Ο Βασιλάκης Καΐλας του υπουργείου εργασίας

Από την μέρα που ανέλαβε την διαχείριση του υπουργείου εργασίας ζούμε μια παλιά ελληνική ταινία, από εκείνες τις ασπρόμαυρες τις δραματικές. Ένα μικρό ορφανό παιδάκι χωρίς μάνα και πατέρα, με... επτά μικρότερα αδέλφια, με κουρελιασμένα ρούχα και πολύ πεινασμένο. Αναγκασμένο από μικρό να βγει στο πεζοδρόμιο, όχι, όχι για τον λόγο που βγαίνει κάποιος στο πεζοδρόμιο, για να δουλέψει να θρεψει τα αδέλφια του βγήκε. Όπως και ο διαχειριστής του ανακάλυψε αργά και αυτός ότι δεν υπάρχει σάλιο και υπό τις εντολές του άρχισε το ξήλωμα της πολιτικής των συντάξεων. Με τα νέα μέτρα που σχεδίασαν λοιπόν θα φτάνει κάποιος μέχρι το σκαλοπάτι του νεκροταφείου και εκεί ο νεκροθάφτης θα του χορηγεί άμεσα την σύνταξη των 360 ευρώ, φυσικά όλα αυτά τα τεράστια ποσά θα τα ξοδεύει άμεσα, μισά στους μεταφορείς και μισά στον παπά και το λιβάνι. Και βγαίνει στην τηλεόραση, συνεχώς παραιτούμενος, και κλαίει με μαύρο δάκρυ από την έγνοια του για τους συνταξιούχους και τους άνεργους, και μετά επιστρέφει στο φτωχικό του γραφείο στελεχωμένο (το έχω επισκεφτεί) από αρκετές αργόσχολες που ξύνονται και σχεδιάζει τα νέα πιο δυσάρεστα μέτρα ώστε να τερματίσει και την τελευταία ελπίδα του εργαζόμενου ότι θα πάρει σύνταξη. Όσο για τα πολύ διαφημιζόμενα προγράμματα του ΟΑΕΔ για επανένταξη ανέργων στην εργασία.....αυτό θυμίζει το Μπεν Χουρ. Αν περιμένει άνεργος να βρει εργασία μέσω του ΟΑΕΔ τότε θα καταλήξει και αυτός σαν τον συνταξιούχο στα σκαλοπάτια του νεκροταφείου, αυτός χωρίς χρήματα να πληρώσει για τα υπόλοιπα όπως ο πλούσιος συνταξιούχος των 360 ευρώ. Αν τον δείτε τον Βασιλάκη Καΐλα στον δρόμο δώστε του ένα πακέτο χαρτομάντιλα να σκουπίσει τα δακρυσμένα του μάτια. Μας έσωσε και αυτός σαν τον διαχειριστή μας. Να τους έχει ο θεός καλά. Φτωχοί αλλά τίμιοι. (ΕΛΛΑΔΑ Η ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ)