Ο «Ελ. Βενιζέλος» που βλέπει τα αεροπλάνα να περνούν...

Τα υψηλά τέλη της γερμανικής «Χόχτιφ» διώχνουν τις πτήσεις Υπάρχει ένα πολύ γνωστό ροκ τραγούδι που ρωτά «τι έγινε εκείνο το τρένο που έβλεπε τα άλλα τρένα να περνούν». Αν ο Γιάννης Αγγελάκας ξαναέγραφε σήμερα το τραγούδι, ίσως θα έπρεπε να αναρωτηθεί «τι έγινε εκείνο το αεροδρόμιο που έβλεπε τα αεροπλάνα να περνούν». Ή μάλλον, τι γίνεται με... εκείνο το υπερσύγχρονο, βραβευμένο αεροδρόμιο, στο οποίο τους χειμερινούς μήνες η κίνηση μετά τα μεσάνυχτα είναι σχεδόν μηδενική. Το πετράδι του στέμματος, το κόσμημα των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, το «Ελευθέριος Βενιζέλος», έφτασε πλέον να θυμίζει αεροδρομιάκι επαρχιακής, ευρωπαϊκής πόλης. Αιτία; Τα υψηλά τέλη που έχει ορίσει με απόλυτη ελευθερία η «Χόχτιφ». Η γερμανική εταιρεία που έχει κατασκευάσει και εκμεταλλεύεται το αεροδρόμιο. Όπως είναι φυσικό, τα σχεδόν παράλογα ποσά που ζητούνται από τις αεροπορικές εταιρείες έχουν δημιουργήσει μια γενικότερη δυσφορία. Πολλές από αυτές έχουν σταματήσει το πτητικό τους έργο από και προς Αθήνα, επιλέγοντας άλλα αεροδρόμια. Όσοι εργαζόμενοι έχουν ζήσει τις ημέρες του Ελληνικού με τις δεκάδες πτήσεις μέρα και νύχτα στον έναν και μόνο αεροδιάδρομο κάνουν λόγο για μια ανεξήγητη εμμονή της «Χόχτιφ» να κρατά υψηλά τα τέλη. Αναρωτιούνται επίσης, μήπως η εταιρεία απαξιώνει με αριστοτεχνικό τρόπο το μεγαλύτερο αεροδρόμιο της χώρας. Ειδικά την ώρα που η αγορά βοά ότι οι Γερμανοί ενδιαφέρονται να πουλήσουν τα δικαιώματά τους στα αεροδρόμια. Άλλοι πάλι επιμένουν να ρωτούν αν υπάρχει συσχέτιση ανάμεσα στην πτώση της ακριβής Αθήνας και στην εντυπωσιακή άνοδο της Κωνσταντινούπολης. Πέρα από την προφανή, δηλαδή: ότι, όσο οι Έλληνες πουλάμε ακριβά, οι Τούρκοι, που έχουν συμπιέσει τα τέλη του αεροδρομίου τους, κάνουν χρυσές δουλειές. Μήπως, όμως. η «Χόχτιφ» έχει λόγους να «αγαπά» την Τουρκία περισσότερο από την Ελλάδα; Όπως θα απαντούσε και η παροιμία: όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος. ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2012, ημέρα Κυριακή, 11 του μήνα και ώρα 2.54 τα ξημερώματα. Η εικόνα που παρουσιάζει το αεροδρόμιο είναι απογοητευτική. Τα γκισέ είναι άδεια και οι επιβάτες σπάνιο είδος. Όπως δείχνει και ο πίνακας αναχωρήσεων, η μοναδική πτήση που θα φύγει όλο το βράδυ θα είναι το... πρωί, στις 6.15 για Μονάχο. Και οι αφίξεις; Μετά τα μεσάνυχτα, μόλις πέντε. Την προηγούμενη μέρα ήταν τρεις. Και την επόμενη θα είναι τόσες. Και τη μεθεπόμενη το ίδιο. Την ίδια ώρα που το «Ελ. Βενιζέλος» βυθίζεται στον ύπνο, το «Ατατούρκ» στην Κωνσταντινούπολη μένει ξάγρυπνο. Από τις 12 τα μεσάνυχτα του Σαββάτου έως τις 6 το πρωί της Κυριακής έφτασαν 45 πτήσεις εξωτερικού και έφυγαν 57! Στα δρομολόγια αυτά δεν υπολογίζονται οι εσωτερικές γραμμές. «Κάθε σύγκριση είναι αδύνατη», λένε με νόημα εργαζόμενοι σε ελληνικών συμφερόντων αεροπορικές εταιρείες. Εξηγούν ότι το «Ατατούρκ» πλέον έχει εξελιχθεί σε κομβικό σημείο για τις αερομεταφορές από την Ασία προς την Ευρώπη, και όχι μόνο. Η επιτυχία των γειτόνων οφείλεται σε τρεις λόγους: στα φθηνά τέλη, στον εκσυγχρονισμό που έγινε στο αεροδρόμιο και στην επέκταση του έργου των τουρκικών αερογραμμών. (6 ΗΜΕΡΕΣ 13/11/2012 – ΓΕΩΡΓΙΑ ΒΟΡΥΛΛΑ - gvorylla@6meres.gr)