Το «κύκνειο άσμα» των Στρατιωτικών Σχολών

Είναι απορίας άξιον το ότι οι εκάστοτε, αφανείς και εκ του πονηρού, συνεργασίες της πολιτικής εξουσίας των Ενόπλων Δυνάμεων με τα συνδικαλιστικά όργανα του πολιτικού εκπαιδευτικού προσωπικού των Στρατιωτικών Σχολών, και με την παντελή απουσία των στρατιωτικών στοχεύουν ουσιαστικά στην προσπάθεια αποσύνθεσης των σχολών αυτών και τον αποπροσανατολισμό από τη βασική των αποστολή, που είναι και το κυρίως έγκλημα, με μοναδικό στην ουσία σκοπό την εξυπηρέτηση κατά κύριο λόγο των συμφερόντων του πολιτικού εκπαιδευτικού προσωπικού. Το προσωπικό αυτό δυστυχώς τα τελευταία χρόνια βρίσκεται... σε συνεχή αδικαιολόγητη αντιπαράθεση με τη στρατιωτική ηγεσία των Στρατιωτικών Σχολών, ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, για το καλό των σχολών αυτών, ώστε να επιτελούν κατά τον καλύτερο τρόπο την αποστολή των, για την οποία από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους υπάρχουν. Είναι ίσως τα μοναδικά ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα τα οποία μέχρι σήμερα ακόμη λειτουργούν άριστα, χάριν του κυρίου «όρου» λειτουργίας των, που είναι η «πειθαρχία». Μια μερίδα των συνδικάτων των σχολών, σε μια μοναδικής εμπνεύσεως συνεργασία μετά της πολιτικής ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων των τελευταίων κυβερνήσεων της χώρας μας, επιδιώκει τον απόλυτο αποπροσανατολισμό αυτών των καταξιωμένων στρατιωτικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων από την κυρία των αποστολή. Και εξηγούμαι: Πρώτον: Το πρόβλημα των Στρατιωτικών Σχολών ξεκίνησε με εκείνο τον άθλιο Ν. 3187/2003, ο οποίος ουδεμία αναβάθμιση στην ουσία έδιδε στα ανώτερα στρατιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα, μετατρέποντας αυτά σε ανορθόδοξα «γιαλαντζί» πανεπιστήμια. Αντίθετα ικανοποιούσε πλήρως τις απαιτήσεις, εν πολλοίς παράλογες, του πολιτικού διδακτικού προσωπικού των σχολών αυτών. Σήμερα, με τη νέα τροποποίηση που προτείνει το υπουργείο, η οποία δυστυχώς προέρχεται από τα συνδικάτα των καθηγητών των Στρατιωτικών Σχολών, δίδει τη χαριστική βολή της αποσύνθεσής των χάριν των συμφερόντων μερίδας της ακαδημαϊκής κοινότητας των σχολών αυτών. Το ερμαφρόδιτο σύστημα που επιδιώκεται εκ του πονηρού στις σχολές αυτές δεν υπάρχει σε καμία χώρα που σέβεται τις αρχές, τις παραδόσεις και την ιστορία της, πλην κάποιων κρατών τα οποία βάσει των συνθηκών, μετά το πέρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, υποχρεούντο να μην έχουν στην ουσία στρατιωτικές ανώτατες σχολές. Δεύτερον: Πώς είναι δυνατόν να διδάσκεται μια επιστήμη (Στρατιωτική) με ουσιαστική απουσία από τα κέντρα αποφάσεων των ειδικών της επιστήμης αυτής, που είναι οι στρατιωτικοί; Είναι αυτό παγκόσμια πρωτοτυπία, ναι ή όχι; Αυτό επιδιώκεται με την τροπολογία που προτείνει για ψήφιση το υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Τρίτον: Γνωρίζει και ο τελευταίος Έλληνας πολίτης, και πληρώνει γι’ αυτό, ότι οι Στρατιωτικές Σχολές πρέπει πρωτίστως να διδάσκουν τη στρατιωτική επιστήμη και δευτερευόντως ακαδημαϊκά αντικείμενα. Κόντρα λοιπόν στην κοινή λογική, αναπτύσσουμε στις σχολές αυτές την ακαδημαϊκή εκπαίδευση εις βάρος ουσιαστικά της στρατιωτικής εκπαίδευσης και παιδείας, ενώ μειώνουμε τον αριθμό και το γόητρο του στρατιωτικού εκπαιδευτικού προσωπικού με την τοποθέτηση πληθώρας, και εν πολλοίς όχι αυτών που απαιτούνται, ιδιωτών εκπαιδευτικών, για να κάνουν τι; Αυτό που, αν το χρειαστούν οι Ένοπλες Δυνάμεις, μπορούν να το αποκτήσουν από την πληθώρα των πανεπιστημίων που υπάρχουν στη χώρα μας. Μέσα στα τελευταία 15 χρόνια οι ιδιώτες εκπαιδευτικοί πενταπλασιάστηκαν στις Στρατιωτικές Σχολές. Τα αποτελέσματα αυτών των ενεργειών είναι ήδη ορατά στις Ένοπλες Δυνάμεις, με την τάση δημιουργίας στις σχολές αυτές, όχι ηγετών για το στράτευμα αλλά ένστολων δημοσίων υπαλλήλων, ακατάλληλων εν πολλοίς για το στράτευμα. Τέταρτον: Πρέπει να γίνει κατανοητό από τις εκάστοτε κυβερνήσεις της χώρας ότι οι Στρατιωτικές Σχολές υπάρχουν για να βγάζουν στρατιωτικούς ηγέτες και τίποτε άλλο. Και ότι τον κύριο λόγο για την παιδεία και την αγωγή των σπουδαστών των σχολών αυτών πρέπει να τον έχει η στρατιωτική ηγεσία, με εισηγήσεις της προς την εκάστοτε πολιτική ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, και κανένας άλλος. Το λυπηρό, παράξενο και αδικαιολόγητο είναι ότι όπως όλοι γνωρίζουμε στην κυβέρνηση αυτή προΐσταται του υπουργείου Εθνικής Άμυνας ο πιο καταξιωμένος πολιτικός που διαθέτει σήμερα η χώρα μας. Και όμως, επί των ημερών αυτού, συμβαίνει να προωθούνται τροποποιήσεις των επίσης άθλιων προγενέστερων νόμων, που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια εκτός αποστολής τις σχολές αυτές, κωφεύοντας στις παρακλήσεις για τα κυρία προβλήματα, με αποτέλεσμα ο οξύνους αυτός πολιτικός άνδρας να συνδέσει το πέρασμα του από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας με το «κύκνειο άσμα» των ανωτάτων Στρατιωτικών Σχολών που λειτουργούν άριστα μέχρι σήμερα. Κρίμα! Τόση κακία γιατί; Έλεος! Ιωάννης Μ. Ασλανίδης Αντιστράτηγος ε.α. επίτιμος διοικητής της Σ.Σ.Ε. (ΠΑΡΟΝ)