ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ ΦΡΑΓΚΟΣ: «Στην παρούσα φάση δεν θα ασχοληθώ με την πολιτική»

Στο τραπέζι με τον ΧΡΗΣΤΟ ΖΑΜΠΟΥΝΗ Ο υπουργός Εθνικής Αμύνης της οικουμενικής και πρώην αρχηγός ΓΕΣ λέει ότι δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να κάνει νέο κόμμα  «Θα πάμε στο Κερατσίνι, σε έναν φίλο μου "βατράχι"», είναι η ευκρινής απάντηση του στο ερώτημα που... θα ήθελε να γευματίσουμε, έπειτα από δισταγμό αρκετών μηνών, όχι για το εστιατόριο, αλλά για τη συνέντευξη. «Όλα θέλουν τον χρόνο τους», εξηγεί όταν βρισκόμαστε μπροστά από το βιβλιοπωλείο «Λιβάνη», από όπου εξέδωσε το νέο του βιβλίο, «Ποια Τουρκία, Ποιοι Τούρκοι». Είναι νωπές ακόμη οι εντυπώσεις του από την περιοδεία παρουσιάσεων που τον έφερε από τη Στουτγάρδη έως την Πάφο. «Με κάλεσε ο δήμαρχος Πάφου, πρώην κομάντο, να εκφωνήσω τον πανηγυρικό της 25ης Μαρτίου και η παρουσία μου συνέπεσε με την απόφαση του Eurogroup. Μου έκανε εντύπωση η στωικότητα και η ψυχραιμία των Κυπρίων απέναντι στην κρίση. Τους δολοφόνησαν εν ψυχρώ, έφταιγαν όμως κι αυτοί», είναι το σχόλιο του για όσα συνέβησαν στη Μεγαλόνησο. Ναι, είναι ενθουσιασμένος με την υποδοχή που είχε το βιβλίο του, ιδίως στη Θεσσαλονίκη, μια πόλη που θεωρεί τον μεγάλο του έρωτα, όπου 3.500 άτομα παρευρέθησαν στο Βελλίδειο. Γεννημένος στην Κομοτηνή, με προσφυγικές και κρητικές ρίζες -το όνομα της οικογένειάς του είναι Δερμιτζάκη-, ταξίδεψε σε σχεδόν όλη τη Βόρειο Ελλάδα, ακολουθώντας τον «σιδηροδρομικό πατέρα» του. «Έγινα ΠΑΟΚ σε ηλικία 12 ετών, όταν πήρα μόνος μου το τρένο από τη Σκύδρα, όπου ζούσα τότε, και πήγα στην Τούμπα για να δω τον αγώνα με τον Ολυμπιακό. Το ματς τελείωσε 0-0, αλλά ο διαιτητής μάς ακύρωσε ένα κανονικό γκολ στα τελευταία λεπτά της αναμέτρησης», διηγείται το ιστορικό της οπαδικής του προτιμήσεως, που τον έφερε στα πρόθυρα της προεδρίας του «δικέφαλου αετού». «Με τιμά ιδιαίτερα η σκέψη, αλλά νομίζω ότι δεν είμαι κατάλληλος για την προεδρία του ΠΑΟΚ. Υπάρχουν άνθρωποι που γνωρίζουν καλύτερα το αντικείμενο, όπως ο Βρύζας και ο Ιωσηφίδης», τονίζει. Έχουμε φθάσει στο ειδυλλιακό λιμανάκι κάτω από την τσιμινιέρα της ΔΕΗ και η διάθεσή μας έχει αλλάξει επί τα βελτίω. Ο Γιώργος, ο ιδιοκτήτης της ψαροταβέρνας και δημιουργός του ιδιότυπου επίγειου παραδείσου που ανακαλύπτουμε, υποδέχεται τον στρατηγό με την οικειότητα που έχουν μεταξύ τους οι καταδρομείς, ενώ η γυναίκα του, Στέλλα, αναλαμβάνει να ετοιμάσει όλα τα καλούδια που έβγαλε σήμερα η θάλασσα. Καραβιδόψιχα και καραβίδα ψητή, χταπόδι στα κάρβουνα, γαύρος μαρινάτος και γαύρος στο τηγάνι, το όλον συνοδεία ενός βαρελίσιου λευκού οίνου από τη Νεμέα. Ο στρατηγός είναι στο στοιχείο του. Γύρω στους τοίχους υπάρχουν φωτογραφίες από την εκπαίδευση των «βατραχιών» και στο βάθος της αίθουσας, κρυμμένη πίσω από ένα ψυγείο, μια σπάνια εικόνα του τότε διαδόχου με μαγιό κατά τη διάρκεια επισκέψεώς του στη Μονάδα Υποβρυχίων Καταστροφών, το 1965. «Πώς βλέπετε την πολιτική κατάσταση;», τον ρωτώ μόλις καθόμαστε στο τραπέζι. «Δεν βλέπω. Έχουμε πρόβλημα με τη δημόσια διοίκηση. Σε αντίθεση με την Ιταλία, που δεν έχει κυβέρνηση, αλλά έχει διοίκηση, εμείς βγάζουμε διαταγές που κανείς δεν εφαρμόζει», επισημαίνει. «Και οι φήμες περί δημιουργίας δικού σου κόμματος;». «Ρώτα τους εμπνευστές της φήμης. Εγώ δεν προτίθεμαι στην παρούσα φάση να ασχοληθώ με την πολιτική, αλλά, και να ήθελα, δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις. Χρειάζεσαι κανάλια, εφημερίδες και 2.000 δυνατά και άφθαρτα στελέχη. Υπάρχουν; Ποιος ξέρει; Το σύστημα τα έχει φροντίσει όλα ώστε να είναι ανίκητο». Του αντιτείνω ότι κι αυτός είναι μέρος του συστήματος, που μάλιστα τον αντέμειψε με υψηλά οφίκια, όπως αυτό του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Στρατού και του υπουργού Εθνικής Αμύνης. «Ένας στρατιώτης είμαι, που υπηρέτησα την πατρίδα επί 45 χρόνια», μαζεύει τη συζήτηση, δείχνοντας με τον τρόπο του ότι προτιμά τα έργα από τα λόγια. «Στρατιωτικός έγινα όχι για να καταστώ πλούσιος, αλλά για να υπηρετώ την πατρίδα μου. Πλην όμως, σήμερα ειδικά, στα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας αρνούνται την αξιοπρεπή διαβίωση των οικογενειών τους, με μια στείρα πολιτική, που μας γέμισε άνεργους και άρνηση, στους νέους ειδικά, να ελπίζουν σε κάτι καλύτερο». Την ώρα που έρχεται το επιδόρπιο, ένας απογειωτικός σιμιγδαλένιος χαλβάς, βγάζει από την τσάντα του το πρώτο του βιβλίο, «Χωρίς Ιππείς», αφιερωμένο στα 2.500 χρόνια από τη μάχη του Μαραθώνος, και με αργή και χαρακτηριστική φωνή διαβάζει ένα απόσπασμα για τον βίο του βασιλιά Αλεξάνδρου Α', επισημαίνοντας την έννοια του φιλελληνισμού στην αρχαιότητα. Κι ύστερα μου το αφιερώνει. «Λιμανάκι, το ουζερί του Γιώργου», Πελοποννήσου και Προποντίδος 1 (όπισθεν ΔΕΗ), Κερατσίνι, τηλ.: 210-4004721. (ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ 20/04/2013 – ΧΡΗΣΤΟΣ ΖΑΜΠΟΥΝΗΣ) __________________ Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας. Ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΟ!