητα στις 2/10/01 και περιλαμβάνει συγκεκριμένο ορισμό των πρόσθετων νέων καθηκόντων των Ενόπλων Δυνάμεων: «Ως ασύμμετρες απειλές ορίζονται οι προσπάθειες εκείνες υπονόμευσης της ισχύος ενός αντιπάλου, οι οποίες στηρίζονται στην εκμετάλλευση των αδυναμιών του με χρήση μέσων που διαφέρουν σημαντικά από τον συνήθη τρόπο διεξαγωγής επιχειρήσεων του αντιπάλου». Και ως τέτοιο παράδειγμα «ασύμμετρης απειλής» αναφέρεται «μια σύγκρουση», γενικά, όπου «από τη μία βρίσκεται ένα οργανωμένο κράτος και από την άλλη έχουμε ομάδες συμφερόντων» (σ.19). Ποιες μπορεί να είναι, όμως, οι «ομάδες συμφερόντων», που βρίσκονται απέναντι από το κράτος και θα κληθεί να αντιμετωπίσει ο στρατός, ως κατασταλτικός μηχανισμός; Είναι οι αναρχοαυτόνομοι κουκουλοφόροι μπαχαλάκηδες; Είναι εκείνοι που επιχειρούν με τη βία την κατάλυση του δημοκρατικού μας πολιτεύματος; Μπορεί να είναι ακόμη και διαδηλωτές που διαμαρτύρονται εντόνως, διότι τους απέλυσε ο εργοδότης τους; Σε αυτές τις «ομάδες συμφερόντων» συμπεριλαμβάνονται και οι «θερμόαιμοι» απόστρατοι που εξευτέλισαν τα μέτρα ασφαλείας του Πενταγώνου και «μπούκαραν» μέσα; Ισχύει ή όχι η «αρχή» ότι εκεί που δεν μπορεί η ΕΛ.ΑΣ., αρχίζει τη δράση ο στρατός; Μάλλον θα πρέπει να δοθούν απαντήσεις – διευκρινίσεις από την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Πάντως, το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο, παρέχει τη δυνατότητα να αναλάβουν οι Ένοπλες Δυνάμεις, ως ενισχυτική δύναμη ασφαλείας της ΕΛ.ΑΣ, αλλά με αυτονομία δράσης, μόνο τα παρακάτω καθήκοντα: • Τη φύλαξη ζωτικών εγκαταστάσεων. Είναι οι λεγόμενες στρατηγικές υποδομές: εγκαταστάσεις ηλεκτρικού ρεύματος, ύδρευσης, μεταφοράς κοινού. • Την αστυνόμευση των χερσαίων συνόρων στο πλαίσιο της ήδη υφιστάμενης συνεργασίας της ΕΛ.ΑΣ με τον Στρατό Ξηράς για την καταπολέμηση της λαθρομετανάστευσης και της διασυνοριακής εγκληματικότητας. Άλλωστε, οι Ένοπλες Δυνάμεις χρησιμοποιήθηκαν για τη φύλαξη «ευαίσθητων» περιοχών κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων τον Αύγουστο του 2004. Άλλο, όμως, είναι αυτό και εντελώς διαφορετική αποστολή η φύλαξη της εξέδρας των επισήμων στην παρέλαση ή, ακόμη χειρότερα, η αντιμετώπιση διαμαρτυρόμενων πολιτών! Σε κάθε περίπτωση, η προστασία του κύρους του Στρατού πρέπει και επιβάλλεται να αποτελεί πρωταρχική μέριμνα των πολιτικών, της στρατιωτικής ηγεσίας, των κοινοβουλευτικών κομμάτων και, κυρίως, των πολιτών. (ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ 04/11/2012 – Σ.Λ.)