Ο Οπλαρχηγός Αμύνης

«Ο Γερμανός κατακτητής, όταν πάτησε το πόδι στη χώρα, το πρώτο που φρόντισε να κάνει ήταν να διαλύσει τις Ένοπλες Δυνάμεις γιατί ακριβώς αποτελούν τον κεντρικό πυρήνα της κρατικής οντότητας και της εθνικής κυριαρχίας».Δεν είναι λόγια ενός απόστρατου σε καφενείο γεμάτο «ανθέλληνες». Ο ίδιος ο... υπουργός Εθνικής Άμυνας, υπερασπίζοντας τη θέση του, αγορεύει στο πιο επίσημο δημόσιο χώρο του κράτους. Είναι εξαιρετικά έμπειρος, κατέχει από ρητορική, επομένως αποκλείεται να του ξέφυγε... η ρουκέτα. Ωστόσο, του αρμονίου Στάλιν, του έδωσε να καταλάβει: μάλλον σκέφτηκε ότι σε περιόδους πρωτοφανούς ρηχότητας επιχειρημάτων, ολίγο «σμήνος που πήγε στην Κορέα» μπορεί να συγκεντρώσει πέριξ του υπουργείου του, άρα και της κυβέρνησης που υπηρετεί, αρκετούς έτοιμους να την κάνουν σε πιο ακραία κόμματα. Ο υπουργός γνωρίζει ότι, τότε, ο Γερμανός κατακτητής μάς νίκησε. Και ότι κατέκτησε τη χώρα μας. Και όρισε κυβέρνηση που αργότερα χαρακτηρίστηκε «κυβέρνηση δοσίλογων». Και κάτι πιο φοβερό. Η Ελλάδα, εκείνα τα μαύρα χρόνια, διέθετε όχι στρατό, στρατούς. Μόνο που ήταν τρεις στρατοί, ιταλικός, βουλγαρικός, γερμανικός, που αφαίμαξαν τη χώρα, υφαρπάζοντας την παραγωγή της, τα χρήματά της, τα αποθέματά της και, επιπλέον, σκότωσαν κόσμο και κοσμάκη. Τις ένοπλες δυνάμεις του αντιπάλου, κανένας κατακτητής δεν τις διατήρησε διαχρονικώς. Πόλεμο είχαμε και κατοχή. Επί εκατόν ογδόντα χρόνια ελεύθερης πατρίδας, μπούκαραν στα λιμάνια μας κανονιοφόροι, βομβάρδισαν ένα νησί μας αναίτια άλλοι στρατοί, όταν αρνιόμασταν να πληρώσουμε, ή δεν είχαμε, πάλι μας απειλούσαν με απώλεια εθνικού εδάφους και άλλες κανονιοφόρους. Αυτήν την έρμη τη Θεσσαλονίκη την είχαν βγάλει στη γύρα και την πρόσφεραν, εκβιάζοντάς μας, στρατοί της Αντάντ αλλά και της Βέρμαχτ. Με λίγα λόγια, αγαπητέ μου υπουργέ, το ελληνικό ζήτημα όταν έφτανε στη θερμή αναμέτρηση, διέθετε πάντα έναν έξοχο στρατό που τα κατάφερνε, αν μαζέψεις την ιστορία σε δυο γραμμές, πάρα πολύ καλά. Εκεί που κολλάμε, υπουργέ μου, είναι στην πολιτική αντιμετώπιση. Οι Γερμανοί δεν ξανάρχονται ως κατακτητές. Εμείς τους βαφτίζουμε έτσι. Ψευδέστατα, για να μην ομολογήσουμε ότι τα πεκούνια δεν βγαίνουν, ότι κρύβουμε λόγια από τον λαό, ότι έχουμε διαλύσει τον ιδιωτικό τομέα, ότι φορομπήγουμε παλούκια που κανένας δεν μπορεί να πληρώσει, ότι, εν συνάψει, δεν θέλουν να μας χαρίσουν τα χρωστούμενα οι κανάγιες. Και ότι φερόμαστε όπως κάθε μπαταχτσής σε αυτόν τον ντουνιά. Είτε ότι του φόρτωσαν πολλούς τόκους είτε ότι δεν δίνουν μια παρατασούλα ή ότι τρισχειρότερα και αυστηρότερα από τους Γερμανούς, συμφωνούν μαζί τους και άλλοι λαοί, που επίσης κατακτήθηκαν από αυτούς στον πόλεμο. Τι θα λέγατε ο Στρατός να έμενε απέξω από τη διαδικασία της «σωτηρίας»; (Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΥΡΙΟ 19/09/2012 - ΠΑΝΟΣ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ)