Το Μνημόνιο καταρρίπτει την Πολεμική Αεροπορία

• Μετά την κατάργηση του επί δεκαετίες ακολουθούμενου μοντέλου Άμυνας της χώρας, στην ουσία βαίνουμε πλέον στην κατεύθυνση της «καταργήσεως» της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας • Η Πολεμική Αεροπορία, ανίκανη πλέον να υποστηρίξει σε καύσιμα και ανταλλακτικά τη δύναμή της, κατέφυγε σε λύσεις που επηρεάζουν καταλυτικά το αξιόμαχο της Η πλήρης αναντιστοιχία μεταξύ των αμυντικών αναγκών της χώρας και της απαιτούμενης αμυντικής της ισχύος για την ικανοποίησή τους είναι... ένα θέμα που έχει απασχολήσει πλειστάκις αυτή τη στήλη. Τέτοια προβλήματα, ιδίως για χώρες με έντονα οικονομικά προβλήματα, δεν είναι πρωτόγνωρα. Κατά κανόνα, όμως, επιλύονται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, όταν υπάρχει πολιτική ηγεσία ικανή να θέσει τις ορθές προτεραιότητες για την επιβίωση ενός έθνους και να συνθέσει μια ολοκληρωμένη στρατηγική κι ένα καλώς επεξεργασμένο σχέδιο για την επίλυση του προβλήματος. Όταν αυτές οι προϋποθέσεις δεν υπάρχουν, αυτό που προκύπτει είναι μια κατάσταση η οποία μόνο με χάος μπορεί να παρομοιασθεί και, φυσικά, εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για την εθνική κυριαρχία και την εν γένει ασφάλεια της χώρας. Κι αυτή ακριβώς την κατάσταση βλέπουμε σήμερα να επικρατεί στο ζωτικό τομέα της Άμυνας της Ελλάδας, γεγονός που οφείλεται στη διαχρονική ανεπάρκεια της πολιτικής ηγεσίας των τελευταίων ετών. Τα τελευταία τρία χρόνια, με αφετηρία τις κα¬ταστρεπτικές πρωτοβουλίες του Ευάγγελου Βενιζέλου από το τέλος του 2009, οι οποίες είχαν ως συνέπεια τη διάλυση κάθε οργανωμένου πλαισίου και θεσμικού κειμένου που εξασφάλιζαν κατά έναν ικανοποιητικό βαθμό την εύρυθμη λειτουργία των Ενόπλων Δυνάμεων, η κατάσταση αυτή προσέλαβε τέτοιες διαστάσεις, που κατέστη αναγκαία η προσφυγή στο ψέμα, αν όχι και στο θέατρο, στην υποκρισία και την απόκρυψη της πραγματικότητας από τον ελληνικό λαό, που είναι φυσικό να ενδιαφέρεται, εκτός από την επιβίωσή του, και για την ασφάλεια της χώρας και, κατ' επέκταση, τη δική του. Πρώτος διδάξας και εδώ ο κ. Βενιζέλος, ο οποίος προέβη σε μια σειρά τεράστιων και άνευ μελέτης περικοπών -ή «εξορθολογισμού», στη δική του γλώσσα- του αμυντικού προϋπολογισμού, με τη συνεχή και περίφημη πλέον επωδό του «χωρίς να θίγεται το αξιόμαχο». Η «καραμέλα» της περικοπής δαπανών «χωρίς να θίγεται το αξιόμαχο» όχι μόνο ακολουθήθηκε από όλους τους διαδόχους του Ευ. Βενιζέλου και αναφερόταν σε κάθε κείμενο -ακόμη και στα περσινά στοιχεία που υπέβαλε ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου στην τρόικα-, αλλά βόλεψε τα στελέχη και άλλων κομμάτων. Τελευταίο παράδειγμα η Εύη Χριστοφιλοπούλου, η οποία μετά την ενημέρωση που έγινε σε αντιπροσωπεία του ΠΑΣΟΚ στο ΥΠΕΘΑ στις 25 Σεπτεμβρίου, εκτός από τη δήλωσή της ότι ο αμυντικός προϋπολογισμός περικόπηκε από το 2010 (και μετά) πολύ δραστικά, και από τα 6,5 δισ. είναι πλέον στα 3,5 δισ., ανεφέρθη στις νέες υπό σχεδίαση περικοπές, τέτοιες όμως που «δεν θα θίγουν το αξιόμαχο». Περικοπές δίχως «μέτρο» Το να υποστηρίζει, βέβαια, κανείς ότι με την περικοπή του αμυντικού προϋπολογισμού κατά 50% δεν θίγεται το αξιόμαχο είναι τουλάχιστον γελοίο, γιατί είναι σαν κάποιος να ισχυρίζεται ότι με το ίδιο αυτοκίνητο μπορεί να διανύσει την ίδια απόσταση με τα μισά καύσιμα. Το αν ακούγονται τέτοιες απόψεις είναι διότι το πρόβλημα με την Άμυνα και την ασφάλεια κάθε χώρας είναι τόσο σύνθετο και απαιτεί τόσο εξειδικευμένες γνώσεις, που, αφ' ενός, είναι αδύνατον να το κατανοήσει το ευρύ κοινό -με αποτέλεσμα να ακούει αδιαμαρτύρητα τέτοιες ανοησίες- και, αφ' ετέρου, επαφίεται εκ των πραγμάτων στη στρατιωτική ηγεσία και σε εμπειρογνώμονες, δεξαμενές σκέψεως, ειδικά ινστιτούτα, απόστρατους αξιωματικούς κ.λπ. -που διαθέτουν την απαιτούμενη εξειδικευμένη γνώση και πληροφόρηση- και είθισται να πλαισιώνουν την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Άμυνας. Είναι εξ αιτίας αυτής της πολυπλοκότητας και εξειδικευμένης γνώσεως που χρειάζεται για την προσέγγιση του τομέα της Άμυνας που η στήλη αναγκάζεται να το θέτει υπό διαφορετικές γωνίες κάθε φορά και με όσο πιο απλό τρόπο γίνεται. Στο τεύχος 144 της 19ης Ιουλίου 2012 είχε καταδειχθεί με επαρκή στοιχεία ότι οι περικοπές που επέβαλε η τρόικα -χωρίς να έχει το δικαίωμα προς τούτο, διότι η δικαιοδοσία της δεν της επιτρέπει να εισέρχεται στο σκληρό πυρήνα της εθνικής κυριαρχίας κάθε χώρας που είναι ο τομέας της Άμυνας-, με τη συνεχή υποχώρηση των αρμόδιων υπουργών, είχαν ως αποτέλεσμα την κατάργηση του μοντέλου Άμυνας που ακολουθούσε η χώρα τα τελευταία τριάντα οχτώ χρόνια. Τούτο ήταν το γνωστό ως αεροποροκεντρικό μοντέλο Άμυνας, το οποίο, αντί της ισόρροπης αναπτύξεως και ισχύος των τριών Κλάδων των Ε.Δ., προέβλεπε μία ισχυρή Πολεμική Αεροπορία με δομή δυνάμεως τα 300 περίπου αεροσκάφη (σήμερα στα 270 περίπου), σε αναλογία, δηλαδή, ικανή να αντιπαρατεθεί, κατά μια μάλλον αυθαίρετη λογική, στα 411 μαχητικά της τουρκικής Αεροπορίας το 2010. Σημ.: Η αντιστοιχία αυτή υπολογιζόταν (το 2008) σε 258 ελληνικά αεροσκάφη έναντι 461 τουρκικών για το 2015, αλλά πολύ πιο κάτω το 2020, λόγω της εισαγωγής στο τουρκικό οπλοστάσιο μέχρι τότε 74 εκ των συνολικώς 100 αεροσκαφών F-35 και της αποσύρσεως από την Π.Α. 43 Α-7 κ.ά. Η ζημία που προκύπτει από την κατάργηση του συγκεκριμένου μοντέλου Άμυνας, αποτέλεσμα της ματαιώσεως για οικονομικούς λόγους μιας καινούριας αγοράς μαχητικών νέας γενιάς προς αντιμετώπιση των τουρκικών F-35, δεν περιορίσθηκε όμως εκεί. Γιατί με τη δραστική περικοπή των κονδυλίων του λειτουργικού προϋπολογισμού, από την οποία υποφέρουν όλοι οι Κλάδοι, η Π.Α., ανίκανη πλέον να υποστηρίξει σε καύσιμα και ανταλλακτικά ακόμη και την παρούσα μειωμένη πλέον δύναμή της και κυρίως χαμηλή διαθεσιμότητα, κατέφυγε σε λύσεις που επηρεάζουν άμεσα και σημαντικά το αξιόμαχο της. Μεταξύ αυτών, ο περιορισμός των ωρών πτήσεως για τους χειριστές, σε βαθμό που να αναμένεται να χαθεί σύντομα το ποιοτικό τους πλεονέκτημα έναντι των Τούρκων χειριστών και να τίθενται οι βάσεις για αύξηση των αεροπορικών ατυχημάτων στο άμεσο μέλλον. Ακόμη χειρότερα, με την κατάσταση αυτή αναμένεται να σταματήσει πλέον η παραγωγή έμπειρων και ικανών στελεχών που θα διοικήσουν την Π.Α. στο μέλλον, τους οποίους βρίσκουμε ακόμη σε ανώτερους βαθμούς. Λογική... μπακάλη Ο κατήφορος όμως δεν φαίνεται να σταματά εδώ. Γιατί ακόμη και με μειωμένες ώρες πτήσεως και τα ανταλλακτικά και τα καύσιμα να σπανίζουν, πληροφορίες αναφέρουν ότι η Π.Α. εξετάζει πλέον την κατάσταση σε νέα λογική: Από την προσπάθεια διατηρήσεως της δυνάμεως που προβλέπεται με τα ως άνω αποτελέσματα, προσανατολίζεται στη λύση του πόσα αεροσκάφη μπορεί να υποστηρίξει με βάση τα κονδύλια που της διατίθενται για καύσιμα και ανταλλακτικά, με προφανή σκοπό να παρουσιάσει στην πολιτική ηγεσία μια επιλογή που θα συνοψίζεται στο «με αυτά που δίνετε αυτό μπορούμε να κάνουμε». Η μάλλον «μπακαλίστικη» αυτή λύση θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως ορθή, εάν δεν προσέκρουε στη λογική που διέπει την οργάνωση κάθε στρατιωτικής δυνάμεως, την ικανότητά της, δηλαδή, να αντιμετωπίζει μια αντίπαλη δύναμη, η ισχύς της οποίας προκύπτει από τις υφιστάμενες πληροφορίες για την τελευταία. Τούτο, βέβαια, σημαίνει ότι μετά την κατάργηση του επί δεκαετίες ακολουθούμενου μοντέλου Άμυνας της χώρας, στην ουσία βαίνουμε πλέον στην κατεύθυνση της «καταργήσεως» της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, με βάση τη λογική που συνόψισε θαυμάσια σε μια επιγραμματική φράση ένας πρώην αρχηγός της αμερικανικής Αεροπορίας: «Ο χειρότερος τρόπος να ξοδεύεις τα χρήματά σου είναι να τα δαπανάς για να έχεις μια Αεροπορία κατώτερη απ' αυτή του αντιπάλου σου». Στον αεροπορικό πόλεμο, δηλαδή, ισχύει η ίδια λογική που ίσχυε και στις παλιές μονομαχίες στο Φαρ Ουέστ, που έλεγε ότι δεν υπάρχει θέση για δεύτερο νικητή. Η λογική συνέχεια, βέβαια, του συλλογισμού είναι ότι, από την έκπτωση της αεροπορικής ισχύος της χώρας, οδηγούμεθα και δη άμεσα στην ουσιαστική υποβάθμιση του συνόλου του ελληνικού αμυντικού μηχανισμού - δεν χρειάζονται περαιτέρω επιχειρήματα γι' αυτό. Τούτο δε, όταν όλες οι πληροφορίες που υπάρχουν [Σ.Σ.: και υπάρχουν αρκετές] για τα επιχειρησιακά σχέδια των Τούρκων προβλέπουν διαχρονικά την εκ μέρους τους εξασφάλιση τοπικής τουλάχιστον αεροπορικής υπεροχής τόσο στη Θράκη όσο και στο Αιγαίο. Μετά τα όσα τηλεγραφικώς και μόνο ανεφέρθησαν, προκύπτουν μία διαπίστωση και ένα ερώτημα: Ο νυν υπουργός Άμυνας, όπως και όλοι οι προηγούμενοι, δεν μπορεί να δώσει λύση στο πρόβλημα. Οπότε, μήπως θα έπρεπε να ασχοληθεί πλέον με αυτό ο ίδιος ο πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, στο πλαίσιο ενός ΚΥΣΕΑ, με συμμετοχή όλων των αρχηγών των Γενικών Επιτελείων, ούτως ώστε να γίνει αντιληπτό πού τελικώς βρίσκεται η πραγματική κατάσταση της Άμυνας της χώρας; (ΕΠΙΚΑΙΡΑ 18/10 - 24/10/2012 – ΜΑΝΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ)