Το ΠΝ πρόκειται να απο­κτήσει σύγχρονες τορπίλες για τα υποβρύχια Type-214

«Ξεπαγώνει», με καθυστέρηση 15 ετών, το πρόγραμμα απόκτησης νέων όπλων.

Με σχεδόν... 15 χρόνια καθυστέρηση το Πολεμικό Ναυτικό αναμένεται να απο­κτήσει νέες, σύγχρονες τορπίλες, προκειμένου να αξιοποιήσει πλήρως τις δυνατό­τητες των καλύτερων συμβατικών υπο­βρυχίων στον κόσμο, των τεσσάρων Type 214.

Ήδη εκδόθηκε σχετικό«αίτημα πλη­ροφοριών» (μτφ. Request for Informa­tion) με τίτλο «Προμήθεια Τορπιλών Βαρέως Τύπου και Ολοκλήρωση αυτών στα Οπλικά Συστήματα ISUS 90-15 και ISUS-90-46 των Υ/Β 214 και Υ/Β ΩΚΕΑΝΟΣ αντίστοιχα». Δύο από τις πιο σημαντικές παραμέτρους είναι ότι θα πρέπει η τορπίλη να έχει δυνατότητα εκτόξευσης από βάθος μεγαλύτερο των 400 μέτρων και μέγιστη ταχύτητα άνω των 50 κόμβων. Στο πλαίσιο του τεχνικού διαλόγου οι ενδιαφερόμενοι οικονομικοί φορείς ενθαρρύνονται να προσέλθουν, κατόπιν συνεννόησης, στη Διεύθυνση Εξοπλισμών του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού για σχετική παρουσίαση των δυνατοτήτων των προϊόν­των τους.

Το αμέσως επόμενο διάστημα θα καθορισθούν και θα καταγραφούν όλες οι τυχόν απαραίτητες εργασίες διασύνδεσης των τορ­πιλών στους τορπιλοσωλήνες των υποβρυ­χίων (hardware και software), καθώς και των τορπιλοσωλήνων με το οπλικό σύστημα των υποβρυχίων, τυχόν απαιτήσεις προσθήκης ή αφαίρεσης υλικών / καλωδιώσεων / ερμαρίων ή/και φυσικών μετασκευών των τορπι­λοσωλήνων ή/και υφιστάμενων εγκατεστη­μένων συστημάτων των υποβρυχίων.

Να σημειώσουμε ότι πρόκειται για ένα πολύπαθο εξοπλιστικό πρόγραμμα το οποίο παραμένει ανολοκλήρωτο από τις 4 Μαρτίου του 2003, όταν η τότε Γενική Γραμματεία Οικονομικού Σχεδιασμού & Αμυντικών Επενδύσεων επέλεξε την τορπίλη Black Shark IF/21 για τον εξοπλισμό των τεσσάρων υποβρυχίων «214». Τελικά, στις 30 Ιουλίου 2004, ο διαγωνισμός ακυρώθηκε, λόγω κόστους.

(ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ-02/06/2018 - [Μετατροπή σε κείμενο: staratalogia.blogspot.gr])

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των. Για τα άρθρα που αναδημοσιεύονται εδώ με πήγη, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο την ιστοσελίδα.

Περισσότερα »

Η ζωή στο υποβρύχιο. Ο Αρχιπλοίαρχος του «Αβέρωφ» διηγείται τα χρόνια υπηρεσίας στο βυθό

Ο Αρχιπλοίαρχος Σωτήρης Χαραλαμπόπουλος κυβερνάει σήμερα το «Άγιο Δισκοπότηρο» του Πολεμικού μας Ναυτικού, το παροπλισμένο σύμβολο της Ελληνικής πολεμικής ισχύος στη θάλασσα, θωρηκτό «Αβέρωφ».

Και αν δηλώνει υπερήφανος γι’ αυτό, εκείνο που σφράγισε τη ζωή του είναι το υποβρύχιο. Δεκαοκτώ χρόνια κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, δεν είναι ούτε μικρό ούτε εύκολο πράγμα. Πολύ περισσότερο όταν είσαι κυβερνήτης σε ένα στρατηγικό όπλο με τρομακτική δύναμη πυρός και θα χρειαστεί να λάβεις μόνος σου αποφάσεις σε δύσκολες στιγμές, χωρίς να είσαι σε επαφή με τον «πάνω κόσμο» και την ηγεσία του.

Τι κάνεις στ’ αλήθεια αν, όπως του συνέβη, στα Ίμια τις κρίσιμες εκείνες ώρες του 1996, που η πατρίδα σου βρίσκεται ένα βήμα πριν τον πόλεμο και εσύ κόβεις βόλτες κάτω από την επιφάνεια σαν τον καρχαρία γύρω από τις βραχονησίδες δίχως επικοινωνία με τους διοικητές σου; Η συζήτηση με τον κ. Χαραλαμπόπουλο για τη ζωή κάτω από τη θάλασσα έγινε στη συνέντευξη που παραχώρησε στην «Κ» για την παρουσία του «Αβέρωφ» στη Θεσσαλονίκη και «επικαιροποιήθηκε» με αφορμή τη μυστηριώδη εξαφάνιση του αργεντίνικου υποβρυχίου San Juan με πλήρωμα 44 μελών, στον Ατλαντικό. «Πρέπει να έχουν συμβεί πολλά σοβαρά πράγματα μαζί», λέει. «Το οξυγόνο σ’ ένα υποβρύχιο υπό τέτοιες συνθήκες επαρκεί το μέγιστον γύρω στη μία εβδομάδα». Τον ρωτώ πόσο επικίνδυνο είναι να ζει κανείς χρόνια κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας κλεισμένος σ’ ένα σκάφος, από το οποίο είναι σχεδόν αδύνατο να διαφύγει σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά. «Ο κίνδυνος είναι οπωσδήποτε υπαρκτός όταν ζεις σ’ ένα μηχάνημα που κατεβαίνει στα 100, 150, 200 μέτρα. Το υποβρύχιο είναι μιαν άλλη ζωή, ένας μικρόκοσμος εντυπωσιακός, συναρπαστικός, έχει ρίσκο, ευθύνη, νιώθεις δυνατός, γίνεσαι ένα με το σκάφος, είσαι αυτόνομος. Στα υποβρύχια πάει κανείς μόνο εθελοντής, αν δεν το αγαπάς δεν μπορείς να σταδιοδρομήσεις.

Εκεί στα βαθιά της θάλασσας, γινόμαστε τα μέλη του πληρώματος όλοι μια οικογένεια. Υφιστάμεθα όλοι την ίδια πίεση. Είμαστε αγαπημένοι, δενόμαστε, γιατί έτσι πρέπει. Ο χαρακτήρας του καθενός απελευθερώνεται, κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί από τον άλλο. Το λάθος του ενός μπορεί να αποβεί μοιραίο για όλους μας. Το πλήρωμα περνάει τον ελεύθερο χρόνο του σε ένα χώρο τριάντα μέτρων, κάνοντας γυμναστική, ακούγοντας μουσική, βλέποντας βίντεο».

Σύνεση, ψυχραιμία

Τρία από τα 18 χρόνια, ο Αρχιπλοίαρχος Χαραλαμπόπουλος διετέλεσε κυβερνήτης στο υπερσύγχρονο «Ωκεανός» και όταν τον ρωτώ αν βίωσε από αυτό το πόστο δύσκολες στιγμές, αναφέρεται στα Ιμια, αποφεύγοντας πάντως να υπεισέλθει σε λεπτομέρειες που εμπίπτουν στο στρατιωτικό απόρρητο. «Εκείνες τις ώρες οι καταστάσεις ήταν κρίσιμες χρειάστηκε να πάρω δύσκολες αποφάσεις», περιορίζεται να μου πει. Μιλάει όμως για το βάρος της ευθύνης ενός κυβερνήτη, που στα 35, 40 χρόνια του μπορεί με μια τορπίλη να κρίνει την τύχη ενός έθνους. «Όταν φεύγεις, έχεις κάποιες βασικές διαταγές και καμία επικοινωνία για ώρες ή μέρες με τη βάση σου, τον διοικητή σου». Με αυτές τις διαταγές «πρέπει ως κυβερνήτης να πορευθείς, σε μια ηλικία σχετικά μικρή για τέτοια ευθύνη, έχοντας 40 παλικάρια στο σκάφος. Εχεις 14 τορπίλες που η κάθε μια μπορεί να βυθίσει μια φρεγάτα. Κουβαλάς μια απίστευτη δύναμη πυρός, διαχειρίζεσαι ένα στρατηγικό όπλο και πρέπει την κρίσιμη στιγμή, επειδή οι αποφάσεις σου μπορεί να παρασύρουν τις τύχες ενός ολόκληρου έθνους, της πατρίδας σου, πρέπει να είσαι αποφασιστικός, συνετός και ψύχραιμος. Ένα υποβρύχιο μπορεί να είναι σε κατάδυση γύρω στον ένα μήνα, χωρίς να αναδυθεί.

Ο κυβερνήτης μπορεί να αυτενεργήσει, σε ακραίες καταστάσεις, όπως εάν βρίσκεται υπό πίεση από εχθρικά πλοία ή αεροπλάνα ή ακόμα εάν θα χρειαστεί να χτυπήσει. Πρέπει να σκεφθείς εσύ μόνος σου τι θα κάνεις και να αποφασίσεις γιατί δεν θα έχεις την επικοινωνία με τη διοίκηση για εντολές και βοήθεια». Σχεδόν 18 χρόνια στον βυθό, ο αρχιπλοίαρχος ευτύχησε να αποκτήσει την περίοδο εκείνη το μονάκριβο παιδί του. «Κρατάω ότι έζησα μια συναρπαστική περίοδο με ένταση, ενδιαφέρον, κινδύνους και όλα αυτά μέσα σε ατμόσφαιρα αδελφοσύνης με το πλήρωμα», τονίζει.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 02/12/2017 - ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΖΙΜΑΣ)

Περισσότερα »

Στο κατάστρωμα του «Ωκεανού», 35 χρόνια μετά

Παλιό και νέο πλήρωμα μαζί στην καθέλκυση του εκσυγχρονισμένου υποβρυχίου Δευτέρα πρωί, στον Σκαραμαγκά. Η πρόσκληση λέει «Καθέλκυση υποβρυχίου ώρα 11.00», και ο «Ωκεανός» είναι ήδη στη θάλασσα. Δεν χρειάζεται να ξέρεις πρόσωπα και πράγματα για να παρακολουθήσεις την τελετή. Αρκεί να... στέκεσαι κοντά στους εργαζομένους στα ναυπηγεία, και να ακούς τι λένε. «Λες να αργήσει;» ακούω πίσω μου μια γυναικεία φωνή. «Ποτέ δεν αργεί όταν έχει φωτογράφους!» απαντά ένας κύριος. Και πράγματι. «Άφιξη υπουργού Εθνικής Άμυνας! Άνδρες! Εεεε!» ακούγεται η φωνή από τα μεγάφωνα, και οι ναύτες απέναντι χτυπάνε τα πόδια κάτω. Ο Δ. Αβραμόπουλος περνάει μπροστά τους με βήμα γοργό. Η καθέλκυση του «Ωκεανού», του υποβρυχίου του Πολεμικού Ναυτικού σήμερα, είναι το κύκνειο άσμα της υπουργικής του θητείας. Και αυτό μάλλον εξηγεί την απίθανη ποικιλία στολών τριγύρω. Μπορεί ο «Ωκεανός» που εγκαινιάζεται σήμερα να έπεσε πρώτη φορά στο νερό το 1978, και απλώς να εκσυγχρονίστηκε για τη σημερινή τελετή, αλλά οι παπάδες με τα ράσα, οι εργάτες με τις κάσκες, οι λιμενικοί με τα μπλε, οι στρατηγοί με τις μεγάλες τους στολές, οι πολιτικοί με τα κοστούμια και η δεξίωση με τα λευκά τραπεζομάντιλα είναι εκεί. Ευτυχώς, στο βάθος εμφανίζεται και η λιμουζίνα του Κ. Παπούλια – και η τελετή αρχίζει. Απ’ το «παρά την λίμνην Γεννησαρέτ», ο μητροπολίτης Νίκαιας, που έχει αναλάβει την ψαλμωδία, περνάει στο «υπέρ του διαφυλάττεσθαι το υποβρύχιον Ωκεανός, του Κυρίου δεηθώμεν». Και μετά, ξεκινά με τον βασιλικό του και ανεβαίνει στη γέφυρα του υποβρυχίου. Ακολουθεί ο Δ. Αβραμόπουλος, που ξεκινά με τον Κ. Παπούλια για να εγκαινιάσουν τον «Ωκεανό» – μαζί τους ένα τσούρμο φωτογράφοι. Παρά τις φωνές του πληρώματος, που είναι ήδη πάνω στο υποβρύχιο, «μην ανεβαίνετε κι άλλοι!», εκείνοι τρέχουν και πηδούν απ’ τη γέφυρα στο σκάφος. Πίσω τους, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο υπουργός Άμυνας και, στα κλεφτά, ο Γ. Τραγάκης και η Φώφη Γεννηματά σκαρφαλώνουν στο πλοίο και χαμογελούν στους φωτογράφους. Ήδη πάνω στο κατάστρωμα είναι 30 άνθρωποι, κι έτσι μπρος στο ενδεχόμενο να αρχίσουν να πέφτουν πολιτικοί στη θάλασσα, ο Δ. Αβραμόπουλος οπισθοχωρεί πριν τελειώσουν τα φλας και πάει προς τις κάμερες, όπου θα κάνει δηλώσεις ο Κ. Παπούλιας. Όπως τον ακολουθώ, ακούω μία οικεία φωνή δίπλα μου. «Τι σκορ προβλέπεις στην Καρδίτσα;». Γυρίζω και βλέπω τον Πάνο Παναγιωτόπουλο να έχει στριμώξει τον Κ. Τσιάρα, που εκτός από υφυπουργός Εξωτερικών είναι και βουλευτής Καρδίτσας. «Παλεύουμε για τις έδρες», του λέει εκείνος πονεμένα. Αλλά, βέβαια, υπάρχουν και πιο αποτελεσματικοί τρόποι πάλης. «Ελάτε πάνω!» Με το που τελειώνει ο Κ. Παπούλιας τις δηλώσεις, ο Δ. Αβραμόπουλος κάνει μεταβολή, και φεύγει πάλι για το υποβρύχιο. «Πού πάτε;» του φωνάζει με πανικό ένας φωτογράφος και τρέχει πίσω του. Ο υπουργός πιάνει τα σχοινιά και, μόνος του πάνω στο σκάφος πλέον, ποζάρει με το πλήρωμα σαν θαλασσόλυκος. Και με το που κλείνουν τα φλας, αποκαλύπτει τη μεγάλη του έκπληξη. «Ελάτε πάνω», φωνάζει στους 15 ηλικιωμένους άνδρες που στέκονται στο λιμάνι εδώ και ώρα. «Είναι το παλιό πλήρωμα», λέει ο υπουργός. Ο πρώτος στη σειρά, ένας 70άρης με λευκά μαλλιά, έχει ήδη φτάσει στη γέφυρα. Χαϊδεύει τον πυργίσκο. «35 χρόνια πάνε, ρε παιδιά», κάνει και σκουπίζει τα μάτια του. Ο τελευταίος στη σειρά λέει πως εκείνοι ήταν που παρέλαβαν στο Κίελο τον «Ωκεανό». «Ήταν 15 Νοεμβρίου του 1979. Πήγαμε και το πήραμε. Χωρίς τραγούδια και δόξες σαν τις σημερινές». «Προσέξτε μην πέσει κανένας στη θάλασσα!» λέει ο Δ. Αβραμόπουλος βλέποντας το παλιό και το νέο πλήρωμα μαζί στο στενό κατάστρωμα. «Εσείς να προσέχετε», του απαντά ένας εξηντάρης. «Εμείς από δω δεν πέφτουμε και να μας σπρώχνετε!» Σαν παιδιά, οι παλιοί ναύτες πάνε πάνω-κάτω στο κύτος του υποβρυχίου κι αστειεύονται με το νέο πλήρωμα. «Τι είσαι εσύ;» ρωτάει ένας τον τωρινό κελευστή. Και πριν του απαντήσει... «Εγώ μπήκα κελευστής και έφυγα σημαιοφόρος από τούτο εδώ. Δεκαοκτώ χρόνια, ξέρεις τι θα πει;». Ο κ. Κώστας βρίσκει ευκαιρία να θυμηθεί τότε που έφυγαν για ταξίδι, Μεγάλη Τετάρτη το 1987, και έβαφαν τα αυγά με ιώδιο στο πλοίο. Ο κ. Γιάννης λέει πως «άμα κλείσει το καπάκι, όλα τα άλλα τα ξεχνάς». Και ο κ. Βαγγέλης αγκαλιάζει τους άλλους του πληρώματος σα να ’ναι οικογένειά του. Γι’ αυτούς τους άνδρες, δεν υπάρχει σήμερα ούτε δεξίωση ούτε παράτες. Μόνο 20 χρόνια απ’ τα νιάτα τους υπάρχουν, που τα πέρασαν όλοι μαζί μέσα σε αυτό το σιδερένιο κουτί. «Τώρα τον “Ωκεανό” δεν μπορώ να τον πάω», ακούω τον κ. Βαγγέλη να λέει. «Ε, μεγαλώσατε κιόλας...», κάνω το λάθος και του απαντώ. «Τι λες, κορίτσι μου;». Ο κ. Βαγγέλης με κοιτάζει στραβά. «Του αλλάξανε τα συστήματα του “Ωκεανού”, γι’ αυτό δεν μπορώ. Δώσε μου τον “Ποσειδώνα”, που είναι όπως τότε, και φεύγω αποστολή τώρα»! (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 26/10/2014 – ΜΑΡΙΛΗ ΜΑΡΓΩΜΕΝΟΥ)

Περισσότερα »