Του Δημητρίου Σούκερα MBA(ER), Αντισυνταγματάρχη (ΑΣ) ε.α, Προέδρου της Α.ΚΙ.Σ. Κάντε κλικ στις παρακάτω φωτό για μεγέθυνση:
Πρόσφατα Άρθρα Διαβάστε τις τελευταίες αναρτήσεις μας
Ένοπλες Δυνάμεις-Πέντε Χρόνια Μνημόνιο
| Άρθρο του Δημήτριου Σούκερα, Αντισυνταγματάρχη (ΑΣ) ε.α, Προέδρου της Α.ΚΙ.Σ. Κάντε κλικ στις παρακάτω φωτό για μεγέθυνση: |
|
|
Στρατιωτικοί Μπροστά στις κάλπες - Η ψήφος που έρχεται [Άρθρο Ανχη (ΑΣ) ε.α. Δ. Σούκερα MBA(ER)]
 |
| Ο Paul Valeri έλεγε πως «ο καλύτερος τρόπος για να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου, είναι να ξυπνήσεις». Μα αλήθεια έχουν δικαίωμα στο όνειρο οι Στρατιωτικοί; Παλαιότερα κανείς δεν απαντούσε συγκεκριμένα σε αυτό το ερώτημα και έτσι... τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων αφήνονταν να εναποθέτουν την ελπίδα τους στην ισχύ μιας υπέρτατης και αδιόρατης δύναμης που καθώς συνήθως παρέμενε άφαντη μπροστά στις κακουχίες και τις δυσκολίες της στρατιωτικής ζωής, οι παλαιότεροι από εμάς την ονόμαζαν, «η Υπηρεσία». Ήταν απίστευτη η δύναμη της «Υπηρεσίας», μόνο στο άκουσμά της ως λέξη, αφού μπορούσε να καθησυχάσει την ανησυχία, να γεννήσει πάλι την ελπίδα και να ανθίσει την προσδοκία της κοινωνικής μέριμνας προς τα στελέχη και τις οικογένειές τους, που όμως, σχεδόν πάντα έμενε ατελής, απροσδιόριστη και αναποτελεσματική. Αυτή και μόνη η αντίληψη μιας ύπαρξης που στην πραγματικότητα ουδέποτε έστερξε κανέναν, ήταν αρκετή για να διατηρείται ακμαίο το φρόνημα και το ηθικό των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων μας, για σχεδόν σαράντα χρόνια. Και ήρθε αυτό το καταραμένο το μνημόνιο να διαλύσει όλες τις ροζ φυσαλίδες, ενός ονείρου των στρατιωτικών που μετατράπηκε σε εφιάλτη και μαζί με αυτό να επέλθει ο θάνατος της ψήφου των «δεδομένων». Τα παραδείγματα που δόθηκαν την τελευταία περίοδο ιδιαίτερα πυκνά, αφού ενδεικτικά και ολόκληρη η Ελληνική κοινωνία εμπέδωσε, πως οι στρατιωτικοί «απολαμβάνουν» την «επικουρικότητα» των μετοχικών ταμείων τους και την αδηφαγία των πολιτικών για μειώσεις σχεδόν στο 50% της απόδοσής τους, από την έναρξη των μνημονίων, πολύ πριν «την επικουρικότητα» που έρχεται αμέσως μετά από αυτές τις εκλογές και τις νεώτερες μειώσεις για όλους, με την διαφορά πως αυτό το έκαναν και θα το συνεχίσουν οι πολιτικοί, σε ταμεία στα οποία ουδέποτε συνέβαλλαν, με τον οβολό του κράτους, ενώ παράλληλα διατήρησαν την διοίκηση, αποποιούμενοι συνολικά των εσφαλμένων επιλογών τους και του ενδεχόμενου δόλου τους. Μάλιστα το πράττουν τόσο ξεδιάντροπα αφού «μερίμνησαν», με τους «λογιστές» τους, να αθροίζουν τις καταβολές των ποσών του ΓΛΚ με εκείνες των μερισμάτων, ώστε συνολικά να επιτυγχάνουν περαιτέρω «ψαλίδι», φορολογώντας και χρήματα που διαχρονικά προέρχονται από τις τσέπες των ιδίων των στελεχών. Ανάμεσα στις δύο επιλογές διαχείρισης του ανθρωπίνου δυναμικού των «μαλακών» είτε των «σκληρών» μοντέλων ξαφνικά οι στρατιωτικοί, «συμβατικοί πολίτες του πεντάλεπτου», αφού για αυτούς τόσο διαρκεί η ιδιότητα του πολίτη κατά τον χρόνο άσκησης του εκλογικού τους δικαιώματος, έστω και σε μεμακρυσμένους για αυτούς, τόπους, βρέθηκαν μπροστά σε μια δυσάρεστη πραγματικότητα. Ήταν τόσο όμορφο και ζωογόνο να πιστεύουν μέσα τους πως η πατρίδα, τους περιβάλλει, όχι μόνο με μια «μαλακή» ρητορική αλλά ταυτόχρονα και με μια «μαλακή» αντιμετώπιση, τόσο κατά την διάρκεια της θητείας τους, αλλά κυριότερα εκείνη της αποστρατείας τους, όπως στο σύνολό τους πράττουν, όλες οι χώρες, τόσο του Δυτικού αλλά και του λοιπού πολιτισμένου κόσμου. Αλήθεια ποιοι και για ποιόν ακριβώς λόγο αποφάσισαν, να τραυματίσουν τον μύθο του αμέριστου ενδιαφέροντος της σημερινής πολιτείας προς τους στρατιωτικούς και με ποιες επιδιώξεις; Γιατί εκείνοι που στο παρελθόν εύκολα, αδιάλειπτα, με στοργή και επιδοκιμασία «ακουμπούσαν» την πλάτη των στρατιωτικών αποφάσισαν να αποκόψουν, αυτήν τους την συνήθεια; Είναι διάχυτη η ανησυχία των πολιτικών, ιδιαίτερα εκείνων των καθεστηκυίων δυνάμεων, για τα αποτελέσματα της κάλπης κυριότερα της εβδομάδας των ευρωεκλογών και μετέπειτα για τις εθνικές εκλογές, όποτε και όταν προκύψουν. Είναι γεγονός πως σήμερα το στράτευμα συνολικά έχει ξεκαθαρίσει μέσα του, πως αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως «κόστος» και βάρος και μάλιστα ως εργαζόμενοι οι οποίοι δεν επιθυμούν να εργάζονται αποτελεσματικά, για αυτό και συνολικά επιλέγεται ο συγκεντρωτικός στενός έλεγχος της πολιτικής διοίκησης, που συνολικά βλέπει παντού στις γωνίες, φαντάσματα και σφετεριστές της εξουσίας. Ενδεχομένως στην πολιτική ηγεσία έχει δημιουργηθεί η πεποίθηση πως «οι ένστολοι», όπως μειωτικά τους αποκαλούν, είναι απλά στοιχεία, στην παραγωγή ασφαλείας, στα όρια της χώρας και κάτι άλλο διατηρεί τον κυρίαρχο ρόλο. Μήπως τα υποβρύχια που «γέρνουν» και ακόμη δεν έχουν παραληφθεί; Ίσως ο συνολικά διατιθέμενος απομειούμενος πολεμικός εξοπλισμός της χώρας, τα αεροσκάφη της Π.Α χωρίς πιλότους, μαζί με τα ανύπαρκτα πυρομαχικά των Leopards που ακόμη δεν έχουν εξευρεθεί, και τα συνολικά συρικνούμενα κονδύλια για την άμυνα, θα δυνηθούν να διαδραματίσουν τον πρωτεύοντα ρόλο, κατά το παρών και το κοντινό μέλλον, στην άμυνα της χώρας; Σκέψεις κοντόφθαλμων πολιτικών, ατάκτως ειρημμένες, σε έναν επαναλαμβανόμενο καμβά σύγχυσης, αποπροσανατολισμού, απώλειας του ονείρου, της ελπίδας και επικράτησης της παράνοιας. Ας πάψουν να ανησυχούν οι «επαγγελματίες πολιτικοί του παρελθόντος», δεν θα τους «μαυρίσει» κανείς στην κάλπη και τουλάχιστον, όχι οι Έλληνες στρατιωτικοί για τις συντάξεις που περιέκοψαν δυσανάλογα, για τα σκληρά λόγια χαρακτηρισμού που τους αποδόθηκαν στα χρόνια του μνημονίου, αποκαλύπτοντας ενδόμυχες αρνητικές προθέσεις μιας μακράς περιόδου εναντίον τους. Αυτό που θα συμβεί προσομοιάζει με την φυσική εξέλιξη της επίσκεψης ενός αριθμού ασθενών, με σαφή δείγματα ψυχοπαθολογικών ευρημάτων, στους αρμόδιους ιατρούς, όπου υποχρεωτικά θα κρατηθούν, απομονωμένοι από τον πραγματικό κόσμο που μας περιβάλλει, επί μακρόν, μιας και οι πράξεις τους, οι συμπεριφορές τους, συστηματικά τραυματίζουν την ζωή των Ελλήνων του σήμερα και του αύριο. Πως ήταν ποτέ δυνατόν οποιοσδήποτε στην Ελλάδα να θεωρεί πως 500 ευρώ θα μπορούσε να είναι το αντίτιμο για την ανταλλαγή της υπερηφάνειας, των ονείρων και της αίσθησης καθήκοντος της νεώτερης γενιάς στελεχών των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων; Ευτυχώς που η ίδια πολιτεία έχει ήδη μεριμνήσει αμέσως μετά τις εκλογές, αυτό το ποσό να το αφαιρέσει πολλαπλασιαζόμενο, από την πενιχρή μισθοδοσία των «ακριτών» της, ειδάλλως εκείνοι θα έπρεπε να «μηχανευτούν» έναν άλλο τρόπο επιστροφής τους σε αυτήν. Ας με συγχωρήσουν οι επί μακρόν ηγέτες μας, μπορεί να παθαίνω αυτό που περιγράφει ο D.H Lawrence: «Ποτέ δεν μπορώ να αποφασίσω αν οι σκέψεις μου είναι αποτέλεσμα των ονείρων μου ή τα όνειρα αποτέλεσμα των σκέψεών μου». Ελπίζω μπροστά στην κάλπη να ξεκαθαρίσω το μυαλό μου και μαζί με εμένα και οι συνάδερφοί μου στρατιωτικοί!!! |
Η απέραντη μοναξιά της παρέλασης για την 25η Μαρτίου
 |
| Αναρωτιέται κανείς και εξανίσταται ενδεχομένως για την θέση γνωστής βουλευτού της Κεντροαριστεράς να μην αποδέχεται τις παρελάσεις ως «σύγχρονη» μέθοδο εορτασμού των Εθνικών Επετείων. Ίσως άλλοι να... εκφράζουν την σκέψη, το τελευταίο διάστημα όχι μόνο ενδόμυχα, πως δεν μπορούμε ως κράτος καν να έχουμε δύο εθνικές επετείους. Τέλος μερικοί μπορεί να προβληματίζονται ακόμη κι αν μπορούμε πλέον μέσα στο μνημόνιο να πραγματοποιούμε στρατιωτικές παρελάσεις με τα «δαπανηρά» μηχανοκίνητα μέσα στους στρατιωτικούς σχηματισμούς. Άραγε τι είναι αυτό που κερδίζουμε από τις παρελάσεις; Για όσους το αγνοούν ή δεν γνωρίζουν, τα μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων αποτελούν ναι μεν μέλη της Ελληνικής κοινωνίας, πλην όμως τουλάχιστον όταν αυτά βρίσκονται στην ενέργεια, δεν χαίρουν των συνταγματικών δικαιωμάτων ενός πολίτη. Αυτό το τελευταίο σημαίνει πως δεν διατηρούν το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης και συνολικά η στρατιωτική ζωή, τους επιβάλλει να διαβιούν πολύ μεγάλο διάστημα της ημέρας και νύχτας μέσα στα στρατόπεδα, συνηθέστερα σε απομακρυσμένους προορισμούς και σημεία της Ελληνικής γεωγραφικής επικράτειας, μακριά από τους τόπους καταγωγής τους. Έτσι η επικοινωνία με τους οικείους τους, τους συγγενείς τους, σχεδόν πάντα είναι προβληματική, αποδίδοντας τους χαρακτηριστικά μοναχικών ανθρώπων στην μακρόχρονη έκθεση, στην άσκηση του λειτουργήματός τους. Τα παραδείγματα είναι τόσα πολλά όταν οι στρατιωτικοί καλούνται να στερούνται ακόμη και τα ίδια τους τα παιδιά και τον/την σύντροφο της ζωής τους. Τρανό παράδειγμα η πρόσφατη ιστορία του καταδρομέα Υποστρατήγου από την Νάουσα, ο οποίος βρέθηκε μπροστά σε άλλη μια περίσταση μετακίνησής του που όμως πιθανότερα θα κόστιζε την πρόοδο των ίδιων του των παιδιών. Οι παρελάσεις λοιπόν «ανοίγουν» ένα παράθυρο επικοινωνίας στον στρατώνα και επιτρέπουν την ανταλλαγή θετικών συναισθημάτων, σεβασμού, αναγνώρισης, προς τους στρατιωτικούς, από την κοινωνία, αλλά είναι και ευκαιρίες αμφίδρομης μεταβίβασης ηθικού, αγωνιστικότητας, καλής ελπίδας και δύναμης. Για τους στρατιωτικούς, είναι το αναγκαίο «χάδι» στην πλάτη, είναι η αναγνωρισιμότητα που στερούνται από την μακριά τήρησή τους στις εσχατιές των ορίων της κοινωνίας, είναι η αναγκαία «αναπνοή» ποιοτικού οξυγόνου έναντι της κλεισούρας και της στέρησης. Πέρα από όλα αυτά οι παρελάσεις προσφέρουν τον χρόνο και την ευκαιρία «εξοπλισμού» των σύγχρονων μαχητών με τις αρχές και αξίες των προγόνων τους, και της διατήρησης μιας συγκεκριμένης κουλτούρας οργανισμού, λόγω της άντλησης διδαγμάτων από τα σημαντικότατα κατορθώματά των προηγούμενων γενεών. Επιπλέον δίνουν την ευκαιρία στους σημερινούς «ακρίτες», νοητά να κλίνουν ευλαβικά το γόνυ και να εμπνευσθούν από τις θυσίες, την μαχητικότητα, τα σύμβολα και τα πρότυπα των προηγούμενων, κερδίζοντας μια επιπλέον «ασπίδα θελήσεως» και άλλο ένα «σπαθί», αυξάνοντας την συνολική δόση ηρωισμού που μπορεί να αντιπαραταχθεί στο μέλλον έναντι των οιονδήποτε εχθρών αλλά και αθροιστικά την δόση θελήσεως τους. Για όσους απλά διαθέτουν την κοινή λογική οι παρελάσεις, ιδιαίτερα στην Ελλάδα του μνημονίου, οφείλουν να γίνονται διότι είναι μια έμπρακτη απόδειξη αντίστασης, Εθνικής ύπαρξης αλλά και σφυγμού στην Ελληνική κοινωνία με πολλαπλάσια οφέλη έναντι του πενιχρού κόστους των καυσίμων και της όποιας «καταπόνησης» των μηχανοκινήτων. Είναι πράγματι δύσκολο για μία ιστορικό, αλλά και για εκείνους τους «οικονομολόγους» ή τους «λογιστές» αλλά και τους «νομικούς», που σήμερα ακόμη ασκούν εξουσία στην Ελλάδα, να κατανοήσουν όλα αυτά μιας και πράγματι δεν περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα σπουδών τους. Είναι επίσης τραγικό πως ανάμεσά τους δεν υπάρχουν ούτε και έμπειροι μάνατζερ, να έχουν διαπιστώσει τον πολλαπλασιαστή ισχύος που προσθέτουν οι παρελάσεις στο στράτευμα, αντίστοιχο της ύπαρξης συγκροτημένου πλάνου καλλιέργειας μαχητικότητας, προσθέτοντας αυτοπεποίθηση και ανέξοδο ηθικό, σαν εκείνο που θα όφειλε να ενδιαφέρεται να μεταγγίζει η Πολιτεία στα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων. Έτσι σήμερα στο κέντρο των Αθηνών, μπροστά στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, όπου κείτονται νοερά, οι ψυχές των αγωνιστών του 1821, για άλλη μια φορά συντελέσθηκε ένα εθνικό έγκλημα, αφού κινητοποιήθηκε η Ελληνική στρατιωτική μηχανή χωρίς όμως να επιτραπεί η παρουσία του Ελληνικού λαού να την παρακολουθήσει. Έτσι στην πραγματικότητα δεν υπήρξε παρέλαση-επικοινωνία και συνολικά εορτασμός για την 25η Μαρτίου. Είναι πράγματι τραγικό κάποιοι να νομίζουν ότι παραμένουν το κέντρο το κόσμου και να μην δύναται να συνειδητοποιήσουν ότι έχουν μείνει πραγματικά μόνοι τους στην μοναξιά της άγνοιας της πραγματικότητας, που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει, στον υπόλοιπο Ελληνικό λαό. Άραγε ποιες σκέψεις τους απασχολούσαν κατά τον χρόνο που βρισκόταν «σιδερόφρακτοι» στον χώρο πλησίον του Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη; Μήπως έβλεπαν φανταστικούς μαυροφορεμένους «τρομοκράτες» να ξεπροβάλλουν από παντού με μολότοφ φάντασμα, μήπως αγωνιούσαν για οτιδήποτε απρόβλεπτο μετρώντας βασανιστικά τα λεπτά παραμονής τους στον χώρο; Απίστευτη μοναξιά, είναι βέβαιο πως ένοιωθαν όσοι δημιούργησαν όλο αυτό το σκηνικό του αποκλεισμού, ανάμεσα στις ψυχές τόσων ηρώων αφού είναι και βέβαιο πως από το βάθος θα ακουγόταν στεντόρεια η αυστηρή φωνή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη να λέει: «Είχατε εσείς μόνο το μέλημα να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο, όπου εμείς ελευθερώσαμε και για να το κάνατε τούτο έπρεπε να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοια, την θρησκεία και την φρόνιμον ελευθερία και αντί αυτού τι εσείς επράξατε;». Αλήθεια ποια είναι η απάντηση προς τον Στρατηγό του Γένους; Είναι αλήθεια αυτή ομόνοια; Διαφυλάχθηκε η φρόνιμος ελευθερία; Καμία απάντηση, σιγή, καμία ταπεινότητα, απλά άλλη μια ημέρα χαμένη χωρίς τα διδάγματα να εξαχθούν!! Δημήτριος Σούκερας MBA(ER) Αντισυνταγματάρχης (ΑΣ) ε.α |
Εθνική Άμυνα - Ζητείται αίσθηση Ευθύνης
| |
| Όταν η Joe Mary Hatch μιλούσε για λόγια που διασκορπίζονται στον αέρα, για τις αληθινές σκέψεις που κρύβονται πίσω από αυτά, για εκείνες τις πράξεις που εμφανίζονται στο προσκήνιο, τις μη σχετιζόμενες με ιδέες και απόψεις που ήδη έχουν εκφραστεί, αλλά και για το τελικό αποτέλεσμα όλων αυτών πάνω στον καμβά της ιστορίας, επουδενεί δεν είχε στο μυαλό της την Ελλάδα και... όλα όσα συμβαίνουν σε αυτήν, στον χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων, ακόμη και σήμερα στην αυγή του 2014. Όλα αυτά γράφονται γιατί ως λαός οι Έλληνες από καιρό έχουμε αφενός χορτάσει από πληθώρα λόγων, αλλά και από ένδεια έργων και βέβαια έχουμε ήδη πειστεί πως πολλοί έλεγαν άλλα από εκείνα που πίστευαν και από την πίσω πόρτα έπρατταν διαφορετικά. Και αν στον χώρο της Εθνικής Άμυνας τα πολλά λόγια δεν μπορεί να είναι ζητούμενο, τίθεται όμως θέμα εύρεσης «του μαέστρου», εκείνου που θα είναι υπεύθυνος για την τήρηση του «μέτρου και επιβολής της ισορροπίας». Ποια είναι άραγε σήμερα εκείνη η κατάσταση ,της οποίας έχει τελείως χαθεί ο έλεγχος; Μα είναι τόσο απλή η απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Το τελευταίο διάστημα έχει ανοίξει το καπάκι της αποχέτευσης και αναδίδεται από την μία το ένα σκάνδαλο «μιζών» πίσω από το άλλο, γεμίζοντας της σκέψη του Ελληνικού λαού με ευμεγέθη ψήγματα βεβαιότητας, ότι το μεγάλο πλήθος των προμηθειών στις Ένοπλες Δυνάμεις σχετιζόταν και εκτελούνταν με βασικό κριτήριο τον αριθμό των μηδενικών που θα μπορούσαν να καταλήξουν στις τσέπες των πολιτικών προϊσταμένων της εκάστοτε κυβέρνησης; Από την άλλη, στην άλλη πλευρά της τραμπάλας κείτονται οι καρδιές των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων με τις οικογένειές τους, οι οποίες περιφέρονται πλέον γύρω από ένα «εργασιακό περιβάλλον» που έχει από καιρού απωλέσει το σημείο ισορροπίας του, λόγω όχι μόνο του πολλαπλού οικονομικού τραυματισμού που προκάλεσαν οι δυσανάλογες οικονομικές μειώσεις μισθών και συντάξεων, αλλά και μερισμάτων του μνημονίου, αλλά κυριότερα από την ξεκάθαρη, ξεδιάντροπη και απροκάλυπτη συμπεριφορά ταπεινών συναισθημάτων της καθεστηκύος τάξης έναντι των υπερασπιστών του Ελληνικού Imperium.Άραγε στην μέση δεν βρίσκεται κανείς; Με βάση την οργάνωση και δομή των Ενόπλων Δυνάμεων στον ρόλο του ενδιάμεσου υπάρχουν οι Ανώτατοι Αξιωματικοί, που έναντι των λοιπών υφισταμένων τους, αλλά και των οικογενειών τους τουλάχιστον, φέρουν ακεραία την ηθική ευθύνη της προάσπισης της ιδέας τόσο του Στρατεύματος ως Οργανισμού συνολικά, αλλά και του Σώματος των Αξιωματικών, αλλά και των λοιπών στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων, αφού εκείνοι απαιτούν την απόλυτη πειθαρχία ως αποκλειστικό καθήκον των νεωτέρων στελεχών. Είναι πράγματι αστείο, από την μία να υπάρχει μια κάστα, «οι πολιτικοί», οι οποία με εκπρόσωπούς τους, πάντοτε το σχήμα που ηγείται της εκάστοτε της κυβέρνησης, να είναι υπεύθυνη κατά νόμο, για τα πάντα συμβαίνοντα πραγματοποιούμενα και μη, στον χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων και της Εθνικής Άμυνας και από την άλλη απλά να κείτονται «οι ένστολοι», «οι αντιπαραγωγικοί», «οι αυτιστικοί» , «οι πραξικοπηματίες» και τελευταία «τα λαμόγια» εκείνα που ενδεχομένως «βούτηξαν το δάχτυλο τους στο μέλι ;του βάζου όμως πάντα των πολιτικών» χωρίς να ακούγεται το παραμικρό από «τις ντουντούκες της σιγής», στα όρια ενός Imperium τελείως φθαρμένου, που κάποιοι το δρομολογούν να ηττηθεί χωρίς μάχη, καταστρέφοντας όχι μόνο την χώρα, αλλά ίσως για πολύ καιρό και την νικηφόρα κουλτούρα πάνω στην οποία πατούσε επί σειρά αιώνων ο Έλληνας μαχητής. Αλήθεια είναι τραγικό, η αλήθεια να αποκαλύπτεται μόνο σήμερα, με ρυθμό πολλαπλάσιο του φωτός και κάποιοι απλά να καμώνονται πως όλα αυτά που ζούμε είναι μια φυσιολογική κατάσταση. Τα μικρά παιδιά, ήδη αν τα ρωτήσεις, σου λένε πως «Κάποιοι για να γλυτώσουν τραβάνε στον άδη μαζί τους τα εύκολα θύματα». Από την άλλη όμως όλα αυτά που συμβαίνουν απομένουν επικοινωνιακά αναπάντητα από χείλη στρατιωτικών. Και αναρωτιέται κανείς γιατί όλη αυτή η εκκωφαντική αφωνία των ανωτάτων ;Για ποιο ακριβώς λόγο πρέπει να ενσταλάζουν στις ψυχές των νεότερων στελεχών καθώς και των επερχόμενων μια ντροπή που δεν τους αναλογεί; Μόνο ο Westrum θα μπορούσε να απαντήσει αυτήν την ερώτηση και να διαγνώσει την κατάσταση των Ενόπλων Δυνάμεων και μόνο από τον τρόπο που η ηγεσία τους «επικοινωνεί». Αντιδρούν σαν να μην θέλουν καν να γνωρίζουν, φαίνονται να επιθυμούν την θανάτωση «των αγγελιαφόρων» των μηνυμάτων, αποφεύγουν την υποχρέωσή τους που είναι συνυφασμένη με την αναφορά των προβλημάτων, αποτρέπουν την σύνθεση και την ενότητα και αντίθετα επιβάλλουν την άποψη τους ενός, ενώ συνδέουν μονίμως την οποιαδήποτε αποτυχία με την ποινή κάποιου πιθανώς, κυνηγώντας το «παράπτωμα» ή εναλλακτικά προχωρούν στην συγκάλυψη για την υπεράσπιση του συστήματος, και βέβαια καταστρέφουν την νόηση και οποιαδήποτε ιδέα γεννιέται την πρώτη στιγμή που εκείνη βγαίνει στο φως. Δυστυχώς αυτά δεν είναι ούτε καν τα χαρακτηριστικά ενός γραφειοκρατικού οργανισμού, αλλά ενός παθολογικά νοσούντος και αν το δάχτυλο για τους υπεύθυνους αβίαστα πάει στο στήθος των πολιτικών για αυτό, δεν μπορεί παρά να υποσημειωθεί, πως εκείνοι που επιτρέπουν αυτό να συμβαίνει, είναι όλοι όσοι δεν μίλησαν, όσοι δεν ανέφεραν, εκείνοι που συνέχισαν το ίδιο λάθος επί σειρά ετών, αυτοί που δεν προέτρεψαν το νέο, δεν το δημιούργησαν και δεν το προάσπισαν. Ας πάψουμε να αναρωτιόμαστε εμείς οι Στρατιωτικοί σε ενέργεια και σε αποστρατεία, μόνο γιατί απομείναμε τελευταίοι στην Ελληνική κοινωνία του μνημονίου, γεμάτη πίκρα, παράπονο και οργή και ας βοηθήσουμε τουλάχιστον να δημιουργηθεί κάτι καινούργιο, πιο στέρεο, πιο κοντινό στην εποχή μας. Ας λιγοστέψουν τα «μάλιστα» και οι «μαλιστάνθρωποι» και ας εδραιώσουμε τα περισσότερα «όχι» με τα αναλογούντα «γιατί». Και επιτέλους ας βγουν έξω «οι ντουντούκες», του δικαίου και της αλήθειας, προγραμματισμένα και όχι σποραδικά και κάποιοι ανώτατοι στα αξιώματα, ας διαπιστώσουν επιτέλους, πως είτε οι στολές τους φθάρηκαν είτε η μπογιά τους ξεθώριασε και καλύτερα ας χρησιμοποιούν την στεντόρεια φωνή τους στην ενέργεια παρά στην αποστρατεία. |
Η Κατάρρευση της Εθνικής Άμυνας
|
| Αλήθεια οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι, ένας οργανισμός που υφίσταται επειδή τον συγκροτούν οι Στρατιωτικοί που τον απαρτίζουν ή μήπως η ύπαρξη τους απλά είναι το αποτέλεσμα της δράσης της πολιτικής τάξης, αφού αυτή σύμφωνα με τον νόμο φέρει την ευθύνη της Άμυνας της χώρας; Άραγε Στρατός είναι... περισσότερο οι άνθρωποι, ή μόνο οι στρατηγικές, οι τακτικές ή τα οπλικά συστήματα και τα πυρομαχικά; Και συνεπώς όταν μια χώρα σε καιρό μνημονίου περικόπτει δαπάνες στον τομέα της Εθνικής Άμυνας οφείλει ή δεν οφείλει να ελέγχει πως επιδρά αυτή της η απόφαση στην ίδια της την αποτρεπτική ικανότητα; Αλλά με ποια διαδικασία και με ποια μεθοδολογία οφείλει να την μετράει; Ή μήπως δεν πρέπει να υπολογίζει τίποτα και ποτέ; Αν η επιχειρησιακή ικανότητα ενός Στρατιωτικού Οργανισμού είναι το άθροισμα και ο συνδυασμός ορισμένων παραγόντων, σταθερών αρχικά, όπως τα γεωγραφικά χαρακτηριστικά της χώρας, το σύνολο των διατιθέμενων μέσων, η στάση των συμμάχων της, το μέγεθος της παρατακτής της δύναμης, η ανάπτυξη των δυνάμεων επί του ανάγλυφου της χώρας και μια σειρά από άλλους, μεταβλητούς αυτήν την φορά, όπως η απόσταση από την τεχνολογία αιχμής του μέσου φερόμενου οπλισμού, το υιοθετημένο στρατιωτικό δόγμα, το ηθικό των στελεχών, ο επαγγελματισμός τους και το επίπεδο οργάνωσης του ίδιου του στρατιωτικού φορέα, δεν πρέπει επιπλέον να εξετάζεται και κάθε φορά το μέγεθος της εκάστοτε απειλής; Για να καταλάβουμε τελικά, ποιός ή ποιοι είναι αυτοί που μέτρησαν την Στρατιωτική απόδοση σε αντιπαραβολή με τις δυνάμενες να υπάρξουν απειλές, ποιοι εξέτασαν όλους τους παράγοντες που προαναφέρθηκαν και πως καταλήξαμε, ένας, απλά Υπουργός Οικονομικών και κάποια Τρόικα, καταμεσίς του θέρους, να προβαίνουν σε περικοπές δαπανών που σε βάθος της τελευταίας τριετίας ξεπερνούν σημαντικά το 35% των διατιθέμενων κονδυλίων του παρελθόντος; Μήπως να φταίνε οι συμβουλές και οι μελέτες Αναδιοργάνωσης των Αξιωματικών που σημειωτέον με το υφιστάμενο εκπαιδευτικό σύστημα δεν έχουν καν ολοκληρώσει σπουδές Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων; Είναι γνωστό πλέον σε ολόκληρο τον Ελληνικό λαό πως τα πτυχία των Στρατιωτικών Σχολών Ευελπίδων, Ναυτικών Δοκίμων και Ικάρων χαρακτηρίζονται ως πτυχία ΑΣΕΙ έτσι ώστε οι βασικοί τους μισθοί να ξεκινούν εδώ και μια εικοσαετία περίπου κάτω από τους αποφοίτους ΤΕΙ της χώρας. Τι σημασία μπορεί να έχουν πόσοι αποφοίτησαν από Σχολές Επιτελών, Πολέμου και Εθνικής Άμυνας όταν το αποτέλεσμα στην αναγνώριση είναι μηδενικό; Συνεπώς αυτοί οι άνθρωποι κατά το πολιτικό σύστημα, δεν έχουν καμία ιδιαίτερη ικανότητα ,δεν τους πρέπει κανένας σεβασμός, για αυτό και κατά το δοκούν μπορεί να παύονται σε μία νύχτα επειδή έτσι εξυπηρετείται η πολιτική συγκυρία ή μπορεί ακόμη να τους επιβάλλεται περικοπή αποζημιώσεων που ξεπερνούν ακόμη και το 50%; Το ερώτημα όμως παραμένει αμείλικτο. Ποιός θα μας πει ποιο είναι το υποτιθέμενο δόγμα για την Άμυνα της Χώρας; Είναι υπέρ της υπεροχής του εξοπλισμού μας και αν ναι, πως το υπηρετούμε, όταν οι πολιτικοί αποφασίζουν και προχωρούν χωρίς καμία διαδικασία στην περικοπή δαπανών εκτελώντας λογιστικές ασκήσεις άνευ στρατευμάτων στα πεδία της Τρόικας; Αν δεν είναι και μοιραία ,υποχρεωτικά, πρέπει να στραφούμε στον μοναδικό παράγοντα που μπορεί να μας στηρίξει αυτήν την δύσκολη στιγμή ,στον ανθρώπινο παράγοντα, αυτόν που σε διαγωνισμούς πιλότων του ΝΑΤΟ συνήθως πρωτεύει, εκείνον που σε υπηρεσίες και ασκήσεις ξενυχτά και από κατάταξης του δεν πήρε ποτέ υπερωρίες, του άλλου που πάντοτε έστερξε και βοήθησε το κοινωνικό σύνολο σε μια σειρά από περιόδους ανάγκης. Αλήθεια πότε κάποιος μέτρησε πόσοι στρατιωτικοί υπηρετούν μόνοι τους μακριά από την οικογένειά τους; Πότε κάποιος αναρωτήθηκε το συναισθηματικό κόστος που πρέπει να καταβάλουν; Μήπως όλο αυτό το κοινωνικό φορτίο είναι Σταυρός ασήκωτος που τους οδηγεί στην απόγνωση; Και επειδή στην εποχή που ζούμε μπορεί να βρεθούν ορισμένοι να σκεφθούν «πως εκείνοι το διάλεξαν», να προλάβω να τους απαντήσω πως σε κανένα κράτος του κόσμου, ούτε καν των Αφρικανικών Χωρών, η κάστα των Στρατιωτικών δεν λαμβάνει κεκαλυμμένα την συμπεριφορά των τελευταίων σαράντα ετών και απροκάλυπτα των τελευταίων ετών του μνημονίου. Μπορεί τα συναισθήματα, οι ενδόμυχες σκέψεις να είναι δικές μας, όμως η συμπεριφορά μας υποχρεωτικά διαμορφώνεται από αυτά που όλοι μας ζήσαμε και εκείνα που κάποιοι ακόμη ζουν στις στρατιωτικές Μονάδες. Μπορεί εκεί όλοι να είχαμε τις καλύτερες προθέσεις, όμως οι αντιδράσεις μας μακροπρόθεσμα, όπως λέει και ο Lorsch, συναρτώνται από τις προσδοκίες μας που δυστυχώς δεν εκπληρώνονται από την Ελληνική Πολιτεία. Και αυτή είναι μια κολώνια που κρατάει πολλά χρόνια και οδηγεί τις Ε.Δ στον μαρασμό και στην κατάρρευση. Μία κατάρρευση που θα επιτείνεται όσο «μάγοι» από το πουθενά καταπιάνονται με αναδιοργανώσεις του ποδαριού, αντιμαχόμενοι για το ποιο στρατόπεδο πρέπει να μείνει ανοικτό και ποιο πρέπει να «απαλλοτριωθεί» , χωρίς νωρίτερα κανείς να έχει αποφασίσει που θα δοθεί βαρύτητα στην επιλογή στρατηγικής, για την διαχείριση της Εθνικής Άμυνας. Μια παρακμή χωρίς σταματημό όταν Ανώτατοι Αξιωματικοί επί σειρά ετών δεν «επιβάλλουν» τον ρόλο τους στην πολιτική τάξη, παρασέρνοντας το στράτευμα και τις οικογένειες τους στο βάραθρο της απελπισίας, προσδοκώντας κάποιοι από αυτούς μετέπειτα εφήμερα οφίκια και τα τελευταία ένσημα δόξας. Μία βουτιά στο κενό χωρίς αλεξίπτωτο, πολιτικών που αδαείς με τα στρατιωτικά όντες, θεωρούν τους Στρατιωτικούς ως «βαρίδια » και «ακριβούς» εργαζόμενους, τους οποίους πρέπει να ξεζουμίσουν για να ικανοποιήσουν το κομπλεξικό εγώ τους, αντί να τους δουν ως «κεφάλαια» και «υψηλής αποτελεσματικότητας εφεδρείες». Αλήθεια που σταματάει ο όλεθρος της ιστορίας; Μήπως πρέπει οριστικά να εξαφανίσουμε τα αντίγραφα του εφιάλτη, τους απογόνους του ,Μαυροκορδάτου, τα κακέκτυπα του Περικλή και τους ζηλωτές των τριάντα αργυρίων του Ιούδα; Αυτούς αναζητώ τώρα… Δημήτριος Σούκερας MBA(ER) Αντισυνταγματάρχης (ΑΣ) ε.α |
Στρατιωτικό Σύστημα Ανταμοιβών ή απλά Μισθολόγιο;
|
| Μπορεί σε εποχές μνημονίου να υπάρχουν πολλοί στην κυβέρνηση, που στα διλήμματα βρίσκουν, έναν εύσχημο τρόπο να επιβάλλουν την θέλησή τους σε πλατιές λαϊκές μάζες κυρίως και να δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα, αλλά σε κάθε περίπτωση η λογική, η επιστήμη, η απόφαση διατήρησης Εθνικού κράτους δεν μπορούν να συμβαδίζουν με τις θέσεις της να «συζητήσει» και να διασκεφθεί, ένα νέο «Στρατιωτικό Μισθολόγιο» όπως το ονομάζει, το οποίο... ήδη είναι γνωστό από το υπογεγραμμένο μνημόνιο, πως οφείλει άμεσα να αποδώσει μια επιπλέον περικοπή αποδοχών τουλάχιστον 89 εκατομμυρίων ευρώ για τον επόμενο χρόνο, καθώς και μεταξύ μας, όποιο άλλο ποσό, αντίστοιχο με τα επιπλέον κρατικά ελλείμματα της επόμενης περιόδου, ακολουθώντας το παράδειγμα του ήδη πραγματοποιημένου, «ηθελημένου ή αθέλητου;», λάθους 170 εκατομμυρίων ευρώ τουλάχιστον, της τελευταίας λογιστικής περιόδου. Για αυτόν τον λόγο οι Έλληνες αντιλαμβάνονται, πως το νέο «μισθολόγιο» πρέπει να «ψηφισθεί», προκειμένου να αποκτήσουν «νομικό υπόβαθρο» ή και μανδύα, οι νέες περικοπές που έχουν στο μυαλό τους οι κρατούντες, για τα πάντοτε «βολικά θύματα», τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων. Η πρόθεσή είναι τόσο ξεκάθαρη και έγινε εξόφθαλμη, με τον ορισμό ενός νομικού, του κ. Αντώνη Οικονόμου, να ασχοληθεί με το «στήσιμο του σκηνικού». Όμως και μόνη η συζήτηση σήμερα για «Στρατιωτικό μισθολόγιο», μήπως φέρνει έστω κι ένα καλό; Η κατάφαση βέβαια απαντάει σε αυτήν την ερώτηση. Επειδή πολύ αρέσει σε όλους τους πολιτικούς διαχρονικά, να επικαλούνται τα παραδείγματα δράσης άλλων λαών, πολλά αποκομίζουμε από τον τρόπο που οι Αμερικανοί «συμπεριφέρονται», ή ακόμη και οι Βρεταννοί, οι Γερμανοί, οι Γάλλοι ακόμη κι οι Ιταλοί στις Ένοπλες Δυνάμεις τους. Οι Νατοϊκοί σύμμαχοί μας λοιπόν, ποτέ τουλάχιστον μετά τον Β’Π.Π δεν διανοήθηκαν να μιλήσουν για κανένα είδος στρατιωτικό μισθολόγιο, αλλά αντίθετα προτιμούν να μιλούν για «Στρατιωτικό Σύστημα Ανταμοιβής» και βέβαια δεν εμπλέκουν νομικούς για το «κτίσιμο» τους, αλλά τους ειδικούς, (όσους ασχολούνται με την διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού), για λόγους προφανείς. Έτσι οι ΗΠΑ και ο Πρόεδρός τους από το 1967 τουλάχιστον, με την εισαγωγή σε ισχύ του κώδικα 37,1008(b) κάθε τέσσερα έτη, επαναλαμβάνουν μία εκτενή έρευνα, όπου μελετούν σε βάθος τις επιδράσεις της «στρατιωτικής ζωής» σε συνάρτηση με τις κοινωνικές συνθήκες, όπως αυτές προοδευτικά μεταβάλλονται, για να αντισταθμίζουν αποτελεσματικά την στάση των στρατιωτικών και τον υπερμεγέθη εβδομαδιαίο εργασιακό βίο τους, σε περιβάλλον μειωμένης συνταγματικής ελευθερίας, κοινωνικής απομόνωσης λόγω των συχνών μεταθέσεων, με οικογένειες που στερούνται τα για άλλους αυτονόητα, αλλά και συζύγους που επίσης μοιραία πρέπει να περιορίζουν τους επαγγελματικούς τους ρόλους, με όλες τις συνέπειές που αυτό μπορεί να έχει στον οικογενειακό προϋπολογισμό και στην διατήρηση της οικογενειακής ισορροπίας. Άραγε όταν στρατιωτικές υπερδυνάμεις ενεργούν με αυτόν τον τρόπο, δύναται η Πολιτική τάξη της Ελλάδας να ζει στην παρακμή και να θεωρεί πως μπορεί να ενεργεί διαφορετικά; Κάποιοι μάλλον ακόμη κολλάνε στα λόγια του Πιραντέλο: «Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε», αλλά δυστυχώς για αυτούς, αυτά ξεπεράστηκαν, όπως και τα χρόνια των συζητήσεων, διασκέψεων, για επιδόματα εξομάλυνσης, εκτός έδρας, βασικούς μισθούς, χρόνους παραμονής 40ετίας και της ανοχής των Στρατιωτικών. Σήμερα, ανεξάρτητα αν η χώρα παραμένει ή όχι στο μνημόνιο, πρέπει να εξευρεθούν τα πλεονεκτήματα που πρέπει να αποδοθούν σε όποιον υπηρετεί την πατρίδα του, όχι στην βάση προς θεού να αδικηθούν όλοι οι υπόλοιποι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά ώστε να δικαιωθούν οι δημόσιοι λειτουργοί. Οπότε σύντομα θα πρέπει να αποκτήσουν «οντότητα» ,ακόμη και αριθμητική, μία σειρά από είδος απολαβών που σχετίζονται με: α. Κίνητρα αρχικής προσέλκυσης Στρατιωτικών β. Βασικών μισθών (ανάλογων με βαθμούς και χρόνια υπηρεσίας) γ. Ειδικές πληρωμές(π.χ επιδόματα επικίνδυνης εργασίας) δ. Ωφελήματα διατήρησης και Διαχωρισμού ε. Πληρωμές Αντιστάθμισης στ. Ωφελήματα συχνών μεταθέσεων ζ. Ωφελήματα Αποτροπής Πρώιμης Αποστρατείας Αν για ορισμένους, τα παραπάνω φαντάζουν άγνωστα, πρωτόγνωρα ή εξωπραγματικά, να υπογραμμίσω πως απλώς αποτελούν εφαρμοσμένες πολιτικές των τελευταίων τουλάχιστον 40 ετών «σοβαρών» κρατών, που επιτέλους και εμείς οφείλουμε να ακολουθήσουμε, προχωρώντας μπροστά, αφήνοντας πίσω τις εμμονές, τα παλαιά πρόσωπα και πρακτικές που μας κατέστρεψαν. Πιστεύω πως τώρα είναι η ώρα να σχεδιασθεί ένα ορθολογικό σύστημα, που στην απλοϊκή του μορφή οπωσδήποτε θα έχει συγκεκριμένη απάντηση στις επτά κατευθύνσεις που θέτει το άρθρο, όμως θα πρέπει να συμπληρωθεί με επιπλέον στοιχεία, που θα το μετασχηματίζουν τελικά σε ένα «διαφοροποιημένο σύστημα διαχείρισης ανθρωπίνου δυναμικού», με χαρακτηριστικά και προνόμια παρόμοια εκείνων που απολαμβάνουν, ας πούμε οι Βρεταννοί στρατιωτικοί. Εκεί όπου οι αποδιδόμενοι τίτλοι ιπποτικής τιμής και η χορήγηση ξίφους στους Αξιωματικούς, έχουν ουσιαστικό αντίκρισμα τιμής, που δεν ολοκληρώνεται με την «ετεροχρονισμένη» μαζική χορήγηση ενός διπλώματος που φέρει «προτυπωμένες» υπογραφές των ανωτάτων αρχόντων και ενός «κίβδηλου» μεταλλίου. Νομίζω είναι αναγκαίο να πάψουν οι απορίες για την υποχρέωση της Πολιτείας να χορηγεί τα ξίφη στους Αξιωματικούς της εγκαίρως, όπως και κάθε σκέψη να καθορισθεί «Μισθολόγιο» με όρους διαβούλευσης «εταίρων» δεκαετίας 1980, καθώς σε κάθε άλλη περίπτωση εκτιμώ πως δεν μιλούμε για προσαρμογή στο μέλλον αλλά για προσκόλληση στο παρελθόν. Άραγε τι να περιμένω από την τρικομματική κυβέρνηση αλλά και εκείνη αλήθεια πως πιστεύει πως θα μπορέσει να στηρίξει επιστημονικά ή σε επίπεδο επικοινωνίας οτιδήποτε διαφορετικό από εκείνο που όλοι οι άλλοι ήδη εφαρμόζουν; Υποψιάζομαι πως το τελευταίο διάστημα, ταχύτερα όλο και περισσότεροι πολίτες συνειδητοποιούν, όχι μόνο τα πραγματικά ποσοστά μείωσης των μηνιαίων αποζημιώσεων των στρατιωτικών, εν ενεργεία και σε αποστρατεία, αλλά και το μέγεθος της κοροϊδίας και φαιάς προπαγάνδας που οι ίδιοι γινόταν αποδέκτες, καθώς θεωρούσαν στο παρελθόν, πως οι Στρατιωτικοί είναι καλοπληρωμένοι και ευνοημένοι. Πολύ φοβάμαι την αντίδρασή τους, και τους «βλέπω» εφεξής, να αναζητούν οπωσδήποτε «τις τρύπες», τα σημάδια απόδειξης δηλαδή, των λόγων των πολιτικών, μετατρεπόμενοι από εύπιστοι και πειθήνιοι, σε άπιστους, σαν τον εορτάζοντα Θωμά της Κυριακής και από την άλλη, συμπονώ τους μελλοντικούς «πολλούς ασταύρωτους» των εκλογών ή και τους κυνηγημένους, υποψήφιους για «λογχισμό»; φραστικό υποθέτω, για την παρατεταμένη, προχειρότητα, χαλαρότητα, έλλειψη οργάνωσης και γνώσης που επιδείκνυαν, αντιμετωπίζοντας τόσο σοβαρά θέματα, όπως της Άμυνας της χώρας.!! Για τους συναδέλφους μου πλέον, την αχλάδα και την ουρά, είμαι βέβαιος. «Χριστός Ανέστη»… |
