Μετά τον Στρατηγό Κωσταράκο, ποιος;

Πως και πότε θα επιλέξει η Βουλή τον νέο αρχηγό ΓΕΕΘΑ Μία... πάγια καταγγελία των κομμάτων, σχεδόν σε κάθε αλλαγή ηγεσίας στις Ένοπλες Δυνάμεις, είναι πως οι αλλαγές γίνονται χωρίς επαρκή αιτιολόγηση και ενίοτε με μικροκομματικά κριτήρια. Τον Νοέμβριο του 2011, όταν... ο τότε ΥΕΘΑ, Π. Μπεγλίτης, άλλαζε όλη την ηγεσία, σύσσωμη η αντιπολίτευση «πυροβολούσε» τις επιλογές του, τις οποίες, στη συνέχεια, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο άπαντες αποδέχτηκαν. Από εκείνες τις κρίσεις, ο μόνος που μένει έως τώρα στη θέση του είναι ο Α/ΓΕΕΘΑ που, όμως, σύντομα θα φύγει για την Ευρώπη, καθώς τον Νοέμβριο του 2014 εξελέγη νέος πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUMC). Από την εκλογή του στη θέση του «ευρωστρατήγου» έως τώρα κανείς δεν θέλησε να ανοίξει το θέμα της επόμενης ημέρας. Πώς θα έπρεπε να είναι ο νέος Α/ΓΕΕΘΑ και, γιατί όχι, ποιος; Ο ΣΥΡΙΖΑ, στα προγραμματικά του κείμενα, ανέφερε πως για τις Ένοπλες Δυνάμεις «το μοντέλο που προτείνουμε φιλοδοξεί, επίσης, να αποτελέσει τομή στα μεταπολιτευτικά πράγματα της χώρας για τον λόγο ότι μεταβιβάζει ουσιαστικές αρμοδιότητες που αφορούν τον σχεδιασμό, τη λειτουργία και τις προμήθειες της άμυνας από την κυβέρνηση στο Κοινοβούλιο. Στη δική μας πρόταση, το Κοινοβούλιο... επιλέγει τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ μετά από πρόταση της κυβέρνησης». Πώς, όμως, θα επιλέξουν τα κόμματα; Με ποια κριτήρια και πότε; Θα τον ρωτήσουν; Τι; Για το γένος στις στρατιωτικές σχολές; Τα εξοπλιστικά; Η ευθύνη αφορά και τα κόμματα που, όπως φαίνεται, έχουν προτιμήσει να μην αφήσουν την ευκαιρία του εύκολου δρόμου να πάει χαμένη. Αντί, λοιπόν, να ψάξουν και να προτείνουν πρόσωπο ή «προδιαγραφές» (από τη στιγμή που υπάρχει η προγραμματική δέσμευση ότι η Βουλή θα επιλέξει), έχουν επαναπαυτεί στη δυνατότητα που θα τους δοθεί, για ακόμα μια φορά, να καταγγείλουν εκ των υστέρων. Η στάση αυτή έχει το πλεονέκτημα ότι «χαλάς την καρδιά» μόνο του νέου αρχηγού, κάτι που στην πορεία, κατά κανόνα, ξεπερνιέται. Βέβαια, δεν παραγνωρίζονται και τα πρακτικά προβλήματα που λύνονται από μια τέτοια στάση, γιατί πώς θα βρουν τον καλύτερο; Με ποια γνώση; Με τις εισηγήσεις των αποστράτων που, ενδεχομένως, έχουν στα κομματικά τους όργανα, οι οποίοι έχουν και προσωπικές-κλαδικές συμπάθειες και συχνά δεν ξέρουν όσα πρέπει για να επιλέξουν τον αντικειμενικά καταλληλότερο; Κάποιοι, βέβαια, ισχυρίζονται πως από ένα επίπεδο και πάνω όλοι οι ανώτατοι είναι εντός των αποδεκτών ορίων για να ηγηθούν. Είναι, όμως, έτσι; Σε έναν ιδανικό κόσμο, σημείωνε απόστρατος ανώτατος αξιωματικός, η διαδικασία για την πλήρωση της θέσης του Α/ΓΕΕΘΑ θα ήταν αυτοματοποιημένη και η εκάστοτε κυβέρνηση απλώς θα επέλεγε τον αξιωματικό που εμπιστεύεται μεταξύ των τριών-τεσσάρων «ισοϋψών». Κάτι τέτοιο, όμως, θα χάλαγε το «καλύτερο», τον καβγά για τον καβγά, την κουβέντα για να γίνεται κουβέντα... (ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ 23/05/2015 – ΚΩΣΤΑΣ ΑΤΤΙΑΣ) __________________ Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας. Ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΟ!