Σαν χάρτινος πύργος καταρρέουν οι πολυδιαφημιζόμενες ΕΔ του Ερντογάν στη Συρία

ΡΕΠΟΡΤΑΖ HELLAS JOURNAL Γ.Σ.

Είναι ίσως η πρώτη φορά που οι τουρκικές δυνάμεις δεν μάχονται πλέον με ομάδες ανταρτών στα σύνορα με τη Συρία, αλλά κατά ενός τακτικού στρατεύματος που έχει δομή, δύναμη πυρός, εκπαίδευση, διοικητική μέριμνα, συμμαχική αντιαεροπορική ομπρέλα και Πολεμική Αεροπορία, έστω κι αν αυτά ανήκουν στη Ρωσία.

Ίσως είναι μια από τις ελάχιστες φορές που η Άγκυρα έχει βρεθεί σ’ ένα τετ α τετ που δεν θα ήθελε, διότι υπάρχουν σημαντικές απώλειες για τον τουρκικό στρατό- κυρίως σε μέσα και λιγότερο σε ανθρώπινο δυναμικό. Από την άλλη πλευρά ο πολυδιαφημιζόμενος ως στρατός της υπεροπλίας της γείτονος καταρρέει μόλις λίγα χιλιόμετρα εκτός των συνόρων του.

Γόητρο και ηθικό της Τουρκίας βάλλονται πανταχόθεν, με τις δυνάμεις που βρίσκονται εκεί να ζητούν μάταια την κάλυψη που περιμένουν από τα μετόπισθεν αλλά κυρίως από αέρος.

• Ο Ταγίπ Ερντογάν δηλώνει ότι θα συνεχίσει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, ωστόσο αυτή την ώρα βρίσκεται αντιμέτωπος μ’ έναν στρατό που έχει δομή δυνάμεων, με πολύ παλαιότερα μέσα, αλλά ικανά ν’ αντιμετωπίσουν την τουρκική προέλαση και να φρενάρουν τα επεκτατικά σχέδια του Τούρκου προέδρου και της κυβέρνησής του.

Πίσω στην Άγκυρα η κριτική και η αντιπολίτευση δημιουργούν ασφυκτικές συνθήκες και στην Αθήνα δεν θεωρούν παράλογο μια κίνηση αντιπερισπασμού ώστε να «ανασάνει» ο Ταγίπ Ερντογάν.

Σύμφωνα τουλάχιστον με τα επίσημα στοιχεία από το τουρκικό υπουργείο Άμυνας, η Άγκυρα έχει απωλέσει Μη Επανδρωμένο Όχημα που κατέπεσε στο Χαλέπι (σ.σ. ας μην συμπεριλάβουμε όσα έχουν ρίξει οι δυνάμεις του Στρατηγού Χάφταρ στη Λιβύη), ένα άρμα μάχης Μ-60 SABRA, δυο θωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού και τρία τεθωρακισμένα οχήματα μάχης του πεζικού YPR 765.

Και μπορεί έως τώρα το Τουρκικό Επιτελείο θέλοντας να υποστηρίξει τις «προσταγές» του Ταγίπ Ερντογάν να έχει στείλει περισσότερους από 6.500 άνδρες και πάνω από 2.000 οχήματα γενικής χρήσης, ανάμεσά τους άρματα μάχης, τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού, οχήματα μάχης πεζικού και αυτοκινούμενα πυροβόλα των 155 χιλιοστών, όμως η ασπίδα της Συρίας μάχεται ώστε να εκτοπιστεί ο στρατός του «κατακτητή» από εδάφη που προσπαθεί να προσαρτήσει στην τουρκική επικράτεια.

• Εκτιμάται ότι η Τουρκία έχει μεταφέρει πέριξ της Ιντλίμπ δυο μηχανοκίνητες ταξιαρχίες, δυο ταξιαρχίες τεθωρακισμένων, μια ταξιαρχία πυροβολικού, τρεις ταξιαρχίες καταδρομών. Παρ’ όλα αυτά, οι δυνάμεις του Άσαντ έχουν πάρει τον έλεγχο του κεντρικού αυτοκινητοδρόμου κι ενός δεύτερου που τον είχαν απωλέσει από το 2012.

• Κι όλα όσα γράψαμε πιο πάνω, ίσως είναι μια από τις καλύτερες αποδείξεις πως οι πολυδιαφημιζόμενες για την υπεροπλία τους δυνάμεις της Τουρκίας, απέναντι σ’ έναν οργανωμένο στρατό, πρέπει να σκεφτούν πολύ καλά την επόμενη κίνησή τους και όχι μόνο στη Συρία.

Όπως «σκούρα» τα έχουν βρει οι Επιτελείς της Άγκυρας στη Συρία, άλλο τόσο σκούρα μπορεί να τα βρουν σε μια ενδεχόμενη, ίσως και απερίσκεπτη κίνηση στο Αιγαίο ή σε κάποιο άλλο σημείο γεωγραφικά, της θαλάσσιας παράνομης ζώνης Τουρκίας Λιβύης.

Για τον ουρανό του Αιγαίου δεν τίθεται καν συζήτηση, με τα «μπλε φτερά» να έχουν αποδείξει του ποιος έχει το πάνω χέρι και την αεροπορική υπεροχή, σε οποιοδήποτε σημείο κι αν απαιτηθεί, ακόμη κι αν η Τουρκία έχει μαζί με τα μαχητικά το ιπτάμενο τάνκερ.

Η άφαντη αεροπορία…

Το «κυνήγι μαγισσών» στις τάξεις της πολεμικής αεροπορίας της Τουρκίας, θα ταλανίζει για πολλά χρόνια το συγκεκριμένο όπλο, το οποίο για να ανακτήσει τη δύναμη και εμπειρία που είχε σε τεχνικό και ιπτάμενο προσωπικό, απαιτείται τουλάχιστον άλλη μια πενταετία.

• Οι μάχες γύρω από την Ιντλίμπ επιβεβαιώνουν το μέγα πρόβλημα που το βλέπουν άλλωστε και οι Έλληνες επιτελείς καθημερινά στο Αιγαίο.

Μπορεί η Άγκυρα να μην σταματά να παραβιάζει το FIR Αθηνών και τον Εθνικό Εναέριο Χώρο, όμως ο αριθμός των αεροσκαφών που χρησιμοποιεί, μαρτυρά το μέγεθος των δυνάμεων της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας.

Σίγουρα δεν είναι μεγάλος ο αριθμός των αεροσκαφών (σ.σ. συνήθως δεν ξεπερνούν τα 15 F-16, με το μέσο όρο να είναι κάτω των 10 καθημερινά), ακόμη και σε μια μέρα με έντονη παραβατική δραστηριότητα. Παράλληλα τα ελληνικά μαχητικά εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα, μόλις υπάρξουν οι ενδείξεις ότι η γείτονα στέλνει πάνω από μια τετράδα αεροσκαφών στο FIR Αθηνών, παρουσιάζονται με διπλάσιο αριθμό.

Όμως η άλλη όψη του νομίσματος, στην Ιντλίμπ είναι διαφορετική, με τις δυνάμεις του Στρατού της Τουρκίας να είναι στο 100% ακάλυπτες από την αεροπορική κάλυψη.

Ως πρόβατα επί σφαγή

Μάλιστα ο Ναύαρχος εν αποστρατεία της Τουρκίας Τ. Erturk σχολίαζε ότι στρατιώτες και στελέχη του τουρκικού στρατού, οδεύουν απευθείας προς τον θάνατο από την ώρα που στη Συρία δεν υφίσταται τουρκική αεροπορική υπεροχή.

Και πως να συμβεί κάτι τέτοιο από την ώρα που εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα η αντιαεροπορική ρωσική «ομπρέλα» των S-300 καθιστά απαγορευτική οποιαδήποτε προσέγγιση τουρκικού μαχητικού ενώ παράλληλα την ίδια ώρα τα ρωσικά αεροσκάφη σφυροκοπούν δίχως έλεος τουρκικές στρατιωτικές φάλαγγες, καταρρακώνοντας το ηθικό των τουρκικών δυνάμεων που έχουν σταλεί ως πρόβατα επί σφαγή.

Αυτά τα δεδομένα ως στιγμής, ενέχουν την περίπτωση μιας ολικής επαναφοράς στο δυτικό άρμα του Τούρκου προέδρου και τότε ένας νέος κύκλος ανοίγει για τις σχέσεις Άγκυρας- Ουάσιγκτον ο οποίος δεν είναι βέβαιο πως συμφέρει τόσο πολύ την Αθήνα…

ΠΗΓΗ: hellasjournal.com

Περισσότερα »

Τι κρύβουν οι έκτακτες μεταθέσεις 2 ανωτάτων Τούρκων Αξιωματικών;

Γράφει: Ο Παναγιώτης Νάστος, Σχης (εα)-Αναλυτής-Συγγραφέας

Τις τελευταίες ημέρες και εν αναμονή της τουρκικής εισβολής, της 3ης, στη Συρία, πραγματοποιήθηκαν εκτάκτως μεταθέσεις δυο τούρκων ανωτάτων αξιωματικών.

Οι εν λόγω αξιωματικοί είναι ο Στρατηγός Ισμαήλ Μειν Τεμελ, ο οποίος στις 2 προηγούμενες τουρκικές επιχειρήσεις «κλάδος ελαίας» και στο «Αφρίν» ήταν ο έχων το γενικό πρόσταγμα ως Διοικητής της 2ης Τουρκικής Στρατιάς με έδρα τη Μαλάτυα και ο Ταξίαρχος Μουσταφά Μπαιρουτ, Διοικητής Ταξιαρχίας Ειδικών Δυνάμεων η οποία αποτέλεσε και την αιχμή του δόρατος στις 2 προαναφερθείσες επιχειρήσεις των τούρκων στη Συρία.

Σημειωτέον ότι εν λόγω έμπειροι τούρκοι αξιωματικοί μετατέθηκαν σε θέσεις «ψυγείο», και συγκεκριμένα στη Διεύθυνση επιθεώρησης του τουρκικού στρατού. Λεμέ δε για θέσεις «ψυγείο» αφού διιστορικά κανείς επιθεωρητής Στρατού στην Τουρκία δεν έφτασε Αρχηγός των ΤΕΔ. Εδώ τίθεται αυτόματα το εύλογο ερώτημα: Γιατί μετατέθηκαν τώρα οι εν λόγω ανώτατοι τούρκοι αξιωματικοί και μάλιστα τη στιγμή που πρόκειται να πραγματοποιηθεί η 3η τουρκική εισβολή στη Συρία;

Οι θέσεις που κατείχαν ήταν κομβικές, ενώ οι θέσεις που μετατίθενται είναι μη μάχιμες. Το πιθανότερο είναι ότι εξέφρασαν διαφωνίες αναφορικά με την εκτέλεση της νέας τουρκικής επιχείρησης. Προς επίρρωση των παραπάνω είχαμε το «σόου» Ερντογάν, Ακάρ όπου ο πρώτος μέσω του κινητού τηλεφώνου του δεύτερου, παρουσία δημοσιογράφων, έδωσε εντολές, εμψυχώνοντας παράλληλα τους Αρχηγούς ΓΕΣ, ΓΕΝ, ΓΕΑ της Τουρκίας θέλοντας να δώσουν την εικόνα του ηγέτη Ερντογάν στον οποίο υπακούουν και έχουν εμπιστοσύνη οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις.

Πρέπει να αντιληφθούμε ότι ο Ερντογάν, φοβάται τους ίδιους του τους Στρατηγούς. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως ο Ερντογάν έκανε ΥΠΑΜ τον τέως τούρκο ΑΓΕΕΘΑ Στρατηγό Χουουσι Ακαρ, σε μια προσπάθεια να έχει δίπλα του έναν άνθρωπο ο οποίος ξέρει το «σύστημα» αφού προέρχεται από αυτό. Επίσης δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι συνεχίζονται οι συλλήψεις τούρκων αξιωματικών, με την κατηγορία ότι μετείχαν στο πραξικόπημα του 2016. Οι ποιο πρόσφατες με θύματα στελέχη της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας, έγιναν πριν 2 ημέρες.

Όμως ο Ερντογάν αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί ακόμη να εμπιστευθεί τις Ένοπλες Δυνάμεις του. Ο λόγος είναι ότι οι ΤΕΔ, δεν έχουν συνοχή και ενότητα. Είναι χωρισμένοι κατά τον Ερντογάν σε γκιουλενιστές και σε ισλαμιστές.

Εκείνο όμως που αντιλαμβάνεται είναι ότι παρά την ρητορική του και τα καλοστημένα επικοινωνιακά του «σόου» δεν πείθει ότι δυο χρόνια μετά το πραξικόπημα σε βάρος του, ότι υπάρχει συνοχή και ενότητα στο τουρκικό στράτευμα. Οι κεμαλικές ρίζες, με τις οποίες έχουν γαλουχηθεί στις παραγωγικές σχολές και στα μετέπειτα σχολεία οι τούρκοι συμμαθητές αξιωματικοί, φυλακισμένοι ως γκιουλενιστές και μη, είναι πολύ δύσκολο να εκριζωθούν. Αυτό το ξέρει πολύ καλά ο Ερντογάν.

Άλλο είναι να κάνεις επιχειρήσεις κατά των όντως αξιόμαχων κούρδων στη Βόρειο Συρία και Ιράκ, οι οποίοι όμως δεν έχουν πολεμική αεροπορία, τεθωρακισμένες και μηχανοκίνητες Ταξιαρχίες, ειδικές δυνάμεις και πυροβολικό και άλλο να διεξάγεις επιχειρήσεις κατά της Ελλάδας η οποία διαθέτει τα παραπάνω. Άλλωστε ο τουρκικός στρατός στις δυο προηγούμενες επιχειρήσεις στη Συρία, αλλά και στην τρίτη που θα ακολουθήσει, δεν είναι μπροστά, αλλά υποστηρίζει τους φίλα προσκείμενους μαχητές της Συριακής αντιπολίτευσης και ακολουθεί πίσω από αυτούς.

Συνεπώς ναι μεν δεν θα πρέπει να εφησυχάζουμε, αφού ο Ερντογάν είναι υπερφίαλος και απρόβλεπτος, αλλά είναι παράλληλα και πολύ ανασφαλής, αφού γνωρίζει πως αν αποπειραθεί και αποτύχει σε μια επιχείρηση σε βάρος της Ελλάδος, θα έχει την τύχη του τέως τούρκου πρωθυπουργού Μεντερες. Κρέμασμα, από τους φαινομενικά τώρα, πιστούς και υπάκουους αξιωματικούς του.

Περισσότερα »

Η αποχώρηση των ΗΠΑ από την Συρία και οι συνέπειες για την Ελλάδα

Άρθρο Υπτγου ε.α. Νίκου Καρατουλιώτη

Η αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από την Συρία, που ανακοινώθηκε από τον Ντόλαντ Τράμπ, θα δώσει την ευκαιρία στο Ισλαμικό Κράτος να ανασυνταχθεί. Δήλωσε ο σιναπισμός Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (αραβο-κουρδικός, συνασπισμός υπό την διοίκηση των ΗΠΑ).

Η Μόσχα εκτιμά ότι απόφαση αποχώρησης των ΗΠΑ δημιουργεί καλές προοπτικές για την πολιτική διευθέτηση της κρίσης στην Συρία.

Την ίδια στιγμή οι Τούρκοι ετοιμάζονται να εισβάλουν στην περιοχή και να «θάψουν στα χαρακώματα» τους Κούρδους της περιοχής ανατολικά του Ευφράτη, σύμφωνα με δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Εθνικής Άμυνας Χουλουσί Ακάρ.

Με την αποχώρηση των ΗΠΑ από την περιοχή δεν υπάρχει εμπόδιο για το Ιράν να ανοίξει διάδρομο, με τον οποίο μέσω Ιράκ-Συρίας- Λίβανο, να φτάσει στην Μεσόγειο.

Το Ισραήλ διαβεβαίωσε ότι δεν θα επιτρέψει στην γειτονική Συρία να εξελιχτεί σε προγεφύρωμα της Τεχεράνης.

Η αποχώρηση των ΗΠΑ από την περιοχή και το ενδεχόμενο αμερικανοτουρκικής σύγκλησης ανησυχούν Ελλάδα και Κύπρο, με αποτέλεσμα τόσο Αλέξης Τσίπρας να δηλώσει «έχουμε μια ανησυχία ... Για τις εξελίξεις στη Συρία», αλλά ανάλογες ήταν και οι δηλώσεις της Λευκωσίας.

Στην Ελλάδα επικρατεί μέγας προβληματισμός καθόσον η κυβέρνηση υπολόγιζε πολύ στις ΗΠΑ για τον περιορισμό της Τουρκικής επιθετικότητας.

Η Real politick διαψεύδει την ύπαρξη ηθικής στις διεθνείς σχέσεις. Συμφέροντα και μόνο υπάρχουν.

Ο πολιτικός αμοραλισμός τόσο των ΗΠΑ αλλά και της Ρωσίας είναι εμφανέστατος στο ξεπούλημα του κουρδικού λαού.

Ο φόβος της εγκατάλειψης του ελληνισμού (Κύπρος και Ελλάδα), στις ορέξεις των Τούρκων τόσο από τις ΗΠΑ, αλλά και από την Ρωσία, είναι εμφανείς.

Ήδη η λαλίστατη Μόσχα σχετικά με την επιθετικότητα των τούρκων στο Αιγαίο και ειδικά τα Χριστούγεννα, αυτή την φορά σιώπησε.

Η Ελλάδα με τις ενέργειες της (ματαίωση της συμφωνίας TOMA BMP-3, απέλαση ρώσων διπλωματών, ματαίωση του South Stream, κλπ), έχει κατορθώσει να έρθει αντιμέτωπη με την Ρωσία, που ήταν διαχρονικά ένα καλός σύμμαχος των ελληνικών συμφερόντων στην Μεσόγειο – Αιγαίο.

Από την άλλη μεριά, λειτουργώντας ως «υπάκουος σύμμαχος» των ΗΠΑ, ακόμη και σε βάρος των συμφερόντων της, αποδείχθηκε ότι η Αμερική θεωρεί δεδομένη την Ελλάδα... με ότι αυτό σημαίνει.

Συμπερασματικά αλλά και εκ του τρόπου δράσεως της Τουρκίας διαχρονικά, εύκολα δύναται να εξαχθεί το συμπέρασμα: ότι μόλις η Τουρκία κλείσει το μέτωπο στην ευρύτερη περιοχή της Συρίας, θα στραφεί προς δυσμάς (Αιγαίο-Μεσόγειο), αναβαθμισμένη γεωπολιτικά και εμπειροπόλεμη στρατιωτικά.

Οι μετριότητες και ανθυπομετριότητες που απαρτίζουν το πολιτικό σκηνικό αδυνατούν να διαχειρισθούν προβλήματα τέτοιου γεωστρατηγικού μεγέθους και ενδεχομένως πολύ σύντομα να βρεθούμε προ αδιεξόδου, αλλά ακόμη και ενώπιον εθνικού ακρωτηριασμού.

Κοζάνη 27/12/18

Νίκος Καρατουλιώτης Υποστράτηγος Ε.Α

Περισσότερα »

Oι νέες γεωπολιτικές ισορροπίες που διαμορφώνονται μετά τους βομβαρδισμούς και η ευκαιρία της Ελλάδας

Του Αντιστρατήγου ε.α Λάμπρου Τζούμη

Οι αμερικανικοί στόχοι, το τούρκικο δίλημμα και η ελληνική στρατηγική

Το πρόσφατο χτύπημα των ΗΠΑ κατά της Συρίας, με τη συμμετοχή Βρετανίας και Γαλλίας ήταν συμβολικό, σχετικά περιορισμένο και πραγματοποιήθηκε συντονισμένα με «χειρουργικό» τρόπο, προκειμένου να αποκλειστεί περίπτωση εκτόξευσης αντιποίνων από ρωσικής πλευράς. Χτυπήθηκαν κτίρια ερευνητικών κέντρων και δεν υπήρξαν απώλειες σε έμψυχο δυναμικό.

Η επιχείρηση ήταν αναμενόμενη καθόσον σε διαφορετική περίπτωση θα ετίθετο εν αμφιβόλω η αξιοπιστία του Τραμπ, ο οποίος την είχε προαναγγείλει.

Με την κίνηση αυτή οι ΗΠΑ, κέρδισαν ως ένα βαθμό την αξιοπιστία και την εμπιστοσύνη των συμμάχων τους και ουσιαστικά στήριξαν τη στρατηγική του Ισραήλ που ξεκίνησε την κλιμάκωση της έντασης με τους βομβαρδισμούς σε στρατόπεδο της Συρίας πριν από μία εβδομάδα.

Στην περιοχή της Συρίας διαδραματίζεται ένα ευρύτερο γεωπολιτικό παιχνίδι με μεγάλο αριθμό δρώντων. Απώτερος στόχος των ΗΠΑ, του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας είναι να μετριασθεί η επιρροή του Ιράν στην περιοχή.

Ο σιϊτικός άξονας Ιράν - Χεζμπολάχ που στηρίζεται από τον Άσαντ και τη Ρωσία ενοχλεί το Ισραήλ και τις ΗΠΑ και με το τελευταίο χτύπημα στέλνουν μήνυμα σ΄ αυτή τη συμμαχία, ότι υπάρχουν και άλλα συμφέροντα και δυνάμεις οι οποίες εμπλέκονται στην περιοχή. Το Ιράν έχει απειλήσει ότι σε περίπτωση που το Ισραήλ εξαπολύσει επίθεση κατά των πυρηνικών εγκαταστάσεων της Τεχεράνης θα μπορούσε να πλήξει αμερικανικές βάσεις στη Μέση Ανατολή ως αντίποινα.

Η οργάνωση Χεζμπολάχ έχει πλήξει στο παρελθόν κατ΄ επανάληψη το Ισραήλ και έχει προειδοποιήσει ότι έχει τη δυνατότητα να χτυπήσει οπουδήποτε στη έδαφός του. Το Ισραήλ έχει δείξει ότι δεν επιθυμεί να εμπλακεί στον πόλεμο της Συρίας, αλλά έχει επίσης προειδοποιήσει ότι δεν θα επιτρέψει προηγμένα όπλα, όπως ιρανικούς πυραύλους εδάφους-αέρος μεγάλου βεληνεκούς, να περάσουν τα σύνορα προς τους ισλαμιστές της Χεζμπολάχ στον Λίβανο, οι οποίοι είναι σύμμαχοι του καθεστώτος Άσαντ.

Η ανακοίνωση και στήριξη του χτυπήματος από πλευρά της Τουρκίας η οποία μίλησε περί «αρμόζουσας απάντησης», προκαλεί προβληματισμό για την κατάληξη της στρατηγικής σχέσης που έχει αναπτυχθεί μεταξύ Τουρκίας-Ρωσίας, με την τελευταία να τάσσεται πρόσφατα υπέρ της άμεσης παράδοσης της περιοχής του Αφρίν από την Τουρκία, που πρόσφατα κατέλαβε στο καθεστώς Άσαντ. Η Τουρκία μετά το χτύπημα βρίσκεται μπροστά στο δίλλημα της επιλογής στρατοπέδου και θα αναγκασθεί να βάλει τέλος στη στρατηγική εξισορρόπησης που ακολουθεί μεταξύ ΗΠΑ-Ρωσίας.

Οι ΗΠΑ έχουν δυνατότητα να επαναφέρουν την Τουρκία στη σφαίρα επιρροής τους με χρηματοοικονομικά μέτρα ή με ενέργειες που ενδεχομένως θα διακυβεύεται το μέλλον του ίδιου του Ερντογάν. Η Τουρκία το επόμενο διάστημα προκειμένου να εδραιώσει τη θέση της θα προσπαθήσει να διαδραματίσει διαμεσολαβητικό ρόλο μεταξύ ΗΠΑ-Ρωσίας και να αναδείξει τη γεωστρατηγική σημασία της θέσης με σκοπό την απόκτηση των μέγιστων δυνατών ανταλλαγμάτων για την επανένταξή της στη δυτική σφαίρα επιρροής. Σε ότι αφορά τη χώρα μας το τελευταίο χτύπημα αναδεικνύει για μια ακόμα φορά την τεράστια γεωστρατηγική σημασία της περιοχής της Κρήτης, που έχει χαρακτηριστεί το μόνιμο αεροπλανοφόρο του ΝΑΤΟ στην Ν.Α. Μεσόγειο.

Η Ελληνική ναυτική βάση της Σούδας και η βάση της Πολεμικής Αεροπορίας στα Χανιά παραμένουν ζωτικής σημασίας συνιστώσες της αμυντικής δομής της Ελλάδας, αλλά και των ΗΠΑ. Ο κόλπος της Σούδας είναι ένα από τα λίγα σημεία που μπορεί να φιλοξενήσει ένα αεροπλανοφόρο μόνιμα μαζί με τα πλοία επιφανείας και τα αμφίβια πλοία που επιτρέπουν άμεσες επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και τον Περσικό Κόλπο.

Οι ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις των ΗΠΑ έχουν τη δυνατότητα πρόσβασης και δυνατότητα άμεσης επέμβασης σε μια εξαιρετικά ευαίσθητη και ασταθή γεωστρατηγική περιοχή, που είναι όμως ζωτικής σημασίας για τα συμφέροντα τους. Η χώρα μας λοιπόν απαιτείται να επενδύσει στο συγκριτικό γεωστρατηγικό της πλεονέκτημα, προβάλλοντας την εικόνα ενός περιφερειακού παράγοντα που είναι ικανός να διαδραματίσει σταθεροποιητικό ρόλο στην περιοχή.

Η περαιτέρω εμβάθυνση της συνεργασίας με τις ΗΠΑ θα μπορούσε να αποφέρει τεράστια οφέλη στην Ελλάδα, τα οποία δεν αφορούν μόνο στο οικονομικό μέρος, αλλά θα οδηγήσουν σε μεγιστοποίηση της ελληνικής γεωστρατηγικής σημασίας και την εξυπηρέτηση των ελληνικών συμφερόντων.

(worldenergynews.gr)

Περισσότερα »

Άρθρο Αντγου ε.α Λάμπρου Τζούμη: Τι θα επακολουθήσει της κατάληψης του Αφρίν;

Του Αντιστρατήγου ε.α Λάμπρου Τζούμη

Ο Ερντογάν και η τουρκική διπλωματία διαθέτουν την απαραίτητη εμπειρία και οξυδέρκεια και δεν θα επιτελέσουν ένα στρατηγικό λάθος, όπως είναι αυτό της αντιπαράθεσης με τις ΗΠΑ

«Το κέντρο της πόλης Αφρίν στη Συρία, είναι υπό τον απόλυτο έλεγχο του ελεύθερου συριακού στρατού με την υποστήριξη των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων», ανακοίνωσε το πρωί της 18ης Μαρτίου 2018, ο πρόεδρος της Τουρκίας Ερντογάν.

Πριν δυο μήνες περίπου, ο ίδιος είχε αναγγείλει την έναρξη της επιχείρησης «Κλάδος Ελαίας» εναντίον των Κούρδων ανταρτών στην περιοχή.

Η επίσημη ανακοίνωση για την αναγκαιότητα της εν λόγω επιχείρησης που ουσιαστικά συνιστά παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητας μιας γειτονικής χώρας χωρίς προφανή πρόκληση, έκανε λόγο για διασφάλιση της σταθερότητας και της ασφάλειας των συνόρων της Τουρκίας.

Είναι κατανοητό, ότι στρατηγικός στόχος της Άγκυρας αποτελεί η απαγόρευση στους Κούρδους μαχητές να ενώσουν τα καντόνια που ελέγχουν και να δημιουργηθεί αυτόνομο κουρδικό κράτος, γεγονός που συνιστά σοβαρή απειλή για την εθνική  ασφάλεια της Τουρκίας.

Σε δηλώσεις του ο Τούρκος πρόεδρος έχει επισημάνει επανειλημμένως πως μετά την επιχείρησή στο Αφρίν, η Τουρκία θα συνεχίσει προς ανατολάς και υποσχέθηκε ότι θα «καθαρίσει» τη Μανμπίτζ, που βρίσκεται σε απόσταση εκατό χλμ. ανατολικά και όλη τη βορειοδυτική Συρία κατά μήκος των συνόρων μέχρι το βορειοδυτικό Ιράκ, όπου αμερικανικές δυνάμεις είναι παρούσες στο πλευρό των Κούρδων πολιτοφυλάκων.

Οι ΗΠΑ διατηρούν δυνάμεις ανατολικά του Ευφράτη ποταμού, στην περιοχή που προαναφέρθηκε, οι οποίες και θα παραμείνουν στη Συρία μέχρι να βρεθεί πολιτική λύση στο συριακό πρόβλημα, προκειμένου κατά κύριο λόγο να ελεγχθεί η επιρροή και επέκταση του Ιράν στην περιοχή.

Η αμερικανική ηγεσία όπως έχει ξεκαθαρίσει είναι κάθετα αντίθετη σε μια επιχείρηση των τουρκικών δυνάμεων ανατολικά του Ευφράτη.

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι αν θα ρισκάρει ο Τούρκος πρόεδρος μια αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ και για ποιο λόγο οι ΗΠΑ ανέχονται την παραβατικότητα αυτή της Τουρκίας;

Ενέργειες με τις ευλογίες των ΗΠΑ

Καθώς γράφονται διάφορα σενάρια για οριστική ρήξη των σχέσεων μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας, που αναφέρονται ακόμα και σε αποχώρηση της τελευταίας από το ΝΑΤΟ, κλπ, θα αναφερθούμε στην ανάλυση του ερευνητή Michael J. Mazarr, με τίτλο «Military power cannot close the Defense Strategy gap», που αναρτήθηκε στην ηλεκτρονική πλατφόρμα «War on the Rocks».

Σύμφωνα με την παραπάνω ανάλυση, η προβολή ισχύος από τις ΗΠΑ σε διάφορα μέρη του πλανήτη αποτελεί μια συνεχή αιμορραγία πόρων, με αποτέλεσμα τη συνεχή επιβάρυνση του προϋπολογισμού και τη δυσφορία της κοινής γνώμης.

Επιπλέον, η ενασχόληση με αντιπάλους όπως η Κίνα, η Ρωσία και η Β. Κορέα, απαιτούν την αποδέσμευση των αμερικανικών δυνάμεων από άλλα μέτωπα.

Μεταξύ των τρόπων που εξετάζονται για την κάλυψη του κενού ασφαλείας που θα προκύψει μετά την αποδέσμευση των αμερικανικών δυνάμεων, είναι και η ενίσχυση στρατηγικών εταίρων που αποτελούν ανερχόμενες περιφερειακές δυνάμεις, προκειμένου να χρησιμοποιηθούν ως σταθεροποιητικοί πόλοι στο διεθνές σύστημα.

Τέτοιες χώρες είναι, σύμφωνα με την ανάλυση, η Ινδία, η Ινδονησία, το Μεξικό, η Βραζιλία, η Τουρκία, κλπ, πολλές από τις οποίες παρουσιάζουν έλλειμμα δημοκρατίας και σεβασμού των φιλελεύθερων αξιών.

Για την ενίσχυση των σχέσεων λοιπόν, θα απαιτηθούν και αρκετοί συμβιβασμοί από πλευράς ΗΠΑ στον συγκεκριμένο τομέα.

Από τα παραπάνω γίνεται αντιληπτό ότι η Τουρκία θα συνεχίσει να αποτελεί στρατηγικό εταίρο των ΗΠΑ και έτσι δικαιολογείται και η παραβατική συμπεριφορά που παρουσιάζει στις σχέσεις με τα γειτονικά κράτη.

Το γεγονός αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι ΗΠΑ είναι αποφασισμένες να ανεχτούν τη συμπεριφορά αυτή της Τουρκίας όταν νοιώσουν ότι θίγονται συμφέροντά τους.

Εκτιμάται ότι ο Ερντογάν και η τουρκική διπλωματία διαθέτουν την απαραίτητη εμπειρία και οξυδέρκεια και δεν θα επιτελέσουν ένα στρατηγικό λάθος, όπως είναι αυτό της αντιπαράθεσης με τις ΗΠΑ.

To επόμενο χρονικό διάστημα και αφού επακολουθήσει σταθεροποίηση και ανασύνταξη των τουρκικών δυνάμεων στο Αφρίν αναμένονται διαβουλεύσεις με το νέο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο, προκειμένου να βρεθεί ένα «modus vivendi», για να παραμείνει η Τουρκία προσδεδεμένη στο άρμα των ΗΠΑ.

(www.worldenergynews.gr)

Περισσότερα »

Μετράει φέρετρα ο Ερντογάν – Διαλύεται ο στρατός της Τουρκίας στο Αφρίν

Σε πανικό η Άγκυρα στέλνει την Αστυνομία να πολεμήσει τους Κούρδους - Νέο "χαστούκι" από ΗΠΑ (ΒΙΝΤΕΟ)

Με τους Τούρκους στρατιώτες να σκοτώνονται ο ένας μετά τον άλλον και τα φέρετρα πλέον να αυξάνονται δραματικά, ο Ερντογάν αποφάσισε να στείλει στο Αφρίν της Συρίας και ειδικές δυνάμεις της Αστυνομίας που έχουν εμπλακεί σε μάχες με Κούρδους στη νοτιοανατολική Τουρκία. Πιστεύει πώς αυτοί θα την γλυτώσουν.

Αυτό δείχνει το μέγεθος του πανικού, αλλά και το επίπεδο της εκπαίδευσης των Ένοπλων Δυνάμεων της Τουρκίας. Είναι πρωτοφανές αστυνομικοί να χρησιμοποιούνται για στρατιωτικούς σκοπούς, εκτός εάν και η αποσάθρωση του τουρκικού στρατού έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο που μόνο η Αστυνομία θεωρείται «αξιόπιστη» ακόμα και για πόλεμο.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της τουρκικής Yeni Safak, οι Τούρκοι αστυνομικοί θα πραγματοποιούν επιχειρήσεις εξουδετέρωσης εκρηκτικών και απομάκρυνσης ναρκών (ο τουρκικός στρατός δεν έχει τέτοιες μονάδες;) και θα αναλάβουν τη νυχτερινή φύλαξη από αιφνιδιαστικές επιθέσεις Κούρδων μαχητών των Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG).

Επιπλέον οι Τούρκοι αστυνομικοί θα λάβουν μέρος και σε μάχες. Λέγεται ότι οι ίδιες μονάδες της Αστυνομίας χρησιμοποιήθηκαν για να καταπνίξουν την κουρδική εξέγερση του 2016 στις πόλεις Σιλώπη, Ιντίλ, Γιουκσέκοβα, Νουσαϊμπίν και Σιρνάκ, της νοτιοανατολικής Τουρκίας (τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν).

Την ίδια στιγμή πάντως, φέρετρα με νεκρούς στρατιώτες θα υποδεχτεί ξανά ο Ερντογάν. Η άποψη πως η Αφρίν θα αποδειχθεί το «Βιετνάμ» του, ολοένα και ενισχύεται. Ειδικά μετά τις νέες απώλειες των Τούρκων στη μάχη κατά των Κούρδων.

Οκτώ Τούρκοι στρατιώτες σκοτώθηκαν και 13 τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων της Τουρκίας στην Αφρίν, στη βορειοδυτική Συρία. Ο Ερντογάν ξεκίνησε τον πόλεμο κατά των Κούρδων του YPG (σ.σ. κουρδική πολιτοφυλακή) στις 20 Ιανουαρίου και όλο και περισσότεροι πιστεύουν ότι έμπλεξε την. Τουρκία σε ένα αιματηρό αδιέξοδο.

Το θάνατο των οκτώ Τούρκων στρατιωτών στο Αφρίν ανακοίνωσε το γενικό επιτελείο εθνικής άμυνας. Και μάλιστα με δυο ανακοινώσεις.

Σύμφωνα πάντως με τους Κούρδους του YPG, οι νεκροί Τούρκοι από τις συγκρούσεις της Πέμπτης δεν ήταν οκτώ αλλά 26!

YPG ATGM target and destroy a military vehicle belonging to the invading Turkish army or their jihadist mercenaries in Shera district. #Afrin pic.twitter.com/thp3aVrLxF

— Afarin Mamosta (@AfarinMamosta__) 1 Μαρτίου 2018

(crashonline.gr)

Περισσότερα »

Ιράκ και Συρία στη μετά το ISIS εποχή

Του Υποστράτηγου ε.α. Ιπποκράτη Δασκαλάκη*

Σήμερα, τρία και πλέον χρόνια μετά την απροσδόκητη αλλά όχι αναιτιολόγητη εξάπλωση, μπορούμε να μιλάμε για στρατιωτική ήττα του ISIS στα μέτωπα του Ιράκ και της Συρίας και την κατάρρευση του «Χαλιφάτου». Δεν μπορούμε όμως να μιλάμε για την εκρίζωση της ισλαμιστικής τρομοκρατίας στην περιοχή και πολύ περισσότερο για την ειρήνευση της. Παρά τις αρχικές φοβίες ή προσδοκίες, για κατάρρευση των αυθαίρετων συνόρων της περιοχής του σχεδίου Sykes-Picot, αυτά παραμένουν ανθεκτικά, ευρέως διεθνώς και τοπικώς υποστηριζόμενα (σε διακηρυκτικό επίπεδο), αλλά και πολυπλεύρως αμφισβητούμενα και υπονομευόμενα.

Στις αρχές Δεκεμβρίου, ο πρωθυπουργός του Ιράκ, al-Abadi, έκανε λόγο για νίκη των ιρακινών δυνάμεων εναντίον του ISIS και ανάκτηση του ελέγχου των συνόρων της χώρας του με τη Συρία. Ταυτόχρονα, στην άλλη πλευρά των συνόρων, ο Πρόεδρος Putin επισκεπτόμενος αιφνιδιαστικά τη Συρία, προέβαινε σε παραπλήσιες δηλώσεις κατά τη διάρκεια της συνάντησης του με τον Assad. Μπορεί στο Ιράκ οι δυνάμεις ασφαλείας να ελέγχουν σχεδόν το σύνολο της χώρας αλλά στη Συρία, το καθεστώς της Δαμασκού, παρά τις αποφασιστικές του νίκες, δεν προβλέπεται να ανακτήσει σύντομα τον πλήρη έλεγχο της επικράτειας.

Η κατάσταση παραμένει ακόμη έκρυθμη, ειδικά στη Συρία, με τις ισορροπίες να είναι εύθραυστες και ξένα στρατεύματα να συνεχίζουν να δρουν, με ή χωρίς την έγκριση της Δαμασκού, στα εδάφη της. Μια ετερόκλητη χαλαρή σύμπραξη μεταξύ Ρωσίας, Ιράν και Τουρκίας προσπαθεί να προωθήσει μια πολιτική λύση στο βαθύτατη διχασμένη χώρα. Οι συνομιλίες των τριών πλευρών στα τέλη Νοεμβρίου στο Sochi ανέδειξαν τις διαφορετικές απόψεις Μόσχας και Τεχεράνης αλλά και εσωτερική αντιπαράθεση σκληροπυρηνικών-μετριοπαθών στη δεύτερη. Σε αδιέξοδο και οι ειρηνευτικές συνομιλίες των Ηνωμένων Εθνών στη Γενεύη για το μέλλον της Συρίας. Μέχρι σήμερα, κερδισμένοι των συγκρούσεων εμφανίζονται η Ρωσία, η Τεχεράνη και το καθεστώς Assad που φαίνεται ότι ανέλπιστα εξασφάλισε τη διατήρηση του έστω και μέρος (70%) της χώρας.

Το Ιράν, συμμετέχοντας ενεργά στα πεδία των μαχών της Συρίας με επίλεκτες δυνάμεις των Islamic Revolutionary Guards Corps (IRGC), με υψηλό κόστος και απώλειες, φιλοδοξεί να μονιμοποιήσει την παρουσία του και επικυριαρχία επί της Δαμασκού. Οι σκληροπυρηνικοί ηγέτες των IRGC ονειρεύονται μια νέα Hezbollah, «κράτος εν κράτει» στη Συρία. Η Ρωσία, έχοντας αναβαθμίσει τις αεροναυτικές της βάσεις στη χώρα, σίγουρα δεν επιθυμεί την παρουσία μιας ιρανικής παραστρατιωτικής οργάνωσης ούτε φυσικά και τη χειραγώγηση της Δαμασκού από τους «μουλάδες» της Τεχεράνης. Στο ίδιο μήκος και το Ισραήλ που συνεχώς στοχοποιεί το τελευταίο διάστημα ιρανικές παραστρατιωτικές οργανώσεις χωρίς να συναντά καμία πρακτική αντίδραση από τις ρωσικές δυνάμεις στη Συρία. Ο τρίτος σύμμαχος της ετερόκλητης συμμαχίας, η Άγκυρα, καιροφυλακτεί την κατάλληλη ευκαιρία να στραφεί κατά των ενοχλητικών και ενδυναμωμένων Κούρδων του Democratic Union Party (PYD) και της ευρύτερης συμμαχίας των Syrian Democratic Forces (SDF). Στη γενικότερη προσπάθεια αντιμετώπισης του κουρδικού ζητήματος, η Άγκυρα προωθεί ευκαιριακές συστράτευσης με τη Βαγδάτη και την Τεχεράνη. Στην επιδίωξη αυτή δεν θα διστάσει να συμμαχήσει με το καθεστώς της Δαμασκού υποστηρίζοντας το τελευταίο για την αποκατάσταση του ελέγχου της συριακής επικράτειας με τη σύμπραξη των Τουρκεμένων (κατόπιν ανταλλαγμάτων) αλλά ακόμη και με χρήση τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων.

Φαίνεται αναπόφευκτο, ότι αργά ή γρήγορα, η Ουάσιγκτον θα κληθεί, για άλλη μια φορά να λάβει θέση στην εκβιαστική στάση της Τουρκίας, επιλέγοντας μεταξύ της σημαντικής αυτής χώρας και των Κούρδων. Το μέγεθος και στρατηγική σημασία της Τουρκίας βαραίνουν συντριπτικά υπέρ της Άγκυρας στην αμερικανική επιλογή. Αστάθμητοι όμως παράγοντες και ειδικά η συνέχιση μιας απρόκλητης τουρκικής αντιαμερικανικής τοποθέτησης (αν μάλιστα λάβει και φιλοϊρανική χροιά) μπορεί να οδηγήσουν την Ουάσιγκτον, ως μέσον πίεσης, να εντείνει την υποστήριξη της προς το κουρδικό στοιχείο.

Σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις θα έχει και η στάση του Assad που θα κληθεί να αποδείξει αν η σθεναρή στάση του μπορεί τώρα να αντικατασταθεί με μια επιδέξια εξωτερική διπλωματία και μέτρα εσωτερικής ειρήνευσης που θα επαναφέρουν την χώρα στην κανονικότητα. Η πρόσφατη οικογενειακή ιστορία του, η «τύφλωση» της επιτυχίας και ο πολυκερματισμός και ριζοσπαστικοποίηση όλων των πλευρών κατά τη διάρκεια του πολέμου δεν μας κάνουν αισιόδοξους για ένα τέτοιο σενάριο. Δεν αποτελεί όμως και απίθανο ενδεχόμενο, η βίαιη αντικατάσταση του με κάποια άλλη, πιο διαλλακτική στα όμματα των Ρώσων υποστηρικτών της Δαμασκού, προσωπικότητα.

Στο Ιράκ η κατάσταση φαίνεται πιο αισιόδοξη καίτοι οι δύο περιοχές, όπως απέδειξαν τα πρόσφατα γεγονότα, είναι αλληλοεπηρεαζόμενες και αποτελούν ένα ενιαίο θέατρο επιχειρήσεων. Ο έλεγχος του Κιρκούκ οδήγησε τον Οκτώβριο σε χαμηλής έντασης συγκρούσεις μεταξύ Ιρακινών και Κούρδων (Kurdistan Regional Government-KRG) με άνετη επικράτηση των πρώτων με τη σημαντική βοήθεια των σιϊτικών πολιτοφυλακών. Το δημοψήφισμα των Κούρδων, το Σεπτέμβριο του 2017, συγκέντρωσε συντριπτική υποστήριξη υπέρ της ανεξαρτητοποίησης αλλά οδήγησε και στην απομόνωση της KRG. Οι Κούρδοι του Ιράκ, βαθύτατα και πολυεπίπεδα διχασμένοι, διαπνέονται από αλυτρωτικά αισθήματα ενώ παράλληλα σε αντάλλαγμα της πολύτιμης τουρκικής οικονομικής συνεργασίας συχνά αποτελούν σύμμαχο της Άγκυρας, για την αντιμετώπιση των «αδελφών» του Kurdistan Workers’ Party (ΡΚΚ). Από την άλλη μεριά, η KRG αποτελεί για τις ΗΠΑ έναν εν δυνάμει σύμμαχο και κυρίως μοχλό πίεσης όχι μόνο προς μια φιλοϊρανική Βαγδάτη αλλά και τις γειτονικές χώρες που διαθέτουν κουρδικές μειονότητες. Απλά, η Ουάσιγκτον αντιλαμβάνεται τη βαθύτατη διάσπαση του κουρδικού χώρου και δικαιολογημένα είναι διστακτική προς μια εντονότερη υποστήριξη της που νομοτελειακά θα οδηγήσει τη Βαγδάτη πιο κοντά στην Τεχεράνη και τις ΗΠΑ σε πορεία σύγκρουσης με την Άγκυρα. Η Ουάσιγκτον λοιπόν συνετά υποστηρίζει τη συνέχιση της συμμετοχής του «φιλοαμερικανικού» Ιρακινού Κουρδιστάν στο κράτος του Ιράκ, ελπίζοντας ότι θα αποτελέσει ανάχωμα στην αυξανόμενη σιιτική διείσδυση. Εκτιμάται ότι με ορισμένα ανταλλάγματα και παραχωρήσεις εκ μέρους της Βαγδάτης, η KRG θα αποδεχθεί το ρόλο αυτό μέσα σε μια ισότιμη ομοσπονδιακή οντότητα του Ιράκ. Το μεγάλο δίλημμα είναι πλέον στη Βαγδάτη, να αποδεχθεί την πραγματικά ισότιμη παρουσία Σουνιτών, Σιϊτών και Κούρδων ή να επαναλάβει τα σφάλματα του παρελθόντος που οδήγησαν σε μακροχρόνιες συγκρούεις με τους Κούρδους και γιγάντωσαν το σουνιτικό εξτρεμισμό ως αναπόφευκτη αντίδραση στις καταπιέσεις και ρεβανσιστικές πολιτικής μιας σιϊτικής ιρακινής κυβέρνησης. Δύσκολα όμως η Τεχεράνη θα δεχθεί να απεμπολήσει τον αυξημένο έλεγχο που ασκεί σήμερα μέσω της σιϊτικής πλειοψηφίας στο Ιράκ. Μη ξεχνάμε όμως ότι η εθνοτική μακροχρόνια αντιπαράθεση των δύο χωρών δημιουργεί ορισμένες δυσπιστίες στα σιϊτικά στοιχεία και στις ελίτ της Βαγδάτης.

Δυστυχώς το περιβάλλον της Μέσης Ανατολής θα εξακολουθήσει να είναι πρόσφορο για κάθε εξτρεμιστή που ονειρεύεται την πρόκληση ενός ιερού πολέμου για την εξόντωση των «απίστων» και για κάθε παράταξη που πιστεύει στην ανέφικτη πλήρη επικράτηση της σε ένα αγώνα «μηδενικού αθροίσματος» κυρίως μεταξύ Σουνιτών και Σιϊτών. Για άλλη μια φορά, είναι επιβεβλημένη η παρουσία της Ουάσιγκτον ώστε να ισορροπήσει με τον πειθαναγκασμό και την εποικοδομητική διαμεσολάβηση τις αντιμαχόμενες παρατάξεις στο Ιράκ. Παράλληλα θα πρέπει να καθησυχάσει τα σουνιτικά κράτη της περιοχής θέτοντας ευδιάκριτα όρια, να αναχαιτίσει τις βλέψεις των σκληροπυρηνικών της Τεχεράνης, χωρίς να οδηγηθούμε σε σύγκρουση και να περιορίσει την αυξανόμενη ρωσική επιρροή σε αυτήν την περιοχή. Έργο δύσκολο, αμφιβόλου αποτελέσματος αλλά υψηλότατου κόστους που πιθανόν -εν μέρει ορθολογικά- δεν επιθυμεί να αναλάβει η ηγεσία των ΗΠΑ. Σίγουρα η επιτυχία αυτού του έργου προϋποθέτει ικανότατους χειρισμούς, λεπτεπίλεπτες προσεγγίσεις, ευρεία αποδοχή, αξιοπιστία και συνέπεια, εχέγγυα που μάλλον δεν διαθέτει σήμερα η Ουάσιγκτον. Μια συνεργασία ΗΠΑ και Ρωσίας θα ήταν πολλαπλώς ωφέλιμη για τη Μέση Ανατολή, δυστυχώς όμως καθημερινά οι δύο χώρες απομακρύνονται και μόνο διεθνή τραγικά γεγονότα θα μπορούσαν να ανατρέψουν αυτήν την αδιέξοδη πορεία.

Ο έλεγχος της ευρύτερης περιοχής, η οποία σημειωτέον θα παραμένει ασταθής για πολλά ακόμη χρόνια, είναι σημαντικός όχι μόνο λόγω της στρατηγικής σημασίας, των κινδύνων διάχυσης της αστάθειας και τρομοκρατίας, των ενεργειακών πόρων της αλλά και για τα ενδεχόμενα κέρδη που θα επιφέρει στους εμπλεκομένους, η συμμετοχή στην ανοικοδόμηση του Ιράκ και της Συρίας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση (συμπεριλαμβανομένης και της χώρας μας) πρέπει και μπορεί να είναι παρούσα τουλάχιστον στην προσπάθεια της ανοικοδόμησης, αναλαμβάνοντας τα ανάλογα ρίσκα και υποχρεώσεις, σε κρατικό και ιδιωτικό επίπεδο.

(liberal.gr)

___________________________

* ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ- Υποστράτηγος (εα)
• Πτυχιούχος τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Παντείου Πανεπιστημίου
• Μεταπτυχιακό στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
• Διευθυντής Μελετών του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ)
• Συνεργάτης του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ)
• Συνεργάτης στη Σχολή Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ)
• 0030-210-6543131, 0030-6983457318
• rafaelmarippo@yahoo.gr

Περισσότερα »

Η άγρια τρομοκρατική επίθεση στην Αίγυπτο και η ελληνική πολιτισμική κληρονομιά

Του Λάμπρου Τζούμη*

Η πρόσφατη αιματηρή επίθεση στην Αίγυπτο που κόστισε τη ζωή σε 235 ανθρώπους, και δεκάδες τραυματίες πραγματοποιήθηκε στο τέμενος του Σινά, που ανήκει στο τάγμα των Σούφι, ένα μυστικιστικό κλάδο του Ισλάμ, που όσοι ανήκουν σ΄ αυτό χαρακτηρίζονται ως μετριοπαθείς ισλαμιστές.

Εντός του ισλαμικού κόσμου από τον 8ο αιώνα μ.Χ. εμφανίζονται στη Συρία οι πρώτοι μουσουλμάνοι ασκητές, οι οποίοι ονομάζονται «σούφι». Η λέξη «σούφι» σημαίνει στα αραβικά αυτόν που φοράει απλό, μάλλινο ρούχο και υιοθετήθηκε ευρύτατα για τους μουσουλμάνους που ασπάστηκαν το μυστικισμό. Σκοπός και προσπάθεια των «σούφι», υπήρξε η υπέρβαση της ατομικότητας, ο εκμηδενισμός του εγώ και η πλήρης παράδοση στον Αλλάχ. Η μυστική αυτή τάση μέσα στον ισλαμισμό ονομάζεται «σουφισμός». Οι πρώιμοι «σούφι» υιοθέτησαν τα πρότυπα ασκητισμού και την πνευματικότητα των χριστιανών αναχωρητών της ερήμου.

Το μάλλινο ένδυμα «σούφ», από το όποιο προήλθε το όνομα τους υπενθυμίζει αυτή την επίδραση κατ’ αντιστοιχία με το ράσο των Χριστιανών μοναχών. Πολλά κείμενα των σούφι φανερώνουν εκπληκτική ομοιότητα στο πνεύμα, ακόμα και στην έκφραση, συγχρόνων τους, μυστικών της δυτικής Χριστιανοσύνης.

Την κίνηση των σουφιστών επηρέασαν σημαντικά ιδέες του νεοπλατωνισμού και κυρίως τα συγγράμματα ενός εκ των Ελληνιζόντων φιλοσόφων της Ισπανίας του Al-Gazali (1059 – 1111 μ..Χ.). Έγγραψε 200 συγγράμματα παρά το γεγονός ότι έζησε μόνο 52 χρόνια και αξιοσημείωτο είναι ότι όλες οι θεωρίες του έχουν ως αφετηρία την αρνητική ή θετική κριτική της φιλοσοφίας του Αριστοτέλη και των Νεοπλατωνιστών. Μετά τον 12ο αιώνα μ.Χ. το σουφικό ρεύμα οδήγησε στη δημιουργία των μουσουλμανικών μοναχικών ταγμάτων. Πολλοί, αναζητώντας τη μυστική εμπειρία, κατέφευγαν σ’ ένα γέροντα που αναλάμβανε την καθοδήγησή τους με βασικό στοιχείο αυτής της μαθητείας όχι τόσο στη γνωσιολογική κατάρτιση, όσο στην πνευματική και ψυχική ανάπτυξή τους. Από τις πιο γνωστές περιπτώσεις είναι το μυστικό τάγμα των Μεβλεβήδων, γνωστών και με τις ονομασίες «δερβίσηδες» ή «περιστρεφόμενοι δερβίσηδες». Ιδρυτής του τάγματος των δερβίσηδων το 1240 μ.X, είναι ο Jelaladdin Rumi (Τζελαλεδίν Ρουμί), δηλ. Ρωμαίος ή Έλληνας, αποκαλούμενος Ρωμηός όχι επειδή ήταν Έλληνας αλλά διότι ήταν βαθειά επηρεασμένος από τον Πλάτωνα και είχε στενές σχέσεις με νεοπλατωνιστές μοναχούς της μονής του Αγίου Χαρίτωνα του Ικονίου της Τουρκίας, πόλης που ίδρυσε το τάγμα. Μέχρι και σήμερα το προσφιλέστερο βιβλίο στους μουσουλμάνους ασκητές αποτελεί το βιβλίο Mathanawi (δίστιχα), του Jelaladdin, το οποίο θεωρούν ως ιερό βιβλίο και το θέτουν πλησίον του Κορανίου.

Από της ιδρύσεως του τάγματος ο Jelaladdin, καθιέρωσε ειδικό κανόνα σύμφωνα με τον οποίο η προσευχή των μοναχών έπρεπε να συνοδεύεται από μουσική και χορό. Η τελετουργία του χορού έχει μια μυσταγωγία που σκοπός της είναι να απελευθερώσει την ψυχή και να την φέρει πιο κοντά στο Θεό. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η άποψη σχετικά με τη σχέση του χορού των Δερβίσηδων με το τελετουργικό μέρος των ορφικών μυστηρίων. Σύμφωνα με την άποψη αυτή παρόμοιος χορός αναφέρεται στους ορφικούς ύμνους και είχε τον ίδιο σκοπό. «Ω σεις Κουρήτες που πηδάτε και βαδίζετε ρυθμικά σύμφωνα με τα τραγούδια σας, που περιστρέφεστε σαν ρόμβοι (σβούρες) και ζείτε στα βουνά…..Εσείς πρώτοι καθιερώσατε και την τελετουργία (μυστήρια)..». To ρήμα ρέμβω (το οποίο συνδέεται με το λέξη «ρόμβος») σημαίνει κατά τον Πλούταρχο την ψυχή που κινείται έξω από το σώμα. Ακόμη και σήμερα υπάρχει η λαϊκή δοξασία σε κατοίκους του όρους Παγγαίου να μη ρέ(μ)βονται, επειδή υπάρχει ο φόβος να φύγει η ψυχή τους έξω από το σώμα.

Η προετοιμασία για τον χορό των Μεβλεβήδων περιλαμβάνει αρχικά μουσική από φλάουτο και κύμβαλα που συνοδεύονται από ύμνους στη δόξα του προφήτη. Οι Δερβίσηδες αρχίζουν το χορό αργά πραγματοποιώντας το γύρο της αίθουσας τρεις φορές, πού συμβολίζουν τους σταθμούς πού οδηγούν στο Θεό, την οδό της γνώσης, της ενόρασης και της αγάπης. Αρχίζουν να στριφογυρίζουν, με το δεξί χέρι υψωμένο προς τον ουρανό για να δεχτούν  τη χάρη του Θεού και το αριστερό στραμμένο προς τη γη για να μεταδώσουν αυτή τη χάρη στον κόσμο. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή μπαίνει στον χορό και ό σεΐχης (επικεφαλής της κοινότητας) και ό ρυθμός επιταχύνεται. Με την λάμψη της γνώσης του, γίνεται ό ήλιος και οι Δερβίσηδες, σαν τους πλανήτες, περιστρέφονται γύρω από τον εαυτό τους και γύρω του, κοινωνώντας έτσι με τον νόμο του σύμπαντος. Στριφογυρίζουν όλο και πιο γρήγορα και όλο τους το είναι, είναι εγκαταλελειμμένο και τεντωμένο προς τη μυστικιστική έκσταση, την ένωση με την ύψιστη πραγματικότητα, το Θεό. Μετά το πέρας του χορού λαμβάνουν χώρα τα ονομαζόμενα γεύματα των «αδελφών», τα οποία είναι γνωστά ως 12 υπηρεσίες και ως τελετουργικό προσευχής συναντάτε  και σ’ ένα ακόμη ισλαμικό τάγμα τους «Αλεβήδες». Και στα δύο αυτά μυστικιστικά μουσουλμανικά τάγματα η παραπομπή στο Μυστικό Δείπνο είναι προφανής.

Η παρουσία λοιπόν του Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού και η οικουμενική του διάσταση είναι παντού εμφανής. Ο πολιτισμός συγκαταλέγεται μέσα στους συντελεστές ισχύος ενός κράτους και η χώρα μας που διαθέτει το τεράστιο αυτό πλεονέκτημα απαιτείται με σχεδιασμό της κατάλληλης, πολιτιστικής διπλωματίας, να επιδιώξει την αλλαγή της εικόνας που έχουν στο μυαλό τους οι άλλες χώρες για αυτήν, αλλά και να επωφεληθεί οικονομικά στη σημερινή δύσκολη εποχή.

_________________________
* Ο κ. Λάμπρος Τζούμης είναι Αντιστράτηγος ε.α.

(mignatiou.com)

Περισσότερα »

Υπέρμετρες τουρκικές φιλοδοξίες στη Συρία

ΑΡΘΡΟ

του Υποστράτηγου ε.α. Ιπποκράτη Δασκαλάκη

Η συριακή κρίση έχει εισέλθει ήδη στον έβδομο χρόνο, με τους συνδυασμούς και τις «λυκοφιλίες» των εμπλεκόμενων δυνάμεων να μεταβάλλονται σε έναν ανελέητο αγώνα προ­ώθησης των συμφερόντων τους. Η πρόσφατη προσέγγιση Ρωσίας, Ιράν και Τουρκίας για κοινή προσπάθεια αντιμετώπισης του προβλήμα­τος αποτελεί μία χαρακτηριστική περίπτωση που πριν από λίγους μήνες έμοιαζε με σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Το ίδιο φαινόταν και η διεξαγωγή κοινών αμερικανο-κουρδικών στρατιωτικών περιπολιών στα σύνορα Τουρ­κίας - Συρίας, γεγονός που εκνευρίζει αφάντα­στα την Άγκυρα.

Σε αυτό το περιβάλλον, η Ρωσία έχει κατορ­θώσει να εκμεταλλευτεί άριστα τις εξελίξεις και να εδραιώσει την παρουσία της όχι μόνο ως βασικού υποστηρικτή του καθεστώτος Άσαντ, αλ­λά και ως αποφασιστικής σημασίας παράγοντα για την εξεύρεση λύσεως. Έχει, βέβαια, καταβά­λει το σχετικό τίμημα σε αίμα και πόρους. Αντί­στοιχα, το σιϊτικό Ιράν, έχοντας βαθύτατα και αιματηρά εμπλακεί στην κρίση, συνδέει την εθνική του στρατηγική -δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε και την επιβίωση του καθεστώτος των «μουλάδων»- με τον έλεγχο της ευρύτερης πε­ριοχής Ιράκ - Συρίας - Λιβάνου.

Εντύπωση ίσως προκαλεί η παλινδρομική πολιτική της Τουρκίας με τις διακυμάνσεις της τακτικής που παρουσιάζει. Η υψηλή της όμως στρατηγική για ανάδειξη σε κυρίαρχη δύναμη της περιοχής παραμένει σταθερή κακοί φιλοδο­ξίες της τα τελευταία χρόνια εμφανίζονται υπέρμετρες.

Γεγονός είναι ότι διαθέτει τη βούληση αλλά και την ισχύ να διακινδυνεύει -όχι αλόγιστα- την εμπλοκή της σε όλα τα τεκταινόμενα της πε­ριοχής, χωρίς να διστάζει να αναπροσαρμόζει συμμαχίες και τακτικούς στόχους.

Σίγουρα ο συνδυασμός υπέρμετρων φιλοδο­ξιών, αναδιάταξης συμμάχων και των δομικών προβλημάτων που παρουσιάζει ως χώρα, και κυρίως ως κοινωνία, δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα. Θα μπορούσε κάποιος να παρομοιάσει αυτήν τη στρατηγική υπέρβασης των προβλημά­των και των αδιεξόδων με τη στρατηγική του «άλματος προς τα εμπρός» ή ακόμη και του «άλ­ματος προς το άγνωστο». Πρέπει όμως να ανα­γνωρίσουμε ότι η Τουρκία έχει ανέλθει στα επί­πεδα του διεθνούς συστήματος τολμώντας να στυλώνει το «ανάστημα» της στις δύο κλασικές υπερδυνάμεις.

Το εάν αυτή η τακτική αποδειχθεί αποτελε­σματική θα το αποδείξει μόνο ο χρόνος, καθώς στη ζωή ανθρώπων, οργανισμών και κρατών τα μεγάλα κέρδη ήταν πάντα συνδεδεμένα και με μεγάλα ρίσκα.

Αυτά τα ρίσκα τα αναλαμβάνουν έθνη που έχουν μια ζωτικότητα που συνήθως πηγάζει από μια κοινωνία σε δημογραφική άνοδο, νεανικό πληθυσμό και ηγεσίες που αφουγκράζονται ή ακόμη και διαμορφώνουν αυτή την ορμή. Αυτή είναι η πραγματικότητα της γείτονος. Αν δεν το βλέπουμε ή δεν το αντιλαμβανόμαστε, μάλλον εθελοτυφλούμε και εξασθενούμε ακόμη περισ­σότερο τη θέση μας.

(ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ-27/05/2017)

___________________________

* ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ- Υποστράτηγος (εα)
• Πτυχιούχος τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Παντείου Πανεπιστημίου
• Μεταπτυχιακό στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
• Διευθυντής Μελετών του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ)
• Συνεργάτης του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ)
• Διαλέκτης στη Σχολή Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ)
• 0030-210-6543131, 0030-6983457318 rafaelmarippo@yahoo.gr

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των.

Περισσότερα »

ΑΜΕΣΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΡΗΞΗΣ (Άρθρο ΠΕΡΙΚΛΗ ΝΕΑΡΧΟΥ)

• Η Άγκυρα εκμεταλλεύεται την ενίσχυση της οικονομίας και της αμυντικής της ισχύος, κλιμακώνοντας τις διεκδικήσεις και τις αμφισβητήσεις σε βάρος μας. Η Αθήνα όμως θα πρέπει να γνωρίζει ότι ενδεχόμενη αναμέτρηση με τη γείτονα δεν θα περιοριστεί μόνο σε ορθόδοξο, συμμετρικό πόλεμο. Η τουρκική πλευρά θα προσδώσει σ’ αυτόν, και ασύμμετρο χαρακτήρα.

• Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΚΡΙΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΚΥΡΙΑΚΗ, ΕΙΝΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΥ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΚΑΙ ΣΥΝΔΕΕΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΡΥΤΕΡΕΣ ΦΙΛΟΔΟΞΙΕΣ ΤΗΣ ΑΓΚΥΡΑΣ.

• Ο Ταγίπ Ερντογάν συγκρίνει τον εαυτό του με τον Μωάμεθ τον Πορθητή, θέλοντας να έρθει σε ευθεία γραμμή με τις απαρχές του Ισλάμ και τις διδαχές του ίδιου του Προφήτη Μωάμεθ.

• ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΣΤΟ ΚΑΖΑΚΣΤΑΝ, Η ΡΩΣΙΑ ΠΡΟΤΕΙΝΕ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΚΟ ΠΟΥ ΝΑ ΣΕΒΕΤΑΙ ΟΜΩΣ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ.

ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ ΝΕΑΡΧΟΥ*

Θα αρκούσε και μόνο η υιο­θέτηση από την Άγκυρα του ισχυρισμού ότι «κατέχει» δήθεν η Ελλάδα δεκα­οκτώ «τουρκικά» νησιά για να εξωθηθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις σε σημείο εκρήξεως. Είναι φανερό ότι όταν η τουρκική κυβέρ­νηση φτάνει στο σημείο να υιοθετεί τέτοιες θεωρίες που προηγουμένως υποστηρίζονταν από μεμονωμένους ακραίους βουλευτές και να τις καθι­στά επίσημη και δεδηλωμένη πολιτι­κή, υποστηριζόμενη, μάλιστα, απ' όλα τα κόμματα της Εθνοσυνελεύσεως, το συμπέρασμα που προκύπτει είναι σαφές και αδυσώπητο: η Τουρκία του Ερντογάν υπερέβη απροκάλυπτα κάθε όριο και ετοιμάζεται ν' ανοίξει τον ασκό του Αιόλου στο Αιγαίο.

Η παρούσα κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν έχει επομένως χαρακτήρα συγκυριακό, συνδεόμενο με την εσωτερική κατάσταση στην Τουρκία και τις επιμέρους επιδιώξεις του Ερντογάν. Έχει χαρακτήρα στρατηγικό και γεωπολιτικό, που συνδέεται με τις ευρύτερες φιλοδοξίες της Άγκυρας και προσωπικά του Ερντογάν σε μια κρίσιμη στιγμή που αναμορφώνονται οι ισορροπίες και ο χάρτης στην περιοχή. Η Τουρκία επιδιώκει να μην γίνει θύμα των γεω­πολιτικών αλλαγών στην περιοχή, σε σχέση ειδικότερα με τον ρόλο των Κούρδων, και ταυτόχρονα να διασφαλίσει για την ίδια έναν αυξημένο διεθνή ρόλο και γεωπολιτικά κέρδη στο ελληνοτουρκικό μέτωπο . Τα τελευταία θα μπορούσαν να λειτουργήσουν και αντισταθμιστικά σε ενδεχόμενες αποτυχίες και απώλειες στο μέτωπο της Συρίας και του Ιράκ.

Στο πρόσωπο του Τούρκου ηγέτη Ερντογάν και στις φιλοδοξίες που προβάλλει ενσαρκώνεται και αποκρυσταλλώνεται μια τουρκική πολιτική και στρατηγική η οποία είναι ισλαμοεθνικιστική, εμπνέεται από το αυτοκρατορικό οθωμανικό παρελθόν και είναι απροκάλυπτα επεκτατική.

Ο Ταγίπ Ερντογάν θεωρεί ως απαραί­τητο όρο για την προώθηση της πολιτικής αυτής τη δική του αποθέωση με την απόδοση σ' αυτόν εξουσιών απόλυτου σχεδόν ηγεμόνα. Επενδύει γι' αυτό καθοριστικά στο συνταγματικό δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου και προσεγγίζει το εθνικιστικό κόμμα των Γκρίζων Λύκων του Ντεβλέτ Μπαχτσελί, διακηρύσσοντας επισήμως την ταύτιση Ισλάμ και εθνικισμού ως επίσημης καθεστωτι­κής ιδεολογίας της νέας «μεγάλης» Τουρκίας που προπαγανδίζει.

Η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος που παρουσιάζεται ως Κεμαλικό, υπε­ρακοντίζει σε θέματα εθνικιστικής πολιτικής και δεν αποτελεί από την άποψη αυτή πραγματικό αντίπαλο δέος στον Ερντογάν. Υπενθυμίζεται ότι το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα προηγήθηκε του κυβερνητικού Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) στην υιοθέτηση των ισχυρισμών για «κατεχόμενα» δήθεν από την Ελλά­δα «τουρκικά» νησιά στο Αιγαίο.

Η σχετική αυτή επίφαση εθνικής ενότητας στο κοινοβουλευτικό επί­πεδο δεν συγκαλύπτει, βέβαια, τον βαθύ διχασμό που έχει προκαλέσει στην τουρκική κοινωνία η πολιτική Ερντογάν, με τη θέλησή της να καταστήσει ιστορική παρένθεση το κράτος του Ατατούρκ και να προαγάγει μια νέα Τουρκία, που θα δοξάζει το οθωμανικό της παρελθόν και θα ομολογεί ως κινητήριο πνεύμα της πολιτικής της το Ισλάμ. Η υπεροψία του Ταγίπ Ερντογάν στο σημείο αυτό είναι άμετρη. Δεν θέλει να παρουσιάζεται ως ένας νέος Ατατούρκ, εφόσον η ιδεολογία του τελευταίου απορρίπτει το Ισλάμ. Συγκρίνει τον εαυτό του με τον Μωάμεθ τον Πορθητή και θέτει τον ρόλο του σ' ευθεία γραμμή με τις απαρχές του Ισλάμ και τις διδαχές του ίδιου του Προφήτη Μωάμεθ. Αντιλαμβάνεται κανείς πού μπορεί να οδηγήσει την Άγκυρα ο θρησκευτικός αυτός ζηλωτισμός που επαναφέρεται σταδιακά στην καρδιά του κράτους και της πολιτικής του.

O βαθύς διχασμός της κοινωνίας

Η σύμπλευση με τον ακραίο εθνικισμό παρέχει ένα άλλοθι στην ισλαμική πολιτική Ερντογάν. Δεν αποκρύπτει όμως τον διχασμό της τουρκικής κοινωνίας μεγάλο μέρος της οποίας παρακολουθεί με ανησυχία, αν όχι και φόβο, την παλινδρόμηση της χώρας σ' έναν Ισλαμισμό ασυμβίβαστο με μια δυτικότροπη εικόνα της Τουρκίας, που καλλιεργήθηκε επί δεκαετίες ως επίσημη ιδεολογία και πολιτική και ως προοπτική ενός δυτικού μέλλοντος της χώρας.

Το «κυνήγι μαγίσσων» που έχει εξαπολύσει το καθεστώς με αφορμή το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016 και τις καταγγελίες κατά του ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν, όπως επίσης η προοπτική αναδείξεως του Ερντογάν σε απόλυτο ηγεμόνα, με τη συνταγματική μεταρρύθμιση, προκαλούν βαθιές ανησυχίες και φόβο σε σημαντική μερίδα της κοινωνίας που είναι επηρεασμένη από δυτικές και Κεμαλικές αντιλήψεις

Δύο άλλες μεγάλες κοινωνικέςνομάδες που αντιμετωπίζουν μ' επιφύλαξη και άρνηση την πολιτική Ερντογάν είναι οι Αλεβίτες και οι Κούρδοι. Οι πρώτοι ανησυχούν από την άνοδο του φανατικού Σουνιτισμού, που έχει στο ιστορικό παρελθόν του μεγάλες διώξεις και σφαγές εναντίον τους. Οι δεύτεροι είναι τα θύματα της κατασταλτικής πολιτικής του. Η πολιτική προσεταιρισμού των Κούρδων και «ειρηνικής» επιλύσεως του Κουρδικού αντικαταστάθηκε γρήγορα από μια άγρια πολιτική καταστολής όταν ο Ταγίπ Ερντογάν αντελήφθη ότι το εθνικό κίνημα των Κούρδων δεν ήταν δυνατό να παρακαμφθεί και να υποκατασταθεί από μια πολιτική που θα είχε ως κοινό παρονομαστή το Ισλάμ και η οποία θα ενίσχυε επιπλέον το κόμμα του.

Η ανεξάρτητη κάθοδος στις εκλογές των Κούρδων στέρησε από το κόμμα του πολύτιμες ψήφους και περιόρισε το περιθώριο των πολιτικών ελιγμών του. Η ανάδυση επίσης στη Συρία μιας δεύτερης Κουρδικής Αυτόνομης Περιοχής ως παράπλευρης συνέπειας της ισλαμικής τουρκικής πολιτικής, κατέστησε το θέμα των Κούρδων πραγματικό εφιάλτη για την Άγκυρα. Τόσο για την τουρκική πλευρά όσο και για τους Κούρδους της Τουρκίας έχει πάρει προτεραιότητα η έκβαση της αντιπαραθέσεως Κούρδων και Τούρκων στη Συρία. Απ' αυτήν θα εξαρτηθούν κρίσιμα δεδομένα, που θα προσδιορίσουν σε μεγάλο βαθμό και τις εξελίξεις στο

τουρκικό Κουρδιστάν. Οι Κούρδοι επομένως της Τουρκίας με φυλακισμένη την ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP), που συσπειρώνει κατά κύριο λόγο τους Κούρδους, και με τη στρατηγική αντιπαράθεση μεταξύ Κούρδων και Τούρκων σε πλήρη εξέλιξη στην Τουρκία και στη Συρία, είναι στην πρωτοπορία του «όχι» στον Ερντογάν.

Η εκλογική αντιπαράθεση μέχρι τις 16 Απριλίου θα είναι έντονη, γιατί η διαίρεση της τουρκικής κοινωνίας υπερβαίνει τα κόμματα και το συνη­θισμένο πολιτικό παιχνίδι. Οι αντιφάσεις και οι συγκρούσεις είναι μεγάλες. Τροφοδοτούνται επίσης από τις εξωτερικές εξελίξεις, τους ανταγωνισμούς των μεγάλων δυνάμεων στην περιοχή και την προσπάθεια του Ερντογάν να παρεμβληθεί ως παράγων. Επιδίδεται γι' αυτό στο γνωστό παιχνίδι του επαμφοτερισμού και της ισορροπίας μεταξύ ΗΠΑ Ρωσίας, με στόχο την αποκόμιση στρατηγικών πλεονεκτημάτων και γεωπολιτικών ανταλλαγμάτων. 

Το γεωπολιτικό παιχνίδι με επίκεντρο τη Συρία

Η επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη» που ανέλαβε η Άγκυρα με την εισβολή στη Βόρεια Συρία, είναι μια τολμηρή πολιτική, που θέλει να στείλει το μήνυμα ότι η Τουρκία δεν θα παραμείνει παθητικός θεατής των εξελίξεων και ότι, σε κάθε περίπτωση, θα εμποδίσει διά των όπλων τη δημιουργία Ανεξάρτητης Κουρδικής Περιο­χής στα νότια σύνορά της, με την ένωση του καντονιού του Αφρίν δυτικά με το καντόνιο του Κομπάνι ανατολικά. Η Άγκυρα θεωρεί τη δημιουργία μιας τέτοιας Περιοχής ή κουρδικού κράτους ως άμεση απειλή στην εθνική της ενότητα, γιατί προβλέπει ότι μια τέτοια εξέλιξη θα έχει ως τρίτο κατά σειράν αποτέλεσμα την αυτονόμηση ή απόσχιση του τουρκικού Κουρδιστάν.

Η δημιουργία και δεύτερης Αυτό­νομης Κουρδικής Περιοχής, στη Συ­ρία, είναι, βεβαίως, έργο και της Νεμέσεως κατά της τουρκικής εμπλο­κής στη συνωμοσία και συμμαχία των ακραίων σουνιτικών δυνάμεων του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας, σε συνεργασία με την υπόγεια πολιτική Ομπάμα - Κλίντον και άλλων δυτικών δυνάμεων, για την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ με υβριδικό πόλεμο, με τη χειραγώγηση ακραίων ισλαμικών ορδών.

Η ρωσική παρέμβαση στη Συρία, σε συνεργασία με το Ιράν και τη Χεζμπολάχ του Λιβάνου, ανέτρεψε την επονείδιστη αυτή στρατηγική, που έδειξε μέσα σε λίγο χρόνο ποια θα ήταν η εναλλακτική λύση στην ανατροπή Άσαντ και πόσο επικίνδυνη είναι για ολόκληρο τον κόσμο η δημιουργία ενός ισλαμικού Φράνκενσταϊν στο πρόσωπο του Ισλαμικού Κράτους.

Πολύ περισσότερο όταν αυτό αυτονομήθηκε από τους δημιουργούς του και προέβαλε φιλοδοξίες ιδρύσεως νέου παγκόσμιου ισλαμικού τρομοκρατικού χαλιφάτου. Η Τουρκία συνεργάσθηκε στενά στην ακραία αυτή ισλαμική επιχείρηση, επενδύοντας στην προσδοκία μιας άμεσης αμερικανικής στρατιω­τικής επεμβάσεως όπως και οι σύμμαχοί της Κατάρ και Σαουδική Αραβία.

Το ενδεχόμενο αυτό κατέστη όμως ανέφικτο μετά την ισχυρή στρατιωτική παρέμβαση της Ρωσίας με πρόσκληση του Άσαντ και κυρίως μετά την ηθική και πολιτική απαξίωση των ακραίων ισλαμιστών με τη διάπραξη ασύλληπτων βαρβαροτήτων και την απροσχημάτιστη επικράτηση στο πεδίο της μάχης των ισλαμιστών της Αλ Κάιντα, της παραφυάδας της Αλ Νούσρα και του Ισλαμικού Κράτους. Θα ήταν εξωφρενικό θέαμα μια αμερικανική επεμβατική δύναμη να βρεθεί επίσημα στο πλευρό της Αλ Κάιντα και των ομοίων της.

Η ανατροπή των τουρκικών προσδοκιών στη Συρία και στο Ιράκ και ο τρόμος από τον οποίο κατελήφθη για τις διαφαινόμενες εξελίξεις στο Κουρδικό στα σύνορά της οδήγησαν την Άγκυρα σε αναστροφή πολιτικής και σε προσέγγιση με τη Μόσχα, οι σχέσεις με την οποία είχαν διαταραχθεί επικίνδυνα μετά την κατάρριψη του ρωσικού Σουχόι 24. Είναι προφανές ότι η τουρκική επέμβαση στη Συρία έγινε με ρωσική ανοχή, με πρόσχημα τον πόλεμο κατά του ISIS, και με αντάλλαγμα τη συνεργασία της Τουρκίας για πολίτικη λύση στη Συρία και την εγκατάλειψη των προηγουμένων συμμάχων της. Είναι όμως ειλικρινής η τουρκική πολιτική;

Προφανώς όχι. Η Άγκυρα καιροσκοπεί και ελίσσεται, επιδιώκοντας κατά πρώτο λόγο, να αποτρέψει τη σύγκλιση της Ρωσίας και των ΗΠΑ στο θέμα των Κούρδων της Συρίας.

Η Άγκυρα ζητά απεγνωσμένα από τις ΗΠΑ να εγκαταλείψουν τη συμμαχία τους με τους Κούρδους της Συρίας και να τους θεωρήσουν «τρομοκράτες», εφόσον έχουν οργανι­κούς δεσμούς με το ΡΚΚ της Τουρκίας. Το τελευταίο οι Αμερικανοί ακόμη το έχουν εγγεγραμμένο στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων. Η Άγκυρα προσφέρεται να διαθέσει τις αναγκαίες στρατιωτικές δυνάμεις για τον πόλεμο κατά του ISIS, υπό τον όρο ότι θα αποκλεισθεί το YPG των Κούρδων της Συρίας και οι σύμμαχοί τους από οποιαδήποτε εκστρατεία κατά του ISIS, ιδίως για την απελευθέρωση της Ράκα.

Οι Αμερικανοί απαντούν μέχρι τώρα στερεότυπα ότι άλλο η Τουρκία και άλλο η Συρία. Θεωρούν τους Κούρδους της Συρίας ως τους μόνους αξιόπιστους συμμάχους στο πεδίο της μάχης και επενδύουν μακροπρόθεσμα στον κουρδικό παράγοντα στην περιοχή. Φοβούνται επίσης ότι, εάν δεχθούν την τουρκική προσφορά για εμπλοκή τουρκικών βαθιά στη Συρία, θα έχουν στη συνέχεια μεγάλα προβλήματα με την Άγκυρα και τις διεκδικήσεις της. Η νέα αμερικανική προεδρία Τραμπ είναι διατεθειμένη επίσης να αποστείλει αμερικανικές δυνάμεις στη Συρία για τον πόλεμο κατά του ISIS, οπότε δεν έχει οποιαδήποτε εξάρτηση από τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις.

Και η Μόσχα προσεγγίζει τους Κούρδους

Σε ό,τι αφορά στη Μόσχα, η πολιτική της για τους Κούρδους της Συρίας αποσαφηνίσθηκε με μια σειρά πρωτοβουλίες που ανέλαβε στο θέμα αυτό. Πρότεινε, κατά πρώτο λόγο, στην Αστανά του Καζακστάν, κατά τη διάρκεια της Διασκέψεως για τη Συρία που έγινε εκεί με τη συμμετοχή της Ρωσίας της Τουρκίας και του Ιράν, να αντιμετωπισθεί το θέμα των Κούρδων με μια ομοσπονδιακή λύση, που θα σέβεται όμως την ενότητα και την κυριαρχία της Συρίας. Η Άγκυρα αντέδρασε αρνητικά. Κατά δεύτερο λόγο, η Ρωσία ανέλαβε πρωτοβουλία για την οργάνωση Κουρδικού Συνε­δρίου στη Μόσχα, στο οποίο πήραν μέρος αντιπρόσωποι από τις διάφορες περιοχές του Κουρδιστάν, εκτός από το Βόρειο Ιράκ. Το τελευταίο, υπό την ηγεσία του Μασούντ Μπαρ­ζανί, είναι έντονα φιλοαμερικανικό και διατηρεί φιλικές σχέσεις με την Άγκυρα για να μπορεί να εξάγει μέσω αυτής το πετρέλαιο του Βορείου Ιράκ. Η ρωσική πολιτική υποστηρίζει, κατά τρίτο λόγο, τη συμμετοχή των Κούρδων της Συρίας στις διαπραγματεύσεις της Γενεύης την οποία απορρίπτει η Άγκυρα.

Με τα δεδομένα αυτά, η θέση της Άγκυρας δεν είναι καθόλου εύκολη. Απειλεί ότι θα προελάσει στρατιωτικά, μετά την Αλ Μπαμπ, στη Μανμπίζ (Ιεράπολη) και στη Ράκα, για να εκβιάσει την αποδοχή της ως παράγοντα με τον οποίο η Ουάσιγκτον και η Μόσχα πρέπει υποχρεωτικά να συνεννοηθούν. Ο συριακός στρατός όμως ήδη έχει προελάσει νότια της Αλ Μπαμπ και έχει αναπτύξει επαφή με τις δυνάμεις των Κούρδων ανατολικά.

Οποιαδήποτε τουρκική προέλαση θα έχει επομένως να κάνει και με τον συριακό στρατό και τους Ρώσους Ιρανούς συμμάχους του. Εάν επιχειρηθεί προέλαση από τα βόρεια κατά της Ράκα, οι τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις θα συγκρουσθούν μετωπικά με τους Κούρδους στους οποίους και η νέα αμερικανική προεδρία παρέχει στρατιωτική βοήθεια σε αντιαρματικά και τεθωρακισμένα.

Οι παράμετροι του προβλήματος είναι κυρίως πολιτικές. Η νέα αμερικανική στρατηγική για τη Συρία και τη Μέση Ανατολή δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Ο πρόεδρος Τραμπ έδωσε εντολή να διαμορφωθεί η νέα πολιτική, με συγκεκριμένες προτάσεις, εντός σαράντα ημερών. Η Τουρκία ασκεί ασφυκτικές πιέσεις στην αμερικανική πλευρά για να γίνουν δεκτές οι θέσεις της και χρησιμοποιεί γι' αυτό ως μοχλό πιέσεως τις σχέσεις με τη Ρωσία. Έχει διευθετηθεί ήδη επίσκεψη Ερντογάν στη Μόσχα στις αρχές Μαρτίου.

Τα αντικειμενικά στοιχεία που προσδιορίζουν την κατάσταση στη Συρία και τη Μέση Ανατολή είναι η διαφαινόμενη κατάρρευση του Ισλαμικού Κράτους, η αναγνώριση και από τις δύο υπερδυνάμεις του κουρδικού παράγοντα και της ανάγκης ν' αντιμετωπισθεί κατά κάποιον τρόπο το εθνικό πρόβλημα των Κούρδων στην περιοχή -για διαφορετικούς λόγους για κάθε πλευρά-, καθώς και το θέμα των σουνιτών της Συρίας.

Πάνω στο τελευταίο στηρίχθηκε, ως γνωστόν, η ξένη επέμβαση και το σχέδιο δυναμικής ανατροπής του καθεστώτος Ασαντ.

Θα επιχειρηθεί η δημιουργία ενός Σουνιστάν στη Συρία, με την προσδοκία ότι η νέα αμερικανική προεδρία θα δελεασθεί να υποστηρίξει ένα τέτοιο σχέδιο, που συμβαδίζει με την έξωση του Ιράν από τη Συρία;

Για να προλάβει ένα τέτοιο ενδεχόμενο, το καθεστώς Άσαντ έχει κάθε λόγο να επιταχύνει την εκστρατεία του για την ανακατάληψη της Ανατολικής Συρίας υποστηριζόμενο από τους συμμάχους του. Έχει συμφέρον επίσης να βρει έδαφος συνεννοήσεως με τους Κούρδους της Συρίας για ν' αντιμετωπίσει την τουρκική απειλή και να διαφυλάξει μια σκιώδη έστω ενότητα της Συρίας,

Ο Τούρκος πρόεδρος με διαδοχικά ταξίδια στο Κατάρ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τη Σαουδική Αραβία και μετά στο Πακιστάν, επιχειρεί να συσπειρώσει τις σουνιτικές δυνάμεις και να προβάλει την Τουρκία ως ηγέτιδα σουνιτική χώρα. Συνδέει την πολιτική αυτή και με φιλοδοξίες για τον ρόλο της Τουρκίας ως μεγάλης μουσουλμανικής δυνάμεως που θα έχει την πλώρη της στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο και ως στρατηγικό βάθος τις πλούσιες και συντηρητικές σουνιτικές χώρες του Κόλπου και το Πακιστάν. Ο Ταγίπ Ερντογάν δοκίμασε όμως ήδη στη Συρία την πολιτική αυτή και γνωρίζει τα όριά της και τις παρενέργειές της, μέσα στις οποίες έχει εγκλωβιστεί. Ελπίζει γι΄ αυτό σεμια επαναπροσέγγιση με τις ΗΠΑ. Είναι έτοιμος για τον λόγο αυτό να παίξει όχι μόνο το χαρτί της «φιλίας» με τη Μόσχα και της απειλής για αποχώρηση από το ΝΑΤΟ, αλλά και το χαρτί του Ιράν, για το οποίο είναι πολύ ευαίσθητη η νέα αμερικανική προεδρία.

Ελληνοτουρκικά και Αιγαίο σε συνάρτηση με τη Μέση Ανατολή

Η Τουρκία, ανεξάρτητα από οποιεσδήποτε εξελίξεις και αλλαγές στη Μέση Ανατολή, έχει τις γνωστές βλέψεις της στο Αιγαίο, γιατί τις συναρτά με τις φιλοδοξίες της για επανάκτηση της παλαιάς οθωμανικής επιρροής στη Μεσόγειο και στα Βαλκάνια. Ειδικότερα σε ό,τι αφορά στο Αιγαίο, η Άγκυρα γνωρίζει την τεράστια στρατηγική σημασία του, που είναι σχεδόν ισοδύναμη με αυτή των Στενών. Γνωρίζει επίσης ότι το Αιγαίο σήμερα και η Ανατολική Μεσόγειος δεν είναι ο «ατρύγετος πόντος», όπως τον χαρακτήριζε ο Όμηρος. Κρύβει στον βυθό πολύ μεγάλα ενεργειακά αποθέματα και πλούτο.

Ο στόχος επομένως της αμφισβητήσεως της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο δεν χρονολογείται από την εποχή του Ερντογάν. Είναι πολύ παλαιότερος. Η σημερινή όμως συγκυρία δίνει μια νέα διάσταση στις τουρκικές διεκδικήσεις οι οποίες έχουν εν τω μεταξύ κλιμακωθεί σε απροσχημάτιστες εδαφικές διεκδικήσεις. Η σημερινή συγκυρία δεν χαρα-κτηρίζεται μόνο από την κρίση και τις επερχόμενες ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή. Χαρακτηρίζεται επίσης από την αστάθεια στα Βαλκάνια, τα οποία είναι πολύ πιθανόν να γίνουν επίκεντρο μιας άλλης μεγά­λης διεθνούς κρίσεως μετά τη Μέση Ανατολή. Χαρακτηρίζεται, τέλος, από τη βαθιά οικονομική κρίση που διέρ­χεται η Ελλάδα, η οποία έχει πλήξει το συνολικό εθνικό δυναμικό της περιλαμβανομένης της αμυντικής της ισχύος λόγω της εφοπλιστικής απρα­ξίας επί σειρά ετών και της μεγάλης περικοπής των αμυντικών δαπανών Η Άγκυρα εκμεταλλεύεται την ενί­σχυση της οικονομίας της και της αμυντικής της ισχύος κατά τα τελευ­ταία χρόνια, κλιμακώνοντας τις διεκ­δικήσεις και τις αμφισβητήσεις της σε βάρος της Ελλάδος. Πιστεύει πως η σημερινή γεωπολιτική ρευστότητα την οποία διέρχεται η περιοχή, της πα­ρέχει ευκαιρίες να προβάλει γενικό­τερες διεκδικήσεις διαπραγματευόμενη τη γεωστρατηγική της θέση και τη συνεργασία της με τη Δύση. Το γεγονός ότι η ίδια η Τουρκία βρί­σκεται σε δεινή θέση στη Συρία, στην οποία ετέθη επί τάπητος ο χειρότερος εφιάλτης της το Κουρδικό, την καθι­στά ακόμη πιο νευρική. Αναζητά, σε περίπτωση μιας μεγάλης αποτυχίας σ' αυτό το μέτωπο, να έχει ανοικτά άλλα μέτωπα, από τα οποία να ελπίζει «εύκολες» νίκες και επιτυχίες.

Ένα από τα μέτωπα αυτά είναι η Κύπρος όπου η ολέθρια και αυτοκαταστροφική πολιτική του Κυπρίου προέδρου και των ηγεσιών του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ, έστρωσε κυριολεκτικά τον δρόμο για τουρκική επέλαση, με τη βοήθεια της περιβόητης Βικτόρια Νούλαντ, υφυπουργού για Ευρωπαϊ­κά και Ευρασιατικά Θέματα των ΗΠΑ κατά την προεδρία Ομπάμα. Η «λύση» του Κυπριακού έγινε εργαλείο για ένα μεγαλεπήβολο σενάριο για την προώθηση των σχέσεων της Τουρ­κίας με την Ευρώπη και την εισαγωγή της ως λεόντειου συνεταίρου στην ΑΟΖ της Κύπρου και της Ελλάδος. Η αλλαγή προεδρίας στις ΗΠΑ δίνει την ευκαιρία στην ελληνική πλευρά ν' ασκήσει επιρροή στην Ουάσιγκτον για την αποτροπή ανθελληνικών σε­ναρίων στην Κύπρο και στην Ελλά­δα, με δεδομένες τις διαφορετικές θέσεις Τραμπ σε μια σειρά διεθνή θέματα. Το Αιγαίο είναι ένα δεύτερο μέτωπο το οποίο η Άγκυρα υπολαμβάνει ως «εύκολο» για νίκες και επιτυχίες υπερεκτιμώντας τις επιπτώ­σεις της οικονομικής κρίσεως στην αμυντική ισχύ της χώρας μας.

Η Άγκυρα γνωρίζει, βεβαίως και τις δικές της αδυναμίες από την αναστάτωση και την αποσάθρωση που έχουν επιφέρει στις τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις οι μαζικές διώξεις στελεχών. Γνωρίζει επίσης το πρόβλημα που αντιπροσωπεύει η εμπλοκή της στη Συρία, με άγνωστη ακόμη τη συμπεριφορά των ισχυροτέρων συντελεστών, όπως είναι οι ΗΠΑ και η Ρωσία. Γνωρίζει, τέλος τη σαθρότητα του εσωτερικού της μετώπου, όσο κι αν προσπαθεί να το γαλβανίσει με τον εθνικιστικό και ισλαμικό φανατισμό. Έχοντας όλα αυτά υπ' όψιν, η Άγκυρα δεν πρέπει λογικά να επιδιώκει μια γενικευμένη σύγκρουση, που κρύβει πολλούς και μεγάλους κινδύνους. Επιδιώκει τον αιφνιδια­σμό και τη δημιουργία τετελεσμένων γεγονότων, που εντάσσονται στον στρατηγικό στόχο της ανατροπής του status quo στο Αιγαίο. Έχει ήδη στρώσει γι΄ αυτό τον δρόμο, με την προβολή εδαφικών διεκδικήσεων.

Έχει αναλάβει επίσης διεθνή διπλωματική εκστρατεία για την προβολή των «δικαιωμάτων» της στο Αιγαίο.

Η ελληνική πλευρά δεν πρέπει να έχει ψευδαισθήσεις. Οι τουρκικοί στόχοι είναι ωμοί και απροκάλυπτοι. Πρέπει να ενισχύσει κατεπειγόντως την άμυνά της και τα διεθνή της ερείσματα και ν' αντιμετωπίσει με αποφασιστικότητα οποιαδήποτε τουρκική πρόκληση και απόπειρα καταλήψεως ελληνικού νησιού και δημιουργίαςτετελεσμένων γεγονότων. Πρέπει επίσης να γνωρίζει ότι ενδεχόμενη ελληνοτουρκική αναμέτρηση δεν θα περιορισθεί μόνο σε ορθόδοξο συμμετρικό πόλεμο.

Η τουρκική πλευρά θα προσδώσει σ' αυτόν και ασύμμετρο χαρακτήρα. Τα ανοικτά σύνορα και η λαθρομετανάστευση, τα hotspots μεταναστών που έχουν διασπαρεί σε όλη την Ελλάδα είναι μέσα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν αδίστακτα για δολιοφθορές και ανορθόδοξο πόλεμο. Η αμυντική ετοιμότητα πρέπει να περιλάβει επίσης τον αυστηρό έλεγχο των συνόρων και την προστασία του εσωτερικού μετώπου.

Κατά τα άλλα, ας ελπίσουμε πως η Άγκυρα θ' αντιληφθεί ότι το κόστος ενός ενδεχόμενου τυχοδιωκτισμού της θα είναι πολύ βαρύ για να το αναλάβει. Αυτό όμως επιβάλλει στην ελληνική πλευρά κατεπείγουσα ενίσχυση της άμυνάς της, διπλωματική δράση για την ενίσχυση των διεθνών της ερεισμάτων και ψύχραιμη αλλά αποφασιστική αντιμετώπιση των τουρκικών προκλήσεων.

Η Τουρκία επιδιώκει να μην γίνει θύμα των γεωπολιτικών αλλαγών στη Μέση Ανατολή, ιδίως σε σχέση με τον ρόλο των Κούρδων, και ταυτόχρονα να διασφαλίσει αυξημένο διεθνή ρόλο και γεωπολιτικά κέρδη στο μέτωπο με την Ελλάδα που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν αντισταθμιστικά σε ενδεχόμενες αποτυχίες και απώλειες στο μέτωπο Συρίας - Ιράκ.

* Πρέσβεως ε.τ.

(ΕΠΙΚΑΙΡΑ-03/03-16/03/17)

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των.

Περισσότερα »