Παρέδωσαν στην τρόικα και την Εθνική Άμυνα

Πώς οι Ευάγγελος Βενιζέλος και Πάνος Μπεγλίτης (παρά τα όσα δήλωναν) με τις συνεχείς υποχωρήσεις ενθάρρυναν τους δανειστές να προβάλουν απαιτήσεις ακόμη και για θέματα στα οποία δεν έχουν καμία αρμοδιότητα Η συνέντευξη στο περασμένο φύλλο του «Έθνους της Κυριακής» του επικεφαλής της Κομισιόν στην τρόικα Ματίας Μορς, στην οποία έθεσε το θέμα περαιτέρω μειώσεως των αμυντικών δαπανών, ανέδειξε... σε όλο της το μεγαλείο την πρωτοφανή ανεπάρκεια του εσμού που διαχειρίζεται τις τύχες της χώρας τα τελευταία δυόμιση χρόνια να υπερασπιστεί όχι μόνο την ανεξαρτησία, την οικονομία και την ευημερία της Ελλάδας, αλλά ακόμη και την ίδια την ασφάλειά της. Η ανικανότητα της πολιτικής ηγεσίας να αρθρώσει ένα «όχι» στα αλλεπάλληλα κελεύσματα της τρόικας -τραγική ειρωνεία για μία χώρα, η μία από τις δύο εθνικές επέτειοι της οποίας αναφέρεται ακριβώς στη συγκεκριμένη λέξη- προκύπτει από το γεγονός ότι οι συνεχείς υποχωρήσεις της ελληνικής πλευράς τα τελευταία δυόμιση χρόνια ενθάρρυναν τους εκπροσώπους της τρόικας να προβάλουν απαιτήσεις ακόμη και για θέματα που δεν έχουν καμία αρμοδιότητα ή δικαίωμα, όπως η άμυνα της χώρας. Τα μεγάλα λόγια Ακριβώς έναν χρόνο πριν και συγκεκριμένως στις 22 Μαρτίου 2011, σε κοινή συνέντευξη Τύπου που έδωσαν ο τότε ΥΕΘΑ Ευάγγελος Βενιζέλος και ο αναπληρωτής του Πάνος Μπεγλίτης σχετικά με την άμυνα της χώρας, αναφερόμενος ο πρώτος σε δημοσίευμα σχετικά με παρέμβαση της τρόικας σε θέματα του ΥΠΕΘΑ (δομή δυνάμεων, αριθμό ένστολου προσωπικού και στα οικονομικά των Ενόπλων Δυνάμεων) το είχε διαψεύσει με την ίδια κατηγορηματικότητα με την οποία περιβάλλει ακόμη και ένα απλό «καλημέρα». Τι είχε πει; «Γνωρίζει πάρα πολύ καλά η τρόικα, δηλαδή γνωρίζει πάρα πολύ καλά και η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ότι τα θέματα εθνικής άμυνας και ασφάλειας, τα θέματα του σκληρού πυρήνα της εθνικής κυριαρχίας δεν ανήκουν στο δικό της πεδίο αρμοδιότητας και ευθύνης. »Γνωρίζει πάρα πολύ καλά η τρόικα ότι μία χώρα όπως η Ελλάδα και μία κοινωνία όπως η ελληνική, που αναγκάζεται λόγω των καταστάσεων να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα λιτότητας και δημοσιονομικής ανασυγκρότησης και βρίσκεται υπό περιορισμένη δημοσιονομική κυριαρχία, πρέπει να νιώθει -και αυτό να είναι πραγματικότητα- ότι η εδαφική της κυριαρχία, η πολιτική της κυριαρχία, είναι αλώβητες». Είχε μάλιστα προσθέσει ότι «η τρόικα όσες φορές έχει συναντηθεί μαζί μου ξεκινάει τις συναντήσεις αυτές με ευχαριστίες για την αποφασιστική συμβολή του ΥΠΕΘΑ στην προώθηση των μεγάλων και δύσκολων δημοσιονομικών στόχων της χώρας», αναφέροντας για παράδειγμα ότι μόνο σε ένα έτος, το 2011, είχε μειώσει τον αμυντικό προϋπολογισμό κατά 22% σε σχέση με το 2010 και κατά 26% σε σχέση με το 2009, συμβάλλοντας έτσι στη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος κατά 1,6 δισ. ευρώ, όσο ήταν και το αποτέλεσμα της περικοπής των μισθών στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Οι ευχαριστίες αυτές δεν ήταν αβάσιμες. Γιατί, όπως δήλωσε σε άλλη ευκαιρία ο ίδιος, οι αμυντικές δαπάνες, από πάνω από 6 δισ. ευρώ επί πολλά έτη κατέληξαν στα 4,1 δισ. ευρώ το 2012, με δικές του μονομερείς πρωτοβουλίες, χωρίς καμία μελέτη ή σύμφωνη γνώμη της στρατιωτικής ηγεσίας που έκρουε συνεχώς τον κώδωνα του κινδύνου χωρίς αποτέλεσμα. Ή μάλλον με ένα πολύ συγκεκριμένο αποτέλεσμα: Την κάθετη πτώση των δυνατοτήτων του αμυντικού μηχανισμού της χώρας που έφτασε σε σημείο ημιπαραλυσίας, τη στιγμή που εκείνος δήλωνε με την ευκαιρία κάθε νέας περικοπής ότι όλα αυτά γίνονται «χωρίς να θίγεται επουδενί το αξιόμαχο των Ενόπλων Δυνάμεων», σε βαθμό που η οξύμωρη αυτή θέση, την οποία έχει πλειστάκις καταγγείλει ο συντάκτης του παρόντος, να καταστεί ανέκδοτο... Σήματα «Μορς» για μειώσεις Την αιτιολόγηση των συνεχών μειώσεων των αμυντικών δαπανών, που έχει τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία η «κυριακάτικη δημοκρατία» (βλ. φύλλο 19 Φεβρουαρίου 2012, «Ο πρόθυμος σαμποτέρ της Εθνικής Άμυνας») και τις νέες περικοπές που ο ίδιος σχεδίασε και επέβαλε μονομερώς στη στρατιωτική ηγεσία για το 2013 και το 2014, με το ίδιο πάντα γελοίο επιχείρημα, προσπάθησε να ανακόψει ο διάδοχός του Π. Μπεγλίτης (σ.σ.: αφού πρώτα το χρησιμοποίησε και αυτός κατά κόρον) στις 7 Αυγούστου 2011, δηλώνοντας ότι «δεν υπάρχουν περιθώρια για περαιτέρω μειώσεις των αμυντικών δαπανών αν θέλουμε να κρατήσουμε το υψηλό (sic) επιχειρησιακό επίπεδο για την εθνική άμυνα». Αυτό που συνιστά πλέον πραγματική ειρωνεία για την αξιοπρέπεια της πολιτικής ηγεσίας είναι ότι ο υπάλληλος της Κομισιόν Ματίας Μορς, θέτοντας το θέμα της περαιτέρω μειώσεως των αμυντικών δαπανών, χρησιμοποίησε το ίδιο επιχείρημα με τον Ευ. Βενιζέλο. Γιατί στην παραπάνω συνέντευξή του της περασμένης Κυριακής για το θέμα νέων μειώσεων των αμυντικών δαπανών, δήλωσε θρασύτατα (αν και γνωρίζει ότι δεν έχει κανένα δικαίωμα ή αρμοδιότητα για την άμυνα της χώρας) ότι τούτο πρέπει να γίνει «χωρίς να αμφισβητείται η αμυντική ικανότητα της χώρας σας» (σκεπτόμενος προφανώς ότι αφού έτσι κόβει ο Βενιζέλος, γιατί όχι κι εγώ;). Το ΚΕΠΕ αποφασίζει τώρα για τις περικοπές Το εκπληκτικό και συνάμα εξοργιστικό με τις περικοπές είναι το γεγονός πως αυτός που θα κρίνει «εάν η άμυνα της χώρας αμφισβητείται ή όχι» με τις νέες μειώσεις των αμυντικών δαπανών, δεν είναι -όπως θα περίμενε κανείς- το ΓΕΕΘΑ, αλλά το... ΚΕΠΕ. Το τελευταίο, ως γνωστόν, πρόκειται να παραδώσει σύντομα στο υπουργείο Οικονομικών τη μελέτη του σχετικά με τα πεδία των δαπανών που είναι υποψήφια προς περικοπή, στο πλαίσιο των δεσμεύσεων του δεύτερου Μνημονίου. Πάλι καλά, βέβαια, που δεν έβαλαν τον... ΟΠΑΠ να αποφασίσει τι πρέπει να γίνει στον τομέα της άμυνας. Εδώ που τα λέμε, βέβαια, η «λύση του ΟΠΑΠ» μάλλον δεν φαίνεται και τόσο άσχημη. Γιατί αν τα παραπάνω είναι δείγμα ενός εκ των κριτηρίων που θα οδηγήσουν την πορεία μας «για μία αυτοδύναμη Ελλάδα» (κατά Βενιζέλο), μόνο μέσω ΟΠΑΠ θα μπορούσε κανείς να πιθανολογήσει την κατάληξη της δύσμοιρης αυτής χώρας... (ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ 08/04/2012 – ΜΑΝΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ) ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ: Ο πρόθυμος σαμποτέρ της Εθνικής Άμυνας