Οι δυναστείες Παπανδρέου και Καραμανλή τελείωσαν

Αυτή τη φορά δεν θα γκρινιάξω. Χθές ο Σαμαράς έδειξε ότι μπορεί να γίνει αυτό που θέλουμε όλοι όσοι αφήσαμε τον καναπέ θυμηθήκαμε τα παλιά και τρέχαμε στα σπίτια για να τον βγάλουμε αρχηγό. Την ώρα που ο τελευταίος των Παπανδρέου οδηγεί την χώρα στην καταστροφή και τον εθνικό διασυρμό... Την ώρα που ο τελευταίος των Καραμανλήδων κρύβεται στην Ραφήνα... Την ώρα που η πονεμένη κυρία από την Κρήτη ετοιμάζεται με τον μπαμπά της να συμμετάσχουν σε κυβέρνηση ΔΝΤ... Την ώρα που το ΒΗΜΑ και άλλες νεροκουβαλήτρες του ΠΑΣΟΚ προσπαθούν να εμφανίσουν τον Σαμαρά σαν «συστημικό» και τη ΝΔ διχασμένη και ως ένα «αστικό κόμμα» που δεν μπορεί να κατεβεί στους δρόμους. Ο Σαμαράς μίλησε για κατάρρευση του συστήματος, για ανατροπές, για κινηματικές διαδικασίες και για πορεία με λαό που δοκιμάζεται σκληρά. Θα τα γκρεμίσω όλα και θα τα κτίσω μαζί σας από την αρχή, είπε για όσους δεν κατάλαβαν ακόμα. Και στο συνέδριο θα γίνει «ταμείο». Σας το έχω ξαναπεί: What we do echoes in the eternity. Ότι κάνουμε σε αυτή την πουτάνα την ζωή αντανακλά στην αιωνιότητα. Και θέλω να σταθώ σε ένα σημείο που αφορά εκείνους που «πούλησαν» την παράταξη: «Εμείς δεν μασάμε τα λόγια μας», είπε ο Αντώνης. Η προηγούμενη διακυβέρνηση, η δική μας διακυβέρνηση, έκανε σφάλματα. Σοβαρά σφάλματα. Δεν πολέμησε τον κρατισμό, δεν επανίδρυσε το κράτος, δεν έλεγξε το χρέος. Συγκράτησε τα ελλείμματα, αλλά δεν αντέστρεψε τη συσσώρευση χρέους. Διόγκωσε το κράτος, δεν το συρρίκνωσε. Το διατήρησε μη λειτουργικό και αντιπαραγωγικό. Δεν το άλλαξε... Υποτάχθηκε στην λογική του πολιτικού κόστους... Για όλα αυτά οφείλουμε να ζητήσουμε συγγνώμη από τους οπαδούς μας, από τους ψηφοφόρους μας, από τον Ελληνικό λαό. Γιατί τα υποσχεθήκαμε και δεν τα κάναμε... Αλλά σίγουρα δεν θα απολογηθούμε σε εκείνους που κι όταν τα προσπάθησαν οι κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας, εκείνοι τις εμπόδισαν...» Βάζει δηλαδή Χ ο Αντώνης στο παρελθόν. Το διαγράφει και πάει μπροστά. Με ριζικές αλλαγές που θα τους εκπλήξουν όλους, όπως είπε ο ίδιος. Ένας μήνας απέμεινε άλλωστε μέχρι το Συνέδριο... περιμένετε και θα δείτε (Αδέξιος Δεξιός)