Αιδώς, Μπεγλίτηδες!

Η αυτοκτονία του 77χρονου συνταξιούχου ήταν μια κατεξοχήν πολιτική πράξη. Ο τραγικός αυτόχειρας υπερέβη τα ανθρώπινα όρια. Θυσίασε τη ζωή του μπροστά στο πλήθος αποκαλύπτοντας με τον πλέον τραγικό τρόπο τους υπαίτιους της καταστροφής εκατομμυρίων Ελλήνων. Η πράξη του... προκάλεσε σοκ σε όλη την κοινωνία γιατί είχε ένα υψηλό πολιτικό συμβολισμό. Ήταν ένα ηχηρότατο μήνυμα προς το πολιτικό κατεστημένο που κυβερνά τη χώρα από το 1974. Και θα κάνουν μεγάλο λάθος όσοι το αγνοήσουν. Γιατί αν έβλεπαν τα πρόσωπα των απλών Ελλήνων την Τετάρτη, τότε θα καταλάβαιναν όχι μόνο τη θλίψη, την οργή αλλά και το μίσος. Όμως αυτό το συγκλονιστικό γεγονός ήταν η ευκαιρία για να πέσουν και κάποιες μάσκες. Για να αποκαλυφθεί σε όλη της την αθλιότητα η υποκρισία και ο φαρισαϊσμός. Και μιλάμε για τις δηλώσεις αυτών που τάχα μου θλιμμένοι βγήκαν να μιλήσουν αντί να σιωπήσουν για το προχθεσινό γεγονός που οφείλεται ακριβώς στην πολιτική τους. Και το χειρότερο κάποιοι ασέβησαν εν ψυχρώ απέναντι στη μνήμη του συνταξιούχου φαρμακοποιού, όπως ο πρώην υπουργός Άμυνας Πάνος Μπεγλίτης ο οποίος συνέστησε «σεβασμό», «προσεκτικό σχολιασμό» και αφού τον χαρακτήρισε «γενναίο και ευαίσθητο» προχώρησε στην ύβρη: «Δεν μπορούμε όμως αυθαίρετα να συνδέσουμε την αυτοκτονία του με την οικονομική κατάσταση της χώρας. Το αν είχε χρέη ή δεν είχε χρέη, αν τα έφαγε αυτός ή τα παιδιά του... Μόνο σεβασμός». Ακολούθησε ο υφυπουργός Εσωτερικών Πάρις Κουκουλόπουλος που ανέλαβε να ερμηνεύσει το σημείωμα: «Μιλά στο όνομα πολλών, γιατί προφανώς ένας συνταξιούχος φαρμακοποιός, όσα χρόνια κι αν περάσουν από τη σύνταξή του, δεν ψάχνει ποτέ στα σκουπίδια». Μίλησε κανείς για τσίπα; (Π+13 06/04/2012 – Σ.Λ.)