Πρώτοι μεταξύ ίσων ή... ίσοι με όλους;

Της ΝΑΝΣΙΑΣ ΚΩΣΤΑΡΑ Όλοι μας πρέπει να είμαστε ίσοι ενώπιον Θεού, νόμου και ευκαιριών της ζωής. Το να πρέπει να είμαστε, όμως, ίσοι ενώπιον του μισθού, πράγμα επιβεβλημένο από το Μνημόνιο και τα δικαστήρια, ουκ εν σοφία εποιήθη και μάλλον ως άδικο μπορεί να χαρακτηριστεί! Μπορείς να πεις για κάποιον που δουλεύει όλες τις ώρες εργασίας του κάτω από τη γη ότι είναι το ίδιο με κάποιον που δουλεύει κανονικό 8ωρο σε γραφείο χωρίς νυχτερινά ή βάρδιες π.χ.; Μπορείς να βάλεις έναν βρεφονηπιοκόμο ίσα με έναν γιατρό που «σκοτώνεται» στις εφημερίες και κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή; Εδώ και πολλούς μήνες έχουμε γίνει μάρτυρες μιας δυσανάλογα μεγαλύτερης επίθεσης που έχουν δεχτεί τα μισθολόγια των στρατιωτικών και των Σωμάτων Ασφαλείας και μιας... μεγάλης καθίζησης των ανώτατων αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας (συγκεκριμένα με βαθμό ταξίαρχου, υποστράτηγου, αντιστράτηγου και στρατηγού!) Με αφορμή την τεράστια έκταση που πήρε η σύγκριση των αποδοχών του αρχηγού ΓΕΕΘΑ με τον υπάλληλο της Βουλής που μεταφέρει το νερό στους ομιλητές του Κοινοβουλίου, ας θυμηθούμε κάποια πράγματα. Ο στρατηγός είναι ο πρώτος που θα μπει στο στρατηγείο και ο τελευταίος που θα φύγει, χωρίς ποτέ να κοιτάξει το ρολόι του. Είναι υποχρεωμένος όλη τη μέρα να μελετάει σενάρια άμυνας, επιθέσεως του σχηματισμού του και φυσικά είναι επιφορτισμένος με την ευθύνη να έχει πάντα τις μονάδες του ετοιμοπόλεμες. Είναι υπεύθυνος για την ομαλή καθημερινή λειτουργία και την εκπαίδευση των μονάδων του. Έχει όλη την ευθύνη για ό,τι συμβεί ακόμη και στις πιο απομακρυσμένες μονάδες του, τόσο σε έμψυχο όσο και άψυχο υλικό, καθώς αν συμβεί οποιοδήποτε δυσάρεστο περιστατικό αυτό σημαίνει αυτόματα το τέλος της στρατιωτικής καριέρας του μαζί με την ηθική διαπόμπευση του αξιωματικού, καθώς και πειθαρχικές αλλά ακόμη και ποινικές κυρώσεις. Όταν το '97, με την αύξηση των αποδοχών τους, η πολιτεία δικαίως τους διαχώρισε από τους υπόλοιπους στρατιωτικούς, έδειξε ότι αναγνωρίζει την τεράστια σημασία του έργου τους και αποδέχθηκε ότι ένας ανώτατος δεν πρέπει να ασχολείται με τα βιοποριστικά προβλήματα, αλλά να αγωνίζεται νυχθημερόν για την άμυνα της χώρας. Αυτά, όμως, πια ανατράπηκαν και οι ανώτατοι εξομοιώθηκαν με τους υπολοίπους δημοσίους υπάλληλους, αλλά με μεγαλύτερες από αυτούς μειώσεις... Είναι λογικό να αμείβεται τόσο χαμηλά ένας εργαζόμενος με τόσες πολλές ευθύνες; Αλήθεια, πώς θα αντιδρούσαμε αν το απόγευμα βλέπαμε τον διοικητή της μεραρχίας να εργάζεται σαν πωλητής σε περίπτερο ή σερβιτόρος σε εστιατόριο; Μήπως θα πρέπει να επανεξεταστεί η περίπτωση των ανώτατων αξιωματικών και να ενταχθούν στην ίδια κατηγορία με τους ανώτατους δικαστικούς ή τους διοικητές δημόσιων οργανισμών; Οι ανώτατοι είναι θεσμοί. Είναι το καμάρι του ελληνικού λαού και οι εγγυητές της εύρυθμης λειτουργίας του Στρατεύματος. Δεν θα πρέπει κάποιοι να τους εξαναγκάσουν σε αλλαγή νοοτροπίας και να τους μετατρέψουν σε δημοσίους υπαλλήλους με προβλήματα επιβίωσης. Γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό για το στράτευμα αλλά και το ελληνικό έθνος! (Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΥΡΙΟ 08/02/2013 – ΝΑΝΣΙΑ ΚΩΣΤΑΡΑ)