Έγκλημα διαρκείας με... τέλειο άλλοθι

Η γενικευμένη απογοήτευση και η απαισιοδοξία που καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις (79,8% των πολιτών δηλώνει λίγο ή καθόλου αισιόδοξο στο τελευταίο γκάλοπ της GPO) επιβεβαιώνουν ότι οι πολίτες αισθάνονται αυτό ακριβώς που δείχνουν και οι αριθμοί. Ότι η οικονομική πολιτική... της κυβέρνησης Παπανδρέου, με την υπογραφή της τρόικας, οδηγείται σε δραματικό αδιέξοδο. Με πληθωρισμό τριπλάσιο από τον προβλεπόμενο, ύφεση διπλάσια, πρωτοφανή υστέρηση στα έσοδα και την υπερχρέωση να μας περιμένει στην άκρη του τούνελ (το μνημόνιο προβλέπει ότι στο τέλος της τριετίας το δημόσιο χρέος θα έχει φτάσει στο 150% του ΑΕΠ), είναι φανερό ότι ολοκληρώνεται η τελευταία και πιο κρίσιμη φάση του εγκλήματος που συντελείται εδώ και χρόνια στην ελληνική οικονομία. Θα περίμενε κανείς από την κυβέρνηση που έχει την ιστορική ευθύνη σε μια τέτοια κρίσιμη στιγμή να προσπαθήσει να αποτρέψει -στα μέτρα των δυνατοτήτων της- το έγκλημα, έστω και την τελευταία στιγμή. Αυτό όμως που βλέπουμε είναι η απόφασή της να προχωρήσει στην τέλεσή του, εξασφαλίζοντας εντούτοις αυτό που η ίδια θεωρεί ως «τέλειο άλλοθι». Τη μετάθεση, δηλαδή, των ευθυνών στην προηγούμενη κυβέρνηση της Ν.Δ. Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε αυτό το έργο. Στην ιστορία της Μεταπολίτευσης έχει παιχτεί πολλές φορές. Ο Ανδρέας έλεγε ότι παρέλαβε καμένη γη από τη Δεξιά και κυβέρνησε οκτώ χρόνια με το σύνθημα «Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά», βάζοντας τη δική του φωτιά στην ελληνική οικονομία. Ο Μητσοτάκης είχε ως άλλοθι για τη δική του διακυβέρνηση τα πράσινα συνδικάτα και μετά ο Ανδρέας και ο Σημίτης κυβέρνησαν άλλα έντεκα χρόνια χρησιμοποιώντας ως άλλοθι για όλα την τριετία Μητσοτάκη. Ο Καραμανλής ξεκίνησε με την απογραφή και τα πρώτα εύκολα χρόνια της γαλάζιας νέας διακυβέρνησης πέρασαν με το άλλοθι του «εκσυγχρονισμού» που μας οδηγήσει στα Τάρταρα. Ο Παπανδρέου ξεπέρασε κάθε φαντασία. Ενώ προεκλογικά ο ίδιος ο αντίπαλός του τού έλεγε πως δεν υπάρχουν τα λεφτά, εκείνος επέμενε ότι υπάρχουν. Κι όταν μετεκλογικά αναγκάστηκε να αναλάβει τις ευθύνες του, αποφάσισε να παραδοθεί στους δανειστές μας, φορτώνοντας την ευθύνη στη Ν.Δ. Όπως ακριβώς συμβαίνει στις ιστορίες μυστηρίου της Αγκάθα Κρίστι, έτσι και στην πολιτική ακόμη και το πιο «τέλειο άλλοθι» καταρρίπτεται όταν δεν είναι πραγματικό. Κι ο λαός αποδεικνύεται στο τέλος τόσο σοφός όσο ο Ηρακλής Πουαρό και η Μις Μαρπλ. Μπορεί η κυβέρνηση Παπανδρέου να κερδίζει πολιτικό χρόνο χρεώνοντας τις ευθύνες της στην κυβέρνηση Καραμανλή, οι δραματικές όμως εξελίξεις που έρχονται, λόγω της πολιτικής που εφαρμόζει, θα τη φέρουν σύντομα σε πολύ πιο δεινή θέση απ’ αυτή στην οποία περιήλθε η κυβέρνηση Καραμανλή. Ο Γιώργος Παπανδρέου και οι συνεργάτες του δεν μπορούν να κρύψουν ότι αυτοί έχουν την ευθύνη της διαχείρισης της οικονομίας τον τελευταίο χρόνο. Δικοί τους είναι οι τραγικοί χειρισμοί που έγιναν το διάστημα που μεσολάβησε από τις εθνικές εκλογές του περασμένου Οκτωβρίου μέχρι τον Μάρτιο του 2010, που έλαβαν την απόφαση να καταφύγουν στο μηχανισμό στήριξης. Αργά ή γρήγορα, ο λαός θα τους βγάλει τον πολιτικό λογαριασμό. (ΓΙΩΡΓΟΣ KOYBAΡΑΣ) (Σ.Λ.)