Τουρκική πολιτική και ελληνικό ΥΠΕΞ: Δύο παράλληλοι κόσμοι

• Υπάρχει μια σαφής διαφοροποίηση της τουρκικής απειλής, η οποία εκφράζεται πλέον με συντονισμένες ενέργειες οικονομικής, πολιτιστικής και θρησκευτικής διεισδύσεως • Οι Τούρκοι αντικαθιστούν βαθμιαία την απειλή της ανοιχτής αντιπαραθέσεως με τη στρατηγική της «ήπιας ισχύος», έχοντας προς το παρόν καλύτερα αποτελέσματα Αύριο στις 10 Οκτωβρίου, αναμένεται να έρθει στην Αθήνα ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Αχμέτ Νταβούτογλου, ο οποίος θα έχει συνομιλίες με τον ημέτερο υπουργό Εξωτερικών, κ. Δημήτρη Αβραμόπουλο, για την... προετοιμασία και ειδικότερα τον καθορισμό της ατζέντας των θεμάτων που θα αποτελέσουν το αντικείμενο της επόμενης συγκλήσεως του 2ου Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας, μια ακόμη κληρονομιά που άφησε πίσω του ο μονίμως πλέον απών από την Ελλάδα Γιώργος Παπανδρέου. Το θέμα που τίθεται εκ των πραγμάτων είναι τι πρέπει να αναμένεται από τον καθορισμό των προς συζήτηση θεμάτων στην τοποθετούμενη για τον Ιανουάριο σύγκληση του 2ου Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας, τα αποτελέσματα που θα προκύψουν από τις εργασίες του, η σκοπιμότητα του επιλεγέντος χρόνου προς τούτο, οι προσδοκίες με τις οποίες προσέρχεται στις διαπραγματεύσεις η ελληνική πλευρά και, κυρίως, η αντίληψή της για τις πραγματικές επιδιώξεις των Τούρκων. Αρχίζοντας από την επιλογή του χρόνου και με οδηγό την ιστορική εμπειρία που δείχνει ότι η Τουρκία εκμεταλλεύεται προς όφελος της κάθε περίπτωση που η Ελλάδα βρίσκεται σε δυσχερή κατάσταση, θα λέγαμε ότι ο χρόνος είναι τελείως ακατάλληλος. Τα παραδείγματα άπειρα, από τις συζητήσεις του Δεκεμβρίου του 1967 στη Θράκη, αμέσως μετά το αποτυχόν πραξικόπημα του βασιλέως Κωνσταντίνου, το οποίο οδήγησε στην απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο, την εισβολή στην Κύπρο το 1974, λόγω της άφρονος ενέργειας του τότε καθεστώτος εναντίον του Μακαρίου και της επακολουθήσασας κατάρρευσης του, με αποτέλεσμα ένα πραγματικό κενό εξουσίας, την κρίση των Ιμίων ελάχιστο χρόνο μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον άπειρο Κ. Σημίτη, την κρίση των S-300 κ.ά., για να μην πάμε πιο πίσω, όπως κατά τη διάρκεια της κατοχής της χώρας από τους Γερμανούς, που έδωσε την ευκαιρία στους Τούρκους να καταληστεύσουν την ομογένεια της Κωνσταντινουπόλεως. Λανθασμένες επιλογές Υπό το πρίσμα αυτό, η επιλογή του παρόντος χρόνου για διαπραγματεύσεις -και δη σε τόσο υψηλό επίπεδο- είναι τελείως λανθασμένη και τούτο διότι σε κάθε αντιπαράθεση μεταξύ κρατών, ένοπλη ή μη, σημασία δεν έχει μόνο η επιλογή του πεδίου στο οποίο θα διεξαχθεί η αντιπαράθεση αυτή, αλλά και ο παράγοντας του χρόνου. Και η περίοδος αυτή, με την Τουρκία στην ακμή της και την Ελλάδα καθημαγμένη και πνιγμένη σε μια μάλλον μάταιη προσπάθεια να αντιμετωπίσει μια άνευ προηγουμένου κρίση, η οποία υποβάθμισε κάθε στοιχείο της εθνικής της ισχύος (Ένοπλες Δυνάμεις, Σώματα Ασφαλείας, ΕΥΠ κ.λπ.) και προσπαθεί να αρπαχθεί απ' όπου μπορεί, είναι τουλάχιστον ακατάλληλη. Αυτό που είναι ακόμη πιο σημαντικό είναι η αντίληψη που έχει η παρούσα ηγεσία του ΥΠΕΞ για την τουρκική πολιτική, η οποία εμφανίζεται γεμάτη χαμόγελα και ελκυστικές προτάσεις για οικονομική συνεργασία και επενδύσεις, ποντάροντας προφανώς στην απελπισία της ελληνικής πλευράς για την αποδοχή τους. Η άποψη του συντάκτη του παρόντος, την οποία παρουσίασε διεξοδικά στο τελευταίο του βιβλίο (Η Μυστική Δράση των Τούρκων στην Ελλάδα και η Σύγχρονη ΜΙΤ, Δεκέμβριος 2011), είναι ότι η τουρκική απειλή εναντίον της Ελλάδας έχει διαφοροποιηθεί τα τελευταία λίγα χρόνια. Συγκεκριμένως, με την ανατροπή του συσχετισμού στρατιωτικής ισχύος να έχει γίνει κατανοητή και από τις δύο πλευρές, την οξεία οικονομική κρίση της Ελλάδας και την παράλληλη συνεχή οικονομική άνοδο της Τουρκίας, η τουρκική πολιτική έναντι της Ελλάδας άλλαξε, με τον κίνδυνο της επαπειλούμενης ανοιχτής αντιπαραθέσεως να υποκαθίσταται βαθμιαίως από τη στρατηγική της «ήπιας ισχύος», χωρίς, πάντως, να εγκαταλείπεται τελείως, αν όχι η απειλή χρήσεως βίας, τουλάχιστον η προκλητική επίδειξη της στρατιωτικής ισχύος της Τουρκίας. Η άποψη του γράφοντος είναι ότι υπάρχει μια σαφής διαφοροποίηση της τουρκικής απειλής, η οποία εκφράζεται πλέον με συντονισμένες ενέργειες οικονομικής, πολιτιστικής και θρησκευτικής διεισδύσεως -όλα συστατικά της στρατηγικής της «ήπιας ισχύος»-, με τούτο να τεκμηριώνεται επαρκώς από άπειρες αναφορές των υπηρεσιών πληροφοριών και ασφαλείας της χώρας για εξαγορές επιχειρήσεων, εισβολή τουρκικών πολιτιστικών (υπο)προϊόντων (τουρκικές τηλεοπτικές σειρές κ.λπ.), ανεξέλεγκτη δράση τουρκικών θρησκευτικών οργανώσεων και εξισλαμισμό Ελλήνων, ανακαινίσεις οθωμανικών τζαμιών και μνημείων με σκοπό την ανάδειξη της οθωμανικής κληρονομιάς στην Ελλάδα και όχι μόνο. «Όλα βαίνουν καλώς...» Το περίεργο εν προκειμένω είναι ότι, ενώ συμβαίνουν όλ' αυτά, στο ΥΠΕΞ εξακολουθεί να υπάρχει μια αντίληψη -κληρονομιά κι αυτή του Γ. Παπανδρέου-, ότι όλα βαίνουν καλώς και η συνεργασία με την Τουρκία είναι επωφελής. Για παράδειγμα, προ ολίγων ημερών, ενημερώνοντας την επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής για τη δράση τουρκικών παρακρατικών οργανώσεων στη Θράκη και τις αντιδράσεις από την επίσκεψη του Β' αντιπροέδρου της τουρκικής κυβερνήσεως, Μποστάγ, και Τούρκων βουλευτών στη Θράκη, ο κ. Αβραμόπουλος ανέφερε τα εξής χαρακτηριστικά της αντιλήψεώς του για το θέμα: «Γιατί κάθε φορά που εμφανίζεται ένας επισκέπτης κάποιοι φοβούνται; Έλληνες πολιτικοί κατ' επανάληψη πηγαίνουν στην Τουρκία, επισκέπτονται το Πατριαρχείο. Δεν πρέπει να τα βλέπουμε όλ' αυτά με φοβικό μάτι. Το τι λένε και τι κάνουν φυσικά έχει σημασία, αλλά αυτό που ενδιαφέρει είναι η δραστηριότητα παρακρατικών οργανώσεων στην ευρύτερη περιοχή της Θράκης. Όμως έχουν γνώση οι φύλακες». Η απάντηση στον κ. Αβραμόπουλο θα μπορούσε, βέβαια, να είναι ότι η σύγκριση της επισκέψεως Ελλήνων πολιτικών στην Πόλη και στο Πατριαρχείο, μιας πλήρως ραγιαδοποιημένης και αποδεκατισμένης ελληνικής μειονότητας 2.000-2.500 υπερήλικων ατόμων, και της μόνιμα ευπρεπούς συμπεριφοράς των δικών μας πολιτικών («για να μην δώσουμε αφορμή στους Τούρκους και θυμώσουν») δεν έχει καμία σχέση με τις εδώ θριαμβευτικές πορείες Τούρκων επισήμων, συχνά υπό τον ήχο τουρκικών εμβατηρίων, με σημαίες της βραχύβιας Δημοκρατίας της Θράκης, με παρεμβάσεις στις εκλογές, με τον όγκο των πολιτιστικών εκδηλώσεων, την με προκλητική δράση του προξενείου Κομοτηνής, την καταπίεση και την τρομοκρατία που ασκούν σε Πομάκους και Ρομά, τη συστηματική αμφισβήτηση της ελληνικής νομοθεσίας για τη μειονοτική εκπαίδευση, την ανέγερση τζαμιών και τόσα άλλα, που ακόμη και ως τίτλοι θα γέμιζαν ολόκληρη σελίδα. Χωρίς αντίδραση Το εξοργιστικό εν προκειμένω ήταν η παραπάνω αποστροφή του κ. Αβραμόπουλου, ότι «έχουν γνώση οι φύλακες», η οποία, αν την πάρουμε στα σοβαρά, οδηγεί στο εύλογο ερώτημα: Αν έχουν γνώση οι φύλακες για όλα αυτά -και σίγουρα έχουν, όπως προκύπτει από δεκάδες αναφορές των υπηρεσιών πληροφοριών και ασφαλείας της χώρας-, τι κάνει επιτέλους το ΥΠΕΞ; Οι Ρωμαίοι έλεγαν ότι για να δράσει κανείς πρέπει πρώτα να ξέρει, μετά να θέλει και τέλος να μπορεί. Το ΥΠΕΞ ξέρει, αλλά δεν προβαίνει σε καμία δράση για αποκατάσταση της νομιμότητας. Αυτό οφείλεται σε τι; Στο ότι δεν μπορεί ή στο ότι δεν θέλει; Και αν ναι, γιατί; Και ακόμη, αν αφήσουμε έξω την κατάσταση στη Θράκη, που έφτασε πια στο απροχώρητο και, φευ, τη συνηθίσαμε (!), τι στην ευχή κάνει το ΥΠΕΞ με την κατάσταση στη Ρόδο και στην Κω, όπου δημιουργούνται κατ' αυτάς οι βάσεις για τη «θρακοποίηση» των δύο αυτών ελληνικών νήσων, με μετάβαση και εκεί του Νταβούτογλου και προσωπική, μάλιστα, εμπλοκή του ίδιου του πρέσβη της Τουρκίας Κ. Ουράς; Για τον οποίο, όπως αναφέραμε σε προηγούμενο τεύχος των «Επικαίρων», ο κ. Αβραμόπουλος έχει διαβεβαιώσει πρόσφατα ότι αντιμετωπίζει θετικά το θέμα της ανακαινίσεως των μισών περίπου από τα 20 και πλέον τζαμιά της λίστας που του υπέβαλε ο Τούρκος διπλωμάτης; Η ένσταση που προβάλλεται εδώ για την επικείμενη επίσκεψη του Νταβούτογλου και τους σκοπούς της επί της ουσίας έχει να κάνει και με κάτι άλλο: Με ποια Τουρκία θα διαπραγματευθεί η Ελλάδα; Με την Τουρκία του Νταβούτογλου, ο οποίος μόλις τον περασμένο Μάιο δήλωσε «όχι απλώς φίλος της "Μακεδονίας", αλλά "Μακεδόνας"», ή με την Τουρκία, που τορπίλισε τη συμφωνία με την Αλβανία για την ΑΟΖ και τα προβλήματα που δημιούργησε στις διαπραγματεύσεις για το ίδιο θέμα με την Αίγυπτο; Με την Τουρκία του Ερντογάν, ο οποίος προ ημερών αποκάλεσε -με το γνωστό ύφος μεγαλοπρεπείας που θυμίζει το γνωστό «Σουλεϊμάν» του ΑΝΤ1 - τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης «τουρκική μειονότητα»; Ή του φίλου του κ. Αβραμόπουλου Εγκεμέν Μπαγίς (τον δέχτηκε, μάλιστα, και ως ΥΕΘΑ στο γραφείο του), ο οποίος λίγο μετά μας έκανε μαθήματα Δημοκρατίας για το φράκτη στον Έβρο, αναφέροντας με το γνωστό αγοραίο του ύφος, αντί να κοιτάτε το όνομα της «Μακεδονίας» και τους λαθρομετανάστες, δεν κοιτάτε καλύτερα τα (οικονομικά) χάλια σας; Για την Τουρκία που επιθυμεί αύξηση της οικονομικής συνεργασίας και επιδιώκει μετά μανίας, εκτός από εξαγορές ελληνικών επιχειρήσεων, να αποκτήσει ελληνική γη σε κάθε σημείο της επικράτειας, όταν η ίδια μόλις πρόσφατα απαγόρευσε στους Έλληνες την αγορά γης στην Τουρκία, ή το πρόσφατο ενδιαφέρον της να διεισδύσει στον τομέα της υγείας -φαντασθείτε τους Έλληνες των νησιών ή της Θράκης να τρέχουν απέναντι για τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζουν-, όταν η ίδια μποϊκοτάρισε συστηματικά αντίστοιχη προσπάθεια του Α. Βγενόπουλου στην Τουρκία, μέχρι που τον ανάγκασε να αποχωρήσει; Ατελείωτη, όμως, η λίστα... Οι «καλές προθέσεις» Η άποψή μας είναι ότι η ελληνική πολιτική ηγεσία και ιδιαίτερα το ΥΠΕΞ δεν έχει αντιληφθεί κάτι που είναι προφανές: την ολοφάνερη αναντιστοιχία μεταξύ των χαμόγελων και την προσποιητή προθυμία της τουρκικής πλευράς για συνεργασία επ' αμοιβαία ωφελεία και τους πραγματικούς της σκοπούς. Αν σε τούτο προσθέσει κανείς και τα αναρίθμητα περιστατικά κατασκοπείας που έχει καταγράψει στο προαναφερθέν βιβλίο του ο συντάκτης του παρόντος, η ασυμβατότητα μεταξύ των διακηρυσσόμενων καλών προθέσεων της Τουρκίας και των υπονομευτικών δραστηριοτήτων της είναι τόσο προφανής, που απορεί κανείς πώς αυτό δεν έχει γίνει ακόμη αντιληπτό από το σημερινό ΥΠΕΞ, κ. Αβραμόπουλο. Η άποψή μας είναι ότι η πορεία που ακολουθεί η χώρα στις επαφές της με την Τουρκία είναι σαφέστατα λανθασμένη και ότι τούτο οφείλεται, μεταξύ των άλλων, στο γεγονός ότι ο πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, όσο κι αν αυτό ακούγεται παράδοξο, δεν έχει την πληροφόρηση της ΕΥΠ, της Διακλαδικής Διευθύνσεως Πληροφοριών των Ενόπλων Δυνάμεων και της Υπηρεσίας Κρατικής Ασφαλείας. Γιατί, όπως πληροφορούμεθα, όλες οι αποστελλόμενες στο γραφείο του πληροφορίες καταλήγουν στο διευθυντή του γραφείου του, που, πνιγμένος στις εκατοντάδες εγγράφων που φτάνουν στο γραφείο του κάθε μέρα, είναι φυσικό να μην έχει το χρόνο αν όχι να τις διαβάσει, τουλάχιστον να τις κατανοήσει. Αν στην παρούσα φάση θέλαμε να δούμε την κατάσταση Ελλάδας - Τουρκίας με ιστορικούς όρους και με μέτρο το βαθμό διαβρώσεως της ελληνικής κοινωνίας και της πολιτικής της ηγεσίας, μετά την άνευ προηγουμένου οικονομική, πολιτιστική και θρησκευτική διείσδυση της Τουρκίας στη χώρα μας, θα λέγαμε ότι η κατάσταση αυτή ελάχιστα διαφέρει από την τελευταία φάση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η οποία κατέληξε στην κατάλυσή της. Όπως και τότε, όλα ώριμα ή και σάπια και ως εκ τούτου έτοιμα να πέσουν στα χέρια των σύγχρονων Οθωμανών... Γιατί, όταν μετά από όσα μόνο σε συντομία αναφέρθηκαν παραπάνω, ακούς και το περίφημο «έχουν γνώση οι φύλακες», μόνο μια τέτοια κατάληξη μπορεί να φαντασθεί κανείς ότι περιμένει τη χώρα. (ΕΠΙΚΑΙΡΑ 04/10 - 10/10/2012 – ΜΑΝΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ)

Περισσότερα »

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΝΘΙΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΟΥΛΕΪΜΑΝ: «…ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΤΙΣ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ» (ΒΙΝΤΕΟ)

Καλεσμένος των ακριβοπληρωμένων δημοσιογράφων Λυριτζή – Οικονόμου, στην πρωινή εκπομπή του ΣΚΑΪ «Πρώτη Γραμμή», ήταν στις 19-09-2012, ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος. Ερωτηθείς για την κριτική που ασκεί σχετικά με τα τουρκικά σήριαλ, μεταξύ άλλων τόνισε: «Όταν κάνω ζάμπινγκ και βλέπω τουρκικό σήριαλ να παίζει εκείνη την ώρα, αμέσως αλλάζω κανάλι». «Ο Σουλεϊμάν ο μεγαλοπρεπής με τις σφαγές κόντευε να αφανίσει όλη την Βαλκανική, και τώρα τα κανάλια το προβάλλουν ως σήριαλ;», αναρωτήθηκε ο κ. Άνθιμος. Ερωτηθείς αν είναι επικίνδυνα τα εν λόγω σήριαλ, τόνισε: «Πάμε να συνηθίσουμε τον ελληνικό λαό, μέσα σε μια αποδοχή πολιτισμού και δεδομένων. Δεν μπορούμε παθητικά να ανοίγουμε τις τηλεοράσεις και να βλέπουμε τούρκικα σήριαλ και τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή.» «Δεν γνωρίζετε τις προθέσεις των γειτόνων! Εδώ θέλουν να κάνουμε τζαμί στην Αθήνα, την ώρα που αν το Οικουμενικό Πατριαρχείο αλλάξει μια πέτρα σε καμία Εκκλησία θα πάει υπό κατηγορία», πρόσθεσε ο κ. Άνθιμος. Δείτε ένα απόσπασμα της εκπομπής:

Περισσότερα »