Ο υπουργός πάει στα Σκόπια για δουλειές

Ο νέος ΥΕΘΑ Ευάγγελος Αποστολάκης πιστεύει ότι η εκπαίδευση αλλά και ο εξοπλισμός των Ενόπλων Δυνάμεων της γειτονικής χώρας πρέπει να περάσουν αποκλειστικά από την Αθήνα!

Tην Τρίτη, ο νέος ΥΕΘΑ Ευάγγελος Αποστολάκης θα κάνει την πρώτη του επίσημη επίσκεψη εκτός Ελλάδας. Ο προορισμός δεν είναι έκπληξη, αφού είθισται η πρώτη επίσκεψη του εκάστοτε ΥΕΘΑ να γίνεται στην Κύπρο. Αυτό που ίσως να εκπλήξει αρκετούς αν και δεν πρέπει, είναι ότι οι συνεργάτες του ψά­χνουν να βρουν ημερομηνία για την επίσκεψη του Ευ. Αποστολάκη στην ΠΓΔΜ.

Ο νέος ΥΕΘΑ είχε ενημερώσει από την πρώτη ημέρα το επιτελείο του για την πρόθεσή του να επισκεφθεί την ΠΓΔΜ, αν η συμφωνία των Πρεσπών ψηφιζόταν και από την Ελληνική Βουλή. Αυτό έγινε και είναι πλέον θέμα χρόνου να ανακοινωθεί μια επίσκεψη που μέχρι πρόσφατα θα ήταν αδιανόητη. Γιατί ο ναύαρχος μέχρι πρόσφατα Α/ΓΕΕΘΑ και πλέον ΥΕΘΑ Ευ. Αποστολάκης θέλει να πραγματοποιήσει αυτή την επίσκεψη, που είναι βέβαιο ότι θα στρέψει εναντίον του τα πυρά όλων όσοι διαφώνησαν και διαφωνούν με τη συμφωνία των Πρεσπών; Η εξήγηση είναι απλή και λογική.

Ο Ευ. Αποστολάκης αλλά και η κυβέρνηση γενικότερα θεωρούν ότι το γειτονικό κράτος πρέπει να «ελεγχθεί διά της προστασίας μας». Η Τουρκία, εδώ και πολλά χρόνια, έχει ρίξει δίχτυα στην ΠΓΔΜ. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι εκεί λειτουργούν γραφεία του ΑΚΡ, του κόμματος του Ταγίπ Ερντογάν δηλαδή! Στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων του γειτονικού κράτους εκπαιδεύονται σε στρατιωτικές σχολές της Τουρκίας και η Άγκυρα έχει δώσει χρήματα για τον στοιχειώδη εξοπλισμό των βόρειων γειτόνων μας. Αυτό δεν πρέπει να συνεχιστεί και υπάρχει πρόσφορο έδαφος, αφού, όπως έχει πολλές φορές επισημάνει και ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, «στα Σκόπια δεν υπάρχει κάποια ιδιαίτερη συμπάθεια προς τους Τούρκους». Και για ιστορικούς λόγους.

Το τίμημα του ΝΑΤΟ

Ο νέος ΥΕΘΑ Ευ. Αποστολάκης πιστεύει ότι η εκπαίδευση αλλά και ο εξοπλισμός των Ενόπλων Δυνάμεων της ΠΓΔΜ πρέπει να περάσουν αποκλειστικά από την Αθήνα! 

 Οι γείτονες θα ενταχθούν στο ΝΑΤΟ και - όπως θα καταλάβουν σύντομα - αυτό... κοστίζει. Οι Ένοπλες Δυνάμεις τους θα πρέπει να αναβαθμιστούν όχι επειδή το ΝΑΤΟ τις έχει ανάγκη για τις όποιες επιχειρήσεις του, αλλά επειδή πρέπει να πληρούν κάποιες ελάχιστες προϋποθέσεις. Για να το πούμε πιο ωμά, η ΠΓΔΜ είναι μια νέα «εξοπλιστική αγορά» για την αμερικανική και την ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία. Στην ευρωπαϊκή να υπολογίσουμε και την ελληνική, εκπρόσωποι της οποίας περίμεναν πώς και πώς να ολοκληρωθεί η συμφωνία των Πρεσπών, ελπίζοντας σε «νέες δουλειές». Ποιες είναι αυτές;

Είναι βέβαιο ότι οι γείτονες θα υποχρεωθούν να εξοπλιστούν κυρίως με μεταχειρισμένο υλικό δυτικής προέλευσης σε πρώτη φάση. Όλα αυτά τα μεταχειρισμένα οπλικά συστήματα θα χρειαστούν αναβαθμίσεις και εκσυγχρονισμούς. Κι αυτές είναι δουλειές τις οποίες μπορούν και πρέπει να τις πάρουν οι ελληνικές εταιρείες αμυντικού υλικού. Όσον αφορά την εκπαίδευση των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων της ΠΓΔΜ, ο Ευ. Αποστολάκης είναι έτοιμος να προτείνει ευρύτατη συνεργασία.

Η στρατιωτική εκπαίδευση σε σχολές της Ελλάδας είναι ο καλύτερος «σύνδεσμος» για την αμυντική συνεργασία των δυο χω­ρών. Έχει αποδειχθεί και με άλλες χώρες που έχουν στείλει στελέχη τους στην Ελλάδα για εκπαίδευση. Όλοι ανεξαιρέτως στη διάρκεια της καριέρας τους, έχουν αποδειχθεί σταθεροί φίλοι της Ελλάδας.

Ο Ευ. Αποστολάκης πιστεύει ότι μπορεί υπάρξει στρατιωτική συνεργασία με τη γειτονική χώρα, η οποία θα έχει πολύ μεγάλα οφέλη για Αθήνα και Σκόπια. Το κυριότερο που ενδιαφέρει, βεβαίως την Ελλάδα είναι να «μηδενίσει» κάθε πιθανότητα περαιτέρω διείσδυσης της Τουρκίας στην ΠΓΔΜ. Σε δεύτερη φάση, έρχεται η αξιοποίηση των ευκαιριών που δημιουργούνται για την ελληνική αμυντική βιομηχανία και, τέλος υπάρχουν πολλά οπλικά συστήματα τα οποία η Ελλάδα μπορεί να πουλήσει ή να παραχωρήσει με τη μορφή αμυντικής βοήθειας στο γειτονικό κράτος,

Αν επιτευχθούν και οι τρεις στόχοι, η Ελλάδα αποκτά στα βόρεια σύνορά της μια πολύ χρήσιμη «σφήνα» ανάμεσα σε κράτη που δεν παύουν να εκφράζουν μεγαλοϊδεατισμούς και να προβάλλουν παράλογες και ανιστόρητες διεκδικήσεις.

Του ΠΑΡΙ ΚΑΡΒΟΥΝΟΠΟΥΛΟΥ-ρ.karvounopoulos@realnews.gr

 (REAL NEWS-27/01/2019 - [Μετατροπή σε κείμενο: staratalogia.blogspot.gr])

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των. Για τα άρθρα που αναδημοσιεύονται εδώ με πήγη, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο την ιστοσελίδα.

Περισσότερα »

Οι αυταπάτες των …Πρεσπών: Ερμηνείες και παρερμηνείες της Συνθήκης!

Του Νικολάου Αθ. Μπλάνη Αντιστράτηγου Αστυνομίας ε.α.

1. Προβληματισμό και αντεγκλήσεις προκάλεσε η μερική και αποσπασματική ανακοίνωση στη Βουλή της ρηματικής ανακοίνωσης της ΠΓΔΜ για την τροποποίηση του Συντάγματός της σε εκτέλεση της Συμφωνίας των Πρεσπών. Ειδικότερα οι διευκρινίσεις στο συνοδευτικό κείμενο που εξηγούν με ποιο τρόπο χρησιμοποιείται ο όρος «Μακεδόνας πολίτης» και «Μακεδονική γλώσσα».

2. Συγκεκριμένα αναφέρει: «Το υπουργείο επιπλέον σημειώνει ότι σύμφωνα με την επιστολή και το πνεύμα της Συμφωνίας γίνεται αντιληπτό ότι ο όρος «εθνικότητα» (nationality) της δεύτερης πλευράς που ορίζεται στο Άρθρο 1 (3) β της Συμφωνίας ως «Μακεδόνας/πολίτης της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας» αναφέρεται αποκλειστικά στην υπηκοότητα και δεν ορίζει ή προαποφασίζει εθνοτική καταγωγή/εθνότητα». Για τον τρόπο που χρησιμοποιείται ο όρος «μακεδονική γλώσσα» το συνοδευτικό κείμενο ξεκαθαρίζει ότι «αναφέρεται στην επίσημη γλώσσα της δεύτερης πλευράς πως αναγνωρίζεται από το Τρίτο Συνέδριο του ΟΗΕ για την Τυποποίηση των Γεωγραφικών Ονομάτων που έγινε στην Αθήνα το 1977, η οποία βρίσκεται εντός της ομάδας των νοτιοσλαβικών γλωσσών. Ταυτόχρονα όμως στα έγγραφα (και στο Σύνταγμά της) η γειτονική χώρα μιλά για «Μακεδονικό λαό» («Macedonian people»).

3. Τι σημαίνουν όμως όλα αυτά;;; Αναγνωρίζεται «Μακεδονικό έθνος» και «Μακεδονική γλώσσα»;;; Προφανώς ναι!!!

4. Ως γνωστόν βασική αρχή του Διεθνούς Δικαίου, που συνδέεται άρρηκτα με το δικαίωμα μιας οντότητας να είναι «κράτος», είναι «η αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών», η οποία ως νομικός κανόνας αναφέρεται για πρώτη φορά στο Χάρτη των Η.Ε. (άρθρο 1 παρ. 2). Παράλληλα, ρητή αναφορά στην αρχή γίνεται και στο άρθρο 55 αυτού. Ως νομικό δικαίωμα, η αυτοδιάθεση συναντάται και στη Διακήρυξη με αριθμό 1514 του 1960 για τη Χορήγηση Ανεξαρτησίας στις Αποικίες, αλλά και στα δύο Διεθνή Σύμφωνα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα που υπογράφηκαν τον Δεκέμβριο του 1966, και από τα οποία το πρώτο αφορά τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, και το δεύτερο τα Πολιτιστικά, Οικονομικά και Κοινωνικά Δικαιώματα. Τέλος, κείμενο με μεγάλη αξία, που εστιάζει αποκλειστικά στο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, είναι η Τελική Πράξη του Ελσίνκι του 1975, η οποία ωστόσο δεν είναι δεσμευτική.

5. Όμως τα αναφαίρετα και διεθνώς αναγνωρισμένα δικαιώματα της αυτοδιάθεσης και αυτοπροσδιορισμού των λαών, δεν ασκούνται χωρίς περιορισμούς, αλλά περιστέλλονται και περιορίζονται στο σημείο που επικαλύπτουν την ιστορική πραγματικότητα και την πολιτιστική κληρονομιά ενός άλλου λαού. Η εν Ελλάδα εν προκειμένω φρόντισε και κατόρθωσε να προστατεύσει την ιστορική πραγματικότητα και πολιτιστική κληρονομιά μας;;; Μάλλον όχι!!!

6. Δυστυχώς ο τρόπος, που παρουσιάσθηκε η ρηματική ανακοίνωση, ήταν παραπλανητικός. Ενδεχομένως να πρόκειται για άλλη μια … αυταπάτη της Κυβέρνησης. Γιατί η ανακοίνωση και τα συνοδευτικά έγγραφα δηλώνουν ακριβώς το αντίθετο από αυτό, που η ελληνική πλευρά «κατάλαβε» ή «παρουσίασε». Δηλώνουν ρητά και κατηγορηματικά, ότι ο όρος «εθνικότητα» (nationality) αφορά μόνο τα ταξιδιωτικά έγγραφα, την υπηκοότητα (citizenship) και δεν ορίζει ή προαποφασίζει εθνοτική καταγωγή/εθνότητα. Γιατί λοιπόν δεν χρησιμοποιείται ο όρος citizenship;;; Καίτοι και οι δύο (νομικοί) όροι έχουν μάλλον ταυτόσημη έννοια σήμερα. Σε κάθε περίπτωση δεν απαγορεύεται (δεν γνωρίζουμε πως θα μπορούσε, αφού η εθνικότητα είναι μη νομικός δεσμός) στην άλλη πλευρά να χρησιμοποιεί τον όρο, για να προσδιορίσει εθνική καταγωγή/εθνότητα. Δεν δεσμεύει δηλαδή την άλλη πλευρά, η οποία, εφόσον δεν ορίζεται διαφορετικά, καλύπτεται από το δικαίωμα αυτοδιάθεσης και αυτοπροσδιορισμού, όπως αναλύσαμε ανωτέρω. Για το λόγο αυτό μιλά ρητά στο Σύνταγμα για «Μακεδονικό λαό». Ότι δηλαδή η Δημοκρατία θα προστατεύει, εγγυάται και θα περιθάλπει τα χαρακτηριστικά και την ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά του «Μακεδονικού λαού». Ότι θα προνοεί για τη διασπορά του «Μακεδονικού λαού» κ.λ.π. Κατά συνέπεια το πρόβλημα εξακολουθεί να υφίσταται, με όλες τις γνωστές συνέπειες του αλυτρωτισμού κ.λ.π. Επίσης μιλά για «Μακεδονική γλώσσα». Η διευκρίνιση, ότι η τελευταία ανήκει στην ομάδα των νοτιοσλαβικών γλωσσών μικρή αξία έχει και δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα.

7. Τέλος τονίζεται ότι, οι τροποποιήσεις στο Σύνταγμα θα ισχύσουν (μόνο), όπως ορίζεται, μόλις επικυρωθεί το πρωτόκολλο Εισόδου στο ΝΑΤΟ από την Ελλάδα.

Περισσότερα »

Η σταδιακή επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων

Του Υποστράτηγου ε.α. Ιπποκράτη Δασκαλάκη*

Η εβδομάδα που πέρασε εστίασε την προσοχή της κοινής γνώμης και των ΜΜΕ σε «αριθμούς». Ενώ δεν είχαμε προλάβει να συνέλθουμε από την έκπληξη (ευχάριστη ή δυσάρεστη για άλλους) της εξασφάλισης 80 θετικών ψήφων από το Ζάεφ, υπέρ της τροποποίησης του Συντάγματος της ΠΓΔΜ και πληροφορηθήκαμε τη σχεδιαζόμενη δρομολόγηση ενεργειών σταδιακής επέκτασης της ελληνικής αιγιαλίτιδος ζώνης από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια.

Η επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων (αιγιαλίτιδος ζώνης) από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια απορρέει από το υφιστάμενο διεθνές συμβατικό και εθιμικό δίκαιο. Οι τουρκικές θέσεις, κατά της ελληνικής επέκτασης, είναι αδύναμες. Προφανώς η Άγκυρα αναγνωρίζουσα αυτό το γεγονός, έχει προσφύγει εδώ και χρόνια (1994) στην απειλή ότι οποιαδήποτε επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο θα αποτελέσει «casus belli». Σημειώνεται ότι η Τουρκία έχει επιλέξει την ακραία αυτή μορφή αντίδρασης (απειλής) έναντι του ζητήματος της επεκτάσεως των χωρικών υδάτων όχι μόνο ένεκα του σχετικού αδύναμου των επιχειρημάτων της αλλά κυρίως του γεγονότος ότι η επέκταση της ελληνικής αιγιαλίτιδος ζώνης θα συμπαρασύρει υπέρ της Ελλάδος και σωρεία άλλων χρονιζόντων προβλημάτων (εύρος εναερίου χώρου, υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο, όρια FIR, όρια Ζώνης Έρευνας και Διάσωσης στο Αιγαίο). Βεβαίως και η Άγκυρα, μη αναγνωρίζουσα τυχόν επέκταση, εξυπακούεται ότι θα συνεχίσει να δημιουργεί προσκόμματα και στα υπόλοιπα ζητήματα αλλά πλέον τα νομικά της επιχειρήματα θα είναι ασθενικά έως ανύπαρκτα. Ως εκ τούτου η επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων θα πρέπει να αποτελεί έναν από τους μέγιστους εθνικούς στόχους καθώς προωθεί αναμφίβολα τα εθνικά μας συμφέροντα αλλά αναντίρρητα δημιουργεί και ρίσκο (όπως κάθε ενέργεια με θετικό πρόσημο). Ενώ η επέκταση των χωρικών υδάτων αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα και σημαντική πολιτική απόφαση υπάρχουν και τεχνικά ζητήματα (αντιμετώπιση κόλπων και μέθοδοι υπολογισμού των γραμμών βάσεως) που ειδικά σε περιορισμένους χώρους με πληθώρα νήσων, παράγουν όχι ευκαταφρόνητα αποτελέσματα ακόμη και με τη χρήση χωρικών υδάτων 6 ναυτικών μιλίων.

Η αναγγελθείσα σταδιακή, εκ δυσμών, έναρξη της επέκτασης της αιγιαλίτιδος ζώνης μας στα 12 ναυτικά μίλια κρίνεται θετικά με υπαρκτό και δικαιολογημένο και τον αντίλογο. Ο αντίλογος, κατά της σταδιακής επέκτασης, εστιάζεται στην ενδεχόμενη επιβεβαίωση (λόγω της μη συμπεριλήψεως της περιοχής του Αιγαίου) των τουρκικών ισχυρισμών περί « ιδιαιτερότητας των συνθηκών του Αιγαίου Πελάγους». Η σταδιακή όμως επέκταση, με ταυτόχρονη δήλωση των προθέσεων της εν καιρώ ολοκλήρωσης της, εκτιμώ ότι εξασφαλίζει περισσότερα πλεονεκτήματα (και διαπραγματευτικά οφέλη προς πολλαπλές κατευθύνσεις) έναντι της μέχρι σήμερα αδράνειας (συνοδευόμενης με δηλώσεις μελλοντικής εξάσκησης του δικαιώματος) που προέρχεται από τα φοβικά μας σύνδρομα. Ενδεχομένως, η συμπερίληψη στη σχεδιαζόμενη επέκταση και περιορισμένων ηπειρωτικών και νησιωτικών εδαφών που βρέχονται από το Αιγαίο Πέλαγος (ίσως και μακράν των μικρασιατικών ακτών) θα ήταν θετική για τις εθνικές θέσεις φέρουσα σε δύσκολη θέση την Άγκυρα και «ροκανίζουσα» το αξιόπιστο (της μάλλον προβληματικής) απειλής του «casus belli».

Δικαιολογημένη και η ανησυχία της χρονικής συγκυρίας (οικονομική κρίση, ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο) της ανακοίνωσης της ελληνικής πρόθεσης. Όμως οι οικονομικές δυσκολίες και δημοσιονομικοί περιορισμοί (ανεξαρτήτως ονομασίας) θα παραμείνουν στη ζωή μας για τις επόμενες δεκαετίες και ως εκ τούτου θα πρέπει να σταματήσουν να θεωρούνται λόγος απεμπόλησης κυριαρχικών δικαιωμάτων. Είναι υποχρέωση της πολιτείας αλλά και όλων ημών, να βρούμε την χρυσή τομή της επίτευξης των εθνικών στόχων μας μέσα στο υπάρχον δυσμενές οικονομικό περιβάλλον. Αναφορικά με το δεύτερο επιχείρημα, της παράλληλης έντασης στην Ανατολική Μεσόγειο, η ταυτόχρονη σταδιακή επέκταση των χωρικών μας υδάτων μάλλον αποτελεί μια κατάλληλη κίνηση χαμηλού ρίσκου που δρομολογεί μια δυναμική (ανάλογη της κυπριακής προσπάθειας εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων προ ετών). Σε κάθε περίπτωση, στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου θα πρέπει να αποφύγουμε να ανεβάσουμε την ένταση, αφενός λόγω της σχετικά πλεονεκτικής θέσης μας -την παρούσα στιγμή- στις διεθνείς ισορροπίες και συμφέροντα αλλά αφετέρου λόγω και των αντικειμενικών δυσκολιών στο συγκεκριμένο θέατρο επιχειρήσεων. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί, ότι η τεταμένη κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο, δημιουργεί ευκαιρίες αντιπερισπασμού σε άλλα σημεία και θέματα, αρκεί βέβαια να έχουμε ορθά ζυγίσει συνέπειες-κινδύνους-συμμάχους και ενδεχόμενα σενάρια.

Η έναρξη και κυρίως η ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας επέκτασης, σε όλα τα μήκη και πλάτη, των ελληνικών ηπειρωτικών και νησιωτικών ακτογραμμών πρέπει να αποτελεί πάγιο εθνικό στόχο και να συνοδεύεται από την ανάλογη προετοιμασία καθώς πρέπει να αναμένεται η έντονη αντίδραση της Άγκυρας που δύσκολα όμως θα καταφύγει στην υλοποίηση της απειλής της. Φυσικά και θα αντιδράσει αμφισβητώντας στην πράξη, ίσως και προκλητικά, τις δικές μας ενέργειες. Σίγουρα επί σειρά ετών, μετά την επέκταση, θα αντιμετωπίζουμε σωρεία προκλήσεων κρίσεων εξ αφορμής κατασκευασμένων και τυχαίων περιστατικών. Αυτή όμως η κατάσταση δεν επικρατεί και σήμερα χωρίς όμως να έχουμε διεκδικήσει τα δικαιώματα μας που καταφανώς απορρέουν από το διεθνές δίκαιο? Επιπρόσθετα η ελληνική πολιτεία πρέπει από τώρα να διαθέτει σε ετοιμότητα προεδρικό διάταγμα άμεσης επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια για όλη την επικράτεια. Τα παράθυρα ευκαιρίας στη διεθνή πολιτική συχνά διαρκούν ακόμη και ώρες!

Η επέκταση των χωρικών υδάτων προσφέρει στη χώρα μας την ευκαιρία (που φυσικά και συνοδεύεται με ανάλογο ρίσκο) της υπέρβασης σωρείας ελληνοτουρκικών προβλημάτων υπέρ αυτής. Σε κάθε περίπτωση το θέμα είναι εθνικά ευαίσθητο και με πολλαπλούς παραμέτρους. Για αυτό το λόγο θα πρέπει να υπάρξει μεθοδική προετοιμασία και σχεδιασμός. Θα πρέπει να εξεταστούν σε βάθος προϋπάρχουσες αποφάσεις διεθνών οργάνων επί θεμάτων χωρικών υδάτων, νομολογία και διεθνής πρακτική σε περιπτώσεις σταδιακής επέκτασης, να διεξαχθούν διπλωματικές επαφές και να υπάρξει εξασφάλιση διεθνούς υποστήριξης σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη έκταση ( η χρήση ανταλλαγμάτων να θεωρείται βεβαία), να επιλεγούν οι κατάλληλοι χρόνοι υλοποίησης των ενεργειών και να ληφθούν σοβαρά υπόψη οι ενδεχόμενοι αντιπερισπασμοί Τουρκίας και άλλων δυνάμεων. Θεμέλιος λίθος, η ετοιμότητα έμπρακτης αντιμετώπισης κάθε είδους κρίσεως (χειρισμός κρίσεων δηλαδή) με ποικιλία επιλογών και μέσων (στρατιωτικών και μη) και κυρίως η ύπαρξη ξεκάθαρων κυβερνητικών επιλογών και εναλλακτικών δράσεων με εθνική συναίνεση και αποφασιστικότητα. Συγχρόνως, αναρωτιέμαι εάν η ελληνική κυβέρνηση, όταν αποδέχθηκε τις αμερικανικές παραινέσεις-συμβουλές για διευθέτηση του σκοπιανού ζητήματος με πλήθος ελληνικών υποχωρήσεων (καθώς και άλλες παραχωρήσεις προς την Ουάσιγκτον), κατόρθωσε να εξασφαλίσει την αμερικανική υποστήριξη για τη συνολική επέκταση των χωρικών υδάτων? Βέβαια ανάλογες διαβεβαιώσεις συνήθως δεν ανακοινώνονται δημοσίως αλλά οι συμφωνηθείσες ενέργειες υλοποιούνται την κατάλληλη χρονική στιγμή. Ας είμαστε αισιόδοξοι!

Πάντως, το βασικότερο σημείο είναι να αντιληφθούμε όλοι ότι το θέμα της αιγιαλίτιδος ζώνης (και γενικότερα των ελληνοτουρκικών σχέσεων) δεν προσφέρεται για κομματική εκμετάλλευση. Δυστυχώς θα πρέπει να επισημάνω ότι ο τρόπος και χρόνος της προβολής της πρόθεσης επέκτασης, δημιουργεί βάσιμες αμφιβολίες για το συνολικό χειρισμό του θέματος, για την ύπαρξη ολοκληρωμένης εθνικής στρατηγικής και κυρίως συναίνεσης για την επίτευξη του κοινά αποδεκτού στόχου. Για άλλη μια φορά διακρίνω ερασιτεχνικούς χειρισμούς, προεκλογικές σκοπιμότητες, ενδοκυβερνητικές έριδες, έλλειψη διακομματικής συνεννόησης και ελλιπείς προετοιμασίες. Εύχομαι ολόψυχα να διαψευστώ.

(ΠΗΓΗ: huffingtonpost.gr)

___________________________

* ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ- Υποστράτηγος (εα)

• Πτυχιούχος τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Παντείου Πανεπιστημίου
• Μεταπτυχιακό στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
• Υποψήφιος Διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
• Διευθυντής Μελετών του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ)
• Συνεργάτης του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ)
• Διαλέκτης και συνεργάτης στη Σχολή Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ)
• rafaelmarippo@yahoo.gr

Περισσότερα »

Μηνυτήρια Αναφορά Αξκου ε.α. προς ΥΠ.ΕΞ. κ. Κοτζιά για την υπογραφή της συμφωνίας στις Πρέσπες

ΕΝΩΠΙΟΝ

Του κ. EΙΣΑΓΓΕΛΕΩΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

ΜΗΝΥΤΗΡΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ

Του Παναγιώτη Σταμάτη του Δημητρίου, με την ιδιότητα του πολίτη του Ελληνικού Κράτους, που με την παρούσα ασκώ δικαίωμα συνταγματικά καθιερωμένο, και ως αμέσως ζημιωθείσης από την προσβολή από τους αναφερόμενους, των ατομικών και πολιτικών εννόμων αγαθών μου, Πλωτάρχη του Πολεμικού Ναυτικού ε.α, κατοίκου Αθηνών, οδός Κομνηνών, αριθμ. 48. ΑΔΤ:150921-22/2/2012, Τ.Α. Εξαρχείων. (panos_stamatis@yahoo.gr)

Κ Α Τ Α

1. Του Υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδος, Νικολάου Κοτζιά, κατοίκου Αθηνών, οδός Βασιλίσσης Σοφίας, αρ. 5.

2. ΠΑΝΤΟΣ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ – συμμετόχου και εμπλεκομένου, διά κοινής δράσης και κοινού δόλου, αρμοδίου υπηρεσιακού παράγοντος και εξωθεσμικού τοιούτου συναυτουργού ή ηθικού αυτουργού, κατ’ άρθρα 45-49 ΠΚ.

3. Και κάθε άλλου προσώπου ως προς το οποίο προκύπτουν αποχρώσες ενδείξεις ενοχής...

Διαβάστε αναλυτικά το σχετικό έγγραφο:

ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ: Μηνυτήρια Αναφορά Αξκου ε.α. προς ΑΝΥΠΟΙΚ για την συνεχιζόμενη παράνομη παρακράτηση της ΕΑΣ

Περισσότερα »

ΨΗΦΙΣΜΑ των Συλλόγων Αποφοίτων ΑΣΣΥ Π.Α. για τη διμερή συμφωνία ονομασίας της FYROM

Οι Σύλλογοι Αποφοίτων ΑΣΣΥ της Πολεμικής Αεροπορίας, λαμβάνοντας υπόψη τις εξελίξεις στο ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ (FYROM): Θεωρούμε ιδιαίτερα αρνητική και επιζήμια για την Ελλάδα και το Ελληνικό Έθνος:

- Την αποδοχή της ονομασίας του γειτονικού κράτους ως "Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας" η οποία περιέχει αυτούσιο τον όρο "Μακεδονία", καθώς, ο γεωγραφικός προσδιορισμός "βόρεια" και οι οποιεσδήποτε περαιτέρω διευκρινίσεις, έχουν δευτερεύουσα αξία.

- Την αποδοχή χαρακτηρισμού της γλώσσας του γειτονικού κράτους ως "Μακεδονικής", καθώς, η αποδοχή εκ μέρους της FYROM ότι αυτή η γλώσσα εντάσσεται στην οικογένεια των νοτιοσλαβικών γλωσσών, δεν συνιστά κάποια υποχώρηση, μιας και ουδέποτε ισχυρίστηκαν ότι η γλώσσα τους έλκει την καταγωγή της από την αρχαία μακεδονική γλώσσα...

Διαβάστε αναλυτικά το σχετικό ψήφισμα:

Περισσότερα »

Αύξηση κατά 50% αποζημίωσης εξωτερικού υπηρετούντων Στρατιωτικών στην ειρηνευτική αποστολή στην ΠΓΔΜ (ΑΠΟΦΑΣΗ)

Καθορισμός ποσοστού προσαύξησης της προβλεπόμενης αποζημίωσης εξωτερικού του στρατιωτικού προσωπικού των Ενόπλων Δυνάμεων που μεταβαίνει για υπηρεσία στο πλαίσιο της ειρηνευτικής αποστολής στην πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ).

Άρθρο 1

Καθορισμός Προσαύξησης

Καθορίζουμε το ποσοστό προσαύξησης της προβλεπόμενης αποζημίωσης εξωτερικού του στρατιωτικού προσωπικού των Ενόπλων Δυνάμεων που διατίθεται για υπηρεσία στο πλαίσιο της ειρηνευτικής αποστολής στην πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ) σε πενήντα επί τοις εκατό (50%).

Άρθρο 2

Καταργούμενες Διατάξεις

Από την έναρξη ισχύος της παρούσας καταργείται η υπ΄ αριθμ. 2/14471/0022/30-5-2002 κοινή απόφαση Υφυπουργών Οικονομίας και Οικονομικών και Εθνικής Άμυνας (Β΄ 750).

Άρθρο 3

Έναρξη Ισχύος

Η ισχύς της απόφασης αρχίζει από τη δημοσίευσή της στην στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Η απόφαση αυτή να δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

Δείτε την σχετική απόφαση:

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ: Προσαύξηση κατά 50% αποζημίωσης εξωτερικού υπηρετούντων Στρατιωτικών στις ειρηνευτικές: Λίβανο, Βοσνία–Ερζεγοβίνη και Κόσσοβο (2 ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ)

Περισσότερα »

Άρθρο Αντγου ε.α Λάμπρου Τζούμη: Οι κίνδυνοι από το αδιέξοδο του «Σκοπιανού»

Του Αντιστρατήγου ε.α Λάμπρου Τζούμη

Η προτεινόμενη ονομασία «Μακεδονία του Ίλιντεν», ήταν αναμενόμενο ότι δεν θα είχε τύχη

Η διαπραγμάτευση με τα Σκόπια φαίνεται να οδηγείται σε αδιέξοδο, παρά τις δηλώσεις περί του αντιθέτου που έγιναν μετά την πρόσφατη διμερή συνάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα με τον ομόλογό του της ΠΓΔΜ, Ζόραν Ζάεφ.

Οι ελπίδες που εκφράσθηκαν ότι θα μπορέσει να βρεθεί λύση στη διένεξη για την ονομασία πριν από τη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. του Ιουνίου, με λύση αποδεκτή και από τις δύο πλευρές,  φαίνεται ότι δεν επαληθεύονται. Η πρόταση για ονομασία «Μακεδονία του Ίλιντεν», έτυχε της αρνητικής στάσης του συνόλου των κομμάτων της αντιπολίτευσης.

Μπροστά στην εξέλιξη αυτή, το πρωθυπουργικό γραφείο με δηλώσεις επανέλαβε την θέση για σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό ή χρονικό προσδιορισμό στη βάση των ονομασιών που είχε προτείνει ο κ. Νίμιτς και παράλληλα τόνισε ότι «καλωσορίζει την αποδοχή από πλευράς ΠΓΔΜ για υιοθέτηση ονομασίας erga omnes, δηλαδή για όλες τις χρήσεις έναντι όλων». Στα Σκόπια η αντιπολίτευση του VMRO, απορρίπτει την ονομασία «Μακεδονία του Ίλιντεν», όπως επίσης και την όποια συνταγματική αναθεώρηση για το όνομα, το γλωσσικό, την εθνότητα, κ.λπ

Η προτεινόμενη ονομασία «Μακεδονία του Ίλιντεν», ήταν αναμενόμενο ότι δεν θα είχε τύχη. Όπως αναφέρεται στην wikipedia η «Εξέγερση του Ίλιντεν», ήταν μία επανάσταση σλαβόφωνων της Μακεδονίας που οργανώθηκε και υλοποιήθηκε στο Μακεδονικό έδαφος από την αυτονομιστική οργάνωση Εσωτερική Μακεδονο-Αδριανουπολιτική Επαναστατική Οργάνωση τον Ιούλιο του 1903, ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Σήμερα αυτή η επανάσταση γιορτάζεται στα Σκόπια ως εθνική επέτειος και για πολλούς στη χώρα θεωρείται η αρχή της Σλαβομακεδονικης εθνογένεσης, ενώ την υιοθετεί και η Βουλγαρία. Ονομάστηκε έτσι από την ημέρα που ξεκίνησε, την ημέρα του Προφήτη Ηλία, στις 20 Ιουλίου (Ιουλιανό Ημερολόγιο) / 2 Αυγούστου 1903 (Γρηγοριανό ημερολόγιο), στην περιοχή του Μοναστηρίου. Η εξέγερση του Ίλιντεν, έγινε με όραμα τη Μεγάλη Βουλγαρία και οποιαδήποτε συμπερίληψή της στο όνομα των Σκοπίων παραπέμπει στα οράματα αυτά που περιελάμβαναν τη Θεσσαλονίκη και όλη τη Μακεδονία. Χαρακτηριστικό αυτού είναι ότι την 1η Αυγ. 2017 οι πρωθυπουργοί Σκοπίων και Βουλγαρίας υπέγραψαν διμερή συμφωνία για «Φιλία, Καλή Γειτονία και Συνεργασία» μεταξύ των δύο κρατών. Στο πλαίσιο της συμφωνίας αυτής, προβλέπεται και ο κοινός εορτασμός της εξέγερσης του Ίλιντεν. Πριν δυο μέρες, όταν ανακοινώθηκε η προτεινόμενη ονομασία, η βουλγαρική πλευρά έσπευσε να δηλώσει ότι συμφωνεί απόλυτα μ΄ αυτή.

Μπροστά στο αδιέξοδο που φαίνεται στο ονοματολογικό, απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στο χειρισμό του θέματος για επίτευξη μιας βιαστικής λύσης κάτω από την πίεση του διεθνή παράγοντα, με προκαταβολική είσοδο των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, προκειμένου να πάρουμε μια υποσχετική για εκ των υστέρων αλλαγή του Συντάγματος. Μια συμφωνία αυτής της μορφής, ενέχει κινδύνους για αθέτηση από την πλευρά των Σκοπίων τυχόν δεσμεύσεων, που θα αναλάβουν.

Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι το 1995 υπογράφηκε ενδιάμεση συμφωνία μεταξύ της Ελλάδος και της ΠΓΔΜ, η οποία προέβλεπε την άρση από μέρους της Ελλάδος των οικονομικών αντιμέτρων, που είχε λάβει σε βάρος των Σκοπίων και την αναγνώριση τους ως ΠΓΔΜ (FYROM) από τη χώρα μας. Προέβλεπε επίσης την αλλαγή της σκοπιανής σημαίας με το έμβλημα της Βεργίνας, τη δεσμευτική ερμηνεία των επίμαχων συνταγματικών ρυθμίσεων της γειτονικής χώρας, την αμοιβαία αναγνώριση των συνόρων, τη διακήρυξη για αποχή από κάθε εχθρική προπαγάνδα και την έναρξη νέου κύκλου συνομιλιών για το ζήτημα της τελικής ονομασίας.

Παρά τη συμφωνία, τα Σκόπια όχι μόνο δεν την τήρησαν, αλλά προχώρησαν στη δημιουργία όλου αυτού του «αλυτρωτικού-επεκτατικού κλίματος», που διαπιστώσαμε το προηγούμενο διάστημα με τις ονομασίες του αεροδρομίου, των οδών και την τοποθέτηση αγαλμάτων, συμβόλων, κ.λπ. Αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση για μας πρέπει να αποτελεί η διασφάλιση μιας ενιαίας ονομασίας για εσωτερική και για εξωτερική χρήση και η αλλαγή του Συντάγματός των Σκοπίων, πριν από οποιαδήποτε ονομασία, ώστε να απαλειφθεί οποιαδήποτε αναφορά «αλυτρωτισμού-επεκτατισμού», αλλά και να μην τίθεται υπό αμφισβήτηση η ελληνικότητα της Μακεδονίας.

(www.worldenergynews.gr)

Περισσότερα »

Ο κομμουνιστής νονός (Τίτο) της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» (Άρθρο του Π. Σταμάτη)

Ο κομμουνιστής νονός (Τίτο) της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας»
Άρθρο του Π. Σταμάτη*

Η Γιουγκοσλαβία ήταν ένα κράτος της Ευρώπης στο δυτικό μέρος των Βαλκανίων κατά το μεγαλύτερο διάστημα του 20ου αιώνα. Σχηματίστηκε μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο το 1918 με το όνομα Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων μετά τη συγχώνευση του προσωρινού Κράτους των Σλοβένων, Κροατών και Σέρβων (που αυτοανακυρήχθηκε μετά την διάλυση της πρώην Αυστροουγγαρίας) με το ανεξάρτητο Βασίλειο της Σερβίας. Η σερβική βασιλική οικογένεια της Καραγεώργεβιτς έγινε η δυναστεία του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων.

Το Βασίλειο κέρδισε τη διεθνή του αναγνώριση στις 13 Ιουλίου του 1922 στη Διάσκεψη των Πρεσβευτών στο Παρίσι. Η χώρα ονομάστηκε έτσι από τους Νότιους Σλαβικούς λαούς που σχημάτισαν την πρώτη τους ένωση, μετά από αιώνες στους οποίους τα εδάφη τους ήταν μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Αυστροουγγαρίας.

Μετονομάστηκε σε Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας στις 3 Οκτωβρίου 1929 και στις 6 Απριλίου 1941 οι δυνάμεις του Άξονα εισέβαλαν στην Γιουγκοσλαβία και τη διαμέλισαν. Το 1943 ανακηρύχθηκε η Δημοκρατική Ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία από τους Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους. Το 1944, ο βασιλιάς τους αναγνώρισε ως νόμιμη κυβέρνηση, αλλά το Νοέμβριο του 1945 η μοναρχία καταργήθηκε. Η Γιουγκοσλαβία μετονομάστηκε σε Ομοσπονδιακή Λαϊκή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας το 1946, όταν και σχηματίστηκε η κομμουνιστική κυβέρνηση.

Στις 2 Μαρτίου του 1945, στην ελεύθερη Γιουγκοσλαβία εγκαταστάθηκε τριμελής αντιβασιλεία. Ως ηγέτης του Εθνικού Μετώπου ο Τίτο ανέλαβε πρωθυπουργός (7 Μαρτίου του 1945). Τον Αύγουστο, διακήρυξε πως η βασιλεία είναι ασυμβίβαστη με την εθνική κυριαρχία. Στις εκλογές (11 Νοεμβρίου του 1945), το Εθνικό Μέτωπο πήρε 6.725.000 ψήφους έναντι 707.000 της αντιπολίτευσης. Η κάλπη έδινε στον Τίτο παντοκρατορία. Η εθνοσυνέλευση (29 Νοεμβρίου του 1945) κήρυξε τον βασιλιά έκπτωτο και ανάγγειλε τη δημιουργία της Ομοσπονδιακής Λαϊκής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας.

Ομόσπονδα κράτη ανακηρύσσονταν τα Σερβία, Κροατία, Σλοβενία, Βοσνία - Ερζεγοβίνη, Μαυροβούνιο και Μακεδονία, ένα κομμάτι γης που αφαιρέθηκε από τη Νότια Σερβία.

Με λυμένα τα «τεχνικά ζητήματα», οι Γιουγκοσλάβοι ρίχτηκαν στην οικοδόμηση του σοσιαλιστικού κράτους. Παράλληλα, ξανάβγαλε στην επιφάνεια ένα παλιό σχέδιο για ομοσπονδία με τη Βουλγαρία, την Αλβανία και (αντί για τη Ρουμανία που αρχικά προβλεπόταν) την Ελλάδα, «μόλις νικούσαν οι αντάρτες». Ο ηγέτης της Βουλγαρίας, Δημητρώφ, το συζητούσε. Ο Στάλιν κάλεσε και τους δυο στη Μόσχα (Ιανουάριος του 1948). Ο Δημητρώφ πήγε. Ο Τίτο έστειλε τον Μίλαν Τζίλας. Το τι ειπώθηκε ανάμεσα στους τρεις, μας είναι γνωστό από το βιβλίο του Τζίλας «Συνομιλίες με τον Στάλιν».

Σύμφωνα με τα όσα ο Τζίλας γράφει, ο Στάλιν τους έβαλε τις φωνές απορρίπτοντας τα σχέδιά τους για ομοσπονδία και τους κατηγόρησε ότι θέλουν να υποκαταστήσουν τη Σοβιετική Ένωση.

Ο Τίτο δε φαινόταν να έχει ιδιαίτερες δυσκολίες με τις εθνότητες και με την εθνική καθαρότητα. Τέσσερα χρόνια πριν από την επίσημη αναγνώριση της ύπαρξης «μακεδονικού έθνους» με κρατική οντότητα, είχε αναγνωρίσει και την ύπαρξη «μουσουλμανικής εθνότητας» στη Βοσνία. Μόνο που τότε κανένας δεν είχε πρόβλημα. Ήταν στα 1941, όταν η Βοσνία δόθηκε στην «ανεξάρτητη» Κροατία ως αντιπαροχή για την αφαίρεση της Δαλματίας, που πήραν οι Ιταλοί. Οι επικεφαλής των μουσουλμάνων έσπευσαν να συνεργαστούν με τους Ουστάσι της Κροατίας, αλλά πολύ σύντομα ο Τίτο και οι παρτιζάνοι του εγκαταστάθηκαν στη Βοσνία και δημιούργησαν ελεύθερες ζώνες. Ο Τίτο ζήτησε τη βοήθεια των μουσουλμάνων κατοίκων της περιοχής και τους υποσχέθηκε αναγνώριση ως χωριστή εθνότητα. Έτσι, στη χώρα βρέθηκαν Σέρβοι, Κροάτες και ξεχωριστά οι μουσουλμάνοι. Στα ενδιάμεσα, ο Τίτο δε δίστασε να ανοίξει τα σύνορα του Κοσσυφοπεδίου προς την Αλβανία και να δεχτεί την εγκατάσταση χιλιάδων Αλβανών, που έφτασαν να αποτελούν την πλειοψηφία των κατοίκων.

Ως τότε, το Κοσσυφοπέδιο παρέμενε αδιαφιλονίκητα σερβικό έδαφος.

Με όλα τούτα, όμως, στο παλιό βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων είχαν προκύψει ακόμα τρεις εθνότητες: Οι «Αλβανόφωνοι», οι «μουσουλμάνοι» και οι «Μακεδόνες», χωρίς να λογαριάζονται οι Σέρβοι του Μαυροβουνίου. Ο ανταγωνιστής σύντροφος Στάλιν τα είχε καταφέρει με τις εθνότητες της Σοβιετικής Ένωσης, πριν να γίνει αρχηγός του κράτους. Ο Τίτο πίστευε πως κι αυτός μπορούσε. Το τι πραγματικά πέτυχαν και οι δυο φάνηκε ανάγλυφο μετά το 1989, αλλά κανένας τους δε ζούσε να το δει. Όμως, για τη Γιουγκοσλαβία του Τίτο, ένας νέος μπελάς, αθέατος για την ώρα, ξεπρόβαλλε στον ορίζοντα: Η πανίσχυρη πια Δυτική Γερμανία ξαναθυμόταν την έξοδό της στη Μεσόγειο μέσα από ένα τελικό πλήγμα στους αλαζόνες της μισητής Σερβίας: Από το 1971, η προσπάθειά της ήταν να ενισχύσει τις εθνικές αντιθέσεις στους κόλπους της ομοσπονδίας.

Οι Γερμανοί δεν περιορίζονταν πια στη χρηματοδότηση των εμιγκρέ Ουστάσι αλλά πλησίαζαν και τους «εθνικοκομμουνιστές» της Κροατίας και τους Αλβανόφωνους στο Κοσσυφοπέδιο. Βοήθησε κι ο ίδιος ο Τίτο με το νέο σύνταγμα που απέκτησε η ομοσπονδία (21 Φεβρουαρίου του 1974): Το Κοσσυφοπέδιο ανακηρύχθηκε ισότιμη αυτόνομη περιοχή, όπως και η Βοϊβοντίνα, κι ουσιαστικά έγινε νέο κράτος μέσα στο κράτος της Σερβίας.

Ο Τίτο πέθανε στις 4 Μαΐου του 1980. Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ξεκίνησε περίπου δέκα χρόνια αργότερα. Μετά τη διάλυση, οι δημοκρατίες της Σερβίας και του Μαυροβουνίου σχημάτισαν ένα μικρότερο κράτος την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας (ΟΔΓ), η οποία φιλοδοξούσε να έχει την ιδιότητα του μοναδικού νόμιμου διαδόχου της ΣΟΔΓ, αλλά οι ισχυρισμοί αυτοί βρήκαν αντίθετες τις άλλες δημοκρατίες. Τελικά, η Σερβία και το Μαυροβούνιο αποδέχθηκαν την γνώμη της επιτροπής Μπατιντέρ για την από κοινού διαδοχή. Η ΟΔΓ μετονομάσθηκε σε Ένωση Κρατών Σερβίας και Μαυροβουνίου το 2003. Η Σερβία και το Μαυροβούνιο χωρίστηκαν το 2006 και έγιναν ανεξάρτητα κράτη, ενώ το Κοσσυφοπέδιο διακήρυξε την ανεξαρτησία του το 2008.

Η πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, για συντομία ΠΓΔΜ σύμφωνα με τη συνταγματική της ονομασία Δημοκρατία της Μακεδονίας, είναι χώρα της νοτιοανατολικής Ευρώπης, στα κεντρικά Βαλκάνια. Καταλαμβάνει συνολική έκταση 25.333 τετραγωνικών χιλιομέτρων (ξηρά: 24.856 τ.χλμ., ύδατα: 477 τ.χλμ.). Χώρα περίκλειστη, συνορεύει με το Κόσοβο στα βορειοδυτικά, τη Σερβία στα βόρεια, τη Βουλγαρία στα ανατολικά, την Ελλάδα στα νότια και την Αλβανία στα δυτικά. Αποτελεί περίπου το βορειοδυτικό τρίτο της μεγαλύτερης γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας, που περιλαμβάνει επίσης τα γειτονικά τμήματα της βόρειας Ελλάδας και μικρότερα τμήματα της νοτιοδυτικής Βουλγαρίας και της νοτιοανατολικής Αλβανίας. Η γεωγραφία της χώρας καθορίζεται πρωτίστως από βουνά, κοιλάδες και ποτάμια. Στην πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη Σκόπια ζει περίπου το ένα τέταρτο των 2,06 εκατομμυρίων κατοίκων.

Η πλειοψηφία των κατοίκων είναι Σλαβομακεδόνες, ένας νότιος Σλαβικός λαός.

 Οι Αλβανοί αποτελούν μια σημαντική μειονότητα, περίπου 25% του πληθυσμού της χώρας, ακολουθούμενοι από τους Τούρκους, Σέρβους, Ρομά και άλλες μικρότερες μειονότητες.

Η ιστορία της χώρας ανάγεται στην αρχαιότητα, αρχίζοντας με το βασίλειο της Παιονίας, κράτος Θρακικό. Στα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. η περιοχή ενσωματώθηκε στην Περσική Αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών και στη συνέχεια καταλήφθηκε από το Ελληνικό βασίλειο της Μακεδονίας τον 4ο αιώνα π.Χ.

Οι Ρωμαίοι κατέλαβαν την περιοχή τον 2ο αιώνα π.Χ. και την ενέταξαν στην πολύ μεγαλύτερη επαρχία της Μακεδονίας, που παρέμεινε τμήμα της Βυζαντινής (Ανατολικής Ρωμαϊκής) Αυτοκρατορίας και δέχθηκε συχνές επιδρομές και εποικισμούς Σλαβικών λαών, που άρχισαν τον 6ο αιώνα μ.Χ.

Μετά από αιώνες αντιπαράθεσης μεταξύ Βυζαντινής και Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας πέρασε σταδιακά στην Οθωμανική κυριαρχία από τον 14ο αιώνα. Η ιδέα της ύπαρξης χωριστού σλαβομακεδονικού έθνους γεννήθηκε αρχικά σε έναν μικρό κύκλο διανοουμένων Σλάβων της Μακεδονίας στο μεταίχμιο 19ου και 20ου αιώνα.

Με τους Βαλκανικούς πολέμους, η γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας διανεμήθηκε μεταξύ Βουλγαρίας, Σερβίας και Ελλάδας, αλλά ο σλαβομακεδονικός εθνικισμός υποστηρίχθηκε από τα κομμουνιστικά κόμματα της περιοχής κατά το Μεσοπόλεμο και η διάδοσή του ευνοήθηκε από τα προβλήματα που δημιούργησε η γιουγκοσλαβική διοίκηση.

 Οι ρίζες του ζητήματος του ονόματος ανάγονται στην επ΄αύριο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ο Τίτο διαχώρισε από τη Σερβία την περιοχή που καλείτο μέχρι τότε Vardar Banovina (δηλαδή τη σημερινή Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας), χορηγώντας της καθεστώς ομόσπονδης συνιστώσας της τότε νέας ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας και μετονομάζοντάς την αρχικά σε «Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας» και, στη συνέχεια, σε «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας». Παράλληλα, άρχισε να καλλιεργεί την ιδέα ενός χωριστού και διακριτού «μακεδονικού έθνους».

Κατά το Β΄ Παγκόσμιο, στην κατεχόμενη Μακεδονία του Βαρδάρη αναπτύχθηκε ένα αντιφασιστικό αντάρτικο, που μετά τον πόλεμο οδήγησε στην ίδρυση της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας ως ομόσπονδης δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Το 1991, με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, η πρώην γιουγκοσλαβική δημοκρατία έγινε ανεξάρτητο κράτος με τη συνταγματική ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας».

 Η περιοχή, που σήμερα παρουσιάζεται ως κρατίδιο με την ονομασία Π.Γ.Δ.Μ ή κοινώς Δημοκρατία των Σκοπίων, καθ΄ όλη τη ρωμαϊκή και τη βυζαντινή εποχή όχι μόνον δεν ελογίζετο ως Μακεδονία αλλ΄ ούτε ως τμήμα αυτής της, αλλ΄ ως εντελώς ιδιαίτερη χώρα που έφερε την ονομασία, «ΔΑΡΔΑΝΙΑ».

Με αυτή την ονομασία ήταν γνωστή ήδη από τα χρόνια του Μ. Αλεξάνδρου, προχριστιανικά Ρωμαϊκά χρόνια μέχρι το μεσαίωνα.

Εάν λοιπόν οι γείτονες ορέγονται και επιθυμούν να αποκτήσουν κάποιο ιστορικό όνομα, που να εκφράζει το παρελθόν τους, την ιστορία και τον χαρακτήρα τους, δεν έχουν παρά να αποδεχθούν αυτό που είχαν επί χίλια και πλέον χρόνια, πριν χάσουν την αυτοσυνειδησία και την ιστορική τους μνήμη και ταυτότητα.

Ούτε απάτορες, ούτε αμήτορες, ούτε αγενεαλόγητοι, ούτε «αβάπτιστοι», υπήρξαν και είναι (και πατέρες και μητέρες είχαν τους Δαρδάνιους ή Δάρδανες, και όνομα είχαν).

Αλλά το να θέλουν να απαλείψουν ή να λησμονήσουν το παρελθόν, την ονομασία και την ιστορία τους και να μη θέλουν να βγάλουν στην επιφάνεια την πραγματική πατρογονική τους ονομασία,  αλλ΄ αντίθετα να ωρέγονται να ιδιοποιηθούν αλλότρια ονόματα, ιστορία, παρελθόν, ταυτότητα και συνείδηση, αποδεικνύει ότι όχι μόνον διακατέχονται από αισθήματα μειονεκτικότητας, αλλά και επεκτατικές βλέψεις και μελλοντικές διεκδικήσεις σε βάρος της Μακεδονίας και κατ΄ επέκταση σε βάρος της Ελλάδας, ώστε να έχουν πρόσβαση στο Αιγαίο.

Το ζήτημα του ονόματος της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας δεν είναι απλώς μια διαφορά περί ιστορικών γεγονότων ή συμβόλων. Πρόκειται για τη συμπεριφορά ενός κράτους μέλους των Ηνωμένων Εθνών, της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, η οποία αντιστρατεύεται τις θεμελιώδεις αρχές της διεθνούς έννομης τάξης, και πιο συγκεκριμένα τον σεβασμό της καλής γειτονίας, της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας.

Υπό το πρίσμα αυτό, το ζήτημα του ονόματος είναι ένα πρόβλημα με περιφερειακή και διεθνή διάσταση, το οποίο συνίσταται στην προώθηση αλυτρωτικών και εδαφικών βλέψεων εκ μέρους της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, με κύριο όχημα την πλαστογράφηση της ιστορίας και την οικειοποίηση της εθνικής, ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας.

Όπως σας ανέπτυξα, πρέπει όλοι μας να καταλάβουμε ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο να συναινέσουμε σε ονομασία της ΠΓΔΜ που να περιέχει το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ.

Είμαι σίγουρος ότι γελάει από τον τάφο του ο Τίτο, με τους ελληνικούς χειρισμούς και αναπαύεται ήσυχος για το δημιούργημά του.

*Ο Π. Σταμάτης είναι συγγραφέας και αξιωματικός ΠΝ.

ΠΗΓΗ: olapano.blogspot.gr

Περισσότερα »

Άρθρο Αντγου ε.α Λάμπρου Τζούμη: Η ονομασία και η εθνική ταυτότητα του κράτους των Σκοπίων

Του Λάμπρου Τζούμη
Αντιστρατήγου ε.α

Μετά τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις στο εσωτερικό της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, με την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Ζόραν Ζάεφ, υπάρχει έντονη κινητικότητα για επίλυση της διαφοράς σχετικά με το θέμα της ονομασίας, που υπάρχει με τη χώρα μας. Επιθυμία από πλευράς ΠΓΔΜ είναι το συντομότερο δυνατόν η επανεκκίνηση της διαδικασίας προσέγγισης με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ.

Πιέσεις υπάρχουν και στις δύο χώρες να καταλήξουν σε συμφωνία εντός του πρώτου εξαμήνου του 2018, προκειμένου τον ερχόμενο Ιούλιο στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, να ληφθεί απόφαση για την ένταξη της γειτονικής χώρας στις ευρωατλαντικές δομές, με σκοπό να αποκοπεί από την επιρροή της Μόσχας.

Όπως είναι γνωστό από το 2008 στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, η Ελλάδα έθεσε βέτο στην είσοδο της ΠΓΔΜ, μέχρι να επιλυθεί μέσω διαπραγματεύσεων το θέμα της ονομασίας. Αποτελεί όμως η διευθέτηση της ονοματοδοσίας οριστική λύση στο πρόβλημα που υπάρχει με τη χώρα μας; Μια σύντομη ιστορική ανασκόπηση μας υπενθυμίζει ότι το Σκοπιανό είναι ένα εθνικό θέμα που εμφανίσθηκε υπό τη σημερινή του μορφή μετά την αυτοανακήρυξη της ΠΓΔΜ σε ανεξάρτητο κράτος το 1991. Το νεοπαγές κράτος μετά την απόσχισή του από τη Γιουγκοσλαβία έθεσε ως στόχο τη διεθνή του αναγνώριση με την ονομασία «Μακεδονία».

Η υιοθέτηση του ονόματος αυτού αποτέλεσε ουσιαστικά προσπάθεια οικειοποίησης ενός ελληνικού ιστορικού ονόματος και μιας ονομασίας γεωγραφικού χώρου, που κατά το μεγαλύτερο μέρος βρίσκεται στην Ελλάδα, με σκοπό να προσδιοριστεί εθνικά ένας σλαβικός λαός. Στόχος της παραποίησης και της οικειοποίησης ελληνικών, ιστορικών και πολιτιστικών δεδομένων, ήταν να δοθεί ιστορική διάσταση αιώνων σε ένα έθνος που άρχισε να κατασκευάζεται μόλις το 1944. Όπως είναι γνωστό το έτος αυτό ο Τίτο, μετονόμασε τη νότια επαρχία της Γιουγκοσλαβίας από «Vardaska Banovina» όπως ονομαζόταν πριν τον πόλεμο, σε «Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας» και μετέπειτα Σοσιαλιστική. Αναγνώρισε τους Σλάβους κατοίκους της περιοχής ως «Μακεδόνες», δίνοντας εθνική σημασία στον όρο.

Η μονοπώληση του όρου «Μακεδονία» από ένα ανεξάρτητο κράτος, θα είχε ως αποτέλεσμα να στερήσει το ελληνικό έθνος από ένα ουσιαστικό συστατικό της εθνικής και πολιτιστικής κληρονομιάς και ταυτότητάς του. Όλα αυτά τα χρόνια η ΠΓΔΜ είχε επιδοθεί σε μια συστηματική προσπάθεια προώθησης της ιδέας της «Ενιαίας Μακεδονίας». Στο πλαίσιο αυτό κυκλοφόρησαν κάθε είδους χάρτες, ημερολόγια, κ.λπ. που απεικόνιζαν ως «πατρώα γη» των «Μακεδόνων» της ΠΓΔΜ, μια περιοχή που εκτείνεται από το Κοσσυφοπέδιο έως το Αιγαίο Πέλαγος. Σε όλους αυτούς τους χάρτες, τα τοπωνύμια στην ελληνική Μακεδονία δίδονται με παλαιές ονομασίες της εποχής της τουρκοκρατίας. Πρόκειται για μια έμμεση αλλά σαφή αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας επί του χώρου αυτού.

Τον Αύγουστο 1992, η βουλή των Σκοπίων, προχώρησε σε μια επιπλέον προκλητική ενέργεια, υιοθετώντας ως έμβλημα της σημαίας του κράτους τον ήλιο της Βεργίνας, που είναι γνωστό ως το σύμβολο που βρέθηκε στις ανασκαφές στην ομώνυμη περιοχή, στη λάρνακα με τα οστά του βασιλιά Φιλίππου Β΄. Οι ενέργειες αυτές της ΠΓΔΜ υπονόμευαν όχι μόνο τη σχέση με τη χώρα μας, αλλά και την ιστορία και παράδοση ολόκληρης της Βαλκανικής. Μετά από πιέσεις που άσκησε η Ελλάδα αφαιρέθηκε από τη σημαία το αστέρι της Βεργίνας και το κοινοβούλιο της ΠΓΔΜ υιοθέτησε τροποποίηση του Συντάγματος απαλείφοντας από αυτό αριθμό αλυτρωτικών διατάξεων (εδαφικές διεκδικήσεις, πρόθεση για παρέμβαση στα εσωτερικά θέματα των γειτονικών χωρών, κ.λπ).

Η επίλυση του θέματος της ονομασίας ανάμεσα στις δύο χώρες αποτελεί ένα σημαντικό βήμα αλλά για την οριστική διευθέτηση του προβλήματος απαιτείται η εκπλήρωση συγκεκριμένων προϋποθέσεων. Σύμφωνα με πληροφορίες η ΠΓΔΜ επιθυμεί η κοινά αποδεκτή ονομασία να είναι μόνο για τους διεθνείς οργανισμούς κι όχι και για τις σχέσεις με τα άλλα κράτη.

Το όνομα που θα επιλεγεί απαιτείται να είναι «erga omnes» δηλ. να χρησιμοποιείται έναντι πάντων, για κάθε χρήση, εσωτερική και διεθνή. Απαραίτητη επίσης προϋπόθεση είναι η οριστική εξάλειψη κάθε είδους αλυτρωτισμού που είχε αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια από την ΠΓΔΜ με την οικειοποίηση συμβόλων, παραχάραξη της ιστορίας και θέματα εθνικής ταυτότητας. Σύμφωνα με δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων της ΠΓΔΜ η «εθνική ταυτότητα» είναι εκτός διαπραγμάτευσης. Πρόσφατα ο πρωθυπουργός των Σκοπίων, Ζόραν Ζάεφ, σε συνέντευξή του, ανέφερε: «Αφήνω στην άκρη τις αξιώσεις της χώρας σύμφωνα με τις οποίες είμαστε οι μοναδικοί κληρονόμοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η ιστορία δεν ανήκει μόνο σε εμάς, αλλά επίσης και στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες». Οι δηλώσεις αυτές όπως είναι κατανοητό αφήνουν ανοιχτό το θέμα της εθνικής ταυτότητας, καθόσον σύμφωνα με τον πρωθυπουργό της ΠΓΔΜ, οι κάτοικοι της χώρας του είναι «Μακεδόνες», ανεξάρτητα αν αναγνωρίζει ότι μπορεί να υπάρχουν και άλλοι.

Η Ελλάδα θα πρέπει να καταστήσει σαφές σε όλους ότι δεν αναγνωρίζει ύπαρξη «μακεδονικού έθνους και μακεδονικής γλώσσας». Κρίνεται σκόπιμο να αναφερθεί ότι «Μακεδονία» και «Μακεδόνες» ως ιδιαίτερος εθνολογικός σχηματισμός δεν μνημονεύονται σε κανένα επίσημο κείμενο του πρόσφατου αλλά και του απώτερου παρελθόντος. Η Συνθήκη του Βερολίνου και η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου αγνοούν τις έννοιες αυτές. Το «Μακεδονικό ζήτημα», ξεκίνησε στις αρχές του 20ου αιώνα για την εξυπηρέτηση των σχεδίων της Ρωσίας με σκοπό τη δημιουργία μιας μεγάλης Βουλγαρίας. Κατέληξε ως Γιουγκοσλαβική προσπάθεια μεταβάπτισης των νοτιοσλαβικών πληθυσμιακών και εδαφικών στοιχείων σε «Μακεδονικά», με σκοπό τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού μορφώματος, εξαρτημένου απόλυτα από τη Γιουγκοσλαβία, που θα εξισορροπούσε τις Βουλγαρικές επιδιώξεις στην περιοχή. Μέχρι το 1944, το «μακεδονικό ζήτημα» είχε καθαρά πολιτική- διπλωματική χροιά. Έπειτα όμως από την ίδρυση της «Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας» στο νότιο άκρο του ομοσπονδιακού γιουγκοσλαβικού κράτους, το πρόβλημα έλαβε και ιστορική διάσταση λόγω της εθνογένεσης του αυτοαποκληθέντος «μακεδονικού» έθνους, το οποίο, κατά τις πέντε τελευταίες δεκαετίες, προσπάθησε να «κατασκευάσει» όλα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ενός έθνους όπως γλώσσα, ιστορία, πολιτισμό και εκκλησιαστική υπαγωγή.

Επειδή κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τις μακροπρόθεσμες εξελίξεις στην περιοχή των Βαλκανίων, το θέμα της εθνικής ταυτότητας του κρατιδίου των Σκοπίων θα πρέπει να κλείσει οριστικά μαζί με την ονοματοδοσία, προκειμένου να αποκλεισθεί κάθε μελλοντική προσπάθεια από το γειτονικό κράτος εκμετάλλευσης μιας κατασκευαζόμενης μακεδονικής εθνικής ταυτότητας.

Περισσότερα »

Κίνδυνο ατυχήματος πάνω από το Αιγαίο βλέπει ο Ν. Κοτζιάς

«Οι Eλληνοτουρκικές σχέσεις δεν είναι τόσο καλές όσο εμείς θα τις θέλαμε», σημειώνει ο Ν. Κοτζιάς. Λόγω της απειρίας των Τούρκων πιλότων που προβαίνουν σε παραβιάσεις.

Για πιθανότητα ατυχήματος στο Αι­γαίο λόγω της απειρίας των Τούρ­κων πιλότων που πραγματοποιούν σε σχεδόν καθημερινή βάση πα­ραβιάσεις πάνω από το αρχιπέλαγος μίλησε χθες ο υπουργός Εξω­τερικών Νίκος Κοτζιάς, σχολιάζοντας τη γενικότερη κατάσταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. «Εάν δεν αναπτύξουμε τις διπλωματικές μας σχέσεις και δεν φτιά­ξουμε τα κανάλια επικοινωνίας καλύτερα απ΄ ό,τι στο παρελθόν, πάντα μπορεί να γίνει ένα ατύχημα ή ένα λάθος», είπε (ΕΡΤ1) ο κ. Κοτζιάς και ανέφερε ότι «μεγάλο πο­σοστό των Τούρκων πιλότων είχε προέρχονται χωρίς πείρα από τις σχολές τους είτε είναι παλιοί πι­λότοι που επέστρεψαν στην υπη­ρεσία». Συνολικά ο κ. Κοτζιάς εκτί­μησε ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις «δεν είναι τόσο καλές όσο εμείς θα τις θέλαμε», τονίζοντας ότι η Αθήνα επιθυμεί μια ευρω­παϊκή Τουρκία, υπό την προϋπό­θεση του εκδημοκρατισμού της χώρας. Σε γενικές γραμμές, ο υπουργός Εξωτερικών παρατήρησε ότι δεν υπάρχει καμία πρόκληση της Τουρκίας «που να μην έχει την κατάλληλη απάντησή της», επισημαίνοντας ότι, παράλληλα, η Αθήνα επιδεικνύει «ψυχραιμία, υπομονή και μακρά πνοή».

Στη Νέα Υόρκη

Ο κ. Κοτζιάς αναφέρθηκε και στις συναντήσεις που είχε την πε­ρασμένη εβδομάδα στη Νέα Υόρκη, στο περιθώριο της Γενικής Συνέ­λευσής του ΟΗΕ, αναφερόμενος, μεταξύ άλλων, και στο Κυπριακό. «Έχει μεγάλο ενδιαφέρον», είπε, «το γεγονός ότι ο ΟΗΕ έχει απο­δεχθεί ότι δεν μπορεί να υπάρξει λύση του Κυπριακού με εγγυήσεις και παρεμβατικά δικαιώματα». Ως προς το Σκοπιανό, ο κ. Koτζιάς τό­νισε ότι για την Αθήνα βασική διά­σταση στο πρόβλημα του ονοματολογικού είναι το ζήτημα του αλυ­τρωτισμού. Όπως είπε, στη συνάν­τηση που είχε με τον Σκοπιανό ομόλογό του Νικόλα Ντιμιτρόφ στη Νέα Υόρκη, συμφωνήθηκε η συγκρότηση κοινής επιτροπής με τετράμηνο ορίζοντα εργασίας, από τον ερχόμενο Νοέμβριο, με έργο -μεταξύ άλλων- την εξέταση των σχολικών βιβλίων, ώστε να εντοπισθούν χάρτες που έχουν αλυτρωτικό περιεχόμενο. Ο κ. Κοτζιάς υπογράμμισε, επίσης, ότι οι πληροφορίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας περί προτάσεων ονομασίας της ΠΓΔΜ δεν ευσταθούν, καθώς δεν έχουν κατατεθεί έως τώρα στο τραπέζι των διαπραγ­ματεύσεων. Ο ΥΠΕΞ θα μεταβεί στις ΗΠΑ στις 16-17 Οκτωβρίου, όπου θα έχει συναντήσεις, μεταξύ άλλων, με το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας και γνωστοποίησε ότι βρίσκονται σε εξέλιξη συνεννοήσεις και για τη μετάβαση του πρωθυπουργού στην Ουάσιγκτον.

Του ΒΑΣΙΛΗ ΝΕΔΟΥ

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ-29/09/2017)

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των.

Περισσότερα »

«Παράθυρο» ευκαιρίας ή επικίνδυνοι ελιγμοί;

ΑΡΘΡΟ

του υποστράτηγου ε.α. Ιπποκράτη Δασκαλάκη

Μετά από δύο τουλάχιστον δεκαετίες άκαρ­πων συζητήσεων, προσπαθειών και ταλαντεύσεων, τα θέματα των σχέσεων της χώρας μας με την ΠΓΔΜ, άρα και της ονομασίας της, επανεμφανί­σθηκαν στο προσκήνιο. Αφορμή η κυβερνητική αλλαγή στη γειτονική χώρα. η απομάκρυνση του σκληροπυρηνικού Γκρουέφσκι, που είχε συνδέ­σει την πολιτική του επιβίωση και τη διατήρηση της εξουσίας με εθνικιστικές «κορόνες», αντιδημοκρατική συμπεριφορά και με μια άκαμπτη θέ­ση στο θέμα της ονομασίας.

Ο νέος κυβερνητικός συνασπισμός, που βα­σίζεται πλήρως στην υποστήριξη των αλβανικών κομμάτων, λεκτικά εμφανίστηκε πιο διαλλακτι­κός στα θέματα που σκιάζουν τις αμοιβαίες σχέ­σεις μας. Ανεξαρτήτως των προθέσεων του νέου ηγέτη Ζόραν Ζάεβ, το μόνο που δεν επιτρέπεται για τη χώρα μας είναι εφησυχασμός, ενθουσια­σμός, βιαστικές δεσμεύσεις και προσπάθειες πο­λιτικής εκμετάλλευσης της κατάστασης από όλες τις κομματικές παρατάξεις. Ενδεχομένως η πα­ρούσα ελληνική κυβέρνηση να έλκεται από την προσδοκία της επίτευξης μιας λύσης στο πρόβλη­μα της ονομασίας, που πραγματικά ταλανίζει την εξωτερική μας πολιτική τα 25 τελευταία χρόνια.

Αναμφίβολα, η νέα πολιτική κατάσταση στα Σκόπια φαίνεται ότι δημιουργεί ένα «παράθυρο ευκαιρίας» για επαναπροσέγγιση των δύο πλευ­ρών. Η πορεία όμως της εξωτερικής πολιτικής των Αθηνών δεν θα είναι εύκολη. Η Ελλάδα σή­μερα διαθέτει αρκετά ερείσματα, αλλά δεν πρέπει να παραπλανηθεί και να ενθουσιαστεί από τις διακηρύξεις καλών προθέσεων της γείτονος. Η ανταπόκριση πρέπει να είναι προσεκτική, ξεκά­θαρη και ανάλογη των κινήσεων των Σκοπίων. Υπερβολικές προσδοκίες και αλόγιστοι ενθου­σιασμοί στο παρελθόν, και αναφέρομαι στο Κυ­πριακό, οδήγησαν τη χώρα σε επώδυνες αναδι­πλώσεις από πάγιες θέσεις της, χωρίς ουδέποτε να λάβει τις αναμενόμενες από την άλλη πλευρά αντισταθμίσεις.

Η Ελλάδα δεν πρέπει να εκτεθεί στη διεθνή κοινότητα την παρούσα στιγμή. Επιβάλλεται να χειριστεί «έξυπνα» τις περιστάσεις, να αναλάβει πρωτοβουλίες, να διατηρήσει μια «επίθεση φι­λίας» προ τον γειτονικό λαό και την κυβέρνηση των Σκοπίων, ξεκαθαρίζοντας όμως έγκαιρα και πειστικά στους δυτικούς συμμάχους τα όρια των υποχωρήσεών της. Το κυριότερο όμως είναι να εμφανιστεί με εθνική ομοφωνία στο θέμα αυτό και να μην το εντάξει στα πεδία των άγονων κομματι­κών ανταγωνισμών και διχαστικών διλημμάτων.

(ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ-01/07/2017)

___________________________

* ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ- Υποστράτηγος (εα)
• Πτυχιούχος τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Παντείου Πανεπιστημίου
• Μεταπτυχιακό στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
• Διευθυντής Μελετών του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ)
• Συνεργάτης του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ)
• Διαλέκτης στη Σχολή Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ)
• 0030-210-6543131, 0030-6983457318 rafaelmarippo@yahoo.gr

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των.

Περισσότερα »