ΝΙΜΤΣ και συνδικαλισμός

• Το Νοσηλευτικό Ίδρυμα Μετοχικού Ταμείου Στρατού είναι ένα από τα πλέον αξιόπιστα και ανθρώπινα νοσοκομεία, καθώς προσφέρει θαλπωρή και υγειονομική περίθαλψη όχι μόνο στους απόμαχους και τις οικογένειές τους αλλά και τους ασφαλισμένους όλων των Ταμείων.

• Διοικείται, από της ίδρυσής του, από ανώτατο αξιωματικό-γιατρό και οι απόστρατοι καταβάλλουν, ανελλιπώς, κάθε μήνα, συνδρομή.

• Το «ΠΑΡΟΝ», την προηγούμενη εβδομάδα δημοσίευσε λίαν ενδιαφέρον άρθρο του κ. Ι. Κουλούρη με τίτλο: «Η Ελλάδα όμηρος των συνδικαλιστικών συντεχνιών». Είχε προηγηθεί ο κορυφαίος δημοσιογράφος κ. Γιάννης Μαρίνος, όπου είχε αποφανθεί ότι «ο συνδικαλισμός είναι ο νέος στρατός κατοχής».

• Κάτι τέτοιο συμβαίνει στο ΝΙΜΤΣ, που διοικείται σήμερα από τον εξαίρετο ταξίαρχο-γιατρό κ. Γ. Γιαννακό. Οι συνδικαλιστές επιτίθενται και απειλούν με στάσεις εργασίας τη διοίκηση αν προβεί σε σύνταξη Ειδικού Κανονισμού Λειτουργίας και όχι Οργανισμού, όπως επιθυμούν αυτοί με συμμετοχή τους. Απαιτούν επίσης να ελέγξουν τα μέλη της επιτροπής σύνταξης και δεν κρύβουν την επιδίωξή τους για κατάργηση του ιδιαιτέρου status του νοσοκομείου και ένταξή του, ολοκληρωτικά, στο ΕΣΥ. Κοντολογίς, απαιτούν συνδιοίκηση. Ξανά-μανά τα ίδια…

• Η πληροφορία διέρρευσε στους απόμαχους και έχει προκαλέσει την αγανάκτησή τους, αφού επιχειρείται να αμφισβητηθεί το status ενός νοσοκομείου το οποίο είναι το μόνο που τους απέμεινε από την οικονομική εξόντωσή τους.

(ΠΑΡΟΝ 26/03/2017)

ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ: ΝΙΜΤΣ: 75 χρόνια συνεχούς προσφοράς

Περισσότερα »

Συνδικαλισμός: Εφιάλτης των Ενόπλων Δυνάμεων (ΦΕΚ)

του Ιωάννη Μ. Ασλανίδη, Αντγου ε.α., Επίτιμου Διοικητή ΣΣΕ

Σύμφωνα με την αποστολή των Ενόπλων Δυνάμεων και σε συνδυασμό των Άρθρων του Συντάγματος Αρθρ. 12 παρ. 4, αρθρ. 29 παρ. 3 και άρθρο 5 παρ. 4 (Σύνταγμα της Ελλάδος 6/3/1986), οι Ένοπλες Δυνάμεις ανήκουν στον Ελληνικό λαό και μόνο και δεν έχουν καμία σχέση με τα κόμματα. Οι Λόγοι κατά την γνώμη μου, που δεν είναι δυνατόν να υπάρχει Συνδικαλισμός στις Ένοπλες Δυνάμεις αιτιολογούνται από τα παρακάτω:

ΠΡΩΤΟΝ: Η Αρχή επάνω στην οποία εδράζεται η όλη δομή και αποστολή των Ενόπλων Δυνάμεων είναι η «Ιεραρχία» και η «Πειθαρχία». Εάν οι δύο αυτές αρχές και μόνο απλά κλονισθούν, τότε αυτός ο Στρατός είναι εκτός αποστολής και επικίνδυνος ακόμη και για την Πατρίδα. Στις Ένοπλες Δυνάμεις υπάρχει ο Διοικητής (από τον Διοικητή του Τάγματος Πεζικού και των αντίστοιχων βαθμίδων των άλλων όπλων και κλάδων μέχρι των Αρχηγών ΓΕΣ, ΓΕΝ, ΓΕΑ και Αρχηγό Ενόπλων Δυνάμεων). Ο Διοικητής λοιπόν αυτός είναι υπεύθυνος για το προσωπικό της Μονάδος του από πάσης πλευράς. Εκπαίδευση, ετοιμότητα, εκτέλεση της αποστολής και όλες τις προσωπικές ανάγκες του προσωπικού του, ασφαλώς μέσα στις ισχύουσες διατάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων και της πολιτείας. Επομένως δεν είναι δυνατόν μέσα στην Ιεραρχική αυτή λειτουργία, με δικαιώματα και υποχρεώσεις, να χωρέσει φορέας αποτελούμενος πιθανόν από υφισταμένους και προϊσταμένους του Διοικητή, ο οποίος θα φροντίζει για τα προσωπικά συμφέροντα των στελεχών, και ασφαλώς με τους συνδικαλιστικούς γνωστούς τρόπους.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Ο Συνδικαλισμός αποτελεί μια ασπίδα και ένα μέσον αντίστασης, έναντι του κακού εργοδότη ή του εργοδότη εκείνου ο οποίος δεν εφαρμόζει τους νόμους. Σήμερα η λειτουργία των Ενόπλων Δυνάμεων, όσο και αν σας φαίνεται παράδοξο αντικατοπτρίζει τις αρχές της τέλειας Δημοκρατίας όπου με θρησκευτική ευλάβεια εφαρμόζονται οι Νόμοι του Κράτους και οι Κανονισμοί των Ενόπλων Δυνάμεων. Π.χ. ο Διοικητής για να επιβάλλει 24ωρο περιορισμό, πρέπει παρουσία όλης της Μονάδος ν’ ακούσει το παράπτωμα του Στρατιώτη και τις δικαιολογίες του και παρουσία όλων να πάρει απόφαση και εκεί ο κρίνων κρίνεται. Εάν δεν συμφωνεί με την απόφαση του προϊσταμένου του η διαμαρτυρία του, σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις, από οποιοδήποτε κλιμάκιο, μπορεί να φθάσει μέχρι τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας ή ακόμη και τον Πρωθυπουργό της χώρας. Τι ρόλος λοιπόν επιδιώκεται με την είσοδο του Συνδικαλισμού στις Ένοπλες Δυνάμεις, απλά και με την σφραγίδα του Νόμου, η δημιουργία των αθλίων κομματικών ποιμνιοστασίων και στον χώρο αυτό, δίδοντας την χαριστική βολή στις Ένοπλες Δυνάμεις.

ΤΡΙΤΟΝ: Είναι ουτοπία και προπαντός επικίνδυνο καθεστώς η δημιουργία συνδικαλισμού ή κάθε μορφής διαμαρτυρία στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων, έξω από τους στρατιωτικούς κανονισμούς και τις αρχές που διέπουν αυτές. Η Στρατιωτική Υπηρεσία έχει ιεραρχία, μέσα στις αποστολές της είναι να υπερασπίζονται όχι μόνο τα συμφέροντα του προσωπικού των Ενόπλων Δυνάμεων, αλλά και τις δυνατότητες να μπορούν να φέρουν εις πέρας την αποστολή των για την οποίαν υπάρχουν. Ας αφήσουμε λοιπόν απερίσπαστους τους Αξιωματικούς, που σήμερα αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα, στην εκτέλεση της αποστολής των. Επισημαίνεται ιδιαίτερα να προσέξουν πολύ τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, ιδίως τα μικρά στελέχη, που αποτελούν την αυριανή στρατιωτική Ηγεσία, να μην παρασυρθούν σε λάθος ενέργειες. Η οργή τους ας περιορισθεί στην ισχύουσα διαδικασία διαμαρτυρίας, για την άδικη και αδικαιολόγητη επίθεση υποβάθμισης που δέχεται το έργο των Ενόπλων Δυνάμεων και γενικά ο θεσμός της Στρατιωτικής θητείας.

ΤΕΤΑΡΤΟΝ: Οι Συνδικαλιστές λοιπόν στις Ένοπλες Δυνάμεις, ασφαλώς νέοι αξιωματικοί, θα ελέγχουν την Ιεραρχία των και γιατί λοιπόν ως συνδικαλιστές και όχι ως αξιωματικοί με τα μέσα και τους τρόπους που τους δίδουν οι Νόμοι και οι Κανονισμοί;

ΠΕΜΠΤΟΝ: Θέλω να πιστεύω, αυτοί που ονειρεύονται συνδικαλισμό στις Ένοπλες Δυνάμεις, δεν έχουν πάρει χαμπάρι τι είναι αξιωματικός, δεν έχουν στόφα για Αξιωματικοί, διακατέχονται από την νοοτροπία του κακού δημόσιου υπαλλήλου, πράγμα πολύ επικίνδυνο για τις Ένοπλες Δυνάμεις. Ας έχουν λοιπόν αυτοί υπ’ όψιν ότι:

- Από αυτούς που επέλεξαν να σταδιοδρομήσουν στο Στρατιωτικό λειτούργημα, οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν ζητούν ν’ απαρνηθούν την Ελευθερία ή το χρήμα. Πρέπει απλά να ξέρουν ότι η ζωή των περιλαμβάνει κακές ημέρες, πικρές ώρες, κάποτε και θλίψη. Αλλά σε αντάλλαγμα θα σας δώσει την σταθερή αυτή και συγκλονιστική περιπέτεια όπου αναμειγνύονται η Διοίκηση, η Δράση, ο κίνδυνος και η αγάπη προς τον συνάνθρωπο.

- Θα σας παράσχει την τιμή της ωριμότητας, την χαρά να υπηρετείτε με την υπερηφάνεια των όπλων σας, την τιμή, την Ελευθερία και την ακεραιότητα της Πατρίδος σας, την Ελπίδα των μεγάλων πράξεων, να υπηρετείτε το ωραίο όνειρο της Δόξας και της προσφοράς κάτω από μια σημαία και τέλος τα δάκρυα της τελευταίας ημέρας της Σταδιοδρομίας σας.

- Αγαπητοί μου Αξιωματικοί, εάν δεν νοιώθετε έτσι ή δεν σας αγγίζουν αυτά, το ταχύτερο εγκαταλείψτε το Στράτευμα, διότι θα κάμετε κακό στην Υπηρεσία, στον εαυτό σας και στους υφισταμένους σας, που σας εμπιστεύτηκε η πολιτεία και η Ελληνική Οικογένεια.

Γράφει μεταξύ άλλων ένας πατέρας δύο διδύμων υιών, προς τον Διοικητή που υπηρέτησαν τα παιδιά του:

«[...] τα παιδιά μου, δύο χρόνια τα κράτησες στα χέρια σου. Γυρίσανε με πέτρινο κορμί, μ’ ακονισμένο – το σκουριασμένο από τις σχολικές αηδίες – μυαλό τους και με μεγάλη – μεγάλη καρδιά. Έχω πλέον δυο γιους λεβέντες. Θα ’χω να λέω και θα ’χουν να λένε πάντα: Υπηρετήσαμε την πατρίδα με Διοικητή τον ... και όσοι ξέρουν και νοιώθουν, αυτοί μόνο καταλαβαίνουν [...]».

«Επιδίωξη των πολλών η ηδονή, των ολίγων η δόξα, των δε επιλέκτων η αρετή» [ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ]

(ΕΣΤΙΑ 29/10/2016 )

__________________

Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία!

Tον μήνα Ιούλιο (27.07.2016) ψηφίστηκε ο Ν.4407/2016 (ΦΕΚ 134 Α'). Oι διατάξεις του άρθρου 50, προσδιορίζουν και καθορίζουν λεπτομέρειες για την ίδρυση και λειτουργία Συνδικαλιστικών Σωματείων με μέλη εν ενεργεία στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων:

Περισσότερα »

Ο «ΕΝΣΤΟΛΟΣ» ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ (ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΥΠ. ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ)

Του Νικολάου Αθ. Μπλάνη, Αντιστράτηγου Αστυνομίας ε.α. Κάντε κλικ στην παρακάτω φωτό για μεγέθυνση:

Περισσότερα »

Ευπειθώς αναφέρω! Συνδικαλιστής της ΔΕΗ φόρεσε στρατιωτική στολή... (ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ)

Με έναν ιδιαίτερο τρόπο αντέδρασε στην απόφαση της κυβέρνησης για πολιτική επιστράτευση των εργαζομένων της ΔΕΗ ο Γ.Γ. του Σπάρτακου, Αθ. Μάστορας ο οποίος... επιστράτευσε το χιούμορ του και τη στολή του εφέδρου ανθυπολοχαγού από το μπαούλο. Δείτε τι έγραψε στο Facebook, με την ανάλογη φωτογραφία: Έφεδρος Ανθ/λγος (ΠΖ) ΜΑΣΤΟΡΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ευπειθώς αναφέρω!!! ... είναι άλλο να πεθαίνεις για την Ελλάδα ... κι άλλο η Ελλάδα να σε πεθαίνει!!! (Αααα και για να μην ξεχνιόμαστε, διεκδικώ και τα αναδρομικά για το επίδομα των ενστολων, παρόλο που η στολή ... δεν με χωράει). Τις στολές φύλαγε η ΜΑΝΑ μου στο μπαούλο με πολύ σεβασμό, ως κειμήλιο, και οντως ήρθε η ώρα μετά από 28 χρόνια να βγουν απ' το μπαούλο!!! Κάντε κλικ στις παρακάτω φωτό για μεγέθυνση:

(thesstoday.gr)

Περισσότερα »

Ο τροϊκανός εργατοπατέρας είναι το ίδιο ένοχος με τους πολιτικούς εγκληματίες που καταδίκασαν το λαό μας στη φτώχεια και την ανέχεια!

Ένοχοι κι όσοι δεν έχουν καταθέσει μομφή (ακούει, βλέπει ο ΣΥΡΙΖΑ στη ΓΣΕΕ;) στον εργατοπατέρα υπηρέτη των τροϊκανών νενέκων! (sibilla-gr-sibilla.blogspot.com)

Περισσότερα »

Συνδικαλισμός στις ΕΔ και όχι μόνο (ΒΙΝΤΕΟ)

Βίντεο από συμμετοχή του Απόστολου Παπαπαρίση στη Θεσσαλία Τηλεόραση. Η πρόσκληση αφορούσε συζήτηση επί θεμάτων «Συνδικαλισμού στις Ε.Δ.» και «Επικαιρότητα Οικονομικών Εξελίξεων (και όχι μόνο) της Ελλάδας»:

1o Μέρος:



2o Μέρος:

Περισσότερα »

Διχάζει ο συνδικαλισμός στις Ένοπλες Δυνάμεις

Από τη μία το δίκαιο των αιτημάτων, από την άλλη η ανησυχία μήπως πληγεί ο ρόλος τους Διιστάμενες απόψεις διατυπώνονται για το συνδικαλισμό στις Ένοπλες Δυνάμεις μετά την απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου να νομιμοποιήσει το συνδικαλισμό στο Στράτευμα. Ως φωνή που... επικρατεί είναι αυτή που αντιτίθεται στο συνδικαλισμό, αλλά με τα μέτρα τα οποία λαμβάνει τους τελευταίους μήνες η κυβέρνηση και τα οποία πλήττουν και τους ενστόλους ενισχύεται η θέση υπέρ της σύστασης ενός Σωματείου για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των στρατιωτικών. Πολλοί είναι εκείνοι οι οποίοι εκτιμούν πως ο συνδικαλισμός στις Ένοπλες Δυνάμεις θα προκαλέσει δυσμενείς επιπτώσεις κυρίως στην πειθαρχία, που αποτελεί και το θεμέλιο λίθο του οικοδομήματος του Στρατεύματος. Θα ακολουθήσει «ντόμινο» αλλαγών με τελικό αποτέλεσμα μεγάλο πλήγμα στην εθνική ασφάλεια της χώρας. Για να υποστηρίξουν την άποψη αυτή, φέρουν μάλιστα ως παράδειγμα το συνδικαλισμό στην Ελληνική Αστυνομία, που κατά τη γνώμη πολλών στρατιωτικών περισσότερη ζημιά προκάλεσε παρά οφέλη προσέφερε, διαχωρίζοντας πάντως το ρόλο των Ενόπλων Δυνάμεων με αυτόν των Σωμάτων Ασφαλείας. Οι «πολέμιοι» του συνδικαλισμού πιστεύουν πως οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι θεσμός ιδιαίτερος και ευαίσθητος, που λειτουργικά και από πλευράς αποστολής θα πρέπει να προστατεύεται και όχι να γίνεται πεδίο ανάπτυξης δράσεων που πιθανώς θα υπονομεύσουν το ρόλο του. Από την άλλη πλευρά, ωστόσο, οι συνθήκες «πιέζουν» σε μία αντίληψη προάσπισης των συμφερόντων του προσωπικού, το οποίο δεν μπορεί να λειτουργεί και να αφοσιωθεί στη διατήρηση της επιχειρησιακής ικανότητας των Ενόπλων Δυνάμεων, όταν το ίδιο και οι οικογένειές του δεινοπαθούν και αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στις καθημερινές ανάγκες. Πόσω μάλλον το τελευταίο διάστημα που έχουν περικοπεί μισθοί και επιδόματα, εφαρμόζονται πρωτόγνωρα φορολογικά μέτρα και μία πλειάδα άλλων μέτρων που πλήττουν τα εισοδήματα, τη στιγμή που οι υπηρεσιακές απαιτήσεις (όπως οι μεταθέσεις και ό,τι αυτές συνεπάγονται, οι 24ωρες υπηρεσίες κ.ά.) παραμένουν αμετάβλητες. (Ε.Τ. 14/06/2011 - ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΟΥΤΡΑΣ) (Σ.Λ.)

Περισσότερα »

Συνδικαλιστές με... μισθό από το υπουργείο Παιδείας

Η Διαμαντοπούλου συνεχίζει το «έργο» του Ευθυμίου και πληρώνει καθηγητές για να κάθονται Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια... ευνοϊκής μεταχείρισης που τυγχάνουν οι συνδικαλιστές καθηγητές της ιδιωτικής εκπαίδευσης, οι οποίοι έχουν απαλλαγεί από τα διδακτικά τους καθήκοντα και παρ' όλα αυτά λαμβάνουν κανονικά τον μισθό τους (και όλα τα επιδόματα τους!) από τον κρατικό Προϋπολογισμό. Και όχι μόνο, αφού, όπως... φαίνεται στην υπουργική απόφαση που υπογράφει η υπουργός Παιδείας, «ο χρόνος της μερικής ή ολικής απαλλαγής τους από τα διδακτικά τους καθήκοντα θεωρείται ως χρόνος πραγματικής εργασίας» - πράγμα που σημαίνει ότι το διάστημα αυτό προσμετράται στην προϋπηρεσία τους και τη μισθολογική τους εξέλιξη. Η ιστορία αυτή μετράει περίπου εννέα χρόνια, όταν με τις ευλογίες του κ. Πέτρου Ευθυμίου, ο οποίος διατελούσε υπουργός Παιδείας την περίοδο εκείνη, υψηλόβαθμα στελέχη της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδος (ΟΙΕΛΕ) «αξιοποίησαν» τα ταμεία του Ειδικού Λογαριασμού Ιδιωτικής Γενικής Εκπαίδευσης (ΕΛΙΓΕ) για να μισθοδοτούνται ενώ απουσίαζαν σε συνδικαλιστική άδεια. Βεβαίως, ο ΕΛΙΓΕ, που χρηματοδοτείται από τις εισφορές των γονέων των οποίων τα παιδιά φοιτούν σε ιδιωτικά σχολεία, εκπληρώνει συγκεκριμένους σκοπούς, όπως η επιμόρφωση των ιδιωτικών εκπαιδευτικών, η συμμετοχή τους σε σεμινάρια και η χορήγηση επιδομάτων ανατροφής τέκνου. Με υπουργική απόφαση που υπέγραψε ο κ. Ευθυμίου συμπεριέλαβε στους σκοπούς του Ειδικού Λογαριασμού και τις αποδοχές συνδικαλιστικής άδειας. Έκτοτε η Ομοσπονδία φέρεται να παρέχει τη στήριξή της στον εκάστοτε υπουργό με αντάλλαγμα να εκταμιεύουν τα προεδρεία της μισθούς από τον ΕΛΙΓΕ. Όταν, μάλιστα, το 2008 καταργήθηκε ο ΕΛΙΓΕ ως αυτόνομος λογαριασμός και ενσωματώθηκε στον κρατικό Προϋπολογισμό, το υπουργείο Παιδείας αποφάσισε να προσφέρει τον οβολό του. Κι αυτό γιατί τα χρήματα που συγκεντρώνονταν από τις εισφορές των γονέων δεν έφταναν για επιμορφώσεις, σεμινάρια, επιδόματα και τους μισθούς των συνδικαλιστών. Κάπως έτσι, τα μισά μέλη του διοικητικού συμβουλίου της ΟΙΕΛΕ (οκτώ από τα συνολικά δεκαπέντε, όπως προκύπτει από την πρόσφατη υπουργική απόφαση της κυρίας Διαμαντοπούλου) ουσιαστικά πληρώνονται από το υπουργείο Παιδείας για να συνδικαλίζονται. Φαίνεται δε ότι μάλλον το έχουν παρακάνει με τη συνδικαλιστική άδεια τα μέλη της ΟΙΕΛΕ, αφού ο νόμος προβλέπει ότι μόνο οι πανεπιστημιακοί μπορούν να απουσιάσουν με πλήρη συνδικαλιστική άδεια. Αντιθέτως, για τους καθηγητές της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης υπάρχει περιορισμός 14 ημερών απαλλαγής για τον πρόεδρο και τον γενικό γραμματέα και επτά για τα υπόλοιπα μέλη του διοικητικού συμβουλίου. (ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ 10/05/2011 - ΕΥΗ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΥ) (Σ.Λ.)

Περισσότερα »

Η ΑΦΟΡΗΤΗ ΗΣΥΧΙΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Κατά το Σύνταγμα της Ελλάδας το δικαίωμα του συνέρχεσθαι (άρθρο 11), δηλαδή της διαδήλωσης, το έχουν όλοι οι πολίτες, ενώ απεργία δύναται να πράττουν όλοι οι Έλληνες, κάθε επαγγελματικής κατηγορίας, πλην των σωμάτων ασφαλείας και των δικαστών (άρθρο 23). Αυτό ερμηνεύεται σε γενικές γραμμές πως... οιοσδήποτε στα πλαίσια του νόμου (χωρίς βιαιότητες και βαρβαρότητες) μπορεί με συναδέλφους του να απέχει της εργασίας του και να διαδηλώσει για θέματα πάσης φύσεως. Ο θεσμικός στόχος της απεργίας είναι η γνωστοποίηση στην κυβερνούσα αρχή των σχετικών αιτημάτων και επέχει θέση αντίδρασης στις όποιες αποφάσεις έχουν ληφθεί από την τελευταία. Γι’ αυτό το λόγο προβλέπεται η ίδρυση συνδικαλιστικών σωματείων, τα οποία μεταξύ άλλων αναλαμβάνουν και το ρόλο του καθοδηγητή. Βέβαια, βρισκόμαστε στη χώρα που η ιστορία της διδάσκει πως πάντοτε πίσω από ένα μεγάλο κοινό αγώνα, παραμονεύει μία διπλάσια σε μέγεθος εμφύλια σύρραξη… Οι περισσότεροι επαγγελματικοί κλάδοι εκπροσωπούνται στις κατά καιρούς διεκδικήσεις τους από περισσότερους του ενός συνδικαλιστικού σωματείου. Έκαστο συνήθως αξιώνει διαφορετικά οφέλη για τον επαγγελματικό τομέα που εκπροσωπεί και αναφέρεται απαξιωτικά για το έτερο σωματείο. Οι «εκπροσωπούμενοι»  εργαζόμενοι διχοτομούνται προσχωρώντας σε μία εκ των δύο (ή περισσοτέρων) συνδικαλιστικών ενώσεων και μέσω της προβεβλημένης προπαγάνδας των κατά καιρούς προέδρων μετατρέπονται σε άβουλα πιόνια, τα οποία αντί να στοχεύουν σε εκείνα της αντίπερα όχθης της σκακιέρας, βάλλουν κατά ομοίων τους. Το αποτέλεσμα είναι γελοιωδέστατο και αν στην αρχή της ύπαρξης του προκαλούσε ερωτηματικά, στις μέρες μας αποτελεί το σύνηθες. Διαδηλωτές του ίδιου εργασιακού κλάδου να κινούνται σε διαφορετικές πορείες, να χαράσσουν ανόμοιους τρόπους για την προώθηση των αιτημάτων τους και τελικά στις συνελεύσεις τους να αλληλοκατηγορούνται!!! Ζητώντας τη συμπάθεια όσων είχαν την υπομονή να διαβάσουν τον πρόλογο και τα δεδομένα, ίσως, για τους περισσότερους στοιχεία, τίθεται ο ακόλουθος προβληματισμός….. Όταν η εκτελεστική εξουσία λαμβάνει μέτρα που προσκρούουν παράλληλα στα συμφέροντα των περισσοτέρων εργαζομένων, ποιος είναι εκείνος που μπορεί να συσπειρώσει τις διάφορες συντεχνίες; Η εύκολη, αλλά συνάμα θλιβερή απάντηση, είναι «κανένας», κάτι που οδηγεί αφενός μεν στον ευτελισμό του συνδικαλιστικού κινήματος και αφετέρου στις αστείες σε συμμετοχή πορείες. Η προσπάθεια των προεδρείων να προσομοιάσουν τις οργανωμένες από αυτά διαδηλώσεις ως χτυπήματα ή γροθιά κατά της εξουσίας και ότι «ταρακουνήθηκε» ο αρμόδιος υπουργός, αποτελεί μία ακόμη γραφικότητα των καιρών μας. Όλα αυτά αν συνδυαστούν και με το σχετικό βόλεμα σε θέσεις «εφευρέσεις» ή «κλειδιά» ορισμένων αρχισυνδικαλιστών, τότε εύκολα μπορεί να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι το όλο κίνημα και συνεπώς οι επιδιώξεις του οδηγούνται στον καιάδα. Πλήρης αδιαφορία από εκείνους που θίγονται άμεσα από τα διάφορα μέτρα, καθώς η αναμενόμενη δυναμική αντίδραση τελείται από εκείνα τα πρόσωπα που ήδη έχουν υποτιμήσει το σοβαρό θεσμικό τους ρόλο. Μεγάλος κερδισμένος δεν είναι άλλος από την εκάστοτε κυβέρνηση. Δε θα μπορούσε να υπάρξει μεγαλύτερη εκδίκηση στην ιστορία από τα επονομαζόμενα ως «αφεντικά» για όσα, με θυσίες και αγώνες, προνόμια κατάφερε να αποσπάσει από την εξουσία τους η σοβαρή συνδικαλιστική δράση του παρελθόντος. Ως άλλα παγόβουνα της Αρκτικής καταρρέουν σε μικρό χρονικό διάστημα τα κεκτημένα τόσων ετών και σε απάντηση αυτών παρατηρούνται χλιαρές αντιδράσεις, μέσω ανιαρών διαδηλώσεων και τετριμμένων τηλεοπτικών συνεντεύξεων. Άραγε, μπορεί κάποιος να αναφέρει μία επιτυχία του κινήματος- σε οποιοδήποτε τομέα- τα τελευταία δύο χρόνια; Μήπως μία εναλλακτική και ίσως πιο δυναμική αντίδραση του τελευταίου απέναντι σε γεγονότα ή αποφάσεις, όπως η προσφυγή σε ευρωπαϊκό δικαστήριο; Όσοι εκ των αναγνωστών συνδικαλίζεσθε προτιμότερο είναι να ανασυνταχθείτε ή να παραιτηθείτε από έναν ιερό ρόλο που σας έχουν εμπιστευτεί οι συνάδελφοί σας. Οι σύγχρονες κινητοποιήσεις σας είναι αποτυχημένες όσο ποτέ άλλοτε και οι μέχρι πρότινος υποστηριχτές σας απλά απολαμβάνουν την άνεση και ηρεμία του καναπέ όσο εσείς θεωρείτε πως αντιστέκεστε, ενώ κατά βάθος οι ίδιοι τους έχετε οδηγήσει στη θέση αυτή. Η ύπαρξη πολιτικών φατριών και στον τομέα του συνδικαλισμού δε θα μπορούσε να οδηγήσει κάπου αλλού τις εξελίξεις στα οικονομικά και θεσμικά αιτήματα όλων των κλάδων. Η κατάντια και η σήψη είναι τέτοια που οι μοναδικές αυξήσεις δόθηκαν σε εκείνους που δεν έχουν θεσμική εκπροσώπηση και ο λόγος γίνεται για τους αξιότιμους κυρίους βουλευτές. Οι υπόλοιποι…… καλησπέρα σας!!!! (Πηγή)

Περισσότερα »

amber -alert. sos!

Περισσότερα »

Γιάννης Παναγόπουλος: Το πρωί με τους εργάτες, το βράδυ με τους βιομηχάνους

• Θύελλα για τις εν κρυπτώ συζητήσεις με τους εργοδότες • Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ αντιμετωπίζει κριτική στο εσωτερικό του συνδικάτου για τη στάση του απέναντι στο μνημόνιο και τις επαφές που είχε με τον ΣΕΒ «ΠΟΥΛΗΜΕΝΕ, ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΕ!» ΦΩΝΑΖΑΝ εν χορώ ομάδες εργαζομένων κατά την τελευταία μεγάλη εργατική διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας στις 25 Νοεμβρίου, μη έχοντας αντιληφθεί ότι ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ δεν ήταν -για μία ακόμη φορά- παρών στην πορεία. Σταμάτησαν τις αποδοκιμασίες μόλις... ενημερώθηκαν για την απουσία του κ. Γιάννη Παναγόπουλου, ο οποίος ως παλιός συνδικαλιστής έχει φροντίσει να μη δίνει συχνά το «παρών» στις εργατικές συγκεντρώσεις των τελευταίων μηνών. Για την ακρίβεια, ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ παρέστη σε ελάχιστες κινητοποιήσεις, καθώς έχει αντιληφθεί ότι το κλίμα γι’ αυτόν είναι πολύ βαρύ στις τάξεις των συνδικάτων που εκπροσωπεί και κινδυνεύει ανά πάσα ώρα και στιγμή να γίνει αντικείμενο έντονων διαμαρτυριών από αγανακτισμένους άνεργους και εργαζόμενους. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα ελάχιστοι ήταν εκείνοι που αιφνιδιάστηκαν από το νέο ολίσθημά του, να προχωρήσει δηλαδή μόνος του και εν κρυπτώ σε συζητήσεις με την κυβέρνηση και τις εργοδοτικές οργανώσεις για τις νέες ρυθμίσεις στα εργασιακά και τις επιχειρησιακές συμβάσεις. Όπως αποκαλύφθηκε προ διημέρου, έστω κι αν ο ίδιος το διέψευσε στη συνέχεια υπό το βάρος της κατακραυγής, ο κ. Παναγόπουλος είχε σχεδόν ή περίπου συμφωνήσει κατ’ αρχήν με τη μείωση κατά 12% στις επιχειρησιακές συμβάσεις των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, στην ανεξέλεγκτη επιμήκυνση του χρόνου εργασίας και σε άλλα. Οι συζητήσεις έγιναν ουσιαστικά εν αγνοία των περισσότερων στελεχών της ΓΣΕΕ, ακόμη και των προερχόμενων από το ΠΑΣΟΚ, με αποτέλεσμα η ανώτατη εργατική ένωση να έχει γίνει άνω κάτω τις τελευταίες ημέρες - μαζί και η Ιπποκράτους, η οποία ανοίγει πλέον μέτωπο με τις ακραίες απαιτήσεις των εργοδοτών. Υπό την πίεση των πάντων και αφού κατέφυγε σε διάφορα ήξεις αφήξεις, ο κ. Παναγόπουλος αναγκάστηκε να επιτεθεί στον ΣΕΒ και να εκφράσει την αντίθεσή του με τις επιχειρούμενες ρυθμίσεις. Όμως το παρελθόν του προέδρου της ΓΣΕΕ είναι βεβαρημένο για να γίνει εύκολα πιστευτός. Μόλις τον περασμένο Σεπτέμβριο, και μάλιστα την ώρα που εξελίσσονταν στη Γαλλία οι εξεγέρσεις εκατομμυρίων εργαζομένων κατά των πολιτικών λιτότητας, ο κ. Παναγόπουλος δήλωσε στο πρακτορείο Reuters ότι δεν χρειάζονται απεργίες! Είχε τότε υπεραμυνθεί χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό του μνημονίου, δηλώνοντας ότι πρόκειται για «ένα τετελεσμένο γεγονός» και ότι «δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις», άρα δεν έχει νόημα να ακολουθήσει η ΓΣΕΕ τον απεργιακό οίστρο της ΑΔΕΔΥ. Τότε μάλιστα υποστήριζε, για να δικαιολογήσει τη στάση του, ότι «δεν υπάρχουν μειώσεις μισθών στον ιδιωτικό τομέα». Ο κ. Παναγόπουλος είχε από την αρχή της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ μία στάση που επικρίθηκε, καθώς έσπευδε με κάθε ευκαιρία να εκφράσει τη στήριξή του σε κυβερνητικές πολιτικές όπως η απομάκρυνση όλων των εργαζομένων με το καθεστώς Stage. Οι συχνές αντιδράσεις που συναντούσε μάλιστα, ακόμη και σε εκδηλώσεις της ΓΣΕΕ, τον ανάγκασαν να προτιμά τα ταξίδια στο εξωτερικό κατά τις μεγάλες κινητοποιήσεις της συνομοσπονδίας, όπως την περασμένη άνοιξη. Είναι πάντως αλήθεια ότι ως έναν βαθμό δικαιολογημένα ο κ. Παναγόπουλος δεν μπορούσε τους τελευταίους μήνες να αντιληφθεί -και ίσως να μην μπορεί να το πράξει ακόμη- ότι ο κόσμος της εργασίας στη χώρα μας τραβά το μεγαλύτερο μαρτύριο στην προσπάθεια εξόδου από την κρίση. Ο ίδιος διαμένει στον Διόνυσο, σε οικία που μπορεί να χαρακτηριστεί τουλάχιστον πολυτελέστερη αυτής του μέσου εργάτη. Παράλληλα ως πρόεδρος της ΓΣΕΕ απολαμβάνει μία σειρά από προνόμια, όπως συμμετοχή σε διοικητικά συμβούλια ΔΕΚΟ, με αποτέλεσμα τα εισοδήματά του να μην έχουν σχεδόν καμία σχέση με τον μέσο μισθό ενός εργαζομένου. (ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ)

Περισσότερα »

Τι δεν κάνουν οι συνδικαλιστές στο εξωτερικό

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη Τα επεισόδια στο Συνέδριο της ΓΣΕΕ το σαββατοκύριακο που πέρασε είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου. Για μια χώρα που βρίσκεται σε μεγάλη οικονομική κρίση, για μια χώρα που τελεί υπό σκληρή επιτήρηση και το πολιτικό της σύστημα απλώς διεκπεραιώνει τις βουλήσεις των δανειστών, το πρόβλημα είναι πολύ σοβαρό. Σε μια στιγμή που το συνδικαλιστικό κίνημα έπρεπε... να είναι το αποκούμπι του χειμαζόμενου λαού, αυτό που βλέπουμε είναι η εικόνα της απόλυτης ντροπής. Όλοι γνωρίζουν γιατί φτάσαμε ως εδώ, όλοι συνομολογούν τις ευθύνες τους, αλλά κανείς δεν κάνει τίποτε για να αλλάξει η παρούσα άθλια κατάσταση. Πολλά τα αίτια αυτής της απαξίωσης του συνδικαλιστικού κινήματος, με κυριότερο αυτό του κομματισμού. Οι συνδικαλιστές μας δεν ψηφίζουν απλώς κάποιο κόμμα. Είναι κορυφαία στελέχη των κομμάτων. Σε όλον τον κόσμο, οι συνδικαλιστές ανήκουν επίσης σε κόμματα. Όλοι γνωρίζουν από πού προέρχονται. Αλλά πουθενά δεν καθορίζουν την συμπεριφορά τους με βάση το αν το κόμμα τους βρίσκεται στην εξουσία ή όχι. Με οδηγό αυτήν την νοοτροπία οι συνδικαλιστικές μας ηγεσίες προτίμησαν να συνδιοικούν τον στενό και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Ουδέποτε διαμαρτυρήθηκαν για τις ολέθριες και μοιραίες επιλογές που καταχρέωσαν τις ΔΕΚΟ. Ούτε ανέλαβαν δράση κατά της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς. Ούτε διαφώνησαν με επιλογές που ευνοούσαν τους ίδιους αλλά επιβάρυναν τον κρατικό προϋπολογισμό, δηλαδή όλους τους Έλληνες. Ο νομπελίστας Μίλτον Φρίντμαν είχε υποστηρίξει πως όλες οι απειλές εκπορεύονται από την υπερβολική δράση του κράτους και από άτομα που εκμεταλλεύονται τη συγκεντρωμένη εξουσία του κράτους για να εξασφαλίζουν ειδικά προνόμια και μονοπώλια. Αυτό σημαίνει πως όλοι έχουν την τάση να συμπεριφέρονται μ’ αυτόν τον τρόπο. Στην Ελλάδα, όμως, το πράγμα έχει παραγίνει. Οι συνδικαλιστές μας – όλων των κομμάτων και κυρίως αυτοί που ανήκουν στα κόμματα εξουσίας – φρόντιζαν πάντα να επιβάλουν τις απόψεις και τα προνόμιά τους, με αντάλλαγμα την στήριξη στα κόμματα και υποψηφίων μέσα στα κόμματα που τους έκαναν τα χατίρια. Υπάρχουν περιπτώσεις υπουργών – και του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας – που στα υπουργεία τους έκαναν ό,τι τους υπεδείκνυαν οι εργαζόμενοι δια των συνδικαλιστών τους. Έφταναν στο σημείο ακόμη και να αρνούνται (οι υπουργοί) να εφαρμόζουν νόμους που οι ίδιοι είχαν ψηφίσει στη Βουλή, για να μην ενοχλήσουν τους εκλεκτούς τους, αυτούς που τους έφερναν ψήφους και πρωτιές στις εκλογές. Αυτές οι αθλιότητες στον υπόλοιπο κόσμο είναι εντελώς άγνωστες. Αυτή η διαπλοκή δεν υπάρχει πουθενά. Μπορεί να υπάρχει διαφθορά. Το 2008 στη Γερμανία αποκαλύφθηκε ότι στην Φολκσβάγκεν είχε εγκριθεί ειδικό ταμείο για τα έξοδα των εκπροσώπων των εργαζομένων, που επί δέκα χρόνια ταξίδευαν ανά τον κόσμο έχοντας στη διάθεσή τους πόρνες, δώρα σινιέ για τις συζύγους τους, ακόμη και… βιάγκρα! Αλλά αυτή η συνδιοίκηση που παρακολουθούμε επί δεκαετίες, δεν υπάρχει πουθενά. Αντίθετα, στο εξωτερικό το συνδικαλιστικό κίνημα είναι εξαιρετικά ανεπτυγμένο και ώριμο. Εδώ και τρία χρόνια, Πρόεδρος του μεγαλύτερου ευρωπαϊκού συνδικάτου, του γερμανικού IG Metall, με 2,3 εκ μέλη, είναι ο Μπέρτολντ Χούμπερ, ο επιλεγόμενος και «φιλόσοφος», επειδή έχει σπουδάσει Ιστορία, Φιλοσοφία και Πολιτικές Επιστήμες. Τον Απρίλιο του 2009, ο Χούμπερ, αν και Σοσιαλδημοκράτης, έλαβε μέρος στη διάσκεψη κορυφής που συγκάλεσε τη Μέρκελ. Και της έδωσε χείρα βοηθείας. Δεν δίστασε να πει ξεκάθαρα – και χωρίς να φοβάται μήπως του τραβήξει το αυτί το κόμμα του: «Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε την εξαφάνιση του βιομηχανικού πυρήνα της Γερμανίας. Δεν θα αφήσουμε τη Γερμανία να χρεοκοπήσει, αλλά πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη οι υπεύθυνοι». Ως συνέπεια αυτής της στρατηγικής, τον Φεβρουάριο του 2010, για πρώτη φορά το συνδικάτο των εργατών μετάλλου, όπου επικεφαλής είναι ο Χούμπερ, κατέβηκε στις διαπραγματεύσεις με τους εργοδότες χωρίς να έχει αξιώσεις για αυξήσεις μισθών. Αυτό που ζήτησαν από τους εργοδότες και την κυβέρνηση, ήταν η εξασφάλιση των θέσεων εργασίας. Ένας άλλος συνδικαλιστής, ο Ρον Γκετελφίνγκερ, Πρόεδρος της Ένωσης Εργατών Αυτοκινητοβιομηχανίας, δέχθηκε μέσα στην κρίση να μπει στο Δ.Σ. της Κράισλερ, για να δώσει την μάχη για την διάσωση θέσεων εργασίας. Ένας άλλος κορυφαίος συνδικαλιστής, ο Μιχάλης Βασιλειάδης, γιος Ελλήνων μεταναστών, όταν εξελέγη, τον Οκτώβριο του 2009, στην ηγεσία του τρίτου μεγαλύτερου συνδικάτου της χώρας, του IG-BCE, συνδικαλιστικού οργάνου των εργαζομένων στους τομείς των κατασκευών, της χημικής βιομηχανίας και της ενέργειας, έγινε δεκτός από τον γερμανικό Τύπο με τίτλους όπως «Συνδικαλιστής απαλλαγμένος από ιδεολογία». Το σωματείο του παραδοσιακά επιζητεί συνεννόηση με τους εργοδότες, η τελευταία απεργία που κήρυξε ήταν το 1992 και ο ίδιος δεν κουράζεται να λέει πως φιλοδοξία του είναι να αποφεύγει τις απεργίες. Ο Βασιλειάδης είναι μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος από το 1982, αλλά στην πρώτη του συνέντευξη δεν δίστασε να πλέξει το εγκώμιο της Μέρκελ, δηλώνοντας πως «μια προσέγγιση απαλλαγμένη από ιδεοληψίες θα φέρει θετικά αποτελέσματα». Στην Ιταλία, πάλι, οι συνδικαλιστές της Αλιτάλια είχαν έλθει σε συνεννόηση με την κυβέρνηση, για να σωθεί η εταιρία – και δεν έλαβαν μέρος σε «χρυσές συμφωνίες», όπως αυτές της Ολυμπιακής. Με λίγα λόγια, στον υπόλοιπο κόσμο, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες και προβλέπουν τις κρίσεις και δεν κάνουν ό,τι τους λέει το κόμμα τους και δεν συμπεριφέρονται ανάλογα με το αν το κόμμα τους είναι στην εξουσία ή όχι και δεν εξαρτώνται από τις διαπλοκές που ανθίζουν στην Ελλάδα. Ούτε, βέβαια, μπαίνουν στην πολιτική, εξαργυρώνοντας την βοήθεια που πρόσφεραν στο κόμμα τους. Και οπωσδήποτε, δεν λαμβάνουν μέρος στις εσωκομματικές διαμάχες των κομμάτων τους. Είναι σοβαροί, μετρημένοι, κάνουν τη δουλειά τους και εξασφαλίζουν την εμπιστοσύνη αυτών που εκπροσωπούν, πυκνώνοντας τις τάξεις των σωματείων τους. Με λίγα λόγια, δεν αυτοκαταργούνται! (Πηγή)

Περισσότερα »

Τι δουλειά κάνουν οι «πονηρούληδες» συνδικαλιστές

Θεόδωρος Π. Λιανός-καθηγητής της Πολιτικής Οικονομίας στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών Είναι πλέον τεκμηριωμένο και γνωστό ότι κύριοι υπεύθυνοι για την άθλια κατάσταση, οικονομική και άλλη, που επικρατεί στη χώρα είναι οι πολιτικοί και οι συνδικαλιστές. Προκειμένου να βελτιώσουμε την κατάσταση και να αποφύγουμε τα ίδια στο μέλλον είναι σκόπιμο να αναρωτηθούμε τι κάνουν οι πολιτικοί και τι κάνουν οι συνδικαλιστές. Ας αρχίσουμε σήμερα με τους συνδικαλιστές. Τι κάνουν, λοιπόν, οι συνδικαλιστές; Σύμφωνα με τη θεωρία η δουλειά... των συνδικαλιστών είναι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και η προστασία τους από τις αυθαιρεσίες του εργοδότη. Σύμφωνα, όμως, με την εμπειρία η δουλειά των συνδικαλιστών είναι η προστασία των συντεχνιακών συμφερόντων και η προώθηση των δικών τους προσωπικών φιλοδοξιών. Ένας θέλει να διατηρήσει την εξουσία που έχει και να ανέλθει συνδικαλιστικά. Άλλος θέλει να γίνει βουλευτής και, με τα κατάλληλα προσκυνήματα, υπουργός. Άλλος θέλει να γίνει ευρωβουλευτής. Άλλος θέλει να ανέβει στην κομματική ιεραρχία. Αυτές είναι θεμιτές και ευγενείς φιλοδοξίες, όχι όμως όταν επιδιώκονται εις βάρος του κοινωνικού συνόλου, όπως συμβαίνει στη χώρα μας εδώ και δεκαετίες. Σε πολλές περιπτώσεις η απερισκεψία και η σκόπιμη κακή πολιτική των συνδικαλιστών έχουν αποτελέσματα που θίγουν άμεσα τα συμφέροντα των εργαζομένων τα οποία υποτίθεται ότι προωθούν. Θλιβερά παραδείγματα, η Πιρέλλι, η Ολυμπιακή και σε λίγο ο ΟΣΕ. Προκειμένου ο συνδικαλισμός να μπει στον φυσικό του δρόμο είναι αναγκαίο να γίνουν αλλαγές και να ληφθούν μέτρα που θα κόψουν την όρεξη εκείνων των συνδικαλιστών οι οποίοι στο όνομα της εργατικής τάξης προωθούν τον εαυτό τους. Μερικά τέτοια μέτρα είναι τα εξής: Πρώτον, οι συνδικαλιστές να μην μπορούν να συμμετέχουν σε διοικητικά συμβούλια δημοσίων επιχειρήσεων και οργανισμών. Αναρωτηθήκατε ποτέ σε πόσα συμβούλια συμμετέχουν οι συνδικαλιστές, πόσα χρήματα εισπράττουν από τη συμμετοχή τους και πόσο ισχυρό κίνητρο είναι αυτό για την αναπαραγωγή μιας συντεχνιακής πολιτικής; Δεύτερον, οι συνδικαλιστές να μην μπορούν να διεκδικήσουν βουλευτική έδρα πάρα μόνο αν περάσει ορισμένο χρονικό διάστημα, π.χ. μια τετραετία, μετά την τελευταία θητεία τους σε συνδικαλιστικό όργανο. Το μέτρο αυτό θα μειώσει το κίνητρο για λαϊκισμούς και επίσης το κίνητρο για χρηματοδότηση συνδικαλιστών εκ μέρους ιδιωτών και επιχειρηματιών. Τρίτον, οι συνδικαλιστές να μην εξαιρούνται από την υποχρέωση παροχής εργασίας προς την επιχείρηση στην οποία έχουν προσληφθεί. Είμαι βέβαιος ότι έχετε ακούσει για συνδικαλιστές που δεν έχουν δουλέψει ποτέ, αλλά αμείβονται πάντα και παντοιοτρόπως. Τέταρτον, οι συνεδριάσεις των συνδικαλιστικών οργανώσεων να γίνονται εκτός ωραρίου εργασίας και σε χώρους εκτός της υπηρεσίας ή επιχείρησης. Είναι παράλογο να κλείνει το σχολείο επειδή οι καθηγητές έχουν γενική συνέλευση. Πέμπτον, να απαγορευτεί η συμμετοχή συνδικαλιστών (όχι εργαζομένων) σε πειθαρχικά και λοιπά συμβούλια, διότι χρησιμοποιούν τη δύναμη που απορρέει από αυτά για ρουσφέτια, εκβιασμούς και προβολή. Αν οι αρμόδιοι εξετάσουν το ζήτημα αυτό, θα βρουν πολλά άλλα που πρέπει να αλλάξουν. Η εργατική τάξη χρειάζεται γνήσιο εργατικό κίνημα, όχι συντεχνίες, κομματικές οργανώσεις και πονηρούληδες υποκριτές που δουλεύουν για το δικό τους συμφέρον. (Πηγή) Να προσθέσουμε ταπεινά κι' εμείς μια άποψη: Να γίνει απογραφή των απαλλαγμένων από την υπηρεσία συνδικαλιστών, να βρεθεί ο συνολικός αριθμός τους και το αυξημένο κόστος μισθοδοσίας που πληρώνει η κοινωνία, λόγω των μισθολογικών προνομίων που έχουν οι «πονηρούληδες». (Γ.Δ.)

Περισσότερα »

Κύριοι συνδικαλιστές την προδοσία πολλοί ετίμησαν. Τους προδότες ΟΥΔΕΙΣ

Η Ελλάδα βρίσκεται στη δίνη ενός άτυπου οικονομικού πολέμου. Τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας εκχωρούνται, η ύφεση ξεπερνά το 6%, αντιασφαλιστικοί και αντεργατικοί νόμοι δημιουργούν ένα ζοφερό κλίμα για το μέλλον των συντάξεων και της μισθωτής εργασίας. Η ανεργία γίνεται ανεξέλεγκτη, η αξιοπρέπεια και η υπερηφάνεια του ελληνικού λαού βρίσκεται στο ναδίρ. Οι Έλληνες βλέπουν να χάνονται μέσα σε λίγους μήνες δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αγώνες χρόνων, θυσία στο βωμό ενός χρεωκοπημένου συστήματος. Οι προβλέψεις για τη λήψη νέων ανάλγητων μέτρων επιβεβαιώνονται καθημερινά ενώ το αστυνομικό κράτος γιγαντώνεται... και ενισχύει τις δυνάμεις καταστολής που θα κάμψουν τις αναμενόμενες λαϊκές αντιδράσεις. Ανάλογα ασφυκτικά μέτρα λαμβάνονται και σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης προκαλώντας οξύτατες λαϊκές αντιδράσεις. Στη Γαλλία η συνταξιοδοτική και ασφαλιστική μεταρρύθμιση που προωθεί η κυβέρνηση Σαρκοζί κατάφερε, μετά από κοινή απόφαση όλων των συνδικαλιστικών οργανώσεων, να ενώσει όλους τους εργασιακούς κλάδους, εκφράζοντας τη δικαιολογημένη οργή τους για την καταπάτηση των δικαιωμάτων τους. Εκατό χιλιάδες εργαζόμενοι, από 50 διαφορετικές συνδικαλιστικές οργανώσεις, έφτασαν έξω από τα γραφεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για να φωνάξουν «όχι στη λιτότητα, ναι στην απασχόληση». Η μεγαλύτερη αγωνιστική κινητοποίηση της τελευταίας δεκαετίας πραγματοποιήθηκε και στην Ισπανία ενάντια στις απολύσεις και στην απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων που πέρασε από τη Βουλή η σοσιαλιστική κυβέρνηση Θαπατέρο. Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις σε όλες τις χώρες της ΕΕ ενώνονται, συντονίζονται, αγωνίζονται και ανταποκρίνονται στις προσδοκίες των πολιτών για την προάσπιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων τους για εργασία και κοινωνική δικαιοσύνη. Και στην Ελλάδα; Στην Ελλάδα που βιώνει τον πιο ύπουλο πόλεμο, την πιο αδιάντροπη κατοχή, την πλήρη κατάλυση των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων, που βιώνει την ύφεση και την απόλυτη φτώχεια, που είναι η αντίδραση των πολιτών, η λαϊκή εξέγερση, η δημιουργία κινήματος διαμαρτυρίας ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα που θα συντάραζε τους επαγγελματίες πολιτικούς και τη φιλελεύθερη κυβέρνηση του μνημονίου και της τρόικας; Υπάρχει στην Ελλάδα συνδικαλισμός που θα αγωνιστεί για τη διασφάλιση των εργασιακών δικαιωμάτων, που θα δώσει διέξοδο στο λαό να εκφράσει τη δικαιολογημένη οργή του για τη μείωση του εισοδήματός του, για την υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής του, για την απαξίωση της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης, για τη χαμένη του περηφάνια και αξιοπρέπεια; Συνδικαλισμός στην Ελλάδα υπάρχει. Υπάρχει αλλά είναι ανάπηρος, κινείται με δεκανίκια, τα δεκανίκια της εξουσίας. H καταλυτική παρέμβαση του κομματικού μηχανισμού στην Ελλάδα δίνει στο συνδικαλισμό διακοσμητικό ρόλο, τον καθιστά συνομιλητή και συνδιαχειριστή της εξουσίας στο πλευρό της κυβερνητικής πολιτικής. Οι συνδικαλιστές μας είναι πλήρως κομματικοποιημένοι, υποτελείς αλλότριων συμφερόντων, αναξιόπιστοι και αναποτελεσματικοί επιδιώκοντας να αποκομίσουν μέσα από το παιχνίδι της διαμεσολάβησης ίδια προσωπικά οφέλη. Συνδικαλιστές υπάρχουν αλλά αποτελούν τα πιόνια στη σκακιέρα της πολιτικής εξουσίας. Έχουν μετατραπεί σε επαγγελματίες παραπολιτικούς, παπαγαλάκια και εκφραστές του πολιτικού σκηνικού θυσιάζοντας τα δικαιώματα των εργαζομένων που τους εμπιστεύτηκαν στο βωμό του μνημονίου. Χρεωκοπημένες και προκλητικά απούσες από τα δραματικά τεκταινόμενα στο χώρο της εργασίας στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, στην υγεία και την παιδεία, οι μεγάλες συνδικαλιστικές οργανώσεις της χώρας μας ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΟΛΜΕ, που δε θέλουν ή δε μπορούν να εκφράσουν την αγανάκτηση των εργαζομένων, να δώσουν δυναμική με πανεθνικές κινητοποιήσεις, δράσεις και συλλαλητήρια και να βάλουν φραγμό στο αδηφάγο πολιτικό σύστημα που λυμαίνεται τη δημόσια περιουσία, θίγει και εξαθλιώνει βάναυσα τον Έλληνα εργαζόμενο στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Οι συνδικαλιστές κωλυσιεργούν. Επινοούν ανυπέρβλητα κωλύματα στην ανάληψη συλλογικών δράσεων απέναντι σε αντιλαϊκές πολιτικές της φιλελεύθερης κυβέρνησης του μνημονίου και του διευθυντηρίου της τρόικας. Αδυνατούν να αποτελέσουν το απαραίτητο αντιστάθμισμα απέναντι στην οικονομική ισχύ του καπιταλιστικού συστήματος, απέναντι στην εξουσία του αστυνομικού και αυταρχικού κράτους που μετατρέπει αργά και μεθοδικά τον Έλληνα εργαζόμενο σε δουλοπάροικο. Σαν εκπρόσωποι της πολιτικής του μνημονίου επιχειρούν ύπουλα να χειραγωγήσουν το λαό, στο όνομα μιας πολιτικής που φορτώνει τα βάρη ενός διεφθαρμένου συστήματος στους εργαζόμενους, μετατρέποντάς τους σε υπόλογους της οικονομικής κρίσης και προωθεί τη λογική των απολύσεων στο όνομα της ευελιξίας της εργασίας. Τα αργύρια της προδοσίας τους δεν αρκούν για να αποσείσουν τις βαρύτατες ευθύνες τους για τη συνενοχή τους στο ανοσιούργημα που συντελείται στο χώρο της εργασίας. Κύριοι συνδικαλιστές την προδοσία πολλοί ετίμησαν. Τους προδότες ουδείς. (Ανωνύμου του Έλληνος)

Περισσότερα »