Συνένωσε τα σχολεία, απασφάλισε τη βόμβα

• Στα όπλα μαθητές, γονείς και δάσκαλοι κατά των σχεδίων του υπουργείου Παιδείας • Σε πολλές περιοχές παρατηρείται ήδη στεγαστικό πρόβλημα σε πολλά σχολεία, που θα γίνει ακόμα εντονότερο με τις σχεδιαζόμενες αναδιατάξεις Τα... τύμπανα του πολέμου αναμένεται να ηχήσουν σύντομα στο μέτωπο της Παιδείας, καθώς η απόφαση της Άννας Διαμαντοπούλου να προχωρήσει σε εκπαιδευτικό «Καλλικράτη» σε Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση θεωρείται... ειλημμένη. Το Μνημόνιο, άλλωστε, αυτό επιτάσσει, και η αρμόδια υπουργός σκοπεύει να το εφαρμόσει, παρά το τσουνάμι αντιδράσεων που θα σηκωθεί προς το μέρος της. Μέχρι πρότινος η συζήτηση περιοριζόταν -τεχνηέντως λόγω των πολλών ανοιχτών κυβερνητικών μετώπων- γύρω από το τι μέλλει γενέσθαι στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι όποιες αντιδράσεις να περιορίζονται στα στενά όρια των πανεπιστημιακών κοινοτήτων. Τώρα όμως, η κυβέρνηση αναμένεται να «χτυπήσει» στην καρδιά της ελληνικής κοινωνίας και κανείς δεν είναι σε θέση να προβλέψει τις αντιδράσεις που θα υπάρξουν. Το πλάνο συγχωνεύσεων σχολικών μονάδων -πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης- που βρίσκεται στο στάδιο της επεξεργασίας, θα έχει ως απόρροια αφόρητες πιέσεις από τις τοπικές κοινωνίες, ιδιαίτερα από αυτές της περιφέρειας, καθώς προβλέπει την κατάργηση πολλών ολιγοθέσιων σχολείων. Εκτός πάντως από τις συγχωνεύσεις, εκπαιδευτικοί αλλά και σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων εκφράζουν την έντονη ανησυχία τους για την υποχρηματοδότηση των σχολικών επιτροπών, που έχει ως αποτέλεσμα πολλά σχολεία να αδυνατούν να καλύψουν ακόμα και τα λειτουργικά τους έξοδα (π.χ. θέρμανση). Να σημειώσουμε πως η ενέργεια της υφυπουργού Παιδείας, Εύης Χριστοφιλοπούλου, να στείλει στις αρχές του μήνα επιστολή προς όλους τους δημάρχους της χώρας ενημερώνοντάς τους για την πρόθεση του υπουργείου να προχωρήσει σε συγχωνεύσεις σχολείων και ζητώντας τη γνώμη τους για την ολοκλήρωση της διαδικασίας, ήταν η σπίθα που άναψε το φιτίλι. Σήκωσαν... μπαϊράκι Η ελληνική επανάσταση του 1821 ξεκίνησε από τη νότια Πελοπόννησο. Η... εκπαιδευτική επανάσταση του 2011 θα ξεκινήσει όπως όλα δείχνουν από την Κεντρική Μακεδονία, και συγκεκριμένα από τον δήμο Βόλβης. Πριν από μερικές ημέρες, το δημοτικό συμβούλιο με ψήφισμά του απέρριψε ομόφωνα οποιαδήποτε συνένωση, συγχώνευση ή κατάργηση σχολικών μονάδων στα όρια του δήμου Βόλβης, επικαλούμενο κοινωνικούς, πληθυσμιακούς και εκπαιδευτικούς λόγους. Και όχι άδικα θα έλεγε κανείς, καθώς χρειάζεται να αλλάξουν πολλά περισσότερα προκειμένου το παρεχόμενο μορφωτικό αγαθό να βελτιωθεί. Αξίζει να σημειώσουμε ότι σε πολλές περιοχές της Ελλάδας παρατηρείται ήδη στεγαστικό πρόβλημα σε πολλά σχολεία (παλιά κτίρια, πολλοί μαθητές), που θα γίνει ακόμα εντονότερο με τις σχεδιαζόμενες αναδιατάξεις. Μάλιστα, πολλοί δήμοι εστιάζουν στην αναγκαιότητα κατασκευής νέων σχολικών κτιρίων, κάτι που με τις υφιστάμενες οικονομικές συνθήκες φαντάζει μάλλον απίθανο. Δυστυχώς, ο όρος «βιώσιμα σχολεία» -που χρησιμοποίησε η υπουργός Παιδείας Άννας Διαμαντοπούλου σε πρόσφατη συνέντευξή της- είναι τουλάχιστον άστοχος, καθώς η Παιδεία μία χώρας δεν αποτελεί οικονομικό μέγεθος. Δείχνει η υπουργός να αγνοεί πως η εκπαίδευση είναι μία επένδυση από την οποία δεν προσδοκά κανείς χρήμα ή υλικά αγαθά γενικότερα... Αίσθημα αβεβαιότητας Το κυβερνητικό έλλειμμα σε ό,τι έχει να κάνει με τα επικοινωνιακά φάνηκε για πολλοστή φορά και στο συγκεκριμένο ζήτημα. Το γεγονός πως το υπουργείο Παιδείας δεν έχει δώσει στοιχεία για τον τρόπο με τον οποίο θα γίνουν οι συνενώσεις, είχε ως αποτέλεσμα να γεννηθεί ένα αίσθημα αβεβαιότητας που τη δεδομένη χρονική περίοδο είναι ό,τι χειρότερο. Δάσκαλοι και γονείς εστιάζουν από την πλευρά τους στο γεγονός πως η μεταφορά μαθητών από δυσπρόσιτες περιοχές στο πλησιέστερο σχολείο θα έχει ως αποτέλεσμα την εξουθένωση των μικρών μαθητών από τις πρώτες πρωινές ώρες, με αποτέλεσμα να αδυνατούν -βιολογικά- από ένα σημείο και έπειτα να παρακολουθήσουν τα μαθήματα. Αυτό γιατί η απόσταση των 10 χλμ. ή η διαδρομή της μισής ώρας σε καθημερινή βάση είναι ιδιαίτερα κουραστική για ένα παιδί έξι, εφτά ή οχτώ ετών. Θα αντέξει τις αντιδράσεις; Η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου κατάφερε μεταξύ σφύρας και άκμονος να «περάσει» μέτρα που δεν μπορούσε κανείς να διανοηθεί. Η τακτική του να εστιάζει κάθε φορά σε συγκεκριμένες κοινωνικές ή εργασιακές ομάδες την ευνόησε, καθώς οι αντιδράσεις που προέκυπταν ήταν μεμονωμένες ενώ δεν ήταν λίγες και οι φορές που η κοινή γνώμη τασσόταν υπέρ της, π.χ. στην περίπτωση των φαρμακοποιών. Τώρα όμως τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά, καθώς η Παιδεία-και ιδιαίτερα η πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση που βρίσκονται πλέον στο στόχαστρο- είναι ζήτημα του συνόλου της ελληνικής κοινωνίας. Εύλογα, λοιπόν, γεννάται το ερώτημα εάν τόσο η Άννα Διαμαντοπούλου όσο και η κυβέρνηση γενικότερα θα αντέξουν τις κοινωνικές αντιδράσεις που σταδιακά εκδηλώνονται. Ταυτόχρονα, ελλοχεύει και ο κίνδυνος ενός νέου εσωκομματικού μετώπου, καθώς δεν είναι λίγοι οι βουλευτές (σ.σ. κυρίως της επαρχίας) που θα θελήσουν να προασπίσουν τα αιτήματα των ψηφοφόρων τους. Το Μνημόνιο επιτάσσει φθηνό σχολείο. Η κοινωνία απαιτεί ποιοτική εκπαίδευση. Το υπουργείο Παιδείας καλείται πλέον να αποφασίσει τι από τα δύο θα επιλέξει, γιατί όπως σε κάθε τι σε αυτή τη ζωή «ό,τι πληρώνεις παίρνεις...». (ΑΠΟΨΗ 26/02/2011 – ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ) (Σ.Λ.)