Ένοπλες Δυνάμεις: Δεν θέλουν να δώσουν λύσεις ή δεν μπορούν;

Εδώ και τουλάχιστον 50 χρόνια έχουν συνταχθεί μελέτες για τα... αυτονόητα Η συλλογή αποφθεγμάτων του Α/ΓΕΕΘΑ, στρατηγού Μιχαήλ Κωσταράκου, που υπάρχει στο διαδίκτυο αρχίζει με το εξής απόφθεγμα... αγνώστου: «Μεταχειρίσου τους ανθρώπους σαν να ήταν αυτό που θα έπρεπε να είναι και να τους βοηθάς να γίνουν αυτό που μπορούν να γίνουν». Κάθε αλλαγή ηγεσίας (πολιτικής - στρατιωτικής) συνοδεύεται από την υπογράμμιση για το πόσο σημαντικό θεωρείται το ανθρώπινο δυναμικό και το πόσο πολλά θα γίνουν επ’ ωφελεία του. Όταν, όμως, έρχεται η ώρα του αποχωρισμού και του «λογαριασμού», κατά κανόνα λίγα έχουν γίνει. Ευθύνεται η «ασυνέχεια» στην πολιτική ηγεσία; Η οποία σημαίνει πως στην Εθνική Άμυνα το «ράβε - ξήλωνε» είναι «θεσμός». Κάποιοι ψίθυροι περί δημιουργίας «μονιμότερης» θέσης διακομματικού υφυπουργού Εθνικής Άμυνας, που θα λειτουργούσε ως συνδετικός κρίκος και «αμορτισέρ», δεν προχώρησαν, όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο... Ποια είναι, όμως, αυτά που θα έπρεπε να έχουν γίνει, αποτελώντας κίνητρα χωρίς δημοσιονομικό κόστος και πού λιμνάζουν; Μα, αυτά για τα οποία στο εξωτερικό έχουν βρει λύσεις και για τα οποία και στην Ελλάδα έχουν προταθεί λύσεις από Ενώσεις εε και εα στρατιωτικών που, όμως, δεν εφαρμόζονται. Τα οικονομικά ζητήματα ασφαλώς είναι στην πρώτη γραμμή. Όμως, υπάρχουν και άλλα. Πόσα χρόνια βάζουν «φωτιά» οι κρίσεις, οι τοποθετήσεις και οι μεταθέσεις; Πόσο δύσκολο είναι να φτιαχτεί, σήμερα, ένα σύστημα που δεν θα δημιουργεί στο προσωπικό την πεποίθηση πως ό,τι και να κάνει εδώ είναι «Βαλκάνια»; Ακούγεται συνέχεια πως οι ΕΔ έχουν τεράστια ακίνητη περιουσία και είναι αληθές. Αληθές, όμως, είναι και το τεράστιο έλλειμμα στρατιωτικών οικημάτων! Αληθές είναι και πως δεν αναγνωρίζεται, κατά κανόνα, ο μόχθος όσων μετά την υπηρεσία τρέχουν να μάθουν, με αποκλειστικά δικό τους κόστος, μια ξένη γλώσσα ή να πάρουν ένα πτυχίο. Αληθές είναι και το μαρτύριο του να προλάβεις να γράψεις το παιδί σου στο σχολείο και να βρεις τρόπο να το πηγαινοφέρνεις. Δύο μελέτες Φίλος, απόστρατος, μου έδωσε το τεύχος της Γενικής Στρατιωτικής Επιθεωρήσεως του Αυγούστου του 1964. Πενήντα χρόνια πριν! Σε δύο μελέτες (λοχαγού πεζικού Ν. Αγγελακόπουλου και λοχαγού πεζικού Δ. Σμοκοβίτη αντίστοιχα), με τη μία μάλιστα να αφορά το πολιτικό προσωπικό του ΓΕΣ (!), γίνεται ξεκάθαρο πως στρατός δεν είναι ούτε ο συνδυασμός των μεγάλων Μονάδων, ούτε η διοικητική οργάνωση, ούτε μια μάζα υπό τις διαταγές του αρχηγού, αλλά ένας οργανισμός που απαιτεί κατάλληλο και αποφασισμένο προσωπικό για την αποστολή, ενώ υπογραμμίζεται η θετική επίδραση της Δικαιοσύνης και της ανταμοιβής. Πενήντα χρόνια μετά, στρατιωτικό και πολιτικό προσωπικό διαμαρτύρονται, κατά κανόνα βάσιμα, για τα αυτονόητα. Για να το δώσουμε σχηματικά. Καλά τα υπερσύγχρονα μηχανήματα στα στρατιωτικά νοσοκομεία, γιατί όμως ο μέσος στρατιωτικός υποφέρει για να βάλει «σιδεράκια» στα παιδιά του ή για μια εξωσωματική; Το, από πεντηκονταετίας, ερώτημα επανέρχεται, λοιπόν. Γιατί δεν γίνονται τα απλά; Δεν θέλουν ή δεν μπορούν; (ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ 14/03/2015 – ΚΩΣΤΑΣ ΑΤΤΙΑΣ) __________________ Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας. Ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΟ!