Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΤΥΠΟΣ (11-09-2010) ΓΙΑ ΤΙΣ Ε.Δ.

«ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ»: Εν ενεργεία... απόστρατοι Αυξάνεται ο μέσος όρος ηλικίας με την παράλληλη επετηρίδα Για «γερασμένο» Στρατό μιλούν οι επιτελείς και αναρωτιούνται για την αποδοτικότητα των στελεχών που παραμένουν «διατηρητέα» «Θα πάψει το αίσθημα καθήκοντος και όσοι βρεθούν στην παράλληλη επετηρίδα θα κοιτάζουν την ώρα αποχώρησης», λένε οι στρατιωτικοί για τη θεσμοθέτηση της παράλληλης επετηρίδας στις Ένοπλες Δυνάμεις Αύξηση του μέσου όρου ηλικίας των στρατιωτικών, η οποία ενδέχεται να φθάσει και τα 8-10 χρόνια, σηματοδοτεί η θεσμοθέτηση της παράλληλης επετηρίδας στις Ένοπλες Δυνάμεις με το νέο... νόμο περί υπηρεσιακής εξέλιξης και ιεραρχίας των στελεχών. Αυξάνονται επίσης οι φόβοι για ενίσχυση και στο Στράτευμα παθογενειών που παρατηρούνται έντονα στο σύστημα λειτουργίας του Δημοσίου. Για «γερασμένο» Στρατό κάνουν λόγο επιτελείς με αφορμή τη θέσπιση της παράλληλης επετηρίδας στην οποία θα εισέρχονται οι αξιωματικοί από βαθμό ανθυπολοχαγού έως αντισυνταγματάρχη που θα έχουν κριθεί στο βαθμό που κατέχουν τρεις φορές «διατηρητέοι» και οι συνταγματάρχες-ταξίαρχοι που κρίνονται από την υπηρεσία ως «ευδοκίμως τερματίσαντες». Επιπτώσεις «Θα υπάρχει συσσώρευση στελεχών στα ανώτερα στρώματα της ιεραρχίας με σκοπό τη συμπλήρωση της 35ετίας για πλήρη συνταξιοδότηση», επισημαίνουν και προσθέτουν πως ένας αξιωματικός θα είναι στο βαθμό του συνταγματάρχη σε ηλικία 53-55 χρόνων λόγω της αύξησης των χρόνων παραμονής στο βαθμό με τις αλλαγές που θα επέλθουν. Ο ταξίαρχος θα είναι ακόμη μεγαλύτερος, όταν σήμερα υπάρχουν αρχηγοί Γενικών Επιτελείων σε ηλικία 55 χρόνων. Η συσσώρευση μεγάλου αριθμού στελεχών στους βαθμούς των ανώτερων αξιωματικών, μόνο για τη θεμελίωση του δικαιώματος της συνταξιοδότησης, επιφέρει και αύξηση του μέσου όρου ηλικίας των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων. Μέσος όρος που έτσι κι αλλιώς αυξάνεται με την επιμήκυνση του χρόνου παραμονής στο βαθμό, προκειμένου ο συνταγματάρχης να έχει 31 χρόνια υπηρεσίας. Και το ερώτημα που τίθεται από αρκετούς στρατιωτικούς είναι κατά πόσο συνάδουν τα σχέδια ενός σύγχρονου και ευκίνητου Στρατού με ανθρώπινο δυναμικό κατά 8-10 χρόνια μεγαλύτερο. Ειδικά όταν οι στρατεύσιμοι εκλείπουν και ακόμη και οι επαγγελματίες οπλίτες που προσλήφθηκαν τα προηγούμενα χρόνια ήταν έως και 28 χρόνων. Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα το οποίο θα κληθεί να διαχειριστεί η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων τα επόμενα χρόνια συνεπεία της παράλληλης επετηρίδας είναι η αξιοποίηση αυτών των ανθρώπων. Πού θα τοποθετηθούν αξιωματικοί, βαθμού αντισυνταγματάρχη και συνταγματάρχη, οι οποίοι θα είναι εκτός οργανικών θέσεων και τι θα προσφέρουν αυτά τα στελέχη; Αρκετοί εκφράζουν φόβους για πρόκληση φαινομένων που παρατηρούνται στο Δημόσιο και είναι κατακριτέα, «θα πάψει το αίσθημα καθήκοντος και όσοι βρεθούν στην παράλληλη επετηρίδα θα κοιτάζουν την ώρα αποχώρησης», λένε στρατιωτικοί και αναρωτιούνται για την αποδοτικότητα των στελεχών που ξέρουν ότι είναι σε «πάρκινγκ» μέχρι να συμπληρωθεί ο χρόνος συνταξιοδότησης τους. Τα κριτήρια Παραμένουν βέβαια ζητούμενο τα κριτήρια για να εξελιχθεί ένας αξιωματικός στην ιεραρχία ή να καταστεί στάσιμος και να εισέλθει στην παράλληλη επετηρίδα. «Κανείς δεν μπορεί να διασφαλίσει πως τα κομματικά πιστεύω δεν θα παίξουν ρόλο διαμορφωτή στην κρίση των στελεχών από τα αρμόδια συμβούλια των κλάδων», αναφέρεται συγκεκριμένα, παρά τις διαβεβαιώσεις της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Εθνικής Άμυνας για επικράτηση καθαρά αξιοκρατικών κριτηρίων. Εκτιμάται, δε, πως τα στελέχη θα προστρέξουν από ακόμη μικρότερους βαθμούς σε αναζήτηση «κομματικής προστασίας» για να αποφύγουν μια δυσμενή κρίση. Κάτι δηλαδή που σήμερα γίνεται προς τους ανώτατους βαθμούς με σκοπό την ανέλιξη στην κορυφή της στρατιωτικής ηγεσίας να γίνεται χαμηλότερα προς αποφυγήν του σκοπέλου της παράλληλης επετηρίδας. (Ε.Τ. – ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΟΥΤΡΑΣ) _________________________________________________________________________________________ «ΚτΕ»: Μύθοι και πραγματικότητα - Οι... κορόνες, περί επαναπροσδιορισμού του όλου μοντέλου από μηδενική φάση και περί απολογιστικών μελετών των προμηθειών της τελευταίας εικοσαετίας, αποδεικνύουν πώς «όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει...» - Αντί της νεοεισαγόμενης ιδέας αξιολογήσεως όλων των εξοπλισμών της τελευταίας εικοσαετίας θα ήταν καλύτερο για την ηγεσία του ΥΠΕΘΑ να εξετάσει εκείνη την παράγραφο των καταστατικών κειμένων που αναφέρεται στους κινδύνους που προκύπτουν από τη μη υλοποίηση των αναγκαίων εξοπλιστικών προγραμμάτων Ο τεράστιος όγκος του κατατεθέντος νομοσχεδίου για τις Ε.Δ. –αγγίζει τις 300 σελίδες, μαζί με το 20σέλιδο κείμενο της συνεντεύξεως του κ. ΥΕΘΑ στις 2 Σεπτεμβρίου- δεν επιτρέπει τον σχολιασμό στον περιορισμένο χώρο μίας εφημερίδας. Επιτρέπει, όμως, τη διατύπωση ορισμένων σχολίων επί των εντυπώσεων που δημιουργήθηκαν γύρω από αυτό, οι οποίες λίγο έως πολύ εμφανίσθηκαν στην εν λόγω συνέντευξη ως μία οιονεί επανάσταση ή ριζική θεραπεία των προβλημάτων του «όλου» τομέα της άμυνας. Οι επαναστάσεις, όμως, πραγματικές ή μη, χρειάζονται και ορισμένους μύθους για να πείσουν, είτε για τις μελλοντικές προθέσεις των ηγετών τους είτε για την απόκρυψη στοιχείων ή και παραλείψεων του παρόντος. Στις τελευταίες, εντάσσεται προφανώς και η αδυναμία του ΥΠΕΘΑ να επικαιροποιήσει το τελευταίο έτος του τρέχοντος ΕΜΠΑΕ 2006-2010 και να συντάξει το επόμενο της περιόδου 2011-2015 (σ.σ.: έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί μέχρι τις 30 Ιουνίου 2009), για το οποίο, σύμφωνα με δηλώσεις του κ. ΥΕΘΑ προ πολλών μηνών, είχε δώσει εντολές στους αρχηγούς των Γενικών Επιτελείων να το επαναξιολογήσουν. Αυτό που μάθαμε (βλ. συνέντευξη του) είναι ότι «τώρα δεν θα πάμε σε επαναξιολόγηση του ΕΜΠΑΕ, αλλά στην πλήρη εφαρμογή όλου αυτού του σχήματος που προϋποθέτει και την υποβολή των απολογιστικών μελετών εκτίμησης και αξιολόγησης των προμηθειών της τελευταίας 20ετίας».    Ποιο είναι αυτό το σχήμα, σύμφωνα με τις δηλώσεις του ίδιου; «Με βάση τις νέες διατάξεις» (σ.σ.: που εισάγει το νομοσχέδιο για τη δομή σε προσωπικό και μέσα των Ε.Δ. και τον τρόπο καταρτίσεως του μεσοπρόθεσμου και μακροπρόθεσμου προγράμματος εξοπλισμών), «το ΥΠΕΘΑ, οι κλάδοι, το ΓΕΕΘΑ και εν τέλει το ΚΥΣΕΑ θα διαμορφώσουμε το πλήρες σχήμα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Από μηδενική βάση θα περιγραφεί με ανθολογημένο τρόπο και με βάση μία σειρά από κριτήρια που ρητά προβλέπονται στον νόμο ποιο είναι το μοντέλο Ενόπλων Δυνάμεων που θέλουμε. Τι οροφή, διάταξη και τι εξοπλισμό». [..] «Εφόσον καταλήξουμε σε αυτό το σχήμα δομής δυνάμεων με βάση την πολιτική εθνικής άμυνας, με βάση τη γενική σχεδίαση της άμυνας της χώρας, δηλαδή με βάση τα καταστατικά κείμενα τα οποία πρόβλεπα ο νόμος περί υπουργείου Εθνικής Άμυνας, θα αρχίσει να γίνεται ο μακροπρόθεσμος προγραμματισμός των εξοπλισμών, δηλαδή το 15ετές πρόγραμμα αμυντικών προμηθειών των Ε.Δ.» [σ.σ.: αναφέρεται στο Δεκαπενταετές Σχέδιο Εξοπλιστικών Στόχων-ΔΕΣΕΣ που υπάρχει, από το οποίο θα προκύψουν εν συνεχεία τα μεσοπρόθεσμα προγράμματα εξοπλισμού (ΕΜΠΑΕ) που πλέον δεν θα έχουν πενταετή, αλλά τριετή διάρκεια.] Στην ουσία, δηλαδή, αυτό που γίνεται είναι ότι το ΥΠΕΘΑ πιάνει από την αρχή όλα τα στάδια του «Συστήματος Αμυντικής Σχεδίασης Προγραμματισμού - Προϋπολογισμού» (ΣΑΣΠ), το οποίο περιλαμβάνει τη «Μακροπρόθεσμη Σχεδίαση» (Κατάρτιση Στρατιωτικής Αξιολόγησης Κατάστασης - Σχεδίαση Μελλοντικής Δομής Δυνάμεων - Έκδοση Κατευθύνσεων Αμυντικής Σχεδίασης -και Δεκαπενταετές Σχέδιο Εξοπλιστικών Στόχων), τον «Μεσοπρόθεσμο Προγραμματισμό» (έκδοση κατευθύνσεων από τον ΥΕΘΑ - Κατάρτιση Μεσοπρόθεσμου Προγραμματισμού - Ενιαίο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Ανάπτυξης και Εκσυγχρονισμού (ΕΜΠΑΕ) - Πενταετές Πρόγραμμα Δραστηριοτήτων - Εκτέλεση Μεσοπρόθεσμου Προγραμματισμού) και τέλος τον «Βραχυπρόθεσμο Προγραμματισμό». Γραφειοκρατική φοβία Λίγα απλά σχόλια για αυτή την εν πολλοίς άσκοπη επανάληψη αυτής της... μακρόσυρτης διαδικασίας, η οποία φέρνει στη μνήμη τη γνωστή παροιμία «όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει»: Το πρώτο είναι ότι όλη αυτή η διαδικασία όχι μόνο υπάρχει και έχει πλειστάκις επικαιροποιηθεί τα τελευταία αρκετά χρόνια, αλλά θα διαρκέσει τόσο χρόνο (για γραφειοκρατικούς και μονό λόγους, γιατί όλα αυτά είναι γνωστά και επιβεβαιωμένα με τις αλλεπάλληλες επικαιροποιήσεις τους), που αναμένεται να αναλωθεί το μεγαλύτερο μέρος της τριετούς διάρκειας του επόμενου ΕΜΠΑΕ (2011-2013). Το δεύτερο -και ουσιαστικότερο-είναι ότι ελλείπει παντελώς η αίσθηση του επείγοντος, η οποία θα έπρεπε να διέπει την πολιτική για την ανάταξη του αμυντικού μηχανισμού της χώρας, δεδομένου ότι αυτός έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα που στην ουσία αδυνατεί να εκτελέσει τις προβλεπόμενες από την ΠΕΑ (Πολιτική Εθνικής Άμυνας) αποστολές του. Το τρίτο σχόλιο είναι ότι, αντί της νεοεισαγόμενης ιδέας αξιολογήσεως όλων των εξοπλισμών της τελευταίας εικοσαετίας (η οποία θα χρειασθεί αρκετό χρόνο για να γίνει και χωρίς κανένα πρακτικό αποτέλεσμα), θα ήταν καλύτερο για την ηγεσία του ΥΠΕΘΑ να εξετάσει εκείνη την παράγραφο των καταστατικών κειμένων που αναφέρεται στους κινδύνους που προκύπτουν από τη μη υλοποίηση των αναγκαίων εξοπλιστικών προγραμμάτων. Στα… σούπερ μάρκετ Μετά τη διάλυση του μύθου περί υπέρογκων εξοπλιστικών δαπανών που τεκμηριώθηκε στο περασμένο φύλλο του «ΚτΕ», ένας ακόμη που χρησιμοποιείται κατά κόρον από την ηγεσία του ΥΠΕΘΑ -και ήλθε πλέον η ώρα να διαλυθεί- είναι αυτός που αναφέρεται στην περίφημη shopping list, η οποία σύμφωνα με τα λόγια του κ. ΥΕΘΑ εξηγείται ως εξής: «Δεν εισάγονται αιτήματα προμηθειών σε έναν κατάλογο σαν να έχουμε μία λίστα για να πάμε στο σούπερ μάρκετ να αγοράσουμε πράγματα (!) Όλα θα είναι αποτέλεσμα αυτής της μελέτης και αυτής της διαδικασίας. Πιστεύω λοιπόν ότι αυτό είναι από μόνο του μία τεράστια αλλαγή...». Ο κατ' επανάληψη χρησιμοποιούμενος αυτός μύθος, που εμφανίζει τους ανεύθυνους τάχα στρατιωτικούς να μπαίνουν σε ένα σούπερ μάρκετ και να αγοράζουν αλόγιστα με τα λεφτά του ελληνικού λαού ό,τι γυαλίσει στο μάτι τους, είναι τελείως ανακριβής για να μην πούμε παντελώς ψευδής. Πρώτον, διότι κανένα εξοπλιστικό πρόγραμμα, ασχέτως ύψους δαπάνης, δεν εντάσσεται στο ΕΜΠΑΕ χωρίς να έχει προηγηθεί η εκπόνηση μίας Μελέτης Καθορισμού Προγράμματος (η περίφημη ΜΚΠ), η οποία αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για ένταξη ενός προγράμματος στο ΕΜΠΑΕ (βλ. μεταξύ άλλων και πάγια διαταγή υπ’ αριθ. 0-11/2007 Περί Εθνικής Αμυντικής Σχεδίασης, της 14ης Σεπτεμβρίου 2009 του ΓΕΕΘΑ). Η όλη διαδικασία, άλλωστε, είναι τόσο σύνθετη, πολύπλοκη και σχολαστική (εμπλέκει δύο αλληλοτροφοδοτούμενα και αλληλοεξαρτώμενα συστήματα, ήτοι το Σύστημα Αμυντικής Σχεδίασης, Προγραμματισμού και Προϋπολογισμού, καθώς επίσης και το Σύστημα Προμήθειας Αμυντικού Υλικού) και εκτός που μία προμήθεια ανεβοκατεβαίνει αμέτρητες φορές τα σκαλοπάτια της στρατιωτικής ιεραρχίας και στο τέλος εγκρίνεται και από τον εκάστοτε ΥΕΘΑ, που σημαίνει ότι για να αγοράσουμε κάτι «με κριτήρια σούπερ μάρκετ». θα πρέπει να έχουν συνεργήσει δεκάδες αξιωματικών όλων των βαθμών, τα ανώτατα συμβούλια των κλάδων, η στρατιωτική ηγεσία και τέλος και ο ίδιος ο υπουργός Άμυνας. Είναι χαρακτηριστικό ότι για την εξασφάλιση της ομαλής εισαγωγής οπλικών συστημάτων στις Ε.Δ. απαιτούνται πέντε διακριτές φάσεις και οκτώ διαφορετικά «σημεία απόφασης», με καθένα από αυτά να προβλέπει σημαντικό αριθμό επί μέρους διαδικασιών, μεταξύ των οποίων και η προαναφερθείσα Μελέτη Καθορισμού Προγράμματος. Τι εξετάζει η τελευταία, πριν ένα πρόγραμμα ενταχθεί στο ΕΜΠΑΕ, αναφέρεται τηλεγραφικώς εδώ, όπως αυτή περιλαμβάνεται σε σχετικό υπόδειγμα του ΓΕΕΘΑ: Σκοπός (περιγραφή της επιχειρησιακής αναγκαιότητας-αδυναμίας που εξετάζεται για κάλυψη, ανάλυση της παρούσας κατάστασης) αιτιολόγηση απαίτησης έπειτα από σύγκριση των στομίων της παρούσας κατάστασης, εξέταση ταυτόχρονης κάλυψης και αναγκών άλλου κλάδου και απαιτήσεις διαλειτουργικότητας, βελτιούμενοι τομείς, εναλλακτικές λύσεις που εξετάστηκαν (έστω και αν απορρίφθηκαν), δυνατότητα μετατροπής παλαιού συστήματος για κάλυψη της ανάγκης(!), πιθανοί άλλοι τρόποι κάλυψης της αδυναμίας, κατάσταση στην αγορά (βασικά επιθυμητά χαρακτηριστικά), απαιτήσεις προσωπικού, οικονομικές απαιτήσεις για την κάλυψη του κόστους κύκλου ζωής της κάθε λύσης (εξετάζονται οι διάφοροι συνδυασμοί που είναι δυνατοί επιχειρησιακά και οι οποίοι εξασφαλίζουν την ίδια αποτελεσματικότητα ως προς την κάλυψη της αδυναμίας), σύγκριση και κατάταξη λύσεων με το κριτήριο κόστους/αποτελεσματικότητας, προτεινόμενη πλέον συμφέρουσα λύση και πολλά άλλα ακόμη που θα απαιτούσαν αρκετό χώρο. Με άλλα λόγια, η διαδικασία διασφαλίσεως ότι μία αγορά δεν γίνεται με «κριτήρια σούπερ μάρκετ»   υπάρχει και ως εκ τούτου αυτός ο όρος, εκτός από μειωτικός του κύρους των Ε.Δ., του πολιτικού τους προϊσταμένου συμπεριλαμβανομένου, είναι τουλάχιστον αδικαιολόγητος, θα θέλαμε, δε, πολύ να μάθουμε τι περισσότερο έχει να προτείνει το επιτελείο του κ. ΥΕΘΑ, που προφανώς τον τροφοδοτεί με τέτοια ανόητα επιχειρήματα, για να βελτιστοποιήσει μία υπάρχουσα και ασφαλέστατη διαδικασία και πώς νοείται έπειτα από όλα αυτά η δήλωση του κ. Βενιζέλου ότι «αυτό από μόνο του είναι μία τεράστια αλλαγή», όταν αυτά που παρουσιάζει ως αλλαγή -και δη τεράστια- ήδη υπάρχουν. Κλείνοντας, θα θέλαμε να υπενθυμίσουμε ότι οσάκις αυτή η διαδικασία παρεβιάσθη, τούτο δεν έγινε από το στρατιωτικό σύστημα, αλλά από την εκάστοτε πολιτική ηγεσία, η οποία έχει και την τελευταία λέξη στην επιλογή κάθε μείζονος -και όχι μόνο- εξοπλιστικού προγράμματος. («ΚτΕ» - ΜΑΝΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ)