Τη βραχονησίδα Παναγιά έχουν στο μάτι οι Τούρκοι

Ο ΑΓΕΕΘΑ, Ναύαρχος Αποστολάκης, δεν είπε τυχαία ότι «αν ανέβουν οι Τούρκοι σε βραχονησίδα, θα την ισοπεδώσουμε» – δήλωση που είχε την απόλυτη έγκριση του Μαξίμου

- Ήταν ένα από τα θέματα που συζητήθηκαν στην πρόσφατη σύσκεψη στην Ουάσινγκτον, όπου μετείχαν ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο και από ελληνικής πλευράς ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Γ. Κατρούγκαλος και ο ΑΓΕΕΘΑ

Σαν κεραυνός έπεσε η ξαφνική δήλωση του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ Ευάγγελου Αποστολάκη στη συνάντησή του με τους στρατιωτικούς συντάκτες στις 19 Δεκεμβρίου ότι «εάν οι Τούρκοι ανέβουν σε βραχονησίδα, θα την ισοπεδώσουμε». Και τούτο γιατί ο ναύαρχος, ως Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, μετράει την κάθε του λέξη, που σημαίνει ότι, αν περάσει τις γραμμές, κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει, που απειλεί την κυριαρχία της χώρας μας.

Και αυτή η σκληρή προειδοποίηση είχε ως βάση διασταυρωμένες πληροφορίες για κατάληψη της βραχονησίδας μας που βρίσκεται δίπλα στις Οινούσσες, ανατολικά της Χίου.

Για όλη αυτή την εξέλιξη ήταν απόλυτα ενημερωμένος ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και η δήλωση του ΑΓΕΕΘΑ είχε την πλήρη έγκριση της κυβέρνησης.

Και όπως τονίζουν έγκυρες πληροφορίες, ο Ναύαρχος κ. Ευ. Αποστολάκης έχει την απόλυτη εμπιστοσύνη του πρωθυπουργού. Σύμφωνα δε με καλές πληροφορίες, από τη στιγμή που πήραν το μήνυμα οι απέναντι, ζήτησε να πέσουν οι τόνοι…

Για το ότι «κάτι» μαγειρεύουν οι γείτονές μας είχαν δει το φως της δημοσιότητας κάποιες πληροφορίες την 1η Μαρτίου από το site του γνωστού για την ε­γκυρότητά του Σταύρου Λυγερού, το SLpress.gr, οι οποίες δεν διαψεύσθηκαν ποτέ.

Το σχετικό κείμενο είχε ως εξής:

«Πληροφορίες, που από τη φύση τους δεν μπόρεσαν να διασταυρωθούν, αναφέρουν πως οι Τούρκοι επιχείρησαν τις προηγούμενες ημέρες να δημιουργήσουν επεισόδιο σε νησί του Αιγαίου και μάλιστα όχι βραχονησίδα. Κατά τις ίδιες πληροφορίες, η Αθήνα είχε έγκαιρη ενημέρωση από κυβέρνηση τρίτης χώρας, με αποτέλεσμα να λάβει τα κατάλληλα μέτρα και να αποτρέψει την τουρκική επιχείρηση.

Είναι αξιοσημείωτο ότι τις τελευταίες ημέρες οι Τούρκοι πραγματοποιούν άσκηση στην περιοχή του Έβρου με τεθωρακισμένα και με σαφή αμυντικό σχεδιασμό. Το γεγονός αυτό ενδεχομένως να συνδέεται με προσπάθεια αντιμετώπισης ελληνικής αντενέργειας, στην περίπτωση που θα υλοποιείτο η σχεδιαζόμενη επιχείρηση».

Η κατάληψη ελληνικής βραχονησίδας ήταν ένα από τα θέματα που συζητήθηκαν στην πρόσφατη διμερή συνάντηση στην Ουάσινγκτον, όπου από πλευράς ΗΠΑ μετείχε ο υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο, ενώ τον Αλέξη Τσίπρα, που έχει και το χαρτοφυλάκιο του υπουργού Εξωτερικών, εκπροσώπησε ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Κατρούγκαλος. Μάλιστα, πρώτη φορά πήγε κατώτερος του υπουργού Εξωτερικών και ήταν φανερό ότι ο κ. Πομπέο θα ήθελε να έχει απέναντί του τον Τσίπρα.

Βασικό θέμα ήταν «ο στρατηγικός διάλογος», η αναβάθμιση των διμερών σχέσεων σε επίπεδο στρατηγικό, η ανάπτυξη συνεργασίας, οι κοινές ασκήσεις, η ανάσχεση της ρωσικής επιρροής στο Αιγαίο αλλά και η α­ντιμετώπιση της τρομοκρατίας. Επίσης, έγινε κουβέντα για τα υποσυστήματα ασφαλείας στην περιοχή: Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ, Ελλάδας – Κύπρου – Αιγύπτου και Ελλάδας – Κύπρου – Ιορδανίας, με τα νέα δεδομένα που δημιουργούν τα κοιτάσματα από πλευράς γεωπολιτικής.

Παγίδα της Αμερικής φοβάται ο Ερντογάν

Στην αντίπερα όχθη, οι πληροφορίες λένε ότι μια ομάδα του επιτελείου του τούρκου Προέδρου Ταγίπ Ερντογάν είναι υπέρ της πρόκλησης «θερμού επεισοδίου», με στόχο την παρεμπόδιση των γεωτρήσεων στα κοιτάσματα φυσικού αερίου.

Σύμφωνα όμως με πολύ καλές πληροφορίες, ο Ερντογάν είναι πολύ επιφυλακτικός στο… στήσιμο ενός «θερμού επεισοδίου», καθώς φοβάται ότι μπορεί να είναι παγίδα της Αμερικής και όλη αυτή η… επιχείρηση να στραφεί εναντίον του.

Αντίθετος στη δημιουργία «θερμού επεισοδίου» είναι και ο αντιπρόεδρός του Χακάν Τσαβούσογλου.

Απειλούν να εισβάλουν στο Αιγαίο

«Υπάρχει ένα ζήτημα για το οποίο το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) και η αξιωματική αντιπολίτευση της Τουρκίας, το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα (CHP), συμφωνούν απόλυτα: Η πεποίθηση ότι τα ελληνικά νησιά καταλαμβάνουν τουρκικό έδαφος και πρέπει να ανακτηθούν.

Τόσο ισχυρή είναι αυτή η αποφασιστικότητα, ώστε οι ηγέτες των δύο κομμάτων απειλούν ανοιχτά να εισβάλουν στο Αιγαίο», γράφει η δημοσιογράφος Uzay Bulut, η οποία είναι Τουρκάλα και ζει στην Ουάσινγκτον. Και προσθέτει: «Όλοι οι τούρκοι πολιτικοί δείχνουν να έχουν τα δικά τους κίνητρα για την εμμονή τους με τα νησιά: Παραδοσιακός τουρκικός επεκτατισμός, εκτουρκισμός των ελληνικών εδαφών, νεο-οθωμανισμός και βεβαίως η ναυαρχίδα της κατάκτησης του Ισλάμ, η τζιχάντ.

Υπάρχουν, επίσης, στρατηγικοί λόγοι για την επιθυμία τους να εισβάλουν στα νησιά. Δεδομένου ότι η Τουρκία εισέβαλε με αγριότητα στην Κύπρο το 1974, οι σημερινές απειλές κατά της Ελλάδος –και από τις δύο άκρες του πολιτικού φάσματος της Τουρκίας– δεν πρέπει να ληφθούν ελαφρώς από τη Δύση. Η Ελλάδα είναι η γενέτειρα του δυτικού πολιτισμού.

Ανήκει στην ΕΕ. Κάθε επίθεση εναντίον της Ελλάδας πρέπει να αντιμετωπίζεται ως επίθεση κατά της Δύσης.

Είναι καιρός για τη Δύση, η οποία παρέμεινε σιωπηλή μπροστά στις τουρκικές φρικαλεότητες, να σταθεί απέναντι στην Άγκυρα».

(ΠΗΓΗ: ΤΟ ΠΑΡΟΝ - 30/12/2018 - [Μετατροπή σε κείμενο: staratalogia.blogspot.gr])

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των. Για τα άρθρα που αναδημοσιεύονται εδώ με πήγη, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο την ιστοσελίδα.

Περισσότερα »

ΠΟΣΟ ΚΟΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΡΜΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΕΛΛΑΔΑΣ-ΤΟΥΡΚΙΑΣ-ΚΥΠΡΟΥ

• ΑΓΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ.

• Τόσο το Στέϊτ Ντιπάρτμεντ όσο και η Κομισιόν φρόντισαν να συστήσουν στηνΆγκυρα να αποφύγει ενέργειες που θα προκαλέσουν ένταση. Η Γαλλία δεν περιορίστηκε σε λόγια, δεδομένου ότι η Total, που έχει τα δικαιώματα στο Οικόπεδο 11, είναι δική της εταιρεία. Απέσπασε δύο φρεγάτες και τις έστειλε να ελλιμενιστούν στη Λεμεσό.

• Η κυπριακή ΑΟΖ. Από τον χάρτη και μόνο γίνεται φανερό ότι η Τουρκία δεν έχει κανένα δικαίωμα στη θαλάσσια περιοχή νοτίως της Κύπρου.

Το πλωτό γεωτρύπανο «West Capella» της Total βρί­σκεται πάνω από τον στόχο του στο θαλάσσιο Οικόπε­δο 11 της Κυπριακής ΑΟΖ. Τις επόμενες 5-6 ημέρες θα πραγματοποιήσει τις αναγκαίες δοκιμές και αμέσως μετά θα αρχίσει η γεώτρηση. Στο σημείο εκείνο ο βυθός είναι στα 1.700 μέτρα αλλά το γεωτρύπανο θα φτάσει μέχρι τα 4.000 μέτρα συνολικά για να χτυπήσει το πι­θανολογούμενο κοίτασμα «Ονησιφόρος».

Το κρίσιμο ερώτημα που πλανάται όλες αυτές τις ημέρες αφορά την ανάδραση της Άγκυρας. Προς το παρόν έχουμε εμπρηστικές δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων και προειδοποίηση του Μεβλούτ Τσαβούσογλου ότι θα υπάρ­ξουν μέτρα αντίδρασης στη «μονομερή» ενέργεια της Λευ­κωσίας.

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών δεν διευκρίνισε ποια θα είναι αυτά τα μέτρα. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, όμως, ο Ταγίπ Ερντογάν δεν πρόκειται να υπερβεί το όριο και να επιχειρήσει με στρατιωτικά μέσα να αποτρέψει τη γεώτρηση. Ο λόγος είναι ότι έχει λάβει σχετικά αποτρεπτικά μηνύματα τόσο από την Ουάσινγκτον όσο και από το Παρίσι και την Ε.Ε.

Τόσο το Στέιτ Ντιπάρτμεντ όσο και η Κομισιόν, άλλωστε, φρόνησαν να συστήσουν στην Άγκυρα να αποφύγει ενέργειες που θα προκαλέσουν ένταση. Οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν ρητά το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να εκμεταλλευτεί τα όποια ενεργειακά κοιτάσματα, αλλά προσθέτουν ότι οι πόροι πρέπει να κατανεμηθούν ακριβοδίκαια μεταξύ των δύο κοινοτήτων στο πλαίσιο μιας λύσης του Κυπριακού.

Η Γαλλία δεν περιορίστηκε σε λόγια, δεδομένου ότι η Total, που έχει τα δικαιώματα στο Οικόπεδο 11, είναι δική της εταιρεία. Απέσπασε δύο φρεγάτες και τις έστειλε να ελλιμε­νιστούν στη Λεμεσό. Το διπλωματικό μήνυμα προς την Άγκυρα συνοδεύεται και από αυτή την εύγλωττη κίνηση.

Έτσι κι αλλιώς, το ενδεχόμενο θερμού επεισοδίου μεταξύ Τουρκίας και Κυπριακής Δημοκρατίας δεν υφίσταται. Οι Ελληνοκύπριοι δεν διαθέτουν την αναγκαία στρατιωτική ισχύ για να αντιμετωπίσουν σε αυτό το επίπεδο ενδεχόμενες τουρκικές προκλήσεις. Ως εκ τούτου, οι αντιδράσεις τους περιορίζονται στο πολιτικοδιπλωματικό επίπεδο.

Υπενθυμίζουμε ότι στις αρχές του περασμένου Μαΐου η Άγκυρα, με επιστολή της στον ΟΗΕ, είχε προειδοποιήσει ότι δεν θα επιτρέψει σε ξένες εταιρείες να πραγματοποιήσουν μη εξουσιοδοτημένες έρευνες υδρογονανθράκων και δραστηριότητες εξόρυξης στην τουρκική υφαλοκρηπίδα. Όπως μάλιστα συνηθίζει, για να κάνει πιο αξιόπιστη την απειλή της, είχε εκδώσει δύο ΝΑVTEX για ασκήσεις με πραγματικά πυρά σε θαλάσσια περιοχή νότια και νοτιοδυτικά της Κύπρου, όπου βρίσκονται τα Οικόπεδα 1,6 και 7.

Έστειλαν το «Μπαρμπαρός»

Παλαιότερα η Άγκυρα είχε στείλει και φρεγάτες στην περι­οχή ερευνών εντός της κυπριακής ΑΟΖ για να κάνουν επίδει­ξη δύναμης. Δεν είχε, όμως, τολμήσει να εμποδίσει εμπράκτως τις έρευνες. Με τον ίδιο περίπου τρόπο αντιδρά και τώρα. Έχει προγραμματίσει ναυτική άσκηση εντός της κυπριακής ΑΟΖ.

Παράλληλα, το ερευνητικό σκάφος «Μπαρμπαρός» (προς τιμήν του πειρατή και αργότερα Οθωμανού ναυάρχου του 16ου αιώνα Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα) πλέει στην κυπριακή ΑΟΖ. όπου έχει κατά καιρούς πραγματοποιήσει παράνομες σεισμικές έρευνες. Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, ο κόλπος της Αμμοχώστου έχει ερευνηθεί διεξοδικά και σειρά έχει ο κόλπος της Μόρφου. Το «Μπαρμπαρός», όμως, έχει πραγματοποιήσει και έρευνες νότια της Κύπρου. Δεδομένου ότι πρόκειται για σκάφος με σύγχρονο εξοπλισμό, οι Τούρκοι έχουν καλή εικόνα για το τι υπάρχει στην εκεί υφαλοκρηπίδα.

Στο σημείο αυτό είναι χρήσιμο να αναφέρουμε ότι μετά την ανακάλυψη του μετρίου μεγέθους κοιτάσματος «Αφρο­δίτη» στο Οικόπεδο 12 είχαν δημιουργηθεί μεγάλες προσδοκίες. Οι εν συνεχεία αποτυχημένες προσπάθειες της ιταλικής Eni στο Οικόπεδο 9 είχαν οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι ουσιαστικά δεν υπήρχαν άλλα σημαντικά κοιτάσματα στην κυπριακή ΑΟΖ.

Τα πράγματα άλλαξαν τον Οκτώβριο 2015, όταν ανακαλύ­φθηκε από την Eni το γιγαντιαίο κοίτασμα «Ζορ» εντός της αιγυπτιακής ΑΟΖ, αλλά στα σύνορα με την κυπριακή. Με βάση καταγραφές της αμερικανικής εταιρείας Spectnim και σχετικές μελέτες των Πανεπιστημίων Κολούμπια και Ουτρέχτης, επικράτησε η εκτίμηση ότι το «Ζορ» δεν είναι η εξαίρε­ση στην περιοχή.

Στο Οικόπεδο 11 της κυπριακής ΑΟΖ, όπου θα γίνει η γεώτρηση από την Total, έχουν εντοπιστεί τέσσερις περιοχές όπου τα ασβεστολιθικά πετρώματα είναι παρόμοια με αυτά του «Ζορ». Δύο ίδιες περιοχές έχουν εντοπιστεί στο Οικόπε­δο 10, αλλά οι ενδείξεις εκεί οδηγούν οε εκτιμήσεις για κοι­τάσματα μεγαλύτερα του γιγαντιαίου «Ζορ». Αντίστοιχες περιοχές έχουν εντοπιστεί στα Οικόπεδα 8 και 6. Στο δε Οικόπεδο 7 υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι υπάρχει κοίτασμα πολλαπλάσιο του γιγαντιαίου «Ζορ». Αυτός είναι ο λόγος που η Λευκωσία δεν το συμπεριέλαβε στις αδειοδοτήσεις.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι τίποτα άλλο από βάσιμες εκτιμήσεις που προκύπτουν από τις σεισμικές έρευ­νες. Σιγουριά θα υπάρξει μόνο όταν θα ολοκληρωθούν επιτυχώς οι γεωτρήσεις. Κάτι δηλώνει ωστόσο, το γεγονός ότι από ένα χρονικό σημείο και μετά η αδιαφορία πετρελαϊκών κολοσσών για την κυπριακή ΑΟΖ μετετράπη ξαφνικό σε έντονο ενδιαφέρον (Total, Eni, Exxon Mobil, Shell και Statoil), παρότι η τιμή του φυσικού αερίου κινείται σε χαμηλό επίπε­δα αυτή την περίοδο. Ενδιαφέρον που επιβεβαιώθηκε με τη συμμετοχή τους στον τρίτο γύρο αδειοδοτήσεων, τον οποίο προκήρυξε η Λευκωσία για τα Οικόπεδα 10,6 και 8.

Έχοντας, όπως προαναφέραμε, καλή εικόνα για τα πιθανολογούμενα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στην κυπριακή ΑΟΖ, οι Τούρκοι συνειδητοποιούν ότι χάνουν το παιχνίδι. Σταδιακά αλλά σταθερά η Λευκωσία προωθεί επιτυχώς το πρόγραμμά της για την ανακάλυψη και εκμετάλλευσή τους. Δικαιολογημένα, λοιπόν, θεωρούν άτι αν επιβεβαιωθούν οι εκτιμήσεις η Κυπριακή Δημοκρατία θα ενταχθεί στον ενερ­γειακό χάρτη και θα μετατραπεί σε σημαντικό παίκτη.

Το γεγονός αυτό θα έχει δύο συνέπειες:

Πρώτον, θα αναβαθμίσει δραστικά τη γεωοικονομική και κατ επέκταση τη γεωπολιτική θέση της, με αποτέλεσμα να την καταστήσει πολύ λιγότερο ευάλωτη στις τουρκικές πιέσεις.

Δεύτερον, θα ενισχύσει τη διαπραγματευτική θέση της Λευκωσίας σε μελλοντικές συνομιλίες για τη λύση του Κυπριακού. Για να αποτρέψει ακριβώς μια τέτοια εξέλιξη, η Άγκυρα κατέφυγε στην έμμεση απειλή άσκησης στρατιωτικής βίας. Στόχος της ήταν να τορπιλίσει τις συμφωνίες της Λευκωσίας με τις μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες και να «γκριζάρει» την κυπριακή ΑΟΖ. Είναι τόσο μεγάλο το δέλεαρ, όμως, για τις πετρελαϊκές εταιρείες που παρέκαμψαν το πολιτικό ρίσκο και σε συνεργασία με τις κυβερνήσεις τους μπήκαν δυνατά στο παιχνίδι αφήνοντας την Τουρκία να φωνασκεί.

Διαπιστώνοντας την αποτυχία της πολιτικής του, υπάρχει περίπτωση ο Ερντογάν να επιχειρήσει να εμποδίσει με στρατιωτικά μέσα τη διεξαγωγή της γεώτρησης; Θεωρητικά τίποτα δεν μπορεί να αποκλειστεί. Όπως εξηγήσαμε παρα­πάνω, όμως, μία τέτοια κίνηση θα ήταν άλμα στο κενό. Όχι λόγω των ελληνικών αντιδράσεων, αλλά επειδή θα βρει απέναντι του τη Δύση, με πρώτες τη Γαλλία και τις ΗΠΑ. Η ίδια η Total, άλλωστε, ανακοίνωσε πριν από λίγες ημέρες ότι δεν την ανησυχούν οι τουρκικές αντιδράσεις.

Το διεκδικούν οι Τούρκοι

Στην προαναφερθείσα επιστολή που πριν από δύο μήνες είχε καταθέσει στον ΟΗΕ ο Τούρκος μόνιμος αντιπρόσωπος Φεριντούν Σινιρλίογλου χαρακτηρίζε τουρκική υφαλοκρη­πίδα το βόρειο τμήμα του Οικοπέδου 6 (τα δικαιώματα σε αυτό έχουν οι Total και η Εni). Είχε αποφύγει να προβάλει τον ίδιο ισχυρισμό για τα υπόλοιπα Οικόπεδα, αν και κατά καιρούς η Άγκυρα διεκδικεί επίσης μεγάλα τμήματα από τα Οικόπεδα 4 και 5.

Ο Ερντογάν θεωρούσε ότι στην Πενταμερή Διάσκεψη ο πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης θα ικανοποιούσε τις τουρ­κικές απαιτήσεις στην εσωτερική πτυχή του Κυπριακού, όπως και έγινε. Επίσης, πίστευε ότι η Αθήνα δεν θα επέμε­νε στη θέση της (συμπαρασύροντας και τη Λευκωσία) ότι όρος για την επίτευξη συμφωνίας είναι η κατάργηση των εγγυήσεων και η πλήρης αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων στο πλαίσιο ενός σφιχτού χρονοδιαγράμματος. Εκεί έκανε λάθος.

Ας σημειωθεί ότι ο Εσπεν Μπαρθ Αϊντε, διαπραγματευτής του Κυπριακού για λογαριασμό της Γραμματείας του ΟΗΕ, παγίως ζητούσε το πάγωμα των ερευνών και των γεωτρήσε­ων στην κυπριακή ΑΟΖ με τον ισχυρισμό ότι εμποδίζουν τη λύση του Κυπριακού! Μετά το ναυάγιο της Πενταμερούς Διάσκεψης, όμως, αυτού του τύπου τα επιχειρήματα έχουν χάσει την όποια εμβέλειά τους.

Οι Τούρκοι δεν θέλουν να εδραιωθεί διεθνώς η άποψη ότι η Κυπριακή Δημοκρατία ασκεί το κυριαρχικό δικαίωμά της να εκμεταλλευτεί τα όποια κοιτάσματα στην ΑΟΖ της. Από την άλλη πλευρά, όμως, όπως έχουμε δείξει, έχουν περιέλθει σε αδιέξοδο, με την έννοια ότι είναι απαγορευτική μια στρατιωτική αντίδρασή τους.

Σύμφωνα με πληροφορίες για να βγουν από το αδιέξοδό τους στην Άγκυρα σχεδιάζουν την πραγματοποίηση τουρκικής γεώτρησης στο Οικόπεδο 6. Επειδή, όμως, καμία μεγάλη πετρελαϊκή εταιρεία δεν δέχεται να συμπράξει σε μια τόσο κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου, σχεδιάζουν είτε να ενοικιάσουν είτε ακόμα και να αγοράσουν πλωτό γεωτρύπανο και να το εγκαταστήσουν εντός της κυπριακής ΑΟΖ. Με άλλα λόγια, δεν θα είναι οι Τούρκοι που θα δράσουν επιθετικά για να εμποδίσουν το κυπριακό ενεργειακό πρό­γραμμα. Θα δημιουργήσουν τετελεσμένο πετώντας το μπαλάκι στην Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία θα πρέπει με κάποιον τρόπο να αντιδράσει. Μέχρι τότε, όμως, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να καλλιεργούν την ένταση και να επιδίδονται οε προκλήσεις. Γι΄ αυτό η Αθήνα και η Λευκωσία έχουν υιοθετήσει χαμηλούς τόνους.

Είναι αξιοσημείωτο ότι η Τουρκία δεν έχει καν ένα δικαί­ωμα στη θαλάσσια περιοχή νοτίως της Κύπρου. Μια ματιά στον χάρτη το δείχνει. Ακόμα και οι πιο τραβηγμένες από τα μαλλιά ερμηνείες του Διεθνούς Δικαίου δεν μπορούν να της δώσουν νομικό έρεισμα. Γι΄ αυτό και όσον αφορά τα άλλα Οικόπεδα (εκτός του 6) εμφανίζεται να δρα για λογαριασμό των Τουρκοκυπρίων. Για την ακρίβεια, προβάλλει δύο ισχυ­ρισμούς:

Πρώτον, ότι η κυπριακή κυβέρνηση δεν έχει δικαίωμα να συνάπτει καμία διεθνή συμφωνία (όπως η οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο και το Ισραήλ) προτού επιλυθεί το Κυπριακό.

Δεύτερον, ότι οι Τουρκοκύπριοι έχουν δικαιώματα σε ολόκληρη την Κύπρο (και στην ΑΟΖ νοτίως της Μεγαλονήσου) και δεν παραιτούνται από αυτά.

Η αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ κυπριακή κυβέρνηση έχει όλα τα σχετικά δικαιώματα. Η κατοχή του βόρειου τμήματος της Κύπρου από τουρκικά στρατεύματα δεν επιτρέπει στη Λευκωσία να ασκεί την εξουσία της εκεί, αλλά δεν της περι­ορίζει τα άλλα δικαιώματά της. Κατά συνέπεια, ο ισχυρισμός ότι δεν μπορεί να συνάπτει διεθνείς συμφωνίες είναι αυθαίρετος σε βαθμό γελοιότητας. Η επίλυση του Κυπριακού είναι μια εντελώς ανεξάρτητη διαδικασία από την τρέχουσα άσκηση της κυριαρχίας.

Ας πάμε τώρα στον δεύτερο τουρκικό ισχυρισμό. Η δια­τύπωση «οι Τουρκοκύπριοι έχουν δικαιώματα σε ολόκληρη την Κύπρο» είναι παραπλανητική. Σε αντίθεση με τη διεθνή κοινότητα που αναγνωρίζει ένα κράτος στην Κύπρο, η Άγκυρα και οι Τουρκοκύπριοι ισχυρίζονται ότι από το 1983, οπότε ανακήρυξαν την «Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου», στο νησί υπάρχουν δύο κράτη.

Σύμφωνα, λοιπόν, με την ίδια την τουρκική θέση, οι Τουρκοκύπριοι έχουν πλήρη δικαιώματα στη Βόρεια Κύπρο, άρα και στην ΑΟΖ που της αντιστοιχεί. Δεν έχουν, όμως, κανένα δικαίωμα στην ελεύθερη Κύπρο και κατ’ επέκταση στην ΑΟΖ που της αντιστοιχεί.

Σε δύο ταμπλό

Η Άγκυρα και η τουρκοκυπριακή ηγεσία παίζουν οε δύο ταμπλό. Ανάλογα με το τι κάθε φορά τις βολεύει, άλλοτε επικαλούνται τη δική τους επίσημη θέση για ύπαρξη δύο κρατών και άλλοτε τις Συμφωνίες Ζυρίχης - Λονδίνου (συμφωνίες ίδρυσης της συνεταιρικής Κυπριακής Δημοκρατίας), τις οποίες κατέλυσαν με την ανακήρυξη του ψευδοκράτους. Ας σημειωθεί ότι μπορούν να παίζουν αυτό το παιχνίδι, επει­δή και η Λευκωσία και η Αθήνα αποφεύγουν να καταγγείλουν αυτή την αντίφαση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής φοβούμενες καθ’ υπερβολή μήπως θεωρηθεί έμμεση ανα­γνώριση του ψευδοκράτους.

Εάν από τις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό προκύψει ένα κοινό κράτος τότε, βεβαίως οι Τουρκοκύπριοι θα έχουν τα δικαιώματα που θα προβλέπονται από το νέο Σύνταγμα. Μέχρι τότε, όμως, δεν έχουν κανένα δικαίωμα. Ο ενεργειακός πλούτος άλλωστε, ανήκει στο νόμιμο κράτος και όχι οε κάθε πολίτη ξεχωριστά. Γι΄ αυτό και ήταν απολύτως λάθος οι δηλώσεις ότι οι Τουρκοκύπριοι έχουν μέρισμα από αυτό τον πλούτο.

Ακόμα και τον καιρό που στις δυτικές πρωτεύουσες υπήρ­χαν πολλοί υποστηρικτές της Τουρκίας, αυτοί ποτέ δεν αμφισβήτησαν ευθέως το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να εκμεταλλευτεί τα όποια κοιτάσματα στην ΑΟΖ της. Είχαν προσπαθήσει, όμως, να υπονομεύσουν αυτό το δικαί­ωμα, σχετικοποιώντας το, μετατρέποντάς το σε διαφορά και διασυνδέοντάς το με άσχετες διπλωματικές διελκυστίνδες όπως η λύση του Κυπριακού. Πολύ περισσότερο σήμερα που στη Δύση η Τουρκία του Ερντογάν δεν είναι καθόλου αυτή που ήταν πριν από μερικά χρόνια.

Του Σταύρου Λυγερού

(ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ-16/07/2017)

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των.

Περισσότερα »

Τι κρύβουν οι νέες προκλήσεις των Τούρκων στην κυπριακή ΑΟΖ

• ΦΟΒΟΙ ΓΙΑ ΝΕΑ ΚΡΙΣΗ.

• Ανεβαίνει το θερμόμετρο μετά τις προκλήσεις της Άγκυρας, την έξοδο του «Μπαρμπαρός» και τις απειλές στρατιωτικής βίας για να σταματήσουν οι σεισμικές έρευνες και ίσως η γεώτρηση της Total στις 13 Ιουλίου.

• Η Άγκυρα δεν θα επιτρέψει σε ξένες εταιρείες να πραγματοποιήσουν μη εξουσιοδοτημένες έρευνες υδρογονανθράκων στην... τουρκική υφαλοκρηπίδα.

«Ένταση ναι, θερμό επεισόδιο όχι». Με την επιγραμ­ματική αυτή φράση απάντησε ανώτατος Κύπριος διπλωματικός παράγοντας στο ερώτημα «πού οδηγεί η κλιμάκωση των τουρκικών αντιδράσεων στο πρόγραμμα της Λευκωσίας να αξιοποιήσει τα ενδεχόμενα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στην κυπριακή ΑΟΖ».

Η ανωτέρω εκτίμηση είναι βάσιμη δεδομένου ότι για να προκόψει θερμό επεισόδιο πρέπει να αντιπαρατεθούν δύο δυνάμεις. Στην περίπτωση μας, στρατιωτικά υφίσταται μόνο η Τουρκία. Η αδύναμη Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της Άγκυρας σ' αυτό το πεδίο, γι’ αυτό και κινείται αποκλειστικά στο διπλωματικό επίπεδο. Η θερμοκρασία ανέβηκε τις προηγούμενες ημέρες λόγιο της τουρκικής επιστολής στον ΟΗΕ. Σε αυτήν αναφέρεται ότι η Άγκυρα δεν θα επιτρέψει σε ξένες εταιρείες να πραγματοποιηθούν μη εξουσιοδοτημένες έρευνες υδρογονανθράκων και δραστηριότητες εξόρυξης στην τουρκική υφαλοκρηπίδα. Το σκηνικό αυτό έχει επαναληφθεί και στο παρελθόν, όταν είχαν πραγματοποιηθεί σεισμικές έρευνες και στη συνέχεια γεωτρήσεις σε άλλα «οικόπεδα». Τότε, τουρκικές φρεγάτες είχαν μεταβεί στη θαλάσσια περιοχή για να κάνουν επίδειξη δύναμης, αλλά δεν είχαν τολμήσει να εμποδίσουν εμπράκτως τις έρευνες.

Στόχος η ΑΟΖ

Η Άγκυρα έχει επανειλημμένως στείλει το δικό της ερευνητικό σκάφος, το «Μπαρμπαρός» για παράνομες έρευ­νες στην κυπριακή ΑΟΖ. Αυτές τις ημέρες το ίδιο σκάφος πραγματοποιεί παράνομες σεισμικές έρευνες στον κόλπο της Αμμοχώστου, ανατολικά της Κύπρου. Αυτές, όμως, δεν δημιουργούν τετελεσμένο.

Η Άγκυρα καταφεύγει στην έμμεση απειλή άσκησης στρατιωτικής βίας για να τορπιλίσει τις συμφωνίες της Λευκωσίας με τις μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες και να «γκριζάρει» την κυπριακή ΑΟΖ. Δεν είναι, όμως, εύκολο να επιτύχει τον σκοπό της. Από τη στιγμή που η Λευκωσία κατάφερε και ενέπλεξε πετρελαϊκές εταιρείες-κολοσσούς, ο Ρετζέπ-Ταγΐπ Ερντογάν έχει απέναντι του και αυτές τις εταιρείες και τα κράτη που βρίσκονται πίσω τους. Δεν είναι μόνο η κορεατική Kogas, αλλά και η γαλλική Total, η ιταλική ΕΝΙ και η αμερικανική Exxon, επικεφαλής της οποίας ήταν μέχρι πρότινος ο σημερινός υπουργός Εξω­τερικών των ΗΠΑ ΡεΞ Τίλερσον.

Τα «οικόπεδα»

Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν αυτή τη φορά οι Τούρκοι θα κάνουν το άλμα στο κενό και θα επιχειρήσουν να εμποδίσουν με στρατιωτικά μέσα τη διεξαγωγή των σει­σμικών ερευνών και ίσως της γεώτρησης που έχει προ­γραμματίσει να πραγματοποιήσει η Total στις 13 Ιουλίου.

Κανονικά θα έπρεπε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο τουρκικής στρατιωτικής δράσης επειδή μια τέτοια ενέργεια θα είχε τεράστιο πολιτικό κόστος και υψηλό ρίσκο για την Άγκυρα. Αν ο Ερντογάν θεωρήσει ότι μπορεί με στρατιω­τική ενέργεια και χωρίς μεγάλο κόστος να τορπιλίσει τα ενεργειακό πρόγραμμα της Λευκωσίας, θα έχει τον πειρασμό να το πράξει. Στην πραγματικότητα, οι μόνοι που μπορούν εμπράκτως να τον εμποδίσουν είναι οι Αμερικανοί και οι Ρώσοι. Ασφαλείς ενδείξεις για τη στάση τους, όμως, δεν έχουμε. Οι Γάλλοι θα χαλάσουν τον κόσμο, αλλά δεν είναι πολύ πιθανό να αντιδράσουν δυναμικά. Ακόμα μικρότερες είναι οι δυνατότητες της Ρώμης. Όσοι δε είχαν ελπίδες ότι θα βοηθήσει το Ισραήλ, η δήλωση του γενικού διευθυντή Ενέργειας όχι μόνο τους διέψευσε, αλλά και εμμέσως νομιμοποίησε τις παράνομες έρευνες του «Μπαρ­μπαρός». Δεν είναι ωστόσο μόνο οι στρατιωτικές αντιδρά­σεις που οφείλει να υπολογίσει ο νεο-σουλτάνος. Αν επιχειρήσει με δυναμικό τρόπο να εμποδίσει τις σεισμικές έρευνες και τη γεώτρηση, θα βρεθεί σε εξαιρετικά δυ­σμενή θέση στο πολιτικο-διπλωματικό επίπεδο. Δεδομέ­νου ότι στα τέλη Μαΐου είναι προγραμματισμένη σύνοδος του ΝΑΤΟ και στη συνέχεια Ε.Ε. - Τουρκίας, είναι απίθα­νο ακόμα και για τον Ερντογάν να πάρει τέτοιο ρίσκο.

Στην πραγματικότητα, οι τουρκικές πιέσεις και απειλές έχουν ως στόχο να σύρουν τον πρόεδρο Αναστασιάδη να αποδεχτεί το επόμενο διάστημα τις τουρκικές θέσεις στο πλαίσιο ενός σχεδίου τύπου Ανάν για τη λύση του Κυπρι­ακού. Στην προσπάθεια τους αυτή έχουν πολύτιμο σύμ­μαχο τον ειδικό εκπρόσωπο του γενικού γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών. Ο Εσπεν Μπαρθ Αϊντα ζητάει το πά­γωμα των ερευνών και γεωτρήσεων στην κυπριακή ΑΟΖ με τον ισχυρισμό ότι εμποδίζουν τη λύση του Κυπριακού!

Λόγω και των προεδρικών εκλογών στην Κύπρο, όμως, οι πιθανότητες συμφωνίας τις επόμενες εβδομάδες συρρικνώνονται. Δεδομένου ότι οι Τούρκοι δεν θέλουν να εδραιωθεί η άποψη διεθνώς ότι η Κυπριακή Δημοκρατία ασκεί το κυριαρχικό δικαίωμά της να εκμεταλλευτεί τα όποια κοιτάσματα στην ΑΟΖ της, αντιδρούν.

Σύμφωνα με πληροφορίες, συζητείται το ενδεχόμενο να πραγματοποιήσουν και γεώτρηση στο Οικόπεδο 6. Επειδή, όμως, καμία μεγάλη πετρελαϊκή εταιρεία δεν δέχεται να συμπράξει σε μια τόσο κατάφωρη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, στην Άγκυρα σκέπτονται ή να ενοι­κιάσουν ή ακόμα και να αγοράσουν γεωτρύπανο και να το εγκαταστήσουν εντός της κυπριακής ΑΟΖ.

του Σταύρου Λυγερού

(ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ-7-05-2017) 

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των.

Περισσότερα »

ΟΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ, ΟΙ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ «ΤΡΥΠΕΣ» ΚΑΙ Η ΑΜΥΝΑ ΖΩΝΗΣ

Tου Σταύρου Λυγερού

Επιδιώκει η Άγκυρα την πρόκληση θερμού επεισοδίου στο Αιγαίο; Το κρίσιμο ερώτημα έχει τεθεί όχι μόνο από τις συνεχείς τουρκικές προκλήσεις στα Ίμια -και όχι μόνο εκεί-, αλλά και από την επικοινωνιακή διαχείριση του νεοοθωμανικού καθεστώτος. Είναι προφανές ότι η απόφαση του Αρείου Πάγου για τους οκτώ Τούρκους στρατιωτικούς έχει ανεβάσει τη θερ­μοκρασία στις διμερείς σχέσεις.

Κι αυτό σε μια περίοδο που οι Τούρκοι θε­ωρούν πως λόγω της οικονομικής κρίσης η Ελλάδα είναι ευάλωτη στις πιέσεις τους. Επιπροσθέτως, δεν πρέπει να υποτιμηθεί αφενός η ανάγκη του Ερντογάν εν όψει του δημοψηφίσματος τον Απρίλιο για μια εύκολη νίκη, αφετέρου ο τυχοδιωκτισμός του. Από την άλλη πλευρά όμως υπάρχουν ισχυροί λόγοι που λειτουργούν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Μπορεί οι προοπτικές στο επίπεδο του συσχετισμού στρατιωτικών δυνάμεων να είναι αρνητικές, αλλά προς το παρόν οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις διατηρούν ακόμα την αποτρεπτική ισχύ τους. Εκτός αυτού, οι Τούρκοι δεν τα πάνε καθόλου καλά στο συριακό μέτωπο. Τέσσερις και πλέον μήνες μετά την έναρξη της επιχείρησης «Ασπίδα του Ευφράτη», οι δυνάμεις τους ακόμα να καταλάβουν την πόλη Αλ Μπαμπ, παρότι έχουν υποστεί σημαντικές απώλειες. Ταυτοχρόνως, έπεσε στο κενό η προσπάθεια της Άγκυρας να συμμετάσχει στην επιχείρηση κατάληψης της Μοσούλης από τους τζιχαντιστές, ώστε την επόμενη ημέρα να διεκδικήσει μερίδιο από τη λεία. Στα παραπάνω πρέπει να προστεθεί και η ανοιχτή πληγή λόγω του παρατεταμένου ανταρτοπόλεμου στη Νοτιοανατολική Τουρκία. Οι πολεμικές συγκρούσεις στο Ιράκ και στη Συρία έχουν επιτρέψει στο ΡΚΚ όχι μόνο να προμηθευθεί πολύ πιο αποτελεσματικό οπλι­σμό σε σύγκριση με το παρελθόν, αλλά και να εκπαιδευθεί, γεγονός που έχει αναβαθμίσει τη μαχητική ικανότητα των ανταρτών του.

Για τον Ερντογάν το κρίσιμο ζήτημα είναι να κερδίσει το δημοψήφισμα και να εκλεγεί πρόεδρος με απολυταρχικές σχεδόν εξουσίες. Γι’ αυτό και δεν πρόκειται να διακινδυνεύσει εμπλοκές που μπορεί να εγείρουν εμπόδια σε αυτή τη διαδικασία. Δεν είναι καθόλου το ίδιο να στέλνει στρατό στη Συρία και το να προκαλέσει ένα θερμό επεισόδιό στο Αιγαίο, που μπορεί να εξελιχθεί σε ελληνοτουρκική σύρραξη. Ένας πρόσθετος απαγορευτικός λόγος είναι ότι λόγω του πραξικοπήματος τον περασμένο Ιούλιο οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις έχουν αποδεκατιστεί από το κύμα των διώξεων. Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί. Έχουν φυλακιστεί ή απολυθεί 6.000 αξιω­ματικοί. Η αναλογία όσων έχουν διωχθεί στο επίπεδο των ανώτατων αξιωματικών είναι πάνω από τέσσερις στους δέκα, γεγονός που έχει δημιουργήσει μεγάλα κενά στο επίπεδο των επιτελικών λειτουργιών. Στο επίπεδο των κάθε είδους σπουδαστών στρατιωτικών σχολών ο αριθμός των φυλακισθέντων η απολυθέντων έχει φθάσει τις 16.000.

Η φυλάκιση ή απόλυση 250 πιλότων προκαλεί σοβαρά προβλήματα ακόμα και στις επιχειρήσεις βομβαρδισμού στόχων του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία. Αν και γίνεται προσπάθεια να καλυφθούν όπως-όπως τα κενά με ανάκληση στην ενεργό υπηρεσία αποστρατευμένων πιλότων και με ταχύρρυθμη εκπαίδευση νέων, καθώς και πιλότων της πολιτικής αεροπορίας, η μαχητική ικανότητα έχει υποβαθμισθεί.

Στα προαναφερθέντα πρέπει να προστεθούν και τρεις ακόμα κρίσιμοι παράγοντες: 

Πρώτον, η εμφύλια διαμάχη έχει ρίξει στο ναδίρ το ηθικό και όσων αξιωματικών πα­ραμένουν στην ενεργό υπηρεσία.

Δεύτερον, ο Ερντογάν πιστεύει πως οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις δεν έχουν εκκαθαρισθεί πλήρως και ως εκ τούτου είναι πολύ επιφυ­λακτικός απέναντι τους. Μια ελληνοτουρκική σύγκρουση εκ των πραγμάτων θα έδινε με­γάλα περιθώρια αυτόνομων κινήσεων στους στρατηγούς, οι οποίοι ενδεχομένως να τα χρησιμοποιούσαν για την ανατροπή του. Ας σημειωθεί ότι στις 10 Ιανουάριου ψηφίστηκε νόμος που μεταφέρει κρίσιμες αρμοδιότητες του αρχηγού ΓΕΕΘΑ στον υπουργό Άμυνας. Αυτός θα διορίζει τους διοικητές των κλά­δων, θα αποφασίζει τις προαγωγές και θα έχει υπό τον έλεγχο του τις στρατιωτικές σχολές.

Τρίτον, το διεθνές πε­ριβάλλον δεν ευνοεί μια τουρκική επιθετική κίνηση στρατιωτικού χαρακτήρα. Το κλίμα για τη νεοοθωμανική Τουρκία είναι αρνητικό στη Δύση και ο Τραμπ δεν φαίνεται να κινεί­ται επ’ αυτού σε άλλο μήκος κύματος. Αλλά και το ρωσοτουρκικό φλερτ αποδεικνύεται προβληματικό. Η διολίσθηση της Τουρκίας μετατρέπει γεωπολιτικά την Ελλάδα από χώρα δεύτερης γραμμής σε χώρα πρώτης γραμμής.

Όπως προκύπτει από τα παραπάνω, με ορθολογικούς όρους η Τουρκία δεν έχει περιθώρια να επιχειρήσει μια στρατιωτικού χαρακτήρα επιθετική κίνηση στο Αιγαίο. Αυτό βεβαίως δεν πρόκειται να εμποδίσει τους Νεοοθωμανούς να επαναφέρουν με ένταση τις χρόνιες μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις, όπως τη θεωρία περί «γκρίζων ζωνών». Ούτε να χρησιμοποιούν την απειλή χρήσης στρατιωτικής βίας ως πολίτικο όπλο. Η Ελλάδα δεν έχει κανένα λόγο να παρασυρθεί. Πρέπει να υιοθετήσει άμυνα ζώνης και όχι «μαν του μαν», για να χρησιμοποιήσουμε μπασκετική ορολογία. 

Tου Σταύρου Λυγερού

(ZERO- 10/03/2017)

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των.

Περισσότερα »

Η κρίση με την Τουρκία και οι «Προφητείες» για Θερμό Επεισόδιο

Γιατί οι Αμερικανοί «φρενάρουν» τον Ερντογάν

Πολιτική αυτοσυγκράτησης από την Άγκυρα εν όψει της επίσκεψης Κοτζιά στην Ουάσινγκτον και το διάβημα στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ ότι η Αθήνα θα αντιδράσει δυναμικά αν οι Τούρκοι αποτολμήσουν θερμό επεισόδιο.

Αν και η Τουρκία φροντίζει να συντηρεί το κλίμα έντα­σης στο Αιγαίο με διάφορους τρόπους, οι υψηλοί τόνοι της προηγούμενης εβδομάδας έχουν πέσει και από τις δυο πλευρές. Αιτία, η αμερικανική παρέμβαση.

Όπως αποκαλύψαμε πριν από οκτώ ημέρες, ο Έλληνας υπουρ­γός Εξωτερικών έκανε διάβημα στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ προει­δοποιώντας τεκμηριωμένα ότι η Αθήνα θα αντιδράσει δυναμι­κά αν οι Τούρκοι παραβιάσουν τις κόκκινες γραμμές. Το ίδιο μήνυμα έχει σταλεί προς όλες τις κατευθύνσεις. Ας σημειωθεί ότι τις επόμενες ημέρες ο Νίκος Κοτζιάς θα μεταβεί στην Ουάσινγκτον για να συναντηθεί με τον Αμερικανό ομόλογό του Ρεξ Τίλερσον, ενώ αναμένεται να ακολουθήσει και επίσκεψη του υπουργού Άμυνας.

Μπορεί οι ΗΠΑ να κινήθηκαν στη γνωστή γραμμή των ίσων αποστάσεων, αλλά το μήνυμά τους για αυτοσυγκράτηση βρή­κε απήχηση στην Άγκυρα, και όχι μόνο λόγω της προσπάθειας του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να διαμορφώσει προνομιακή σχέση με την κυβέρνηση Τραμπ. Σύμφωνα με αξιόπιστες πλη­ροφορίες, η αμερικανική σύσταση προς την Τουρκία συνοδεύ­τηκε και από στοιχεία που δείχνουν ότι οι προειδοποιήσεις Κοτζιά και Καμμένου δεν ήταν κουβέντες χωρίς αντίκρισμα.

Τα ανοιχτά μέτωπα του «σουλτάνου»

Το γεγονός αυτό υποχρέωσε την Άγκυρα να κάνει δεύτερες σκέψεις. Η αρχική εκτίμηση των Νεοοθωμανών ότι ίσιος θα μπορούσαν να προκαλέσουν ένα είδος θερμού επεισοδίου στο Αιγαίο, με σκοπό να εξασφαλίσουν μια εύκολη συμβολική νίκη χωρίς αξιόλογο κόστος για την Τουρκία και τους ίδιους, έχει κλονιστεί. Ο Ερντογάν θέλει μια τέτοια νίκη για να ενισχύσει τις ελπίδες του να κερδίσει το δημοψήφισμα του Απριλίου που έχει ως ερώτημα την αναγόρευσή του σε πρόεδρο-«σουλτάνο». Από την άλλη πλευρά, όμως, δεν θέλει να διακινδυνεύσει μια ελληνοτουρκική στρατιωτική σύγκρουση, ειδικά αυτή την πε­ρίοδο, για τους εξής λόγους:

► Πρώτον, επειδή έχει ανοιχτό στρατιωτικό μέτωπο στη Συρία και η προσπάθεια του να απομονώσει τους Κούρδους δεν βρίσκει ανταπόκριση ούτε στην Ουάσινγκτον ούτε στη Μόσχα.

► Δεύτερον, επειδή οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις είναι σε μεγάλο βαθμό αποδυναμωμένες και με πεσμένο ηθικό λόγιο των εκτεταμένων εκκαθαρίσεων και του εμφυλιοπολεμικού κλίματος.

► Τρίτον, επειδή ούτε και μετά τις εκκαθαρίσεις εμπιστεύεται τους αξιωματικούς. Φοβάται ότι αν τα πράγματα οδηγηθούν σε ελληνοτουρκική σύγκρουση, οι στρατηγοί εκ των πραγμάτων θα αποκτήσουν μεγάλη αυτονομία κινήσεων, την οποία ενδε­χομένως θα εκμεταλλευτούν για να τον ανατρέψουν.

► Τέταρτον, επειδή το κλίμα για τη νεοοθωμανική Τουρκία είναι πιο αρνητικό από ποτέ στην Ευρώπη και τουλάχιστον στη γραφειοκρατία του Στέϊτ Ντιπάρτμεντ και του Πενταγώνου.

► Πέμπτον, επειδή η ελληνοτουρκική σύρραξη εκ των πραγ­μάτων θα διευρύνει τα περιθώρια της αντάρτικης δράσης του ΡΚΚ, αλλά και τα περιθώρια για τρομοκρατικές επιθέσεις των τζιχαντιστών.

Για όλους αυτούς τους λόγους το σενάριο πρόκλησης ελλη­νοτουρκικής σύρραξης δεν είναι στην ατζέντα του Τούρκου προέδρου. Πολύ περισσότερο εν όψει του δημοψηφίσματος. Το σενάριο όμως με βάση το οποίο ενδέχεται οι Τούρκοι να προκαλέσουν θερμό επεισόδιο τον Ιούνιο, όταν θα αρχίσει η γεώτρηση στην κυπριακή ΑΟΖ, δεν μπορεί να αποκλειστεί, αλλά ούτε να προβλεφθεί. Το πιθανότερο είναι ότι θα έχουμε επανάληψη των προκλήσεων αφενός με την έξοδο του ερευνητικού σκάφους «Μπαρμπαρόσα», αφετέρου με επίδειξη ισχύος και παρενοχλήσεις από τουρκικές φρεγάτες.

Προσάρτηση των Κατεχομένων

Εάν ο Ερντογάν θελήσει να δημιουργήσει τετελεσμένο, είναι πιθανότερο να προχωρήσει οε προσάρτηση των Κατεχομένων απ’ το να έρθει σε ευθεία σύγκρουση με τη γαλλική εταιρεία πετρελαίου και φυσικού αερίου Total και κατ' επέκταση με τη Γαλλία. Η προσάρτηση θα προκαλούσε σημαντικές διπλωμα­τικές παρενέργειες για την Τουρκία, αλλά δεν έχει το ρίσκο που θα είχε ένα θερμό επεισόδιο.

Προς το παρόν, πάντως, οι Νεοοθωμανοί χρησιμοποιούν την απειλή χρήσης στρατιωτικής βίας ως πολιτικού όπλου όιπως και οι κεμαλιστές προκάτοχοι τους. Η Άγκυρα θα συνεχίσει με συστηματικότητα να προωθεί τις μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις της στο Αιγαίο. Πρόκειται για στρατηγική την οποία δρομολόγησε το μετακεμαλικό καθεστώς το 1973 και συνεχίζουν να την εφαρμόζουν οι Νεοοθωμανοί. Στο επίπεδο αυτό, άλλω­στε, είχε εξαρχής δημιουργηθεί μια ώσμωση μεταξύ των δύο μεγάλων ιδεολογικοπολιτικών ρευμάτων της Τουρκίας.

Αυτή δεν ήταν εκ πρώτης όψεως ορατή, επειδή τα προηγού­μενα χρόνια οι Νεοοθωμανοί απέφευγαν να υψώνουν πολύ τους τόνους στο ελληνοτουρκικό μέτωπο. Η συγκρατημένη εκείνη στάση τους είχε ανοήτως δημιουργήσει στην Αθήνα τον μύθο για τον «καλό Ερντογάν» και τους «κακούς στρατηγούς». Στην πραγματικότητα, οφειλόταν στο γεγονός ότι η νεοοθωμανική κυβέρνηση βρισκόταν σε εμφύλιο πόλεμο με το βαθύ κράτος των κεμαλιστών. Συγκεκριμένα, φρόντιζε να κρατάει χαμηλά τη θερμοκρασία στο Αιγαίο επειδή φοβόταν μήπως οι στρατηγοί προκαλέσουν κάποιο θερμό επεισόδιο με σκοπό να την ανατρέψουν. Το κρίσιμο ζήτημα σε αυτή τη φάση, ωστόσο, δεν είναι αν η Άγκυρα θα συνεχίσει να προβάλλει τις μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις της. Όπως προαναφέραμε, αυτό είναι δεδομένο και τις προηγούμενες ημέρες φάνηκε με την τουρ­κική αντίδραση για ελληνική άσκηση στη Σαμοθράκη. Το κρίσιμο ζήτημα είναι αν ο Ερντογάν θεωρεί ότι η τωρινή συγκυ­ρία τού δίνει την ευκαιρία να προκαλέσει χωρίς μεγάλο κόστος κάποιου είδους θερμό επεισόδιο με στόχο:

► Πρώτον, να εξυπηρετήσει τη συγκυριακή ανάγκη του για μια εύκολη συμβολική νίκη προς προπαγανδιστική χρήση εν όψει του δημοψηφίσματος. 

► Δεύτερον, να επιχειρήσει ένα ποιοτικό άλμα στο επίπεδο της πάγιας τουρκικής επεκτατικής στρατηγικής.

Για τους λόγους που προαναφέραμε, το σημείο-κλειδί είναι το «χωρίς μεγάλο κόστος». Μετά τα Ίμια έχει δημιουργηθεί η εντύπωση στην Άγκυρα ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα, αν και έχει ακόμα τη δυνατότητα στο στρατιωτικό επίπεδο, δεν έχει τη βούληση να απαντήσει δυναμικά κατά τρόπο που να προκαλέσει τουλάχιστον ισοδύναμο κόστος στην Τουρκία. Η εντύπωση αυτή έχει διαβρώσει την αξιοπιστία της ελληνικής αποτρεπτικής στρατηγικής. Πρόκειται δε για εξαιρετικά επικίνδυνο γεγονός επειδή ωθεί την Άγκυρα να προχωρήσει πα­ραπέρα στον δρόμο του τυχοδιωκτισμού. Ένα θερμό επεισόδιο, όμως έχει την τάση να κλιμακωθεί σε σύρραξη. Με άλλα λόγια, αν ο Ερντογάν υπερβεί ένα όριο, κινδυνεύει να προκαλέσει αυτό που στην πραγματικότητα δεν επιθυμεί. Όλα αυτά, ωστόσο, ισχύουν υπό την προϋπόθεση ότι θα επικρατήσουν ορθολογικά κριτήρια. Αυτό είναι το πιθανότερο, αλλά όχι και 100% δεδομένο. Δεν είναι μόνο η προαναφερθείσα ανάγκη του Ερντογάν για μια εύ­κολη συμβολική νίκη προς προπα­γανδιστική χρήση εν όψει του δημοψηφίσματος που θολώνει τον ορθολογισμό του. Υπάρχει και έτερος συγκιριακός λόγος που τον ωθεί προς την ίδια κατεύθυνση.

Οι «οκτώ» και οι κομάντος

Η απόφαση του Αρείου Πάγου να δοθεί άσυλο στους «οκτώ» εξόργι­σε τους Νεοοθωμανούς επειδή αντιλαμβάνονται το Κράτος Δικαί­ου ως πρόσχημα και όχι ως ουσία.

Σαν να μην έφτανε αυτό, προέκυψε και η περίπτωση των δύο Τούρκων κομάντος που προ ημερών εισήλθαν παρανόμως στην Ελλάδα. Εάν επιβεβαιωθεί ότι είναι τα δύο ασύλληπτα μέλη της ομάδας που στο πραξικόπημα εστάλη να δολοφονήσει τον Τούρκο πρόεδρο, η υπόθεση προσλαμβάνει και προσωπικό χαρακτήρα. Η απόφαση της Ελληνικής Δικαιοσύνης να δώσει άσυλο στους «οκτώ» με το επιχείρημα ότι δεν θα έχουν δίκαιη δίκη στην Τουρκία έχει στο νομικό επίπεδο δημιουργήσει θε­τικό προηγούμενο και για την αίτηση ασύλου των δύο κομάντος. Από πολιτικής άποψης όμως οι δύο περιπτώσεις είναι πολύ διαφορετικές. Ακόμα κι αν οι «οκτώ» που έλαβαν μέρος στο πραξικόπημα ήταν περιφερειακοί παράγοντες. Αντιθέτως οι δύο είχαν κεντρικό και έντονα φορτισμένο ρόλο.

Η Ελλάδα είναι κράτος δικαίου, αλλά δεν έχει κανέναν λόγο να επιβαρύνει τις ήδη τεταμένες ελληνοτουρκικές σχέσεις με πρόσθετο φορτίο. Πολύ περισσότερο που και η κυβέρνηση και η κοινωνία αντιπαθούν τους πραξικοπηματίες -και δη τους επίδοξους φονιάδες εκλεγμένου ηγέτη. Αυτός είναι ο λόγος που, σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες οι αρμόδιες αρχές ανα­ζητούν λύση που θα απαλλάξει την Ελλάδα από αυτό το φορτίο και εν μέρει θα ικανοποιήσει την Άγκυρα.

Το Κουρδικό

Για να κατανοηθεί πλήρως η τουρκική προκλητικότητα στο Αιγαίο, στα ανωτέρω πρέπει να συνυπολογιστούν και οι εξελίξεις στα νοτιοανατολικά σύνορα της Τουρκίας. Κεντρικός παίκτης εκεί είναι ο κουρδικός αλυτρωτισμός ο οποίος βιώνεται και από τους Νεοοθωμανούς και από τους κεμαλιστές ως απειλή για την εδαφική ακεραιότητα της χώρας τους. Η αμφισβήτηση από τον Ερντογάν της Συνθήκης της Λωζάννης είναι ένα μήνυμα προς τις μεγάλες δυνάμεις ότι εάν ρευστοποιηθούν τα γεωπολιτικά δεδομένα στη Συρία και στο Ιράκ θα ρευστοποιηθούν και στα δυτικά, στο Αιγαίο.

Ειδικά μετά την απόπειρα πραξικοπήματος ο Τούρκος πρόεδρος θεώρησε ότι, στο πλαίσιο της κυοφορούμενης νέας τάξης πραγμάτων στην περιοχή, μεθοδεύεται και ο δυνάμει ακρωτηριασμός της χώρας του. Είναι ξεκάθαρο, άλλωστε, ότι το κουρδικό ζήτημα έχει μπει για τα καλά στη γεωπολιτική ατζέντα και είναι μάλλον απίθανο να διαγραφεί.

Ο Ερντογάν έχει διαμορφώσει θέση και την εκφράζει σαφώς. Δεν περιορίζεται στη νεοοθωμαντκή ρητορική του Αχμέτ Νταβούτογλου ότι η Τουρκία πρέπει να ενδιαφέρεται για τους «αδελφούς» της στον ευρύτερο μουσουλμανικό-σουνιτικό κόσμο. Ούτε έμεινε στη δήλωση ότι «Τουρκία δεν είναι μόνο η Τουρκία». Έκανε ένα βήμα παραπέρα. Όπως είπε, «όταν αλλάζουν τα πάντα, δεν μπορούμε να βρισκόμαστε στο σημείο που βρεθήκαμε τότε (σ.σ.: στα σύνορα που χάραξε η Συνθήκη της Λωζάννης)». Και για να μην αφήσει καμία αμφιβολία, μιλώντας στους υπουργούς του είπε χαρακτηριστικά «Η Τουρκία ή θα χάσει ή θα κερδίσει εδάφη», προσθέτοντας ότι ο ίδιος είναι αποφασισμένος να αγωνιστεί για να κερδίσει εδάφη.

Πρόεδρος «σουλτάνος»

Η τροπή που έχουν πάρει τα πράγ­ματα από μια άποψη διευκολύνει τη φιλοδοξία του Ερντογάν να αναδειχθεί σε πρόεδρο-«σουλτάνο». Δεν είναι όμως αρκετή για να αποδομήσει τον κεμαλισμό ως θεμέλιο ιδεολογικό λίθο της Τουρκικής Δημοκρατίας. Ο ίδιος αυτοπροβάλλεται ως ο ηγέτης που κλείνει την κεμαλική παρένθεση και μέσω του νεοοθωμανισμού επαναφέρει στο προσκήνιο το άτυπο αυτοκρατορικό όραμα των Τούρκων. Δικό του σημείο αναφοράς είναι ο Μωάμεθ ο Πορθητής και όχι ο Κεμάλ.

Για να αναδειχθεί εθνικός ηγέτης δεν αρκούν η εκτεταμένη καταστο­λή και οι μαζικές εκκαθαρίσεις του κράτους από κάθε είδους αντιφρονούντες. Χρειάζεται και ένα ιδεολογικό όχημα. Για να συσπειρώσει γύρω του την κρατική γραφειοκρατία και κυρίως τους στρατιωτικούς οι οποίοι δέχτηκαν ισχυρό πλήγμα λόγω της απόπειρας πραξικοπήματος, ο Τούρκος πρόεδρος παράλληλα με το ισλαμικό χαρτί, παίζει δυνατά και αυτό του εθνικισμού- επεκτατισμού. Αυτός, άλλωστε, είναι ο πυρήνας της τουρκικής κρατικής ιδεολογίας και ως εκ τούτου ο κοινός παρονομαστής του τουρκικού πολιτικού συστήματος.

Στο Αιγαίο και στη Θράκη οι κεμαλιστές προκάτοχοί του έχουν καλλιεργήσει το έδαφος από το 1973, με σημείο-καμπή την κρίση στα Ίμια το 1996. Είναι ενδεικτικό ότι η κεμαλική αξιωματική αντιπολίτευση, που χαρακτήρισε απαράδεκτη την αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης έσπευσε να πλειοδοτήσει σε εθνικισμό-επεκτατισμό για το Αιγαίο με την εξής δήλωση: «Ας κοιτάξει (σ.σ.: ο Ερντογάν) τα 16 νησιά που επί της εποχής του παραδόθηκαν και όπου υψώθηκε ελληνική σημαία»! Οι κεμαλιστές κατηγορούν τον Ερντογάν ότι δεν διεκδίκησε με αποφασιστικότητα τα ελληνικά νησιά που η Άγκυρα θεωρεί «γκρίζες ζώνες».

Η Ιστορία μάs διδάσκει ότι όταν η Άγκυρα προσθέτει μια νέα μονομερή διεκδίκηση στο καλάθι των Ελληνοτουρκικών δεν την ξεχνάει. Την καλλιεργεί με επιμονή και συστηματικότητα ώστε να την εγγράψει στη συνείδηση του διεθνούς συστήματος ως υπαρκτή διαφορά που χρειάζεται επίλυση μέσω συμβιβα­σμού. Η ευθεία αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης από τον Ερντογάν, λοιπόν, δεν είναι πυροτέχνημα. Ειπώθηκε για να μπει με κάποιον τρόπο στο τραπέζι. Το γεγονός μάλιστα, ότι στα ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου έχουν εγκλωβιστεί πολλές χιλιάδες μουσουλμάνων προσφύγων-μεταναστών μεσομακροπρόθεσμα δημιουργεί ευνοϊκές προϋποθέσει για τον τουρκικό επεκτατισμό. Εξάλλου, το είχε πει προφητικά πριν από 25 χρόνια ο μακαρίτης Οζάλ.

Του Σταύρου Λυγερού

(ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ-05/03/2017)

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των.

Περισσότερα »

Εκλογικά και γεωπολιτικά παιχνίδια στη Θράκη

Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών έστεψαν με επιτυχία τη μεγαλύτερη προσπάθεια της Άγκυρας να συσπειρώσει εκλογικά και να ελέγξει πολιτικά τη μουσουλμανική μειονότητα. Η συντριπτική πλειονότητα των μουσουλμανικών ψήφων κατευθύνθηκε... στο τουρκόφρονο Κόμμα Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας (KIEΦ/DEB). Το πανελλαδικό ποσοστό του είναι 0,75% (42.627 ψήφοι), αλλά κατέκτησε την πρώτη θέση στους νομούς Ροδόπης (42%) και Ξάνθης (26%). Σύμφωνα με υπολογισμούς, στις αγροτικές περιοχές στη Ροδόπη οι μουσουλμάνοι το ψήφισαν κατά περίπου 95%, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στις αστικές περιοχές είναι χαμηλότερο (περίπου 65%). Τα αντίστοιχα ποσοστά στην Ξάνθη είναι σημαντικά μικρότερα. Όσον αφορά στους μουσουλμάνους Ρομά, υπολογίζεται ότι μόνο ένας στους τέσσερις ψήφισε το τουρκόφρονο κόμμα. Το ΚΙΕΦ απέτυχε πλήρως να διεισδύσει στους μουσουλμάνους της Δωδεκανήσου, όπως και σε μειονοτικούς που έχουν μετοικήσει σε άλλες περιοχές. Στόχος της Άγκυρας ήταν να κάνει επίδειξη δύναμης και να εγγράψει υποθήκες. Το μέγεθος της μειονότητας δεν επιτρέπει την υπέρβαση του ορίου του 3% για την είσοδο στη Βουλή αυτόνομου μουσουλμανικού συνδυασμού. Γι΄ αυτό και η έμφαση δίνεται στη μεγιστοποίηση των ανταλλαγμάτων που μπορεί να αποσπάσει ο ελεγχόμενος από το τουρκικό προξενείο σκληρός πυρήνας της μειονότητας, παζαρεύοντας τις μουσουλμανικές ψήφους με τα ελληνικά κόμματα στις επόμενες εθνικές εκλογές. Στις αυτό-διοικητικές εκλογές του 2010 οι αυτόνομοι μειονοτικοί συνδυασμοί στους δήμους Ξάνθης και Κομοτηνής είχαν αποτύχει να συσπειρώσουν τις μουσουλμανικές ψήφους. Είχε καταστεί σαφές ότι, λόγω των ευκαιριών εκλογής αλλά και των τοπικών και προσωπικών αντιθέσεων, η συσπείρωση της μειονότητας σ' αυτού του είδους τις εκλογικές αναμετρήσεις ήταν πρακτικά αδύνατη. Γι' αυτό και η Άγκυρα επέλεξε να κάνει επίδειξη δύναμης στις ευρωεκλογές. Για το σκοπό αυτό κατέβασαν από το ράφι το κόμμα που είχε ιδρύσει ο μακαρίτης αυτονομιστής Σαδίκ και το έριξαν στη μάχη με σύνθημα «Όλοι μαζί είμαστε πιο δυνατοί». Λόγω των πιέσεων που τους ασκήθηκαν, αλλά και επειδή δεν είχαν ελπίδες εκλογής, μουσουλμάνοι πολιτευτές και άλλοι παράγοντες της μειονότητας αρνήθηκαν τη συμμετοχή τους στα ευρω-ψηφοδέλτια των ελληνικών κομμάτων στα οποία ανήκουν! Και όχι μόνο αυτό. Όλοι σχεδόν πήγαν στα γραφεία του τουρκόφρονου ΚΙΕΦ για να δηλώσουν ότι το στηρίζουν στις ευρωεκλογές. Το έμμεσο πλην σαφές μήνυμά τους ήταν ότι όλες οι μουσουλμανικές ψήφοι πρέπει να κατευθυνθούν στο μειονοτικό κόμμα. Το ίδιο μήνυμα έστειλαν η ενεργός συμμετοχή του Τούρκου προξένου στην προεκλογική εκστρατεία του ΚΙΕΦ, καθώς και η προβολή του από την τουρκική τηλεόραση. Το μεγαλύτερο μέρος της προεκλογικής εκστρατείας όμως έγινε στα τζαμιά. Η Σαμπιχά και το προξενείο Τη στοίχιση πίσω από τις επιταγές του τουρκικού προξενείου έσπασε η συμμετοχή της Ρομά ακτιβίστριας Σαμπιχά στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Γι' αυτό και αμέσως εκδηλώθηκε λυσσαλέα αντίδραση όχι μόνο από το βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ στην Ξάνθη Ζεϊμπέκ, αλλά και συνολικά από τη Νομαρχιακή Επιτροπή του κόμματος, η οποία έχει συνηθίσει να ασκεί τοπική πολιτική και να δίνει εκλογικές μάχες, λαμβάνοντας καθοριστικά υπόψη τις επιθυμίες του τουρκικού προξενείου. Η συνέχεια είναι γνωστή. Αν και η Κεντρική Επιτροπή είχε εγκρίνει με ευρεία πλειοψηφία την υποψηφιότητα της Σαμπιχά, η Κουμουνδούρου όχι μόνο την έκοψε, αλλά την αντιμετώπισε, μάλιστα, με ανθρωποφαγικό τρόπο. Η αυτοκριτική του Τσίπρα στην τηλεοπτική συνέντευξή του στον Alpha ήταν ένα παρήγορο σημάδι, το οποίο όμως δεν είχε πρακτική αξία. Ο Χριστόπουλος, που δημοσίως δήλωσε ότι εργάστηκε για να κοπεί η Σαμπιχά και που χαρακτήρισε τη μουσουλμανική μειονότητα «ένα ενιαίο συμπαγές πράμα», παρέμεινε στο ευρω-ψηφοδέλτιο, επιβεβαιώνοντας την ισχύ της εθνομηδενιστικής πτέρυγας. Ας σημειωθεί ότι η Νομαρχιακή Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, που είχε χαλάσει τον κόσμο για την υποψηφιότητα της Σαμπιχά, είχε προτείνει ενθέρμως την υποψηφιότητα (για το Περιφερειακό Συμβούλιο) του δεδηλωμένου Τούρκου εθνικιστή Κουρτ, ο οποίος υπερηφανεύεται για τις σχέσεις του με τον αρχηγό των Γκρίζων Λύκων. Οι προσδοκίες της Κουμουνδούρου, ότι με τη θυσία της Σαμπιχά ο ΣΥΡΙΖΑ θα διατηρούσε τα ποσοστά του στη μειονότητα και στις ευρωεκλογές, διαψεύστηκαν. Τα ποσοστά του στη Ροδόπη και την Ξάνθη καταβαραθρώθηκαν, όταν πανελλαδικά κατάκτησε την πρωτιά. Η μαζική μετακίνηση στο τουρκόφρονο ΚΙΕΦ απέδειξε ότι η εκλογική επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ στους μουσουλμάνους ήταν δοτή και καθόλου παγιωμένη. Η υπόθεση Σαμπιχά λειτούργησε σαν καταλύτης για να τεθούν ευρύτερα ερωτήματα σχετικά με τον τρόπο που η Κουμουνδούρου αντιλαμβάνεται το εθνικό συμφέρον και, βεβαίως, για την ικανότητά της να χειριστεί τα εθνικά θέματα. Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ποσοστό της τάξεως του 4% δεν είχαν μεγάλη σημασία τα όσα έλεγαν τα στελέχη του. Τώρα όμως που ζητά από τους Έλληνες να του εμπιστευτούν τη διακυβέρνηση, οι εθνομηδενιστικές αντιλήψεις κόστισαν πολύ και σε ψήφους και σε πολιτική εμπιστοσύνη. Μια ματιά στα εκλογικά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ στη Μακεδονία και στο χριστιανικό πληθυσμό της Θράκης το αποδεικνύει. Στη Θράκη όμως δεν παίζεται μόνο ένα παιχνίδι κομματικής αριθμητικής. Παίζεται κι ένα επικίνδυνο για τα εθνικά συμφέροντα παιχνίδι. Το καταδεικνύει η δήλωση Ερντογάν στα τέλη του 2013 «Η Θράκη είναι η ζωντανή ιστορία της Τουρκίας και η εκπρόσωπος του ιστορικού παρελθόντος της στην Ευρώπη». Οι Τούρκοι επιδιώκουν να μετατρέψουν τη μουσουλμανική μειονότητα σε γεωπολιτικό έρεισμα, με στόχο την έμμεση πλην σαφή αποσταθεροποίηση της ελληνικής κυριαρχίας στην περιοχή. «Στρατηγικό βάθος» Η ρητορική αυτή δεν είναι σκόρπιες κουβέντες. Είναι οργανική συνιστώσα της νέο-οθωμανικής στρατηγικής. Πίσω από τον κομψό όρο «στρατηγικό βάθος» κρύβεται η επιδίωξη της Τουρκίας να αναδειχθεί σε κέντρο και ηγεμόνα του μετα-οθωμανικού χώρου. Οι Ερντογάν και Νταβούτογλου πραγματοποιούν κάθε χρόνο πολλές επισκέψεις, υφαίνοντας ένα δίκτυο σχέσεων και θεσμών συνεργασίας στη Μέση Ανατολή, στα Βαλκάνια και στον Καύκασο. Τον Οκτώβριο 2009, μιλώντας στο Σεράγεβο, ο Νταβούτογλου είχε πει ότι τα Βαλκάνια κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν «πρότυπο συνεργασίας σε όλους τους τομείς... Επιθυμούμε μια νέα Βαλκανική; που θα θεμελιώνεται στις πολιτικές αξίες, στην οικονομική αλληλεξάρτηση, στη συνεργασία και στην πολιτιστική αρμονία. Όλα αυτά εξασφαλίζονταν στα οθωμανικά Βαλκάνια... Εμείς θα αναβιώσουμε την εποχή αυτή. Τα οθωμανικά Βαλκάνια ήταν μια επιτυχημένη ιστορία και τώρα πρέπει να αναγεννηθούν». Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών δεν είναι αφελής για να οραματίζεται την αναγέννηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Προσπαθεί να οικοδομήσει ένα περιφερειακό σύστημα, στο κέντρο του οποίου -και σε ρόλο ηγεμόνα- θα είναι η Τουρκία. Για να προωθήσει τη στρατηγική αυτή εξιδανικεύει την Οθωμανική Αυτοκρατορία και την παρουσιάζει σαν καθοριστικό και ρυθμιστικό παράγοντα της ιστορικής εξέλιξης της ευρύτερης περιοχής. Στην πραγματικότητα, επενδύει με ιδεολογικο-ιστορικό περίβλημα γεωπολιτικούς στόχους. Η νέο-οθωμανική διπλωματία με τίτλο «Μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες» ήταν ένα όχημα για προβολή ήπιας ισχύος, για διαπραγματεύσεις από πλεονεκτική θέση και, εντέλει, για διευθετήσεις οι οποίες θα επέτρεπαν στην Τουρκία να αναδειχθεί σε ηγεμόνα στο μετα-οθωμανικό χώρο. Η διπλωματία αυτή τελικώς έχει βαλτώσει. Η Άγκυρα δεν απέτυχε μόνο να κλείσει παραδοσιακά μέτωπα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και να διαμορφώσει όρους ηγεμονίας στην περιοχή. Έχει, επιπλέον, εμπλακεί βαθιά στις τοπικές αντιθέσεις όχι ως επιδιαιτητής, όπως επιθυμούσε, αλλά ως μέρος του προβλήματος. (ΕΠΙΚΑΙΡΑ 05/06-11/06/2014 – ΣΤΑΥΡΟΣ ΛΥΓΕΡΟΣ) __________________ Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας. Ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΟ!

Περισσότερα »

Θαλάσσια «οικόπεδα» για δημιουργία τετελεσμένων δεσμεύει η Άγκυρα

• Στενεύει ο χρόνος για την θέσπιση ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης - Τι αποκαλύπτει το περιστατικό με το ιταλικό ερευνητικό σκάφος που ζήτησε άδεια και από τις τουρκικές Αρχές - Πώς διακηρύσσει η Τουρκία τη διεκδίκηση της θαλάσσιας περιοχής νοτίως της γραμμής Καστελόριζο-Ρόδος-Κάρπαθος-Κάσος-Κρήτη • Είναι προφανές ότι η τακτική των διαβημάτων διαμαρτυρίας προσφέρει στην Αθήνα ένα φύλλο συκής, αλλά δεν έχει κανένα πρακτικό αποτέλεσμα. Η προσπάθεια της ελληνικής διπλωματίας να κατευνάσει τον τουρκικό επεκτατισμό έχει αποτύχει. Η Άγκυρα προωθεί τις διεκδικήσεις της με πράξεις που δημιουργούν μικρότερα ή μεγαλύτερα πολιτικά τετελεσμένα • Σε παλαιότερη επίσκεψή του στην Ελλάδα, ο τούρκος ΥΠΕΞ Αχμέτ Νταβούτογλου είχε προειδοποιήσει για την κλιμάκωση των τουρκικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο Όταν προ καιρού ο Αχμέτ Νταβούτογλου επισκέφθηκε την Ελλάδα, φρόντισε να... κάνει μία δήλωση με σημασία: «Το Καστελόριζο βρίσκεται στη Μεσόγειο. Σε ό,τι αφορά το νησί του Καστελόριζου, η Τουρκία έχει βάσιμες νομικές και πολιτικές θέσεις σε συμφωνία με το διεθνές δίκαιο και τη νομολογία των διεθνών δικαστηρίων, συμπεριλαμβανομένης και της Χάγης. Και γνωρίζουμε ότι η Ελλάδα και η Τουρκία διαφωνούν σχετικά με τις θαλάσσιες ζώνες στην Ανατολική Μεσόγειο». Το τι ακριβώς εννοούσε ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών με εκείνη τη δήλωση φάνηκε πολύ καθαρά στη συνέχεια από δύο πράξεις της Άγκυρας. Η πρώτη είναι η υπόθεση με το ιταλικό ερευνητικό σκάφος «Explora». Υπενθυμίζουμε ότι το εν λόγω σκάφος ζήτησε και πήρε άδεια από την Αθήνα για να πραγματοποιήσει έρευνες σε ελληνική θαλάσσια ζώνη (νοτιοδυτικά του Καστελόριζου και κοντά στην Κάσο), με σκοπό την πόντιση καλωδίου οπτικών ινών που θα συνδέει το Ισραήλ με την Ιταλία. Η Αθήνα έδωσε την άδεια, αλλά τουρκική φρεγάτα εκδίωξε το «Explora» από την περιοχή, με το επιχείρημα ότι πραγματοποιεί έρευνες σε τουρκική υφαλοκρηπίδα. Όπως εκ των υστέρων αποκαλύφθηκε, το ιταλικό σκάφος ζήτησε στη συνέχεια άδεια και από την Άγκυρα για να ολοκληρώσει τις εργασίες του στην ελληνική θαλάσσια ζώνη. Όταν το έμαθε η Αθήνα, ακύρωσε την άδεια που είχε δώσει. Μέχρι τα έξι μίλια Για μία ακόμα φορά, η Τουρκία διακήρυξε με στρατιωτικού τύπου ενέργειες τη διεκδίκησή της θαλάσσιας περιοχής νοτίως της γραμμής Καστελόριζο - Ρόδος -Κάρπαθος - Κάσος - Κρήτη. Το περιστατικό δείχνει ότι η Τουρκία δεν αναγνωρίζει όχι μόνο την υφαλοκρηπίδα του Καστελόριζου, αλλά και την υφαλοκρηπίδα των υπολοίπων νησιών. Γι' αυτό και εκτείνει τη δική της υφαλοκρηπίδα μέχρι τα έξι μίλια από τις ακτές των ανωτέρω νησιών, από εκεί δηλαδή που τελειώνουν τα ελληνικά χωρικά ύδατα. Η Αθήνα έκανε διάβημα και ο Δημήτρης Δρούτσας μετέβη στο Καστελόριζο για να συμμετάσχει σε μία δενδροφύτευση! Από πολιτικής απόψεως, όμως, η τουρκική πρόκληση έμεινε ουσιαστικά αναπάντητη. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι την αποκάλυψη πως το ιταλικό σκάφος είχε ζητήσει άδεια και από την Άγκυρα έκανε ο υπουργός Άμυνας και όχι το υπουργείο Εξωτερικών. Το δεύτερο γεγονός που όχι μόνο δεν αφήνει κανένα περιθώριο για τις προθέσεις της Άγκυρας, αλλά και δημιουργεί τετελεσμένο, είναι η κίνησή της να χωρίσει 11 οικόπεδα συνολικής έκτασης 20.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων στη θαλάσσια περιοχή νότια, νοτιοδυτικά και νοτιοανατολικά της Αττάλειας. Ορισμένα από τα 11 θαλάσσια οικόπεδα εισέρχονται βαθιά στις ελληνικές και κυπριακές θαλάσσιες ζώνες. Η Τουρκική Εταιρεία Πετρελαίου ζήτησε προσφορές από διεθνείς, πετρελαϊκές εταιρείες για τη διεξαγωγή ερευνών με σκοπό την ανεύρεση κοιτασμάτων. Είναι προφανές ότι η τακτική των διαβημάτων διαμαρτυρίας προσφέρει στην Αθήνα ένα φύλλο συκής, αλλά δεν έχει κανένα πρακτικό αποτέλεσμα. Η προσπάθεια της ελληνικής διπλωματίας να κατευνάσει τον τουρκικό επεκτατισμό έχει αποτύχει. Η Άγκυρα προωθεί τις διεκδικήσεις της με πράξεις που δημιουργούν μικρότερα ή μεγαλύτερα πολιτικά τετελεσμένα. Όπως φάνηκε και από τις πρόσφατες δηλώσεις Δρούτσα, η κυβέρνηση Παπανδρέου επιδιώκει να θέσει ένα χρονοδιάγραμμα στις διεξαγόμενες διερευνητικές επαφές και, εάν τελικώς δεν προκύψει συμφωνία, να οδηγήσει το ζήτημα της οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Μέχρι στιγμής, όμως, κερδισμένη είναι μόνο η Άγκυρα. Οι ενδείξεις για την ύπαρξη από σημαντικών έως μεγάλων κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο έχουν εκ των πραγμάτων διαφοροποιήσει τη γεωπολιτική της περιοχής. Η Κύπρος έσπευσε να θεσπίσει Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), η οποία αμέσως αναγνωρίσθηκε από την Ε.Ε. Προχώρησε, μάλιστα, σε συμφωνίες οριοθέτησης με την Αίγυπτο, το Ισραήλ και τον Λίβανο. Η Ελλάδα αποφεύγει να θεσπίσει ΑΟΖ. Υπενθυμίζουμε ότι ο Τάσσος Παπαδόπουλος είχε ζητήσει από τον Κώστα Καραμανλή να οριοθετήσουν την ελληνική με την κυπριακή ΑΟΖ. Η Αθήνα, όμως, δεν είχε ανταποκριθεί για να μην προκαλέσει την αντίδραση της Άγκυρας. Με βάση την αρχή της μέσης γραμμής, το σύμπλεγμα του Καστελόριζου εξασφαλίζει την επαφή της ελληνικής με την κυπριακή ΑΟΖ. Οι δύο αυτές παρεμβάλλονται μεταξύ τουρκικής και αιγυπτιακής, γεγονός που περιορίζει σημαντικά την τουρκική ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο. Σε αντίθεση με την υφαλοκρηπίδα, η οποία, ως γεωλογική έννοια, υπάρχει από μόνη της, η ΑΟΖ, ως οικονομική έννοια, υπάρχει μόνο εάν θεσπισθεί. Προς το παρόν, όμως, ελληνική ΑΟΖ δεν υπάρχει, επειδή η Αθήνα δεν την έχει θεσπίσει. Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, η θέσπιση γίνεται με μονομερή πράξη του παράκτιου κράτους, η οποία κοινοποιείται στον ΟΗΕ. Το δεύτερο βήμα είναι η έναρξη διαπραγματεύσεων με τα γειτονικά παράκτια κράτη, με σκοπό την οριοθέτηση των ΑΟΖ. Διαρκής φόβος Το δίκαιο της θάλασσας αναφέρει ρητά ότι τα κατοικημένα νησιά δικαιούνται να συνυπολογίζονται στην οριοθέτηση της ΑΟΖ, όπως και της υφαλοκρηπίδας. Η Ελλάδα αποφεύγει να θεσπίσει ΑΟΖ και συνεχίζει να μιλάει για οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας, επειδή φοβάται τις τουρκικές αντιδράσεις. Οι Τούρκοι φροντίζουν να συντηρούν τον φόβο της Αθήνας. Στις 13 και 14 Νοεμβρίου 2008 είχαν εκδώσει δύο αναγγελίες για διεξαγωγή γεωλογικών ερευνών στη θαλάσσια περιοχή νοτίως του Καστελόριζου. Έπειτα από λίγο ειδικό ναυλωμένο νορβηγικό σκάφος είχε μεταβεί στην περιοχή για έρευνες συνοδευόμενο από τουρκική φρεγάτα. Ήταν μια πράξη προειδοποίηση των Τούρκων ότι θα αμφισβητήσουν εμπράκτως την ΑΟΖ που εξασφαλίζει στην Ελλάδα η ύπαρξη του Καστελόριζου κάτω από τις νότιες ακτές της Τουρκίας. Μερικές ημέρες πριν απ' αυτό το περιστατικό, τον Οκτώβριο του 2008, ο τότε αρχηγός του τουρκικού ναυτικού Μετίν Ατάτς είχε προβεί σε μία βαρυσήμαντη δήλωση - προειδοποίηση: «Εκτιμώ ότι η Ανατολική Μεσόγειος θα καταστεί εστία προστριβών και συγκρούσεων, επειδή προσεχώς θα αποκτήσει σπουδαιότητα. Λόγω των πετρελαίων που διαθέτει, θα μετατραπεί σ' έναν δεύτερο Κόλπο. Η Τουρκία πρέπει να επαγρυπνεί και να αντιδράσει». Η «επαγρύπνηση» και «αντίδραση» δεν ήταν τίποτα άλλο από επανάληψη της τακτικής που έχουν ακολουθήσει οι Τούρκοι στο Αιγαίο από τη δεκαετία 1970. Χρησιμοποιούν τη διεξαγωγή ερευνών ως μηχανισμό πρόκλησης κρίσης, για να αποτρέψουν την Ελλάδα από την άσκηση του νόμιμου δικαιώματός της για εκμετάλλευση των όποιων κοιτασμάτων. Στόχος τους είναι να την υποχρεώσουν ή σε μία εκτός διεθνούς δικαίου και συμφέρουσα για την Τουρκία μοιρασιά ή για σε μορφή επίσης συμφέρουσας για την Τουρκία συνεκμετάλλευσης. Αυτός είναι ο λόγος που η Άγκυρα επιχειρεί να αποκόψει το σύμπλεγμα του Καστελόριζου από την αλυσίδα των ελληνικών νησιών του Αιγαίου, προκειμένου να εξουδετερώσει κατά το δυνατόν την επήρειά του στην οριοθέτηση των ελληνικών θαλασσίων ζωνών. Η επόμενη τουρκική πρόκληση ήταν όταν η ελληνική διπλωματία τόλμησε να αρθρώσει τον όρο ΑΟΖ. Στις 12 Ιουλίου 2010 η Άγκυρα εξέδωσε αναγγελία για υποθαλάσσιες έρευνες του «Πίρι Ρέις» στην Ανατολική Μεσόγειο. Η απειλή ήταν αρκετή. Η Αθήνα ξέχασε την ΑΟΖ και επανήλθε στην παλιά ρητορική για οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, εισάγοντας και τον γενικό όρο «θαλάσσιες ζώνες». Στην πραγματικότητα, οι ελληνικές κυβερνήσεις φοβούνται ότι η Άγκυρα θα σπεύσει να πραγματοποιήσει γεωλογικές έρευνες νοτίως του Καστελόριζου και σε άλλα σημεία της ελληνικής ΑΟΖ, με σκοπό να την αμφισβητήσει εμπράκτως. Οι Τούρκοι καλλιεργούν αυτό τον ελληνικό φόβο, μεταξύ των άλλων, και με τη συνεχή και έντονη αεροναυτική παρουσία τους στην περιοχή, θέλουν να καταστήσουν σαφές ότι έχουν θέσει υπό τον στρατιωτικό έλεγχό τους τη θαλάσσια περιοχή μεταξύ της γραμμής Ρόδου - Κρήτης και Κύπρου. Δεν είναι τυχαίο ότι σ' αυτή την περιοχή πραγματοποιούν συχνά αεροναυτικές ασκήσεις. Ούτε βεβαίως είναι τυχαίο ότι, στο πλαίσιο της δυτικής επέμβασης στη Λιβύη, ο Ταγίπ Ερντογάν έστειλε στολίσκο, ζητώντας να ελέγχει τη θαλάσσια περιοχή μεταξύ της Κρήτης και των λιβυκών ακτών. (ΚτΕ 02/04/2011 - ΣΤΑΥΡΟΣ ΛΥΓΕΡΟΣ) (Σ.Λ.)

Περισσότερα »

Οι καλές προθέσεις δεν κρύβουν τις πραγματικές προθέσεις

Μετρ της τακτικής της ήπιας ισχύος, ο Τούρκος ΥΠΕΞ εμφανίστηκε έτοιμος να απαλλάξει τις διμερείς σχέσεις από τις προκαταλήψεις του παρελθόντος, αλλά και ανέδειξε τις πάγιες τουρκικές επεκτατικές θέσεις για το Αιγαίο Μπορεί κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του στην Ελλάδα ο Αχμέτ Νταβούτογλου να σκόρπισε αφειδώς καθησυχαστικές δηλώσεις, αλλά όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με συγκεκριμένες ερωτήσεις δεν έκρυψε τις τουρκικές προθέσεις. Η ρητορική του είναι... ένα κλασικό δείγμα δημόσιας διπλωματίας. Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας δεν ανήκει στην κατηγορία των αξιωματούχων που μπερδεύουν την εξωτερική πολιτική με τις δημόσιες σχέσεις. Ξέρει, όμως, να χρησιμοποιεί τις δημόσιες σχέσεις και τα ρητορικά ανοίγματα για να υπηρετήσει τη στρατηγική του. Ο Αχμέτ Νταβούτογλου προσπάθησε να πείσει την ελληνική κοινή γνώμη ότι η Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν όχι μόνο δεν απειλεί την Ελλάδα, αλλά και εργάζεται για να απαλλάξει τις διμερείς σχέσεις από προκαταλήψεις του παρελθόντος. Για να διαλύσει τις ελληνικές επιφυλάξεις και να εντάξει την Αθήνα στη στρατηγική του, επιστράτευσε όχι μόνο ιστορικές, γεωγραφικές, οικονομικές και πολιτισμικές αναφορές, αλλά και το δέλεαρ ενός κοινού ρόλου στην ευρύτερη περιοχή. Στο πλαίσιο αυτού του εντυπωσιακού ανοίγματος, εμφανίσθηκε έτοιμος να βρει λύσεις σ' όλα τα προβλήματα που συνθέτουν την ελληνοτουρκική διένεξη. Η κυβέρνηση Ερντογάν προωθεί τη νεοοθωμανική στρατηγική της, χρησιμοποιώντας τακτικές ήπιας ισχύος. Αν και δεν παίρνει αποστάσεις από τις τουρκικές στρατιωτικές προκλήσεις, αποφεύγει τις απειλές χρήσης στρατιωτικής βίας. Ο πρώτος λόγος είναι ότι στόχος των νεοοθωμανιστών είναι σταδιακά να ρυμουλκήσουν την Ελλάδα σε μία τροχιά δορυφοροποίησης. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι μία στρατιωτικού τύπου κρίση θα έδινε πλεονέκτημα στους εσωτερικούς αντιπάλους της, επειδή θα έριχνε τη μπάλα στο γήπεδο των στρατηγών. Όλα αυτά, όμως, δεν σημαίνουν καθόλου ότι η κυβέρνηση Ερντογάν είναι διατεθειμένη να κάνει βήμα πίσω. Η τουρκική διπλωματία καλλιεργεί ένα κλίμα διευθέτησης των διμερών προβλημάτων, χωρίς, ωστόσο, να εγκαταλείπει τις πάγιες επεκτατικές θέσεις της, αλλά και τις προκλητικές πρακτικές της. Ο Αχμέτ Νταβούτογλου δεν άφησε καμία αμφιβολία. Αναφερόμενος στο περιβόητο casus belli, έκανε μία ανατολίτικη «προσφορά»: Συνέδεσε την κατάργηση της απειλής πολέμου με την παραίτηση της Ελλάδας από το δικαίωμα που της δίνει το Διεθνές Δίκαιο να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα μέχρι τα 12 μίλια! Με άλλα λόγια, η Άγκυρα επιχειρεί να πάρει αυτό που θέλει, χωρίς να εκτίθεται διεθνώς με την επίσημη διατύπωση απειλής πολέμου. Όταν ο Αχμέτ Νταβούτογλου ρωτήθηκε για τις πτήσεις τουρκικών μαχητικών πάνω από ελληνικά νησιά, έριξε μελάνι για να θολώσει τα νερά. Είπε ότι δεν έχουν καθορισθεί τα θαλάσσια σύνορα, επαναφέροντας εμμέσως την επεκτατική θεωρία περί «γκρίζων ζωνών». Επίσης, έκανε μία σύγκριση που αποκαλύπτει τις τουρκικές προθέσεις. Είπε ότι το 2010 τα τουρκικά μαχητικά εισήλθαν στο Αιγαίο 2.843 φορές, ενώ τα ελληνικά 12.346 φορές. Χρησιμοποίησε, μάλιστα, αυτούς τους αριθμούς για να προτείνει έναν κώδικα συμπεριφοράς των ελληνικών και τουρκικών μαχητικών στο Αιγαίο, αλλά και μείωση του αριθμού των πτήσεων. Στην πραγματικότητα, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών επαναφέρει την παλαιότερη πρόταση Ερντογάν, τα τουρκικά μαχητικά που πετούν στο Αιγαίο να δίνουν σχέδια πτήσεως στην Αθήνα και τα ελληνικά στην Άγκυρα. Μία τέτοια πρακτική, όμως, καταργεί και τη γεωγραφία και το υφιστάμενο νομικό καθεστώς. Το Αιγαίο έχει διεθνή εναέριο χώρο, όπου μπορούν να ασκούνται τουρκικά αεροσκάφη. Την αρμοδιότητα, όμως, για τον έλεγχο της εναέριας κυκλοφορίας εκεί ο αρμόδιος διεθνής οργανισμός ΙCΑΟ την έχει δώσει στην Ελλάδα (FIR Αθηνών). Και την έδωσε, επειδή ακριβώς το Αιγαίο, χωρίς να είναι με τη νομική έννοια ελληνική θάλασσα, συνδέει τμήματα της ελληνικής επικράτειας. Τα τουρκικά μαχητικά οφείλουν, αλλά δεν δίνουν σχέδια πτήσης όταν εισέρχονται στο FIR Αθηνών. Η πρόταση Ερντογάν αποσκοπεί στο να υποκαταστήσει το FIR Αθηνών από ένα σύστημα ελληνοτουρκικής συνδιαχείρισης και συνελέγχου. Κατ' αυτόν τον τρόπο για την αεροπορική άμυνα των ελληνικών νησιών του Αιγαίου θα ενημερώνεται και η Άγκυρα! Εάν ισχύσει, για να μεταβεί ένα μαχητικό, π.χ., από την Τανάγρα στη Λήμνο, θα πρέπει να δώσει σχέδιο πτήσης στην τουρκική πλευρά, παρ' ότι δεν θα περάσει από θαλάσσια περιοχή που παρεμβάλλεται μεταξύ τουρκικών εδαφών. Ο Αχμέτ Νταβούτογλου απέδωσε τις επί τούτου συχνές διελεύσεις τουρκικών πολεμικών πλοίων έξω από το Σούνιο στην ψυχολογική ανάγκη των Τούρκων να δείχνουν ότι το Αιγαίο δεν είναι ελληνική θάλασσα! Προσέθεσε, μάλιστα, ότι εφεξής θα βλέπουμε «περισσότερες φιλικές τουρκικές σημαίες στο Αιγαίο», επικαλούμενος τη νόμιμη αβλαβή διέλευση πολεμικών σκαφών. Ο Τούρκος υπουργός επιβεβαίωσε την αποφασιστικότητα της χώρας του να έχει ναυτική παρουσία ακόμα και στην καρδιά της Ελλάδας. Η επίδειξη ναυτικής ισχύος εντάσσεται στη φιλοδοξία της Τουρκίας να αναδειχθεί σε περιφερειακή δύναμη. Η εφημερίδα «Σαμπάχ» έγραψε προ μηνών: «Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι κάποτε τη Μεσόγειο την αποκαλούσαν "τουρκική λίμνη"»! Έτσι όπως σε ανύποπτο χρόνο έχει εκθέσει ο Αχμέτ Νταβούτογλου, η μετατροπή της Τουρκίας σε μεγάλη ναυτική δύναμη της Μεσογείου αποτελεί κεντρική συνιστώσα της νεοοθωμανικής στρατηγικής. Σε αντίθεση με τους κεμαλικούς, που είχαν στόχο να αποκτήσουν πρόσθετα κυριαρχικά δικαιώματα στο Ανατολικό Αιγαίο, η επιδίωξη των νεοοθωμανών είναι ο γεωπολιτικός έλεγχος συνολικά του Αιγαίου και η ισχυρή παρουσία σ' όλη την Ανατολική Μεσόγειο. Περί συνεκμετάλλευσης Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας ξανασέρβιρε και την ιδέα συνεκμετάλλευσης των πιθανολογούμενων κοιτασμάτων πετρελαίου στο Αιγαίο, θέτοντας θέμα συμφωνίας Αθήνας και Άγκυρας στους πολιτικούς και νομικούς όρους μιας τέτοιας συνεργασίας. Ας σημειωθεί ότι προς την κατεύθυνση της συνεκμετάλλευσης πιέζει και η Ουάσινγκτον. Τον περασμένο Αύγουστο, αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που επισκέφθηκε την περιοχή το συνέστησε ρητά, δίνοντας έμφαση στο πιθανολογούμενο οικονομικό όφελος. Πώς, όμως, μπορεί να υπάρξει συνεκμετάλλευση εάν δεν έχει οριοθετηθεί το Αιγαίο; Για να οριοθετηθεί, όμως, πρέπει να προηγηθούν δύο ενέργειες: Πρώτον, να ξεκαθαριστεί το εύρος των εκατέρωθεν χωρικών υδάτων, ώστε να είναι σαφές ποια είναι τα διεθνή ύδατα. Δεύτερον, στα διεθνή ύδατα να οριοθετηθούν οι θαλάσσιες ζώνες Ελλάδας και Τουρκίας, ώστε να είναι σαφές ποια ποσοστά δικαιούται η μία και ποια η άλλη πλευρά. Εάν δεν είναι σαφές αυτό, η διαπραγμάτευση θα γίνει στον αέρα, και βεβαίως προς όφελος της Άγκυρας, η οποία είναι αυτή που αμφισβητεί, πιέζει και διεκδικεί. Όταν οι Τούρκοι μιλάνε για συνεκμετάλλευση, εννοούν περίπου στη βάση του μισό-μισό. Το είπε καθαρά ο υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, Εγκεμέν Μπαγίς. Σύμφωνα με το Δίκαιο της θάλασσας, όμως, δικαιούνται ένα πολύ μικρό ποσοστό, λόγω ακριβώς της ύπαρξης των ελληνικών νησιών. Τέλος, ο Αχμέτ Νταβούτογλου επιβεβαίωσε μία αποκάλυψη που είχε κάνει στις παραμονές των Χριστουγέννων ο «ΚτΕ» και την οποία είχε ανοήτως επιχειρήσει να διαψεύσει το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών. Είχαμε αποκαλύψει ότι η Άγκυρα ζητάει την εξαίρεση του Καστελόριζου από τις διαπραγματεύσεις για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, με το επιχείρημα ότι το Καστελόριζο είναι στη Μεσόγειο και όχι στο Αιγαίο. Αυτό ακριβώς επανέλαβε και ο Τούρκος υπουργός. Στόχος των Τούρκων είναι να παρουσιάσουν το σύμπλεγμα του Καστελόριζου σαν μερικές απομονωμένες ελληνικές νησίδες, οι οποίες βρίσκονται κάτω από την τουρκική ακτογραμμή και -ως εκ τούτου- δεν δικαιούνται να συνυπολογισθούν στην οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών. Από το εάν το Καστελόριζο θα συνυπολογισθεί ή όχι θα εξαρτηθεί εάν μία μεγάλη θαλάσσια περιοχή νότια του συμπλέγματος θα είναι ελληνική ή τουρκική θαλάσσια ζώνη. Επειδή, μάλιστα, υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι ο βυθός αυτής της θαλάσσιας περιοχής κρύβει μεγάλα ενεργειακά κοιτάσματα, το ζήτημα έχει κρίσιμη οικονομική σημασία. Η ελληνική πλευρά έχει απορρίψει την απαίτηση των Τούρκων η διαπραγμάτευση για την υφαλοκρηπίδα των ελληνικών νησιών να μη συμπεριλάβει το σύμπλεγμα του Καστελόριζου. Ο Δημήτρης Δρούτσας επανέλαβε ότι η διαπραγμάτευση θα γίνει από τον Έβρο μέχρι το Καστελόριζο. Μένει, όμως, να αποδειχθεί ότι η Αθήνα θα παραμείνει μέχρι τέλους σ' αυτή τη θέση. Οι καθησυχαστικές δηλώσεις του Αχμέτ Νταβούτογλου στην Αθήνα ξεθώριασαν στα μάτια της ελληνικής κοινής γνώμης από τα όσα είπε στη Θράκη. Όπως ήταν αναμενόμενο, η επίσκεψή του προσέλαβε πανηγυρικό χαρακτήρα και οι επαφές του με τη μουσουλμανική μειονότητα είχαν εθνικιστική χροιά. Το νέο στοιχείο είναι ότι στην περιοδεία του συμπεριέλαβε τη Θεσσαλονίκη και την Καβάλα. Και στις δύο βορειοελλαδικές πόλεις επισκέφθηκε οθωμανικά μνημεία, επιβεβαιώνοντας την κεντρική σημασία που αποδίδει στο οθωμανικό παρελθόν, το οποίο επιδιώκει να καταστήσει βάση των ηγεμονικών σχέσεων που η Τουρκία επιχειρεί να διαμορφώσει με τους γείτονές της. (ΚτΕ 12/03/2011 - ΣΤΑΥΡΟΣ ΛΥΓΕΡΟΣ) (Σ.Λ.)

Περισσότερα »