«Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω»

ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ εφιάλτη της κυβέρνησης Παπανδρέου (σίγουρα και της τρόικας...) εξελίσσεται το κίνημα «Δεν πληρώνω», που μέρα με τη μέρα εξαπλώνεται όχι μόνο γεωγραφικά και ταξικά, μα και σ' όλο και περισσότερους τομείς κοινωνικής δραστηριότητας. Σημειολογικά, ξεκίνησε (πριν ακόμη το φαινόμενο κάνει λαϊκό ήρωα τον Απόστολο Γκλέτσο...) με την αυθόρμητη αρχικά, συντονισμένη και… καθοδηγούμενη στη συνέχεια, άρνηση όλο και περισσότερων οδηγών να πληρώσουν διόδια στις μεγάλες «εθνικές» οδούς. Η δικαιολογία εύλογη: πανάκριβα και πολύ «συχνά» τα διόδια, για χρήση οδών-καρμανιόλα, στην ουσία άφτιαχτων, αλλά και για... χρηματοδότηση νέων εθνικών οδών που ακόμη η κατασκευή τους δεν έχει καλά καλά ξεκινήσει! Η «ΑΠΑΝΤΗΣΗ» της κυβέρνησης στον υπό εξέλιξη κίνημα, απογοητευτικά ανόητη, και δη υπό τις συγκεκριμένες συγκυρίες οικονομικής κρίσης: «δίκιο έχετε, αλλά δεν φταίμε εμείς, φταίνε οι προηγούμενοι που υπέγραψαν τις συγκεκριμένες συμφωνίες με τους κατασκευαστές...»! Λες και δεν μπορεί να γίνει αναθεώρηση, αναδιαπραγμάτευση μιας καθ' ομολογία άδικης συμφωνίας, προς αποθέωση της διαπλοκής και της ρεμούλας. Έτσι, το κίνημα φούντωσε. Κι επεκτείνεται... ΣΤΙΣ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ, οι τζαμπατζήδες προϋπήρξαν των... αρσιβαριστών των μπαρών των διοδίων. Η οικονομική δυσπραγία, η «μαγκιά» κάποιων (όχι μόνο των μεταναστών, όπως αρεσκόμεθα να πιστεύουμε...) και βέβαια η παντελής έλλειψη ελέγχου στα τρένα και τα λεωφορεία, είχαν ως αποτέλεσμα σήμερα το... 60% των διακινουμένων καθημερινά να μην πληρώνει εισιτήριο! Πώς να μην είναι ελλειμματικές οι μαζικές μεταφορές, υποχρηματοδοτούμενες και κατ' επέκταση κακής ποιότητας η προσφερόμενη υπηρεσία; Το «αστείο» είναι πως οι συνδικαλιστές του κλάδου, αντιμαχόμενοι τα (όποια...) σχέδια εκσυγχρονισμού και εξορθολογισμού των αστικών συγκοινωνιών, υπερασπιζόμενοι με απεργίες και (α)κινητοποιήσεις τα «κεκτημένα» τους και το δημόσιο χαρακτήρα των «μέσων», προτρέπουν... επίσημα και δημόσια το επιβατικό κοινό να συμμετέχει δυναμικά στο κίνημα «δεν πληρώνω-δεν πληρώνω». Το... πώς θα πληρωθούν οι ίδιοι, το αφήνουν για αργότερα! ΒΓΑΙΝΕΙ έτσι άκρη; Φυσικά και όχι. Στις ευνομούμενες κοινωνίες, οι νόμοι και η τάξη περιφρουρούνται και εφαρμόζονται, αλλιώς το αδιέξοδο και η έκρηξη έρχονται νομοτελειακά. Μόνο που το «κόστος» της εφαρμογής πρέπει να είναι αντίστοιχο με το «κέρδος», το αντιστάθμισμα οφέλους, από τη «νομιμότητα». Και να ισχύει η υποχρέωση εφαρμογής για όλες τις «αντισυμβαλλόμενες» πλευρές, και για όλους τους πολίτες. Αλλιώς, το αίτημα και το κίνημα για «ανυπακοή» αποκτά αυτόνομη νομιμοποιητική βάση. Και εξαπλούμενο γιγαντώνεται. Καλοί και ασφαλείς δρόμοι, για δίκαιο και ανταποδοτικό διόδιο. Καλές, εξυπηρετικές συγκοινωνίες για δίκαιο και ανταποδοτικό εισιτήριο. ΠΑΜΕ και παραπέρα; Γιατί να πληρώνω (διόδιο, εισιτήριο -αύριο εφορία, δάνεια στις τράπεζες, λογαριασμούς στις ΔΕΚΟ, γιατί πολύ φοβάμαι ότι «έρχονται»!) «εγώ» ο φτωχοπρόδρομος, από τη στιγμή που οι «μεγάλοι» (και με ομολογία... άνευ ανάλογης, όμως, αντίδρασης της κυβέρνησης!) όχι μόνο λαδώνονται, κλέβουν, φοροδιαφεύγουν και παραμένουν ατιμώρητοι, αλλά βρίσκουν τρόπο να «παραγράφονται»; ΤΟ 1974, ο (νομπελίστας μετέπειτα) Ντάριο Φο, έγραψε το «Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω!» μεταφέροντας στη σκηνή την επανάσταση, την «ανυπακοή», της φτωχής εργατικής τάξης που στην καθημερινότητά τού «μας κάνετε τη ζωή μας δυσβάστακτη;» απάντησε με το δικό της «Σας κάνουμε τη δική σας δύσκολη». Κύκλους κάνει η ζωή... (του Θάνου Οικονομόπουλου)