► Η τουρκική επιθετικότητα εκδηλώνεται την ώρα που η Ε.Ε ασχολείται με εσωτερικές αντιπαλότητες και ενώ η Δύση βιώνει για πρώτη φορά μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο τη δική της κρίση: ΗΠΑ εναντίον Γερμανίας ...
► Η ΕΝΤΑΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΕ ΕΞΑΡΣΗ ΕΠΕΙΔΗ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΤΟ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥΣ.
► ΠΟΛΛΟΙ ΑΝΑΛΥΤΕΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΟΥ ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΚΑΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟ ΤΟΝ «ΣΟΥΛΤΑΝΟ», ΕΠΟΜΕΝΩΣ «ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΟ ΣΤΗ ΣΚΑΝΔΑΛΗ», ΕΙΔΙΚΑ ΣΤΟ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ.
Την ώρα που το τουρκικό ωκεανογραφικό «Τσεσμέ» πλέει στα νερά του Αιγαίου, ο ηγέτης του τουρκικού ακροδεξιού Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης (ΜΗΡ/Γκρίζοι Λύκοι), Ντεβλέτ Μπαχτσελί, οξύνει ακόμα περισσότερο την αντιπαράθεση με την Ελλάδα και την Κύπρο. Η ένταση με την Τουρκία είναι και πάλι σε έξαρση επειδή η Άγκυρα το επιδιώκει, κι αυτό γιατί το χρειάζεται για λόγους τόσο εσωτερικούς όσο και εξωτερικούς.
Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι η κατάσταση δημιουργεί (και πρέπει να δημιουργεί) ανησυχίες και απαιτεί ψυχραιμία και ετοιμότητα. Εκείνο όμως που προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη ανησυχία είναι το γεγονός ότι η τουρκική διάθεση για εντάσεις στηρίζεται σε ένα πολύ ρευστό και αβέβαιο περιφερειακό αλλά και διεθνές περιβάλλον. Η επιθετικότητα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αναπτύσσεται την ώρα που η Ευρωπαϊκή Ένωση ασχολείται με εσωτερικές αντιπαλότητες. Και την ώρα επίσης που η Δύση βιώνει για πρώτη φορά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο τη δική της κρίση: Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον Γερμανίας. Την ίδια ώρα δε που ακόμα και ο ρόλος του ΝΑΤΟ αμφισβητείται.
Σε σαράντα περίπου μέρες, για την ακρίβεια την Κυριακή 16 Απριλίου, οι Τούρκοι πολίτες θα κληθούν να αποφασίσουν μέσω δημοψηφίσματος αν θα αποκτήσει υπερεξουσίες ο πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας. Δηλαδή ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Η επιδίωξη μετατροπής του πολιτεύματος σε προεδροκεντρικό, που μέχρι και μερικούς μήνες πριν έμοιαζε «παιχνιδάκι» για τον ηγέτη της γείτονος, πλέον γίνεται δύσκολη λόγω των πολλών εσωτερικών και εξωτερικών μετώπων που έχει ανοίξει, κυρίως δε λόγω του εμφυλιακού κλίματος που επικρατεί στην τουρκική κοινωνία. Παρόλο, βέβαια, που κάποιες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι επικρατεί το «όχι», οι συνθήκες απόλυτης εξουσίας και οι γενικευμένες διώξεις λόγω του αποτυχημένου πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016 μπορεί και να φέρουν το επιθυμητό για τον Ερντογάν αποτέλεσμα.
Ο τελευταίος, επιδιώκοντας να συσπειρώσει και να φανατίσει ακόμα περισσότερο το κοινό του, ανεβάζει τους τόνους της αντιπαράθεσης και με την Ελλάδα. Ο δε σύμμαχός του από το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης, Ντεβλέτ Μπαχτσελί, σ' ένα παραλήρημα εκτόξευσε απειλές κατά της Κύπρου και της Ελλάδας. Στην πλειοδοσία της πατριωτικής πολιτικής συμμετέχει όμως και η αξιωματική αντιπολίτευση, το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) του Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου -πρόκειται για την κεμαλική αντιπολίτευση στον ισλαμιστή Ερντογάν-, που επίσης μιλά για δεκαοχτώ νησιά που δεν ανήκουν στην Ελλάδα και πρέπει να επιστραφούν στην Τουρκία.
Βεβαίως, αυτό που είναι πολύ πιο ανησυχητικό από τις δηλώσεις είναι οι πράξεις, είναι οι συνεχείς προκλήσεις, είναι οι πτήσεις αεροσκαφών σε χαμηλό ύψος πάνω από κατοικημένες περιοχές, οι κανονιοβολισμοί σε μικρή απόσταση από κατοικημένα ελληνικά νησιά, τα επαναλαμβανόμενα επεισόδια στα Ίμια και άλλα πολλά.
Πολλοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι το δημοψήφισμα του Απριλίου κάνει ακόμα πιο επιθετικό τον Ταγίπ Ερντογάν και επομένως «πρέπει να είμαστε με το δάχτυλο στη σκανδάλη», ειδικά στην περιοχή του Καστελόριζου. Δεν είναι όμως αυτό το στοιχείο το οποίο πρέπει να αναδειχτεί από την ελληνική πλευρά. Ή μάλλον δεν είναι το μοναδικό στοιχείο -ένα αυτονομημένο στοιχείο- στο οποίο πρέπει να δώσουμε προσοχή.
Διεκδικώντας θέση στο τραπέζι των «μεγάλων»
Η Τουρκία και ο Ερντογάν δεν παζαρεύουν με την Ελλάδα και την Κύπρο, παζαρεύουν με τις μεγάλες δυνάμεις και με τις δυνάμεις της περιοχής. Από τη Μοσούλη ως τα Βαλκάνια, ο «σουλτάνος» διεκδικεί ρόλο, διεκδικεί συμμετοχή στις αποφάσεις γεωπολιτικού χαρακτήρα και, φυσικά, πηγές και δρόμους ενέργειας. Από τη Μοσούλη ως και τα Βαλκάνια κι από τον Καύκασο ως την Κύπρο, ο Ερντογάν διεκδικεί μερίδιο εξουσίας και πηγές ενέργειας.
Ο Ερντογάν διεκδικεί από τις ΗΠΑ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη Ρωσία να του αναγνωρίσουν ότι κάθεται στο ίδιο τραπέζι μαζί τους. Οι υπόλοιπες χώρες, οι γειτονικές, συμπεριλαμβανομένων της Ελλάδας και της Κύπρου, πρέπει απλώς να περιμένουν να μάθουν τα δικαιώματα της Τουρκίας και τι οφείλουν να της παραχωρήσουν.
Ο ρόλος αυτός ασφαλώς και δεν έχει αναγνωριστεί στην Τουρκία και πόσω μάλλον στην Τουρκία του Ερντογάν. Η αντιπαράθεση κρατάει χρόνια. Ξεκίνησε δε λόγω του Κουρδικού -συγκεκριμένα, λόγω της απόφασης των Αμερικανών να αναγνωρίσουν ένα Κουρδιστάν στο Ιράκ. Η υπόθεση αυτή έφερε την αντιπαλότητα και με το Ισραήλ, το οποίο για τους δικούς του γεωπολιτικούς λόγους ενίσχυσε την κουρδική αυτοδιάθεση.
Ο Ταγίπ Ερντογάν στήριξε με τη σειρά του τους Παλαιστίνιους -και, μάλιστα, τη σκληρή πτέρυγα, τη Χαμάς- στην αντιπαράθεσή τους με τους Ισραηλινούς. Στήριξε επίσης τη διακυβέρνηση Μόρσι (των Αδελφών Μουσουλμάνων) στην Αίγυπτο. Σε αυτές τις υποθέσεις υπήρξαν και οι πρώτες μεγάλες ήττες. Οι σχέσεις με το Ισραήλ έγιναν εχθρικές ενώ η ανατροπή Μόρσι στην Αίγυπτο έφερε την ψυχρότητα και στις σχέσεις Άγκυρας - Καΐρου.
Το επόμενο εγχείρημα που ανέλαβε ο «σουλτάνος» ήταν η... Συρία και οι τζιχαντιστές. Συνεργάστηκε με το Ισλαμικό Κράτος το οποίο ενίσχυσε η Σαουδική Αραβία. Με τον τρόπο αυτό προσπάθησε να «βάλει πόδι» σε Ιράκ και Συρία, κάτι με το οποίο δεν συμφώνησαν όμως οι Αμερικανοί. Και τώρα που οι τζιχαντιστές χάνουν και οι ελπίδες του Ερντογάν να αποκτήσει με τον τρόπο αυτό κάποιο ρόλο στα πετρέλαια της Μοσούλης εξανεμίστηκαν, ελπίδα του είναι οι Τουρκομάνοι της Βόρειας Συρίας μέσω των οποίων προσπαθεί να εμποδίσει τους Κούρδους της Συρίας να δημιουργήσουν το δεύτερο Κουρδιστάν στο υπογάστριο της Τουρκίας.
Ο Ερντογάν προσπάθησε επίσης να δημιουργήσει επεισόδιο μεταξύ Αμερικανών και Ρώσων, καταρρίπτοντας το ρωσικό αεροσκάφος. Απέτυχε και αυτομάτως προσπάθησε να συνεργαστεί με τον πρόεδρο Πούτιν. Την ίδια ώρα φυσικά και αρνείται οποιοδήποτε ενδεχόμενο επίλυσης του Κυπριακού. Κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε, άλλωστε, με εγκατάλειψη των επιδιώξεων του για τις ενεργειακές πηγές της Ανατολικής Μεσογείου.
Και ερχόμαστε στο επόμενο πεδίο αντιπαράθεσης για τον πρόεδρο της Τουρκίας: το Αιγαίο. Η περιοχή από το Αιγαίο ως την Κύπρο και τα νερά της Αιγύπτου και του Ισραήλ είναι περιοχές με πλούσια ενεργειακά κοιτάσματα, από τις οποίες θα περάσουν και αγωγοί. Άρα δημιουργεί εστίες κρίσης και σε αυτή την περιοχή. Κι αυτός ακριβώς είναι ο μεγάλος κίνδυνος για την Ελλάδα. Ότι ο Ερντογάν, αν αποτύχει να αποσπάσει οφέλη στη Μέση Ανατολή, θα προσπαθήσει να χαλάσει τα ενεργειακά και γεωπολιτικά σχέδια των Αμερικανών, των Ισραηλινών και όλων των άλλων παικτών στην ευρύτερη περιοχή,
Ένα «θερμό επεισόδιο» στο Αιγαίο προκαλεί Αμερικανούς και Ευρωπαίους. Αν δε κανείς από τους δύο δεν επέμβει, αυτομάτως αναδεικνύεται ως η μοναδική περιφερειακή δύναμη ασφάλειας η Τουρκία. Και, μάλιστα, αδιαφορώντας για το ΝΑΤΟ. Αν, πάλι, επέμβουν, αυτομάτως μπαίνουν σε ένα παζάρι για τον ρόλο της Τουρκίας. Αυτό επιδιώκει ο Ερντογάν.
Σε όλα τα παραπάνω προστίθεται ένας ακόμα παράγοντας: το νέο περιβάλλον, το άγνωστο για όλους περιβάλλον που δημιουργεί ο Ντόναλντ Τραμπ. Κανείς δεν είναι σίγουρος ποια είναι η στάση του, πού θα «κάτσει» η πολιτική του στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Κανείς δεν εγγυάται στην Αθήνα ότι σε περίπτωση επεισοδίου θα υπάρξει παρέμβαση. Ούτε τι είδους παρέμβαση. Οι αβεβαιότητες υπάρχουν, ασφαλώς και στην τουρκική πλευρά, αλλά ο Ερντογάν μπορεί και να αναλάβει το ρίσκο.
Το αλισβερίσι με την Ευρώπη
Το Προσφυγικό ανέδειξε τη μεγάλη απόσταση που χωρίζει την Τουρκία από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι Κεντροευρωπαίοι και οι Βόρειοι όχι μόνο δεν θέλουν πρόσφυγες αλλά ομολόγησαν, μάλιστα, ότι δεν θέλουν γενικώς μετανάστες δεν θέλουν νέους κατοίκους στην ήπειρό τους. Φυσικά, ούτε Τούρκους. Το Brexit στηρίχτηκε εν πολλοίς σε αυτή τη διάθεση-φόβο των Ευρωπαίων πολιτών.
Ο Ερντογάν, βέβαια, άνοιξε ένα ακόμα μέτωπο, αυτή τη φορά στα Βαλκάνια, με τρόπο υπόγειο. Ενίσχυσε τον αλβανικό εθνικισμό διά του Αλβανού πρωθυπουργού, Έντι Ράμα, τον οποίο χρηματοδοτεί, και διά των Αλβανών των Σκοπίων και του Κοσόβου. Δημιουργείται αντιπαράθεση και με τους Σέρβους και με την Ελλάδα ως ένα άλλο μέτωπο που ενοχλεί και την Ευρώπη και εμάς προφανώς. Ένα επεισόδιο στα όρια Ελλάδας - Τουρκίας με άλλα λόγια στα όρια ΕΕ - Τουρκίας αμφισβητεί de facto την ασφάλεια της Ευρώπης τη δυνατότητά της να επιλύει προβλήματα. Κάτι, άλλωστε, που έχει αναδειχτεί και στην περίπτωση των Ιμίων το 1996.
Όσο μεγαλώνουν τα προβλήματα του Ταγίπ Ερντογάν και όσο το παζάρι του δεν οδηγεί στα επιθυμητά γι' αυτόν αποτελέσματα τόσο πιο νευρικός θα γίνεται. Ο Ερντογάν όμως είτε κερδίσει το δημοψήφισμα είτε το χάσει, δεν πρόκειται να σταματήσει να παζαρεύει με τις μεγάλες δυνάμεις. Θα αναλάβει κι άλλα ρίσκα έως ότου συμβιβαστεί με κάποιο όφελος ή χάσει τα πάντα.
ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ ΣΟΥΡΜΕΛΙΔΗ
(ΕΠΙΚΑΙΡΑ-03/03-16/03/17)
__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των.
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των.
