Ο αποχριστιανισμός της Αθήνας από τον δήμαρχο Καμίνη

Η πρωτεύουσα των λαθρομεταναστών δεν έχει ανάγκη από ιερά σύμβολα ούτε από ήθη και έθιμα ΟΤΑΝ ΚΑΝΕΙΣ ακούει τη φράση «το δέντρο στο Σύνταγμα», μόνο σε ένα δέντρο πάει το μυαλό του: στο πάλαι ποτέ χριστουγεννιάτικο δέντρο. Πρόκειται για... το δέντρο, οι μορφές του οποίου άλλαξαν μέσα στον χρόνο ανάλογα με την αντίληψη του εκάστοτε δημάρχου. Μπορεί ένα δέντρο να αποτελεί πολιτική υπόθεση; Και βέβαια μπορεί. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια αναδεικνύεται σε πολιτική υπόθεση αυτή καθαυτή η ύπαρξη ή όχι ενός στολισμένου χριστουγεννιάτικου δέντρου στην Πλατεία Συντάγματος. Ενίοτε σε μέγιστη πολιτική υπόθεση. Το 2008 οι κουκουλοφόροι πήραν την απόφαση να... χτυπήσουν το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Σύνταγμα και το έκαψαν. Η Πολιτεία μέσω του Δήμου Αθηναίων και του τότε υπουργείου Δημόσιας Τάξης αντίστοιχα πήρε την απόφαση να το ξαναστήσει και να το διατηρήσει όρθιο πάση θυσία, φυλάσσοντάς το σε μόνιμη βάση. Ήταν και οι δύο πολιτικού χαρακτήρα αποφάσεις. Όπως πολιτική ήταν και η απόφαση να μη στολιστεί φέτος χριστουγεννιάτικο δέντρο και στη θέση του να στολιστούν τα οπωροφόρα δέντρα της Πλατείας Συντάγματος. Τι κάνει το χριστουγεννιάτικο δέντρο τόσο πολιτικά πολύτιμο; Προφανώς η σημειολογία του. Όσο δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς τον Δημήτρη Αβραμόπουλο ως δήμαρχο να κάνει άλλη επιλογή απ' αυτή του «ψηλότερου δέντρου της Ευρώπης», άλλο τόσο δυσκολεύεται σήμερα να φανταστεί οποιοσδήποτε τη δημοτική αρχή Καμίνη να στολίζει και να φωταγωγεί ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο και να τοποθετεί ίσως και μια φάτνη στη βάση του! Γιατί; Μπορεί το έλατο των Χριστουγέννων να είναι ξενόφερτο έθιμο για την Ελλάδα, αλλά μετράει ήδη τουλάχιστον εκατόν πενήντα χρόνια συνήθειας, γεγονός που το έχει καταστήσει πια ελληνικό έθιμο. Χριστουγεννιάτικο ελληνικό έθιμο. Βέβαια, ο «συντονιστής της ομάδας εργασίας για τις εορταστικές εκδηλώσεις» του Δήμου Αθηναίων και διευθυντής της Τεχνόπολης Κώστας Μπιτζάνης (στον οποίο απευθυνθήκαμε για κάποιες διευκρινίσεις) απέφυγε να δεχτεί τον χαρακτηρισμό «πολιτική», αναφερόμενος σε μια «καινούργια προσπάθεια, με στόχευση στα οικονομικά». «Αισθητική άποψη» Αυτό που κατά τον Δήμο Αθηναίων συνιστά «αισθητική άποψη», κατά την κρίση μας συνιστά πάντως πολιτική και πολιτισμική «σημειολογία». Τα τελευταία χρόνια -στη χώρα μας, αλλά και αλλού- οι πολιτισμικού χαρακτήρα επιλογές είναι περισσότερο πολιτικές από ποτέ. Η θρησκεία είναι πολιτισμική υπόθεση. Ο στολισμός ενός χριστουγεννιάτικου δέντρου είναι μια θρησκευτική υπόθεση. Αν οι «χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις» αφορούν χριστιανούς, οι «εορταστικές εκδηλώσεις» αφορούν τους πάντες. Αποτελεί άραγε πολιτική-πολιτισμική σημειολογία η χρήση του επιθετικού προσδιορισμού «εορταστικές», αντί «χριστουγεννιάτικες», στο πρόγραμμα που ανακοίνωσε ο Δήμος Αθηναίων; Όσο κι αν δεν έχει εξαφανιστεί ο προσδιορισμός «χριστουγεννιάτικος» απ' όλο το πρόγραμμα -αλίμονο!-, πρόκειται άραγε για κάτι... τυχαίο, όταν στο πρόγραμμα βλέπουμε πως κανένα από τα δέκα φεστιβάλ δεν έχει τίτλο που να έχει σχέση με τα Χριστούγεννα πλην του «Christmas» μεν, «Jazzy» δε; Ή είναι τυχαίο που η Πλατεία Συντάγματος μετατράπηκε σε «Μαγική Πλατεία των Παιδιών», η Πλατεία Κοτζιά φιλοξενεί τις «Νύχτες Μαγείας» και όλα τα υπόλοιπα φεστιβάλ έχουν να κάνουν με τους τίτλους: «Μουσικές του Κόσμου», «Φεστιβάλ Χορωδιών», «Φεστιβάλ κλασικής Ορχήστρας» ή «Νέα Μουσική Σκηνή»; Πρόκειται για μια θεματολογία τίτλων που θα μπορούσε κάλλιστα να «φορεθεί» σε όλες τις εποχές του χρόνου γενικώς, για πλείστες όσες εκδηλώσεις. «Αποχριστιανισμός» Η Αθήνα δεν κατοικείται πια μόνο από χριστιανούς ορθόδοξους και η δημοτική αρχή Καμίνη δεν έχει κρύψει τις αντιλήψεις της επ' αυτού. Εξάλλου, ο κ. Κώστας Μπιτζάνης παραδέχεται ότι ελήφθη υπόψη η αλλαγή της πληθυσμιακής σύνθεσης της πόλης «στην κατάρτιση του προγράμματος των εκδηλώσεων αποδίδοντας μάλιστα βήμα στους μετανάστες στην Κλαυθμώνος». Παρατηρούμε, λοιπόν, ως προς την πολιτισμική υπόσταση του πράγματος, ότι όπως τα Χριστούγεννα έτσι και όλες οι χριστιανικές γιορτές αποχριστιανίζονται σιγά σιγά. Αυτό δεν είναι πρωτοτυπία της δημοτικής αρχής Καμίνη. Απλώς η δημοτική αρχή Καμίνη φαίνεται να ακολουθεί αυτή τη σχολή αντίληψης. Ασχέτως αν οι οπαδοί της την ονομάζουν «αισθητική άποψη», πρόκειται για μια βαθύτατα πολιτική άποψη. (ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ 24/12/2011 – ΟΛΓΑ I. ΦΩΤΑΚΟΠΟΥΛΟΥ)