Ανήκομεν εις την... Αγριαν Δύσιν

Στην αναζωογόνηση της διατλαντικής σχέσης, που προβάλλει ως μονόδρομη επιλογή τόσο για τις ΗΠΑ όσο και για την Ελλάδα, αναφέρεται ο Δ. Αβραμόπουλος. Μια επιλογή που, όπως ο ίδιος σημειώνει, έρχεται σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Βεβαίως, είχε... μεσολαβήσει το περίφημο «ανήκομεν εις την Δύσιν» του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας σε άρθρο του (εφ. «Καθημερινή») αναφέρεται στο «νέο γεωπολιτικό ρόλο» της χώρας και μιλά για «επαναπροσδιορισμό της στρατηγικής σχέσης» με τις ΗΠΑ, που σηματοδοτεί μια «νέα εποχή». Και γεωπολιτική Τοποθετεί την Ελλάδα στο μέσον μιας περιοχής που χαρακτηρίζεται από αστάθεια και εθνοτικές συγκρούσεις -από την Τουρκία μέχρι τη Μέση Ανατολή- προσδίδοντάς της σταθεροποιητικό ρόλο. «Η κυβέρνηση Σαμαρά ξαναδίνει στη χώρα το γεωπολιτικό της ρόλο, σε μια στιγμή που η ευρύτερη περιοχή μας εισέρχεται σε αβέβαιη και επικίνδυνη τροχιά», σημειώνει. Αβέβαιη χαρακτηρίζει την κατάσταση και στη χώρα μας, αποφεύγοντας, ωστόσο, να την κατονομάσει. «Η Ευρωζώνη κινδυνεύει από κοινωνική αστάθεια, που μπορεί να προκληθεί από τις κοινωνικές αντιδράσεις στον ευρωπαϊκό Νότο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την κοινωνική και πολιτική συνοχή της Ε.Ε.», επισημαίνει. Για να προτάξει στη συνέχεια την ολοκλήρωση της πολιτικής ενοποίησης ως προϋπόθεση για κοινές πολιτικές ικανές να επαναφέρουν την οικονομική σταθερότητα και την ανάπτυξη. Ως υπερκομματικός Απέναντι σε αυτό το περιβάλλον, ο κ. Αβραμόπουλος περιγράφει τη «νέα σχέση» με τις ΗΠΑ να κινείται μέσω παρεμβάσεων «στο όνομα της ειρήνης, της σταθερότητας, της ασφάλειας και της δημοκρατίας με αξιοποίηση ενεργειακών πηγών πλούτου και συναντίληψη γεωπολιτικών και γεωστρατηγικών δεδομένων». Αφήνοντας έτσι να εννοηθούν συνέργειες στον τομέα της ενέργειας και της «ασφάλειας», που παραπέμπει σε στρατιωτικές διευκολύνσεις και συνεργασίες. Αποπνέοντας αέρα υπερκομματικού ηγέτη, θέτει ως προϋπόθεση τη δημιουργία ενός «εσωτερικού κλίματος πολιτικής συναντίληψης και κατ' επέκταση συνεννόησης», ώστε η στρατηγική που ο ίδιος περιγράφει να έχει ισχυρές βάσεις. Αλλά και να «αποφευχθεί πάση θυσία», όπως αναφέρει, η «έκθεσή της σε αμφισβήτηση ή ακόμα και ακύρωση από τις όποιες εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις». (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 19/08/2013 – ΠΑΣΧΑΛΗΣ ΚΟΡΩΝΑΙΟΣ)