Το «οικονομικό Ράιχ» σπρώχνει σε εμφύλιο την Ε.Ε.

Η Γερμανία προωθεί την ελεγχόμενη χρεοκοπία από το 2013, ρισκάροντας το «στένεμα» ή και τη διάλυση της Ευρωζώνης - Απώτερος στόχος μια ανταγωνιστική διαχείριση της κρίσης του παγκόσμιου χρέους Παρά τις «γκρίνιες», ακόμη και τις ρητές αντιρρήσεις κορυφαίων Ευρωπαίων αξιωματούχων, το γερμανικό «τρένο» μοιάζει ασταμάτητο. Αφού εξασφάλισε τη γαλλική συναίνεση στη Σύνοδο Κορυφής του Οκτωβρίου, η Γερμανία ετοιμάζεται... να επιβάλει στη Σύνοδο του Δεκεμβρίου τον νέο μηχανισμό διαχείρισης κρίσεων στην Ευρωζώνη, ο οποίος θα ισχύσει από τα μέσα του 2013. Το βαρύ πυροβολικό» του νέου μηχανισμού θα είναι το πλαίσιο και η πρόβλεψη για αναδιάρθρωση του χρέους των χωρών- μελών της Ευρωζώνης οι οποίες θα καταφεύγουν στον «μηχανισμό διάσωσης», με «κούρεμα» του χρέους, δηλαδή επί ζημία όσων έχουν επενδύσει ή θα συνεχίσουν μέχρι την έναρξη λειτουργίας του νέου μηχανισμού-να επενδύουν στα ομόλογα των χωρών που θα υπαχθούν στον μηχανισμό. Ο Γιούνκερ, ο Μπαρόζο, ο Τρισέ, ο Όλι Ρεν, ο Γ. Παπανδρέου κ.λπ. κ.λπ. διαφώνησαν δημόσια με τη γερμανική γραμμή, ενώ δεν έλειψαν και δηλώσεις με δραματικές πινελιές (ότι κινδυνεύει η Ευρωζώνη κλπ.). Όλοι αναρωτιούνται αν η γερμανική πολιτική συνιστά «σκληρή αγάπη» (να σωθεί το ευρώ με επιβολή σκληρού «οικονομικού Ράιχ» εις βάρος των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου) ή προπαρασκευή για γερμανικό απεγκλωβισμό από το ευρώ και άρα την αρχή του τέλους για το ευρώ και την Ευρωζώνη. Και όλοι επικαλούνται την ανάγκη επίδειξης «κοινοτικής αλληλεγγύης». Μέχρι ο χρόνος να δείξει ποιες είναι οι σωστές απαντήσεις, πρέπει να θέσουμε τα σωστά ερωτήματα. Γιατί ο νέος μηχανισμός να ισχύσει από τα μέσα του 2013; Γιατί τότε λήγει η περίοδος ισχύος του υπάρχοντος μηχανισμού, θα ήταν μια απάντηση, αλλά είναι μια ταυτολογία: γιατί ο υπάρχων μηχανισμός να λήγει στα μέσα του 2013; Είναι προφανές ότι το 2013 θεωρείται από τους Γερμανούς και τους Γάλλους σημείο καμπής. Μια τέτοια εκτίμηση δεν είναι ανεδαφική. Σύμφωνα με όλες τις προβλέψεις-εκτιμήσεις διεθνών οργανισμών και φορέων, το 2013 το χρέος των χωρών-μελών της Ευρωζώνης, αλλά και του G7 και του ΟΟΣΑ, θα έχει προσεγγίσει μεσοσταθμικά το 120%. Το 2013 θα είναι το έτος-σταθμός της παγκόσμιας κρίσης χρέους - εκτός αν επεισόδια παροξυσμού στον ευρωπαϊκό Νότο μεταδώσουν τον «ιό» στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα νωρίτερα. Και πώς θα ήταν δυνατόν μια μεγάλη δύναμη όπως η Γερμανία να μην το έχει εκτιμήσει και να μην πάρει τα μέτρα της; Όταν η κρίση χρέους γενικευτεί, τότε ο μεν υπάρχων μηχανισμός θα είναι απαρχαιωμένος, το δε βάρος της διαχείρισης της κρίσης χρέους δεν μπορούν να το αναλάβουν εξ ολοκλήρου οι προϋπολογισμοί των χωρών που θα δοκιμάζονται ακριβώς από αυτή τη γενικευμένη κρίση χρέους. Άρα το «κούρεμα», δηλαδή να πληρώσει και ο ιδιωτικός τομέας (τράπεζες κ.λπ.), είναι υποχρεωτική διαδικασία. Χωρίς τα «βαρίδια» Η κρίση, όμως, θα είναι παγκόσμια. Είναι ρεαλιστική μια παγκόσμια συμφωνία για «κούρεμα» του χρέους; Η Γερμανία δεν φαίνεται να πολυπιστεύει σ’ αυτά, Εδώ το G20 δεν μπορεί να πετύχει μια συμφωνία για την αποτροπή των υποτιμητικών παρεμβάσεων στις ισοτιμίες των νομισμάτων... Άρα, η Γερμανία προετοιμάζεται για μια ανταγωνιστική διαχείριση της κρίσης χρέους σε παγκόσμιο επίπεδο. Προφανώς, στον επερχόμενο τιτάνιο αυτό ανταγωνισμό δεν θέλει να κουβαλάει τα «βαρίδια» του ευρωπαϊκού Νότου. Και εξίσου προφανώς είναι έτοιμη για κάθε ενδεχόμενο: από μια πιο στενή Ευρωζώνη, μέχρι τη διάλυση της Ευρωζώνης. Για την αποφασιστικότητα της αυτή πείστηκαν και οι Γάλλοι, οι οποίοι βρέθηκαν προ του διλήμματος: να συμμαχήσουν με τη Γερμανία, δηλαδή να συμμετάσχουν σε έναν άξονα ισχυρών που παρουσιάζονται σαν η λύση του προβλήματος και σαν οι θεματοφύλακες του ευρώ, ή να καταγραφούν σαν μέρος του προβλήματος. Απ' ό,τι φαίνεται, προτίμησαν το πρώτο - με βάση τον ωμό οικονομικό και πολιτικό ρεαλισμό, ποιος μπορεί να τους δώσει άδικο; Με λίγα λόγια, έρχεται η ώρα του ωμού ρεαλισμού, όπου η κρίση διαλύει τα ροζ συννεφάκια της υποτιθέμενης «κοινοτικής αλληλεγγύης» και επικρατούν οι «σιδερένιοι» οικονομικοί νόμοι. Γι' αυτό, ο Γερμανός μηχανοδηγός θα καθορίσει το δρομολόγιο του ευρωπαϊκού τρένου, για όσο αυτό ακόμη θα υπάρχει. Και, άρα, στις 18 Δεκεμβρίου η αναδιάρθρωση χρέους θα γίνει το νέο «φόβητρο» των χωρών με υψηλό χρέος. Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία... Με στόχο η μετάδοση του «ιού» να σταματήσει και να μην προσβάλει την Ισπανία, τον «γορίλα» που μπορεί να τα καταστρέψει όλα... (ΚτΕ - ΠΑΝΟΣ ΚΟΣΜΑΣ) Η ευκαιρία του ευρωπαϊκού νότου να ηγηθεί της μεταρρύθμισης στην Ε.Ε. Το 1956, η ΕΣΣΔ συνέτριψε στρατιωτικά την Ουγγαρία. Το πολιτικό πλήγμα όμως που επέφερε στον εαυτό της απεδείχθη τελικά πολύ ισχυρότερο από το στρατιωτικό που έδωσε. Το 1989-91, απεδείχθη ότι η Μόσχα δεν είχε ούτε έναν φίλο σε όλη την Ανατολική Ευρώπη. Μετά το 1991, δεν υπάρχει Σοβιετική Ένωση. Η Γερμανία έχει σήμερα την πολιτικοοικονομική ισχύ να δοκιμάσει να συντρίψει οικονομικοκοινωνικά την Ελλάδα, υποβάλλοντας την, μέσω του μνημονίου, σε τιμωρητική «κούρα», προς παραδειγματισμό όλης της Ε.Ε. Όπως η Μόσχα του 1956, έτσι και το Βερολίνο του 2010 δεν καταλαβαίνει ότι στο τέλος της διαδικασίας μπορεί να μην υπάρχει Ευρωπαϊκή Ένωση - και η διάλυση της θα πάρει πιθανώς λιγότερο χρόνο από τη σοβιετική διάλυση. Δεν καταλαβαίνει επίσης ότι, μετατρέποντας τη Νότια Ευρώπη, μετά την Ανατολική, σε σωρό κοινωνικών ερειπίων, θα βρεθεί τελικά μόνη και ανυπεράσπιστη απέναντι στο «τέρας» των αμερικανικών κυρίως τραπεζών και της ισχύος των ΗΠΑ. Δεν έχει νόημα να συζητήσουμε τα ειδικότερα ελληνικά προβλήματα, που καθόρισαν την ποιότητα της ελληνικής απάντησης στην κρίση, σε καμιά περίπτωση όμως δεν την προκάλεσαν. Στους Γερμανούς αρέσει να αναφέρονται στην ελληνική διαφθορά-κακοδιοίκηση, όχι στο πόσο οι ίδιοι συνέβαλαν σε αυτή, δωροδοκώντας επί είκοσι χρόνια τα κόμματα εξουσίας. Ούτε στο πόσο ωφελήθηκαν από αυτή, εξάγοντας πανάκριβα ακόμα και ελαττωματικά προϊόντα, όπως τα περίφημα υποβρύχια που γέρνουν. Η ισχυρή Ελλάδα του Σημίτη ήταν ασφαλώς «φούσκα». Ήδη όμως όχι μόνο ξεφούσκωσε, αλλά απειλεί και να συμπαρασύρει σε καταστροφική δίνη όποιο κοινωνικό κράτος φτιάξαμε από την εποχή του Βενιζέλου και όποια ανεξαρτησία αποκτήσαμε μετά το 1974. Αν σήμερα η Αθήνα δυσκολεύεται να πληρώσει τα χρέη της, θα είναι αδύνατο να τα ξεπληρώσει στο τέλος. Οι άλλες, όμως, πολύ μεγαλύτερες «φούσκες» δεν έχουν πάθει τίποτα μέχρι τώρα. Οι γερμανικές εξαγωγές δεν στηρίζονται μόνο στην τεχνολογική υπεροχή. Στηρίζονται σε μείωση των πραγματικών αμοιβών κατά 6% σε δέκα χρόνια, που οι πιο αδύναμες ευρωπαϊκές χώρες δεν μπορούσαν να μιμηθούν. Στηρίζονται στον δανεισμό, σε ένα νόμισμα που εξυπηρετεί τη γερμανική, όχι όμως την ευρωπαϊκή οικονομική επέκταση, στην απομύζηση της νοτιοευρωπαϊκής και ανατολικοευρωπαϊκής αγοράς και, επίσης, στον υπέρογκο δημόσιο δανεισμό! Κανείς από αυτούς τους παράγοντες δεν μπορεί να διατηρηθεί πολύ ακόμα, χωρίς να συμβάλει στην εκδήλωση πολύ σοβαρότερης οικονομικής κρίσης. Η Γερμανία θέλει να είναι ηγετική δύναμη της Ευρώπης, δεν έχει όμως τίποτα να προτείνει για την ευρωπαϊκή κρίση, πέραν της προτροπής «μη δανειζόσαστε, πληρώστε τα χρέη σας»! Δυστυχώς, και κανείς άλλος. Ακόμα πιο μεγάλη από τη γερμανική είναι η «φούσκα» του διεθνούς χρηματοπιστωτικού τομέα, με κέντρο μια φούχτα αμερικανικές τράπεζες και οίκους αξιολόγησης. Σαράντα χρόνια απελευθερώσεων, απορρυθμίσεων, αποφορολογήσεων, απόλυτης ελευθερίας ανταλλαγών και ροών κεφαλαίων οδήγησαν στην ανάδυση ενός «τέρατος», ενός τεράστιου χρηματιστικού κεφαλαίου, που δεν ανταποκρίνεται σε υλικές αξίες, ένα παρασιτικό Μολώχ που καταστρέφει ολόκληρες κοινωνίες στην αδύνατη προσπάθεια διατήρησης αδικαιολόγητα υψηλών αποδόσεων, φτιάχνει τη μια «φούσκα» μετά την άλλη και καταφεύγει τελικά και στις καθαρές απάτες, όπως τα ενυπόθηκα δάνεια στις ΗΠΑ, που πλήρωσαν τελικά οι φορολογούμενοι, μετατρέποντας την κρίση των τραπεζών σε κρίση κρατών. Μέχρι τώρα, οι Νοτιοευρωπαίοι προσπαθούσαν να ελιχθούν αποφεύγοντας τα αναπόφευκτα χειρότερα, κάνοντας ότι πιστεύουν στην ανύπαρκτη ελληνική ιδιαιτερότητα και προσπαθώντας να εξευμενίσουν τους ισχυρούς: Βερολίνο και διεθνείς τράπεζες. Τώρα με την Ιρλανδία, αύριο με την Πορτογαλία, αρχίζει να δημιουργείται η αντικειμενική βάση μιας πιο συλλογικής προσπάθειας για τη ριζική μεταρρύθμιση της Ε.Ε., για την επιστροφή στη ρύθμιση των ροών κεφαλαίου, για μια οικονομική και όχι μόνο νομισματική ένωση, με προγράμματα επενδύσεων και συνοχής, με κοινή φορολογική πολιτική, με λελογισμένο προστατευτισμό, πρωτοπόρο στη δημιουργία ενός πιο δημοκρατικού, πολυπολικού κόσμου. Η άλλη εναλλακτική είναι το βάθεμα της οικονομικής κρίσης, άγριες εμφύλιες συγκρούσεις, ο κίνδυνος αποσύνθεσης στο χάος της Ε.Ε., η εμφάνιση ξανά φασιστικών φαινομένων. (ΚτΕ - ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ) (Σ.Λ.)