ΕΚΔΗΛΩΣΗ στο ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ 2/5/2019: Nτοκιμαντέρ «Η Ανατολή Έδυσε» (BINTEO)

2 ΜΑΙΟΥ 2019 18.30 Αμφιθέατρο Ιωάννης Καποδίστριας ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

Με την ευκαιρία της συμπληρώσεως 100 ετών από την απόβαση των Ελληνικών στρατευμάτων στην Σμύρνη στις 2 ΜΑΙΟΥ 1919, το Ελληνικό Ίδρυμα Ιστορικών Μελετών ΙΔΙΣΜΕ παρουσιάζει το ντοκιμαντέρ «Η Ανατολή Έδυσε».

Το ΙΔΙΣΜΕ, με την υποστήριξη του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ, ανέλαβε την έκδοση του Αρχείου του Μικρασιάτη δημοσιογράφου και πολεμικού ανταποκριτή Κώστα Μισαηλίδη (Νικομήδεια, 1883 – Αθήνα, 1955) καθώς και την υλοποίηση ιστορικού ντοκιμαντέρ βασισμένου στις ανταποκρίσεις του.

Η νέα αυτή έκδοση με τίτλο «Η Μικρασιατική Εκστρατεία του Κώστα Μισαηλίδη –Οι ανταποκρίσεις του από το Μέτωπο (1919-1922)» περιγράφει την πορεία του Ελληνικού Στρατού από 2 Μαΐου 1919 έως Σεπτεμβρίου 1922 στη Μικρά Ασία.

Η Ανατολή Έδυσε

Σενάριο – Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Παπαηλιού

Ιστορικός Σύμβουλος: Ειρήνη Σαρίογλου

Αφήγηση: Γιώργος Κέντρος

Μουσική: Γιάννης Βοργίας

Επίσημη συμμετοχή στο 21ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ Κράτηση θέσεων καθημερινά 09:00-16:00 στο 210-666 9131 ή στην διεύθυνση info@idisme.

Περισσότερα »

ΕΑΑΣ ΝΑΥΠΛΙΟΥ: Πρόσκληση στα εγκαίνια έκθεσης Ψηφιδωτού – Αγιογραφίας (ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ)

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ο Δήμος Ναυπλιέων – Δ.Ο.Π.Π.Α.Τ. και το Παράρτημα Ναυπλίου της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού,

σας προσκαλούν

στα εγκαίνια της έκθεσης Ψηφιδωτού – Αγιογραφίας, του Γιάννη και της Όλγας Παπαδοπούλου,

που θα γίνουν το Σάββατο 4 Μαΐου και ώρα 19:30, με θέμα:

«Δια Σμίλλης, Χρωστήρος & Ψηφίδων»,

στον εκθεσιακό χώρο των πινακοθηκών, στο ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ (οδός Σταϊκοπούλου).

Η παρουσία σας θα μας τιμήσει.

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ: 4 – 12 Μαΐου 2019

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ: 11:00 – 13:30 και 18:30 – 21:30

ΤΗΛ. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: 6973821254

Περισσότερα »

Η νέα ζωή του παλαιού Στρατιωτικού Νοσοκομείου «401»

Ως χώρος πολιτισμού πρόκειται να «επανενταχθεί» στη ζωή της πόλης το εγκαταλειμμένο από χρόνια παλαιό στρατιωτικό νοσοκομείο 401 στο Κολωνάκι.

Η Περιφέρεια Αττικής αποφάσισε να χρηματοδοτήσει την αποκατάσταση των πρώτων τριών κτιρίων του συγκροτήματος που ανήκει στην Εκκλησία, τα οποία και θα φιλοξενήσουν τη βιβλιοθήκη και το ιστορικό αρχείο της Ιεράς Συνόδου. Προηγήθηκε απόφαση του ΣτΕ που «επικύρωσε» την απόφαση να χαρακτηριστούν διατηρητέα μόνο τα 7 από τα 14 κτίρια.

Σύμφωνα με την Ελισάβετ Ηλιοπούλου, αρχιτέκτονα και κάτοικο της περιοχής που ασχολήθηκε με την ιστορική τεκμηρίωση και αρχιτεκτονική αξιολόγηση του χώρου, το παλαιό στρατιωτικό νοσοκομείο είναι το τελευταίο τμήμα που έχει απομείνει από το στρατόπεδο του 1ου Συντάγματος Πεζικού. Ως λειτουργία, το νοσοκομείο εγκαταστάθηκε το 1900 με τη μετατροπή υφιστάμενων πέτρινων κτιρίων του Στρατιωτικού Σχολείου Υπαξιωματικών και επεκτάθηκε σε νέα κτίρια έως το 1904. Στις εγκαταστάσεις του νοσηλεύθηκαν χιλιάδες στρατευμένοι ασθενείς και τραυματίες που μεταφέρονταν από το μέτωπο κατά τη διάρκεια των βαλκανικών πολέμων, της μικρασιατικής εκστρατείας και καταστροφής, του ελληνοϊταλικού και ελληνογερμανικού πολέμου. Το 1946 μετονομάστηκε σε «401 Γενικόν Στρατιωτικόν Νοσοκομείον Εκπαιδεύσεως» και συνέχισε να λειτουργεί σε αυτή τη θέση έως τις αρχές της δεκαετίας του ’70.

Το 1971, αφότου το νοσοκομείο μετεγκαταστάθηκε στα κτίρια της λεωφόρου Μεσογείων, ο χώρος παραχωρήθηκε στην Εκκλησία της Ελλάδος, σε ανταλλαγή με έκταση στη Βάρη όπου δημιουργήθηκε η Σχολή Ευελπίδων. Μέχρι το 2010 σε κάποια από τα κτίρια στεγαζόταν το Eκκλησιαστικό Λύκειο και μετά έμειναν κενά χρήσεων. Πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, η Εκκλησία εξέφρασε το ενδιαφέρον να κατεδαφίσει τα κτίρια του νοσοκομείου και να εγκαταστήσει στη θέση τους ξενοδοχείο, σχέδιο που τελικά δεν ευοδώθηκε κυρίως λόγω των αντιδράσεων αρχιτεκτόνων, που ξεκίνησαν εκστρατεία για τη διάσωσή του.

Το 2011 το υπουργείο Περιβάλλοντος χαρακτήρισε διατηρητέα τα 7 από τα 14 κτίρια του συγκροτήματος. Κατά της απόφασης προσέφυγε η Εκκλησία, που ζήτησε τον αποχαρακτηρισμό τους, και αρχιτέκτονες, που ζήτησαν τη διάσωση ολόκληρου του συνόλου. Οι προσφυγές συνεκδικάστηκαν και πριν από μερικές ημέρες το ΣτΕ (απόφ. 307/2018) απέρριψε και τις δύο προσφυγές, επικυρώνοντας την απόφαση διατήρησης των 7 κτιρίων. Λίγες ημέρες νωρίτερα, η Περιφέρεια Αττικής ανακοίνωσε την απόφαση να χρηματοδοτήσει την αποκατάσταση τριών από αυτά (επί των οδών Δεινοκράτους και Ιατρίδου) με 14 εκατομμύρια ευρώ. «Το ένα κτίριο θα φιλοξενήσει τη βιβλιοθήκη της Ιεράς Συνόδου, ώστε να αναδειχθεί με τον πλέον σύγχρονο τρόπο ο πλούτος της», λέει στην «Κ» ο γενικός διευθυντής των Οικονομικών Υπηρεσιών της Εκκλησίας της Ελλάδος (ΕΚΥΟ), επίσκοπος Σαλώνων Αντώνιος.

«Το δεύτερο κτίριο θα φιλοξενήσει το ιστορικό αρχείο της Ιεράς Συνόδου, που φυλάσσεται προσωρινά σε γειτονικό κτίριο. Τέλος, το τρίτο κτίριο θα μετατραπεί σε μουσειακό χώρο. Ολοι οι χώροι θα είναι επισκέψιμοι». Σε σχέση με τα υπόλοιπα τέσσερα κτίρια, η Εκκλησία δεν έχει καταλήξει. «Υπάρχουν ορισμένες σκέψεις. Ιδανικά, θα έπρεπε οι νέες χρήσεις –πάντα με απόλυτο σεβασμό στα κτίρια– να μπορούν να παράγουν κάποια έσοδα, ώστε να συμβάλλουν στη συντήρηση του χώρου».

«Σύμφωνα με το ισχύον Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο, επιτρέπονται στον χώρο του 401 κοινόχρηστο πράσινο, πολιτιστικές εγκαταστάσεις και εγκαταστάσεις εκπαίδευσης, καθώς και χρήσεις στον τομέα της πρόνοιας», επισημαίνει η κ. Ηλιοπούλου. «Κατά την άποψή μου, θα ήταν μια σπουδαία προσφορά εκ μέρους της Εκκλησίας η δημιουργία σχολής για νέους ανέργους για την εκμάθηση χειρωνακτικών τεχνών και επαγγελμάτων τα οποία τείνουν να εξαφανιστούν. Θα μπορούσε επίσης να ιδρυθεί μια ειδική σχολή για τη διδασκαλία της αγιογραφίας και τη συντήρηση παλαιών εικόνων και άλλων εκκλησιαστικών αντικειμένων. Με την εφαρμογή παρόμοιων χρήσεων θα φανεί ο σεβασμός της Εκκλησίας στα κτίρια και στην παλιά χρήση του χώρου αλλά και θα υπογραμμιστεί ο ρόλος της στη διατήρηση της πολιτιστικής και θρησκευτικής παράδοσης. Σημασία πάντως έχει να διατηρηθεί ο ενιαίος χαρακτήρας του χώρου ως σύνολο, τόσο σπάνιο για το κέντρο της Αθήνας».

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 15/03/2017 - ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΑΛΙΟΣ - [Μετατροπή σε κείμενο: staratalogia.blogspot.gr])

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των. Για τα άρθρα που αναδημοσιεύονται εδώ με πήγη, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο την ιστοσελίδα.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ: Αγώνας για τη διάσωση του πρώην στρατιωτικού νοσοκομείου 401

Περισσότερα »

Αγώνας για τη διάσωση του πρώην στρατιωτι­κού νοσοκομείου 401

► Στα πετρόχτιστα κτίρια του πρώην νοσοκομείου 401 περιεθάλπησαν χιλιάδες τραυματίες από τους Βαλκανικούς Πολέμους, τον Μακεδονικό Αγώνα, τη Μικρα­σιατική Εκστρα­τεία, την Κατοχή και τον Εμφύλιο.

► Οι εγκαταστάσεις βρίσκονται μεταξύ των οδών Δεινοκράτους, Ιατρίδου και Σουηδίας και αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα στρατιωτικού νοσοκομείου του 19ου αιώνα.

► Διαμάχη 16 ετών μεταξύ της Εκκλησίας και των κατοίκων για τη σωτηρία του πρώην στρατιωτικού νοσοκομείου που συνδέεται με όλα τα πολεμικά γεγονότα που σημάδεψαν τη σύγχρονη Ιστορία της χώρας.

Κρυμμένο στην καρδιά της Αθήνας, σε μια κατάφυ­τη έκταση πλάι στο Πάρκο Ελευθερίας, το πρώην στρατιωτι­κό νοσοκομείο 401 ξυπνά φαντά­σματα από το παρελθόν.

Ο ιστορικός χώρος του, απομο­νωμένος και απροσπέλαστος, συν­δέεται με όλα τα πολεμικά γεγονό­τα που σημάδεψαν τη σύγχρονη Ιστορία της χώρας. Και έχει μετα­τραπεί τα τελευταία δεκαέξι χρό­νια σε μήλον της Έριδος ανάμεσα σε κατοίκους, φορείς και την Εκ­κλησία της Ελλάδος. Η τελευταία, στην ιδιοκτησία της οποίας ανήκει ο χώρος, αποφάσισε το 2002 να κα­τεδαφίσει τα εγκαταλελειμμένα κτί­ρια που χρονολογούνται τον 19ο αι­ώνα, με σκοπό να χτίσει στη θέση τους ένα μεγάλο ξενοδοχείο ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων. 

Σε μια έκταση περίπου 11 στρεμμάτων, όπου σήμερα υπάρχουν πέτρι­να κτίρια νεογοτθικού ή νεοκλασι­κού ρυθμού, λιθόστρωτα, μεγάλες μαρμάρινες σκάλες, αλέες με υπεραιωνόβια δέντρα, χαλκάδες για το δέσιμο των αλόγων, αυλές και αυ­λόθυρες. Οι αντιδράσεις ήταν έντο­νες. Κάτοικοι, πολιτιστικοί φορείς και το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτε­χνείο κατάφεραν να ανατρέψουν την απόφαση, ενώ έπειτα από πο­λυετείς αγώνες τα υπουργεία Πο­λιτισμού και Περιβάλλοντος χαρα­κτήρισαν τα 7 από τα 14 κτίρια του συγκροτήματος διατηρητέα. Η Εκ­κλησία προσέφυγε στη Δικαιοσύνη ζητώντας αποχαρακτηρισμό, ενώ η οργάνωση Monumenta και κάτοικοι της περιοχής ζήτησαν από το Συμ­βούλιο της Επικράτειας να υπαχθεί το σύνολο του ακινήτου σε καθε­στώς προστασίας.

ΣΕ ΜΕΡΙΚΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ. Η απόφαση δεν έχει ακόμη εκδοθεί, όμως πριν από λίγες ημέρες υπήρ­ξε νέα εξέλιξη στην υπόθεση. Όπως ανακοινώθηκε από την Περιφέρεια Αττικής, σύντομα θα ξεκινήσουν, με χρηματοδότησή της, εργασίες απο­κατάστασης σε τρία από τα κτίρια καθώς «διαθέτουν σπάνια οικοδο­μική τεχνολογία και ρυθμολογικά στοιχεία». Οι κάτοικοι εκφράζουν πλέον την ανησυχία τους για τον κίνδυνο να παγιωθεί η μερική αναγνώριση της ιστορικής αξίας του ακινήτου και να οδηγηθούν στην καταστροφή τα υπόλοιπα σπουδαία κτίρια. Και η διαμάχη συνεχίζεται...

Οι εγκαταστάσεις του πρώην 401 βρίσκονται μεταξύ των οδών Δεινοκράτους, Ιατρίδου και Σουηδί­ας και αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα στρατιωτικού νοσοκο­μείου του 19ου αιώνα. Στα πετρόχτιστα κτίριά του που ξεκίνησαν να φτιάχνονται το 1882, διαπνεόμενα από τη γαλλική αντίληψη της εποχής περί νοσηλευτηρίων, περι­εθάλπησαν χιλιάδες ασθενείς και τραυματίες από τους Βαλκανικούς Πολέμους, τον Μακεδονικό Αγώ­να, τη Μικρασιατική Εκστρατεία, την Κατοχή και τον Εμφύλιο, ενώ στις εγκαταστάσεις του φιλοξενή­θηκε κατά το παρελθόν και εκκλη­σιαστικό λύκειο.

Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ. «Αυτό που ζητούμε είναι η κήρυξη ως διατηρητέων όλων των κτιρίων αλλά και του εξαιρετικής αισθητικής περιβάλλο­ντος χώρου. Θεωρούμε ότι κρατώ­ντας μόνο κάποια από τα κτίρια κα­ταστρέφεις το σύνολο. Ο χώρος θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ενιαία, καθώς ο συνδυασμός του φυσικού με το δομημένο περιβάλλον είναι που του δίνει αξία και μας παρέ­χει μια εικόνα για το πώς ήταν μια στρατιωτική υπηρεσία της εποχής. Πόσα στρατιωτικά νοσοκομεία σώζονται σήμερα στην Ελλάδα; Μόνο του Μακρυγιάννη. Άρα, εκτός από την αρχιτεκτονική τους αξία που είναι αδιαμφισβήτητη, οι εγκατα­στάσεις πρέπει να διασωθούν και για τον ιστορικό τους ρόλο» λέει στα «ΝΕΑ» η αρχιτέκτονας Ειρήνη Γρατσία, επικεφαλής της οργάνω­σης Monumenta που μάχεται από το 2006 για το θέμα. «Το 2002 το Κε­ντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνη­μείων γνωμοδότησε να κηρυχθούν διατηρητέα 3,5 κτίρια, πρόκειται για τα κτίρια που ανακοινώθηκε τώρα ότι θα αποκατασταθούν. Η από­φαση είχε τη λογική να διατηρηθούν κάποια το οποία δεν εμπόδιζαν την ανοικοδόμηση. Ο αγώνας, όμως, των κατοίκων και των πολι­τιστικών φορέων είχε διάρκεια και σταθερότητα και έτσι απετράπη η κατεδάφιση. Το 2009 ξεκινήσαμε μια μεγάλη προσπάθεια ενημέρω­σης του κόσμου, δημιουργήσαμε ένα ιστολόγιο και συγκεντρώσαμε σχεδόν 2.500 υπογραφές υπέρ της διατήρησης των κτιρίων» προσθέτει.

Όπως επισημαίνει η Ελισάβετ Ηλιοπούλου, αρχιτέκτων και κάτοικος της περιοχής που έχει κάνει την ιστορική τεκμηρίωση και την αρ­χιτεκτονική αξιολόγηση των κτιρί­ων, «οι εγκαταστάσεις διακρίνονται σε τρεις ενότητες: κτίρια των περι­όδων 1882-1889, 1900-1904 και του Μεσοπολέμου. Η μερική προστα­σία του συνόλου θα έχει ως συνέ­πεια την αλλοίωση της φυσιογνω­μίας του και την καταστροφή κάθε είδους αυθεντικότητας. Αντίθετα, με την ανάδειξη όλων των μορφών εξελίξεως της αρχιτεκτονικής των κτιρίων, τα οποία παρουσιάζουν μια ενδιαφέρουσα εναλλαγή, δια­τηρείται και η συνέχεια της ιστο­ρικής εξέλιξης του νοσοκομείου» σημειώνει.

ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΡΟΒΒΑ

(ΤΑ ΝΕΑ-31/01/2018 - [Μετατροπή σε κείμενο: staratalogia.blogspot.gr])

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των. Για τα άρθρα που αναδημοσιεύονται εδώ με πήγη, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο την ιστοσελίδα.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ: Αξιοποιούνται διατηρητέα κτήρια του πρώην 401 Στρατιωτικού Νοσοκομείου

Περισσότερα »

Αξιοποιούνται διατηρητέα κτήρια του πρώην 401 Στρατιωτικού Νοσοκομείου

Πρόκειται για τρία κτήρια επί των οδών Δεινοκράτους και Ιατρίδου (περιοχή Λυκαβηττού) που έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέα, ως ιδιαίτερης περιβαλλοντικής και οικιστικής αξίας

Ένα μεγάλο έργο πολιτιστικού χαρακτήρα δρομολογείται στο κέντρο της Αθήνας. Συγκεκριμένα, υπεγράφη η προγραμματική σύμβαση για την αποκατάσταση και αξιοποίηση τριών σημαντικών ιστορικών κτηρίων του πρώην 401 Στρατιωτικού Νοσοκομείου, προϋπολογισμού 14 εκατ. ευρώ, από την Περιφέρεια Αττικής, την Εκκλησία της Ελλάδος και το υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού.

Διαθέτουν σπάνια πλέον οικοδομική τεχνολογία και ρυθμολογικά στοιχεία, χρήζοντα διατήρησης και ανάδειξης. Έχουν πολυγωνική λιθοδομή και αξιόλογα διακοσμητικά στοιχεία στις όψεις τους και ξύλινη τετράριχτη στέγη με βυζαντινού τύπου κεραμίδια. Αποτελούν χαρακτηριστικά δείγματα στρατιωτικής αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα και των αρχιτεκτονικών ρευμάτων της εποχής.

Από το 1882 μέχρι το 1897 τμήμα του κτηριακού συγκροτήματος αξιοποιήθηκε για τη λειτουργία του «Στρατιωτικού Σχολείου Υπαξιωματικών» το οποίο ήταν εφάμιλλο και ισάξιο της Σχολής Ευελπίδων. Από το 1904 και μέχρι το 1971 το συγκρότημα χρησιμοποιήθηκε αδιάκοπα από το Α΄ Στρατιωτικό Νοσοκομείο (1904-1945), το οποίο μετονομάστηκε το 1945 σε 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο. Νοσηλεύτηκαν σε αυτό χιλιάδες ασθενείς και τραυματίες (αξιωματικοί και οπλίτες) των Βαλκανικών Πολέμων, του Μακεδονικού Μετώπου, της Μικρασιατικής Εκστρατείας, του Ελληνο-Ιταλικού και του Ελληνο-Γερμανικού πολέμου.

Στόχος του έργου είναι η αποκατάσταση των εκτεταμένων βλαβών που παρουσιάζουν τα κτίσματα αυτά (καταρρεύσεις στεγών-τοίχων, διάβρωση πατωμάτων, σήψη ξύλινων στοιχείων, οξείδωση σιδηρών στοιχείων), η ενίσχυση των στοιχείων των υφισταμένων φερόντων οργανισμών τους και η διαρρύθμιση των εσωτερικών χώρων προκειμένου να καταστούν λειτουργικά και να αξιοποιηθούν ως: χώρος πολιτιστικών εκδηλώσεων και εκθέσεων μουσειακού υλικού-αρχείο-βιβλιοθήκη. Η ευρύτερη περιοχή όπου βρίσκεται το συγκρότημα των κτηρίων του πρώην 401 Στρατιωτικού Νοσοκομείου, σε χώρο ιδιοκτησίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, είναι γνωστή ως «στρατιωτικά παραπήγματα».

(pontos-news.gr)

Περισσότερα »

Συμμετοχή Πολεμικού Μουσείου στην 19η Συνάντηση Μουσείων Νεώτερου Πολιτισμού (ΦΩΤΟ)

Μετά από πρόσκληση της Διεύθυνσης Νεώτερου Πολιτιστικού Αποθέματος και Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, το Πολεμικό Μουσείο συμμετείχε για πρώτη φορά, στην 19η Ετήσια Συνάντηση Μουσείων Νεώτερου Πολιτισμού, που διεξήχθη στην Αθήνα την 1 Δεκεμβρίου 2017, όπου συμμετείχαν εκπρόσωποι Μουσείων από όλη την Ελλάδα, με θέμα «Μουσεία, Δημιουργικότητα και Τοπικές Κοινωνίες».

Το Πολεμικό Μουσείο εκπροσωπήθηκε από τον Α΄ Αντιπρόεδρο του Δ.Σ. Ταξίαρχο Παν. Γεωργόπουλο ο οποίος παρουσίασε εισήγηση με θέμα «Ο Ιστορικός Τουρισμός ως μέσον Τουριστικής Ανάπτυξης της Περιφέρειας».

Κάντε κλικ (χρησιμοποιείστε τα βελάκια του πληκτρολογίου για επόμενο ή προηγούμενο) στις παρακάτω φωτό για μεγέθυνση:

Περισσότερα »

Ο θρύλος του υποβρυχίου «Παπανικολής» στη μεγάλη οθόνη

Η δράση του θρυλικού υποβρυχίου «Παπανικολής», που έδρασε κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη με την ομώνυμη ταινία που γυρίστηκε το 1971. Το σενάριο έγραψε ο κ. Δημήτρης Ζαννίδης, ο οποίος τότε ανέλαβε να μεταφέρει την ιστορία του κυβερνήτη του υποβρυχίου, πλωτάρχη Μίλτου Ιατρίδη, καθώς και του υπόλοιπου πληρώματος του «Παπανικολής», που πέρασαν στο πάνθεον της ιστορίας για τα επιτεύγματά τους στην Αδριατική. Ο καταξιωμένος σεναριογράφος και δημιουργός αποκάλυψε άγνωστες λεπτομέρειες από την ταινία «Υποβρύχιο Παπανικολής», η οποία 45 χρόνια μετά εξακολουθεί να μας θυμίζει τον αγώνα του Πολεμικού Ναυτικού κατά του κατακτητή.

Το πλέον εντυπωσιακό στοιχείο της υπόθεσης έχει να κάνει με το σενάριο της ταινίας, που γράφτηκε μέσα σε ελάχιστες ώρες, με τον κ. Ζαννίδη να λέει: «Συζητήσαμε τότε να γυρίσουμε την ταινία. Πήραμε τελικά την έγκριση, αλλά ήθελαν μέσα σε δύο ημέρες το σενάριο. Μέχρι τότε είχαμε μόνο την πρόταση. Έτσι μέσα σε 48 ώρες έπρεπε να δείξουμε το σενάριο της υπόθεσης. Το έγραψα γρήγορα-γρήγορα, το υποβάλλαμε για έλεγχο στο Πολεμικό Ναυτικό και μας έκαναν διορθώσεις πάνω σε ορισμένα τεχνικά θέματα. Στην ουσία το σενάριο γράφτηκε μέσα σε μιάμιση μέρα».

Ο κ. Δημήτρης Ζαννίδης, ο οποίος στις αρχές Οκτωβρίου τιμήθηκε για το έργο του από την Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδας, αποκάλυψε άγνωστες λεπτομέρειες από την ταινία «Υποβρύχιο Παπανικολής» που έγραψε το 1971

Η ταινία, πάντως, που σκηνοθέτησε ο Γιώργος Ζερβουλάκος με πρωταγωνιστή τον Κώστα Καζάκο στον ρόλο του κυβερνήτη του υποβρυχίου, είχε μία σημαντική διαφορά σε σχέση με πολλές άλλες πολεμικές ταινίες που γυρίστηκαν εκείνη την εποχή και αφορούσαν στον πόλεμο του 1940. «Το σενάριο βασίστηκε στη δράση του υποβρυχίου «Παπανικολής» κατά τη διάρκεια του ελληνο-ιταλικού πολέμου. Περιέγραψα πραγματικά γεγονότα, όπως ήταν η επιτυχημένη επίθεση κατά μίας ιταλικής νηοπομπής στα νερά της Αδριατικής. Έχει βέβαια και ορισμένα στοιχεία μυθοπλασίας, αλλά από εκεί και πέρα, όλα τα άλλα που διαδραματίστηκαν και οι διάλογοι έγιναν με την έγκριση του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού», εξομολογήθηκε ο κ. Δημήτρης Ζαννίδης.

Η πρεμιέρα της ταινίας, που απέσπασε και τιμητική διάκριση στο 12ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη, έγινε τον Σεπτέμβριο του 1971. Όλους τους προηγούμενους μήνες έγιναν τα γυρίσματα, στα οποία ο κ. Ζαννίδης βρέθηκε αρκετές φορές ανάμεσα στους υπόλοιπους συντελεστές του έργου: «Ήμουν στα γυρίσματα. Αρκετές φορές βρέθηκα κι εγώ στα πλατό. Θυμάμαι, πάντως, ότι όλες τις σκηνές που είναι κάτω από τη θάλασσα, της γυρίσαμε μπροστά από μία μακέτα υποβρυχίου που μας την έφτιαξε ο τότε διευθύνων σύμβουλος της Εμπορικής Τράπεζας, ονόματι Κυριακόπουλος. Είχε τη μανία με κατασκευές τέτοιου είδους. Το σκηνικό είχε μήκος όλο κι όλο περίπου ενάμιση μέτρο».

Φωτογραφίες από φιλμ που γυρίστηκαν στα πρώτα χρόνια μετά την αποχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα. Πάνω αριστερά διακρίνονται οι πρωταγωνιστές της θρυλικής ταινίας «Οι Γερμανοί ξανάρχονται» του Σακελλάριου (1948), ενώ στην επάνω σειρά μπορούμε επίσης να δούμε τον Λάμπρο Κωνσταντάρα στο έργο «Άννα Ροδίτη» που γυρίστηκε την ίδια χρονιά. Στη φωτογραφία κάτω αριστερά απεικονίζεται ο Βολιώτης ηθοποιός Νίκος Φιλιππόπουλος, ο οποίος στα 19 χρόνια του έπαιξε με την Έλλη Λαμπέτη στα «Παιδιά της Αθήνας» (1947), ενώ δίπλα διακρίνεται ένα καρέ από την ταινία κινουμένων σχεδίων «Ο Ντούτσε αφηγείται» του σκιτσογράφου Σταμάτη Πολενάκη

Στη συνέχεια ο πολυτάλαντος δημιουργός, ο οποίος έχει μακρά θητεία και στον χώρο της δημοσιογραφίας, αναφέρθηκε στον τρόπο που ο εγχώριος κινηματογράφος αναπαράστησε επί της οθόνης τον αγώνα των Ελλήνων κατά του Άξονα και ιδιαίτερα την περίοδο 1940/41. Ηρωικές στιγμές κατά των Ιταλών και των Γερμανών δραματοποιήθηκαν και δεν ήταν λίγες οι ταινίες που ασχολήθηκαν με το έπος του ’40. Ωστόσο, σύμφωνα με τον κ. Ζαννίδη τα φιλμ που γυρίστηκαν στα πρώτα χρόνια μετά την απελευθέρωση, έχουν σαφείς διαφορές από εκείνα που ακολούθησαν τις δεκαετίες του ’60 και του ’70.

«Οι πρώτες ταινίες που γυρίστηκαν εν μέσω του Εμφυλίου πολέμου, πρόβαλαν περισσότερο τα όσα συνέβησαν κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Δεν ήταν καθαρά πολεμικές ταινίες. Θα έλεγα ότι κυριαρχούσε το αισθηματικό στοιχείο. Αυτές που έγιναν στο διάστημα 1945-‘49, είχαν σχέση με την Κατοχή και την Αντίσταση, δίχως πολιτική χροιά. Ήταν καθαρά ταινίες για τα βάσανα του λαού μας», τόνισε χαρακτηριστικά, ενώ έπειτα αναφέρθηκε σε ορισμένες εξ αυτών: «Το 1946 ο Καραγάτσης έγραψε και σκηνοθέτησε την ταινία «Καταδρομή», με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, την Ελένη Χατζηαργύρη και τη Ζινέτ Λακάζ στους πρώτους ρόλους. Το λογοτεχνικό όνομα του Μ. Καραγάτση προσέδωσε άλλη βαρύτητα στην ταινία, η οποία ήταν μία από τις δύο πρώτες ταινίες που προβλήθηκαν το 1946 και είχαν ως θέμα τους την αντίσταση των Ελλήνων. Η δεύτερη ταινία ήταν οι «Αδούλωτοι σκλάβοι». Την σκηνοθέτησε ο Βίων Παπαμιχάλης, με κεντρική πρωταγωνίστρια την Έλλη Λαμπέτη. Ο Βίων Παπαμιχάλης καταγόταν από την Κρήτη. Μετά έγινε κριτικός στην εφημερίδα «Ακρόπολη».

Οι «Αδούλωτοι σκλάβοι» ήταν η πρώτη ταινία που έγραψε μουσική για το σινεμά ο Μάνος Χατζιδάκις. Ένα χρόνο νωρίτερα, το 1945, ο Γιάννης Χριστοδούλου σκηνοθέτησε την «Εξόρμησις», όπως και τη «Διπλή θυσία». Το 1947 ο Αντώνης Παπαδαντωνάκης γύρισε το φιλμ «Η Κρήτη στις φλόγες», που πραγματεύτηκε την αντίσταση των Κρητικών στη γερμανική επίθεση του ’42. Επίσης, ο Γαζιάδης ένας ακόμη σκηνοθέτης της εποχής εκείνης γύρισε πολλές ταινίες, όπως την «Άννα Ροδίτη» με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα και την Καίτη Πάνου. Ο Ηλίας Περγαντής ήταν παραγωγός της ταινίας «Τα παιδιά της Αθήνας», με τη Λαμπέτη, τον Νέζερ, τη Διαμαντίδου και τον Παπαγιαννόπουλο στους πρώτους ρόλους. Θυμάμαι ακόμη την «Τελευταία αποστολή». Έπαιξε ο Βασίλης Διαμαντόπουλος. Υποδύθηκε έναν ασυρματιστή που έστελνε μηνύματα στη Μέση Ανατολή, ενώ η γυναίκα του είχε σχέσεις με τους Γερμανούς. Γυρίστηκε το 1949. Ήταν παραγωγή της Φίνος Φιλμ σε σενάριο και σκηνοθεσία του Νίκου Τσιφόρου. Και φυσικά, μία πραγματικά αξέχαστη ταινία ήταν «Οι Γερμανοί ξανάρχονται» του Σακελλάριου με τον Βασίλη Λογοθετίδη στον πρωταγωνιστικό ρόλο».

Ο κ. Δημήτρης Ζαννίδης στάθηκε και σε μία ταινία κινουμένων σχεδίων, την οποία χαρακτήρισε πρωτοποριακή για την εποχή της: «Ο σκιτσογράφος Σταμάτης Πολενάκης έκανε το πρώτο φιλμ κινουμένων σχεδίων σχέδιο, διάρκειας πέντε-έξι λεπτών, και στο οποίο γελοιοποίησε τον Μουσολίνι. Ο τίτλος του ήταν «Ο Ντούτσε αφηγείται». Έχω μία κόπια. Τρομερή ταινία, καταπληκτική. Σχεδίασε χιλιάδες εικόνες για να πετύχει την κίνηση των φιγούρων».

Πάντως, ο μέχρι πρόσφατα διευθυντής του Ιδρύματος Μπότση, στάθηκε σ’ ένα παράδοξο σχετικά με τη σχέση της ελληνικής Τέχνης και των πολεμικών αναμετρήσεων του 1940: «Κατά τη γνώμη μου, δεν έχουν αποτυπωθεί επαρκώς όλα τα γεγονότα από τους εγχώριους κινηματογραφιστές, ούτε καν από την ελληνική λογοτεχνία. Για την Κατοχή γράφτηκαν διάφορα, αλλά το μεγάλο βιβλίο για τον πόλεμο δεν υπάρχει. Το περίεργο είναι το εξής: Το 1940 υπήρξαν ένα σωρό άνθρωποι  που ήσαν επάνω και μπορούσαν να γράψουν. Μιλάω π.χ. για τους ανταποκριτές των αθηναϊκών εφημερίδων στο βουνό, όπως ο Σπύρος Μελάς. Ο Φίνος επίσης υπηρέτησε τη θητεία του στην Αλβανία. Γύριζε τα επίκαιρα και τα έστελνε στο ΓΕΣ. Ίσως μία από τις εξαιρέσεις ήταν η βιογραφία του Καραγάτση για τον Λάσκο, τον τελευταίο κυβερνήτη του υποβρυχίου «Κατσώνης» που βυθίστηκε το 1943 βόρεια της Σκιάθου».

(ΘΕΣΣΑΛΙΑ ΒΟΛΟΥ 28/10/2017 - ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΣΕΜΕΡΓΕΛΗΣ - [Μετατροπή σε κείμενο: staratalogia.blogspot.gr])

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των.

Περισσότερα »

Πολιτισμός, «το βαρύ πυροβολικό» της Ελλάδας σε «αφλογιστία»

Του Λάμπρου Τζούμη*
Υποστρατήγου ε.α

Στην πρόσφατη επίσκεψή του στη χώρα μας ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα, εκφώνησε μια ομιλία, που χαρακτηρίστηκε ύμνος στη Δημοκρατία.

Σ΄ αυτή συμπεριέλαβε όλες εκείνες τις ιστορικές στιγμές που υπάρχουν στο μυαλό κάθε καλλιεργημένου πολίτη στον πλανήτη για τη συμβολή της Αρχαίας Ελλάδας στο δυτικό κόσμο. «Το πνεύμα των Ελλήνων διαμόρφωσε τον κόσμο», έγραψε ο Αμερικανός Πρόεδρος, στο βιβλίο επισκεπτών του Προεδρικού Μεγάρου. Οι αναφορές του στον Ελύτη και στον επιτάφιο του Περικλέους μας γέμισαν περηφάνια και υπενθύμισαν σε όλο τον κόσμο ότι η Ελλάδα είναι ένα μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.

Πέρα από τη γεωστρατηγική και γεωπολιτική σημασία της χώρας μας, την τεράστια αξία σε ορυκτό πλούτο που κρύβει ο υποθαλάσσιος χώρος της, υπάρχει και ένας άλλος ανεκτίμητος πλούτος που δεν κατορθώσαμε να αξιοποιήσουμε. Είναι ο πολιτισμός το «βαρύ πυροβολικό» της πατρίδας μας που τελεί σε «αφλογιστία». Ο όρος πολιτισμός στην ετυμολογική του σημασία, σύμφωνα με τον καθηγητή κ. Χρ. Γιανναρά δηλώνει το προϊόν της πόλης, το αποτέλεσμα και τις επιπτώσεις πού έχει ό πολιτικός βίος.

Στην πρόσφατη ομιλία του στην Αθήνα ο πρόεδρος των ΗΠΑ, έκανε ειδική αναφορά στη συμμετοχή του πολίτη, λέγοντας: «Ο πιο σημαντικός τίτλος στη Δημοκρατία δεν είναι του πρωθυπουργού ή του προέδρου, αλλά αυτός του πολίτη». Στη λεγόμενη κλασική περίοδο της αρχαίας Ελλάδας είχε σαφώς διευκρινιστεί ή διαφορά της «πόλεως» από κάθε άλλο πολυάριθμο οικισμό. «Πόλις» δεν ήταν ποσοτικά μεγάλος οικισμός, αλλά ένας συγκεκριμένος τρόπος συγκρότησης του συλλογικού τρόπου ζωής. Αυτός ό τρόπος διαφοροποιούσε τους Έλληνες από τους «βαρβάρους». Η λέξη «βάρβαρος» δεν είχε υποτιμητική σημασία, δεν εντόπιζε θεσμική ή τεχνολογική «υπανάπτυξη», απλά προσδιόριζε λαούς που δεν γνώριζαν τον τρόπο λειτουργίας του πολιτικού βίου. Προεκτείνοντας την αρχαία διπολική διάκριση «Έλλην-Βάρβαρος», οι Ευρωπαίοι εφάρμοσαν τη διάκριση μεταξύ «πολιτισμένων» και «αγρίων».

Οι αρχαίοι Έλληνες αποτελούσαν ενιαία πολιτιστική ενότητα, χωρίς να κατορθώσουν να συναπαρτίσουν και ενιαία κρατική. Εάν εξετάσουμε τα στοιχεία της ελληνικής εθνότητας, θα διαπιστώσουμε πώς μέχρι σήμερα, αν και υφίσταται ελληνική κρατική ενότητα, τα σύνορα του ελληνικού έθνους επεκτείνονται πέρα από τα σύνορα του κράτους. Η εθνική υπόσταση των Ελλήνων στηριζόταν στην πολιτιστική τους ενότητα, ή όποια ήταν ευρύτερη της πολιτικής.

Ελάχιστες φορές μέσα στην ιστορία, η εθνική ταυτότητα ενός λαού συνιστά και πρόταση πολιτισμού με ευρύτερη ή και πανανθρώπινη εμβέλεια. Στις περιπτώσεις αυτές ή γλώσσα, ή θρησκεία, οι θεσμοί, ή τέχνη του συγκεκριμένου λαού, κομίζουν ένα νόημα του ανθρώπινου βίου πού ενδιαφέρει και άλλους λαούς. Αν κάποτε ή ελληνική γλώσσα έγινε κοινή στο χώρο της τότε γνωστής «οικουμένης» ή αν ακόμα σήμερα ό Πλάτων, ό Αριστοτέλης, οι βυζαντινές εικόνες βρίσκονται σε πρώτη ζήτηση στα βιβλιοπωλεία της Νέας Υόρκης ή του Τόκυο, του Περού ή της Σιγκαπούρης, το γεγονός δεν οφείλεται σε κάποια πανανθρώπινη συμπάθεια για την εθνική ταυτότητα των Ελλήνων. Ενδιέφερε και ενδιαφέρει ο ελληνικός τρόπος θεώρησης του κόσμου, ή πρόταση πολιτισμού πού κόμιζαν οι Έλληνες, αυτό που ονομάζουμε ελληνική σοφία.

Η Ελλάδα, αποτελεί διαχρονικά πόλο έλξης επισκεπτών από όλο τον κόσμο. Ο πολιτισμικός πλούτος της, μαγνητίζει εκατομμύρια ανθρώπους από ολόκληρο τον πλανήτη, που επιθυμούν να την επισκεφθούν. Το γεγονός αυτό, έχει συντελέσει στην ανάδειξη της χώρας μας σε έναν από τους συχνότερους και σπουδαιότερους τουριστικούς προορισμούς. Τα εκατομμύρια των επισκεπτών πού φθάνουν κάθε χρόνο στην Ελλάδα για να ξεναγηθούν στα μνημεία και μουσεία της κλασικής αρχαιότητας, είναι φορείς εντυπώσεων, αξιολογικών κρίσεων για τη σημασία της ελληνικότητας και ενισχύουν τη δυνατότητα διείσδυσης σε πολιτιστικό επίπεδο σε άλλες χώρες.

Δυστυχώς όμως, η Ελλάδα μέχρι σήμερα, δεν κατάφερε να εξάγει τον ανεκτίμητο αυτό πολιτισμό της και να λάβει προστιθέμενη αξία από το αρχαίο κλασσικό πνεύμα. Το 2004 με τη διοργάνωση των Ολυμπιακών αγώνων στην Αθήνα που χαρακτηρίσθηκε από χαβιάρι και θεάματα, γεύματα και δεξιώσεις, μίζες και κοκτέιλ πάρτι για φίλους από εταιρείες πολυεθνικών, δόθηκε η χαριστική βολή για τη χρεοκοπία της χώρας, αλλά ταυτόχρονα χάθηκε μια σημαντική ευκαιρία για την πολιτιστική ανάπτυξή της Ελλάδας. Χρήματα που κατασπαταλήθηκαν, θα έπρεπε να είχαν διατεθεί για δημιουργία πανεπιστημίων, ερευνητικών κέντρων, φιλοξενία διεθνών συνεδρίων, συμπόσια αρχαίων ελληνικών γραμμάτων και η πανανθρώπινη σκέψη των αρχαίων Ελλήνων να διαχέεται σε όλο τον κόσμο.

Αντί αυτού όμως έχουμε αποφάσεις ακόμα και στις μέρες μας κυβερνώντων για κατάργηση των αρχαίων Ελληνικών, τη στιγμή που η ελληνική γλώσσα είναι από τις απειροελάχιστες γλώσσες του κόσμου που μετρά μια παράδοση περίπου τριών χιλιετιών με συνεχή πορεία τόσο στον προφορικό όσο και στον γραπτό λόγο. Η σύγχρονη ελληνική διανόηση με δύο νομπελίστες ποιητές θα έπρεπε να είναι σήμα κατατεθέν της πατρίδας μας που απαξιώθηκε και έχασε την υπερηφάνεια της τα τελευταία χρόνια, εκλιπαρώντας τους δανειστές.

Η πολιτιστική διπλωματία που ασκείται μέσω τηλεοπτικών προγραμμάτων από πολλές χώρες, αποτελεί την «αιχμή του δόρατος» γι΄ αυτές, με σκοπό τη διάδοση της γλώσσας, της κουλτούρας και του πολιτισμού τους. Όπως είναι γνωστό με απόφαση της τουρκικής κυβέρνησης, τα τουρκικά σίριαλ διανέμονται σε πολλές χώρες σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και δωρεάν, με την προϋπόθεση να μην γίνει μεταγλώττιση. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αυξάνουν το ενδιαφέρον των λαών για την τουρκική γλώσσα και τον τουρκικό πολιτισμό και να δημιουργούν ένα νέο «πολιτιστικό αναθεωρητισμό» με στόχο την επαναδιεκδίκηση του οθωμανικού παρελθόντος της Τουρκίας.

Στο παρελθόν, ταινίες της έβδομης τέχνης που γυρίστηκαν στην Ελλάδα ή είχαν θέματα τον ελληνικό τρόπο ζωής, απογείωσαν τον τουρισμό και τις εξαγωγές σε αριθμό διαφόρων προϊόντων (ούζο, ρετσίνα, κ.λπ). Σήμερα η Ευρώπη και ο κόσμος γενικότερα κατακλύζεται καθημερινά με εικόνες από τη χώρα μας με «μπαχαλάκηδες» που σπάνε και καταστρέφουν, με πανεπιστήμια που καίγονται και μια Ελλάδα να περνάει μία από τις πιο δύσκολες περιόδους της χιλιόχρονης ιστορίας της.

Ο πολιτισμός συγκαταλέγεται μέσα στους συντελεστές ισχύος ενός κράτους και η χώρα μας που διαθέτει το τεράστιο αυτό συγκριτικό πλεονέκτημα επιβάλλεται να το αξιοποιήσει και να το προβάλλει, αλλάζοντας τελείως την εικόνα που έχουν στο μυαλό τους οι άλλες χώρες για αυτήν αλλά και να επωφεληθεί οικονομικά στη σημερινή δύσκολη εποχή. Για μεγάλο μέρος του κόσμου, η Ελλάδα σημαίνει περισσότερα πράγματα από ήλιο και θάλασσα, από διακοπές στη Μύκονο και συρτάκι, αρκεί να το πιστέψουμε και μείς οι ίδιοι.

____________________________
* Οι θέσεις που εκφράζονται στο κείμενο είναι απολύτως προσωπικές.

Περισσότερα »

Αφή της Φλόγας του 34ου Μαραθωνείου Δρόμου (ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ)

To Σαββατο 12 Νοεμβρίου 2016 πραγματοποιήθηκε στον Αρχαιολογικό χώρο του Τύμβου του Μαραθώνα με μια εντυπωσιακή τελετή η αφή της Μαραθώνιας Φλόγας για τον 34ο Μαραθώνειο Δρόμο, η οποία περιελάμβανε και αναπαράσταση της Μάχης του Μαραθώνα.

Τιμές απέδωσε η μπαντα της Πολεμικής Αεροπορίας. Στην τελετή παρέστη και ο Α΄ Αντιπρόεδρος του Πολεμικού Μουσείου Ταξίαρχος Παν. Γεωργόπουλος.

Κάντε κλικ (χρησιμοποιείστε τα βελάκια του πληκτρολογίου για επόμενο ή προηγούμενο) στις παρακάτω φωτό για μεγέθυνση:

Περισσότερα »

Βανδαλισμός μνημείων: Ανοησία ή φασισμός; - Ο Συνταγματάρχης Δημήτριος Ψαρρός στο «απόσπασμα»

Του Λάμπρου Τζούμη*
Υποστρατήγου ε.α

Πριν λίγες μέρες η προτομή της ηρωίδας της Εθνικής αντίστασης Λέλας Καραγιάννη στα Εξάρχεια, έπεσε θύμα βανδαλισμού. Ο Δήμος Αθηναίων ανακοίνωσε πολύ σωστά ότι θα προχωρήσει άμεσα στην αποκατάσταση της. Τι συμβαίνει όμως λίγα μέτρα πιο μακριά, στο άλσος του Πεδίου του Άρεως;

Με νοσταλγία θυμάμαι στα νεανικά μου χρόνια, ως αθλητής στον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο, να κάνουμε προπόνηση στην υπέροχη αυτή όαση στο κέντρο της Αθήνας. Μια πρόσφατη επίσκεψη στο χώρο αυτό μόνο απογοήτευση και θλίψη μου προκάλεσε. Τα τριακόσια περίπου στρέμματα μοιάζουν εφιαλτικά για τον περιπατητή. Μεγάλες εκτάσεις, όπου κάποτε υπήρχε γρασίδι, είναι ξεραμένες. Σκελετοί γυμναστικών οργάνων, βρύσες χωρίς πόμολα, συντριβάνια που έχουν να λειτουργήσουν χρόνια είναι ορισμένες από τις εικόνες που δίνουν σάρκα και οστά στην εγκατάλειψη. Το άγαλμα του βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄ στην είσοδο

και οι προτομές των ηρώων της επανάστασης του 1821, είναι πνιγμένες στα συνθήματα και έγιναν ντεκόρ, ουρητήριο και σημείο αγοράς ναρκωτικών για κάθε τοξικομανή, άστεγο και μετανάστη.

Θυμήθηκα τα βράδια που επέστρεφα στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων από έξοδο και αναρωτήθηκα αν κάποιος επιχειρήσει σήμερα κάτι τέτοιο πόσο θα διακινδυνεύσει τη σωματική του ακεραιότητα; Περνώντας από τη συμβολή των οδών Πατησίων και Λεωφόρου Αλεξάνδρας, δηλ. στην πλατεία Αιγύπτου, από τη μια πλευρά βρίσκεται η προτομή του Ταγματάρχη Ιωάννη Τσιγάντε, ιδρυτή της οργάνωσης ΜΙΔΑΣ 614 που εκτελέστηκε από τις δυνάμεις κατοχής το 1943, τραυματισμένη από τις «επιδρομές» που έχει δεχτεί.

Από την άλλη πλευρά της πλατείας, η ορειχάλκινη προτομή του Συνταγματάρχη Δημητρίου Ψαρρού απουσιάζει από τη θέση της θύμα και αυτή βανδαλισμού μέσα σε τόσες άλλες στην Αθήνα.

Η προτομή τοποθετήθηκε το 1997 και εξαφανίστηκε εδώ και αρκετά χρόνια. Δεν γνωρίζω αν έπεσε και αυτή θύμα των Δεκεμβριανών της ντροπής του 2008 όπως αναφέρουν δημοσιογραφικές πληροφορίες ή αν κατέληξε σε κάποια επιχείρηση εμπορίας χαλκού, αλλά το θέμα είναι ότι ουδείς ενδιαφέρεται για την αποκατάστασή της. Θλίψη, ντροπή, αγανάκτηση. Δυστυχώς στην πρωτεύουσα του Ελληνικού κράτους που το μεγαλύτερο ποσοστό των κατοίκων της παραπονείται, θλίβεται και δυσανασχετεί γι΄ αυτά τα φαινόμενα, γίνεται ανεκτή η παραβατικότητα και η ατιμωρησία. Η επικράτηση του δόγματος της γενικευμένης ανομίας και η λεηλασία του δημόσιου πλούτου έχει πια επικρατήσει αδιάκριτα και στα μνημεία.

Είναι αλήθεια ότι πολλές φορές οι προτομές αντιμετωπίζονται ως σύμβολα κρατικής εξουσίας και η καταστροφή τους ταυτίζεται με την ιδεοληψία της προσβολής των αστικών καθεστώτων, χωρίς να γνωρίζουν αυτοί που προβαίνουν στις πράξεις βανδαλισμού σε ποιον ανήκουν. Τι ήταν λοιπόν ο Συνταγματάρχης Ψαρρός Δημήτριος; Αντιγράφω από τη ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ:

«Ο Δημήτριος Ψαρρός σπούδασε στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και με την κήρυξη του Ελληνοτουρκικού πολέμου (1912) κατατάχθηκε εθελοντής στο στρατό. Ήταν ένας από τους πρώτους επιτυχόντες στο διαγωνισμό της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, απ΄ όπου αποφοίτησε με το βαθμό του ανθυπολοχαγού του πυροβολικού (1916). Ηγετική μορφή της Εθνικής Αντίστασης (1941-44) και τραγικό θύμα των εμφυλίων διενέξεων της εποχής, συνιδρυτής της οργάνωσης Εθνική και Κοινωνική Αναγέννηση (ΕΚΚΑ) και αρχηγός του 5/42 Συντάγματος... Η ΕΚΚΑ ήταν μία από τις κύριες ελληνικές μαχόμενες αντιστασιακές οργανώσεις που έδρασαν στη διάρκεια της Κατοχής. Ήταν αντιστασιακή οργάνωση σοσιαλδημοκρατικών αντιλήψεων που ιδρύθηκε το Νοέμβριο του 1942 από τον δημοκρατικό Βενιζελικό συνταγματάρχη Δημήτριο Ψαρρό σε συνεργασία με τους πολιτικούς Απόστολο Καψαλόπουλο και Γεώργιο Καρτάλη, νέο πολιτικό και πρώην υπουργό που προερχόταν από τον χώρο του Λαϊκού Κόμματος. Η επιλογή του ακρωνύμιου Ε.Κ.Κ.Α., που η σημασία του ταυτιζόταν με σύνθημα του ΚΚΕ, «προσδιόριζε το διαρκές δίλημμα της οργάνωσης που εκ δεξιών ανθεματιζόταν ως ημικομμουνιστική, ενώ η Αριστερά τους κατηγορούσε ως ψευδεπίγραφους καπήλους των θέσεών της εφόσον δεν υλοποιούσαν, προσχωρώντας, όσα κήρυτταν»... Στρατιωτικό σκέλος της οργάνωσης ήταν το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων, που συγκροτήθηκε στις 20 Απριλίου του 1943 στην Παρνασσίδα, και ονομάστηκε έτσι από το ομώνυμο θρυλικό ευζωνικό σύνταγμα... Ο θάνατος του Ψαρρού σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή: Στις 14 Απρ.1944 ο ΕΛΑΣ συγκέντρωσε δύναμη 1400 ανδρών και επιτέθηκε εναντίον του 5/42 συντάγματος στη θέση Κλήματα Δωρίδος... Μετά τη μάχη οι αιχμαλωτισθέντες αντάρτες του Συντάγματος υπέστησαν βασανιστήρια και εκτελέσθηκαν. Ο Ψαρρός δεν προσπάθησε να διαφύγει όπως του προτάθηκε αλλά αιχμάλωτος παραδόθηκε στον καπετάνιο του ΕΛΑΣ Δημήτρη Δημητρίου (Νικηφόρος) που τον έστειλε με συνοδεία στο συνταγματάρχη Γιώργο Ρήγο, όμως στην διαδρομή εκτελέστηκε κατόπιν εντολής του ταγματάρχη Ζούλα. Ο Ζούλας θεωρείται ως περιβάλλον του γενικού γραμματέα του ΚΚΕ Γιώργη Σιάντου με αποτέλεσμα να χρεώνεται η εκτέλεση στον ίδιο. Επιπρόσθετα ο Ψαρρός με τον Ζούλα ήταν πρώην φίλοι και είχανε προσωπικές διαφορές σε θέματα ερωτικής αντιζηλίας. Μετεμφυλιακά, το 1951, ο Ζούλας έγραψε σε έκθεσή του προς το ΚΚΕ ότι εκτέλεσε τον Ψαρρό για να μην υπάρχει πιθανότητα επανασύστασης του 5/42 Συντάγματος. Επιπλέον υποστήριξε ότι την απόφαση την είχε πάρει μαζί με τον Βελουχιώτη, πιθανόν εξυπηρετώντας τις τρέχουσες πολιτικές σκοπιμότητες αρνούμενος την καθοδήγησή του στη πράξη αυτή από τον Σιάντο. Ο Βελουχιώτης σε έκθεσή του προς το ΚΚΕ μετά τα γεγονότα αναφέρει ότι ο Ψαρρός σκοτώθηκε στη μάχη. Ο ίδιος ο ΕΛΑΣ δικαιολογήθηκε με δυο ανακοινώσεις και απέδωσε τον θάνατό του στις συνθήκες μάχης. Αν δεν έδρασε αυτοβούλως ο Ζούλας, την εντολή εκτέλεσης του Ψαρρού την έδωσε ή ο Βελουχιώτης ή ο Σιάντος. Ο Woodhouse πρότεινε να σταλούν αγγλικές δυνάμεις ώστε να σκοτώσουν τον Άρη Βελουχιώτη θεωρώντας τον ως τον ένοχο για τη δολοφονία Ψαρρού. Αποτέλεσε μια από τις μελανότερες σελίδες του κινήματος της Εθνικής Αντίστασης και επίσημα χρεώθηκε στην ΕΑΜμική ηγεσία (συγκεκριμένα στο Σιάντο)».

Πέρασαν εβδομήντα περίπου χρόνια από τη φυσική εκτέλεση του Ψαρρού για να επαναληφθεί αυτή με το βανδαλισμό της προτομής του. Αν η πράξη αυτή είναι μια ανοησία μερικών άσχετων νεαρών «μπαχαλάκηδων» που μπορούσαν να είναι παιδιά μας, πρέπει να αναλογισθούμε ότι η πολιτιστική και πολιτισμική ένδεια δεν αφορά μόνο τους νεαρούς καταστροφείς. Δυστυχώς μας αφορά ως κοινωνικό σύνολο. Έχουμε ευθύνες γι αυτό, γιατί όπως λέει ο Πλάτων: Παισί δ’ αιδώ χρή πολλήν, ου χρυσόν καταλείπειν... δηλ. Πρέπει κανείς ν’ αφήνει στα παιδιά του την αρετή της αιδούς και όχι χρυσάφι. Αν η πράξη έγινε εσκεμμένα με ιδεολογικό και πολιτικό υπόβαθρο επιβεβαιώνεται ότι ο φασισμός αρχίζει εκεί που κάποιος, επικαλούμενος την ιδεολογία του είτε τζιχαντιστής, είτε χριστιανός είτε μουσουλμάνος είτε αναρχικός, καταστρέφει μνημεία επειδή έτσι επιβάλλει η θρησκεία ή η ιδεολογία του.

Ο βανδαλισμός μνημείων φέρνει στην επιφάνεια το σοβαρό πρόβλημα της προστασίας του δημόσιου χώρου και ιδιαίτερα στο κέντρο της πρωτεύουσας του ελληνικού κράτους. Είναι τόσο δύσκολο να προστατευθεί η πολιτιστική μας κληρονομία; Η παρακολούθηση από κάμερες των μνημείων της πόλης και η μετατροπή του βανδαλισμού αυτών σε ιδιώνυμο αδίκημα θα συνέβαλε σημαντικά στην προστασία τους. Ειδικότερα για το θέμα του βανδαλισμού των προτομών των δύο ηρώων αξιωματικών στην πλατεία Αιγύπτου θα πρέπει οι υπεύθυνοι να δείξουν την ευαισθησία που επιβάλλεται και να προχωρήσουν άμεσα στην αποκατάστασή τους.

____________________________

* Οι θέσεις που εκφράζονται στο κείμενο είναι απολύτως προσωπικές.

Περισσότερα »

Κλειστά όλα τα μουσεία και οι αρχαιολογικοί χώροι το τριήμερο των Φώτων

Κλειστά θα είναι τα μουσεία και οι αρχαιολογικοί χώροι και το επόμενο τριήμερο, των Φώτων 6 και το Σαββατοκύριακο 7-8 Ιανουαρίου 2012, καθώς σύμφωνα με ανακοίνωση του Διοικητικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Ένωσης Υπαλλήλων Αρχαιοτήτων (ΠΕΥΦΑ), δεν έχει εκδοθεί ακόμη... η Κοινή Υπουργική Απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Πολιτισμού, που καλύπτει μισθολογικά την απασχόλησή τους κατά τις αργίες. Όπως αναφέρουν στην ανακοίνωσή τους «αρνούμαστε να παρανομήσουμε χωρίς να υπάρχει η σχετική έγκριση, τόσο για τη λειτουργία των Μουσείων και Αρχαιολογικών Χώρων, όσο και για την εργασία-αμοιβή μας». Διευκρινίζουν πως «από την κείμενη νομοθεσία προκύπτει ότι η λειτουργία-εργασία των εργαζομένων στα Μουσεία και τους Αρχαιολογικούς Χώρους κατά τις Κυριακές, τις Αργίες και την 6η μέρα εβδομαδιαίας απασχόλησης γίνεται μετά από έκδοση Κοινής Υπουργικής Απόφασης (ΚΥΑ) των Υπουργών Οικονομικών και Πολιτισμού. Η απόφαση αυτή έχει αναδρομικότητα 1 μήνα (ως προς την αμοιβή του προσωπικού)[...] Η Κυβέρνηση με τον νόμο 4024/2011, ο οποίος έχει πεδίο εφαρμογής από 1η Νοεμβρίου 2011, δεν έχει προχωρήσει ακόμη στην έκδοση της προαναφερόμενης ΚΥΑ [...] Εμείς δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι με τη δημοσίευση της ΚΥΑ, που θα νομιμοποιεί την εργασία μας για τις Κυριακές, Αργίες και την 6η μέρα εβδομαδιαίας απασχόλησης, θα εργαζόμαστε κανονικά στους Αρχαιολογικούς Χώρους». Ανάλογη ανακοίνωση για την αποχή των υπαλλήλων φύλαξης αρχαιοτήτων εκδόθηκε και από την Ένωση Δημοσιοϋπαλληλικών Οργανώσεων Θεσσαλονίκης (ΕΔΟΘ ΝΤ/ΑΔΕΔΥ). (ΑΠΕ-ΜΠΕ - iefimerida.gr)

Περισσότερα »

«Burlesque»: Τρεις υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα (καλύτερου μιούζικαλ και καλύτερων τραγουδιών)

Τρεις υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα (καλύτερου μιούζικαλ και καλύτερων τραγουδιών) είχε η ταινία με την οποία κάνει το ντεμπούτο της η Κριστίνα Αγκιλέρα στο σινεμά και επιστρέφει επί της οθόνης η Σερ. Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Στίβεν Άντιν, δείχνει με εύστοχο τρόπο πώς... είναι το αυθεντικό «Burlesque», κωμικό σόου με τραγούδι και χορό. Η Άλι είναι μια νέα κοπέλα από την επαρχία, με πολύ ωραία φωνή, η οποία θέλει να γίνει τραγουδίστρια. Θα κάνει τα πάντα για να κυνηγήσει τα όνειρά της, αφήνοντας πίσω τη δύσκολη ζωή και τη μικρή πόλη που ζει. Ένα μιούζικαλ που θα σας χαρίσει δύο ευχάριστες ώρες, ιδιαίτερα με τα κοστούμια του -χάρμα οφθαλμών- και την εξαίσια φωνή της Κριστίνα. Σκηνοθεσία: Στίβεν Άντιν. Ηθοποιοί: Κριστίνα Αγκιλέρα, Σερ, Στάνλεϊ Τούτσι, Κρίστεν Μπελ, Καμ Τζίγκαντετ, Άλαν Κάμινγκ, Έρικ Ντέιν, Τζούλιαν Χάου.

(Πηγή)

Περισσότερα »

Έκθεση γλυπτικής - φωτογραφίας

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ ΚΕΛΛΥ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ – ΧΙΩΤΗ «ΑΝΩΝΥΜΟΙ» 26 Ιανουαρίου – 15 Μαρτίου 2011 _______________________________________________________________________________ Την Τετάρτη 26 Ιανουαρίου 2011, στις 20:30, εγκαινιάζεται στο Hoxton (Βουτάδων 42, Γκάζι) η έκθεση με τίτλο «Ανώνυμοι». Δύο ταλαντούχοι νέοι καλλιτέχνες, ο φωτογράφος... Αλέξανδρος Μαυρόπουλος και η γλύπτρια Κέλλυ Αθανασιάδου-Χιώτη,παρουσιάζουν την τελευταία τους δουλειά. Ο Αλέξανδρος Μαυρόπουλος επιθυμεί να τονίσει την ανωνυμία της φωτογραφίας που έχει το προσόν να εξαλείφει ονόματα, πρόσωπα, ταυτότητες και οτιδήποτε εγκλωβίζει τον άνθρωπο στο φαίνεσθαι και τον απομακρύνει από το είναι. Η Κέλλυ Αθανασιάδου-Χιώτη, μέσα από την χρήση του μετάλλου, καθιστά σαφές πως κάθε βιομηχανικό υλικό μπορεί, χωρίς να χάσει τα βασικά χαρακτηριστικά της ταυτότητας του, να αποτελέσει τμήμα ενός συνόλου με συγκεκριμένη δομή. Η έκθεση θα διαρκέσει έως και την Τρίτη 15 Μαρτίου 2011. Hoxton, Βουτάδων 42, Γκάζι

Περισσότερα »

Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΑΝΑΤΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ

Ο Βαγγέλης Πανάτος γεννήθηκε στο Χολαργό Αττικής. Μεγάλωσε στην Κω, όπου και έζησε μέχρι τα 12 του χρόνια. Η αγάπη του για το τραγούδι ήταν η αιτία για να βρεθεί στην Αθήνα, όπου και συνεργάστηκε με... αξιόλογα ονόματα του καλλιτεχνικού στερεώματος όπως: Σταμάτης Γονίδης, Θέμης Αδαμαντίδης, Αντύπας, Άντζελα Δημητρίου και πολλούς άλλους. Σε λίγο καιρό θα κυκλοφορήσει η πρώτη του δισκογραφική δουλειά με τίτλο: «Θεέ μου» σε στίχους και μουσική Βαγγέλη Πανάτου και Νίκου Κυριακίδη και ερμηνεία Βαγγέλη Πανάτου. Απολάυστε το τραγούδι «Έρωτας»: ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΝΕΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΣΤΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΣΤΕΡΕΩΜΑ. ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΒΥΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΟΥΝ, ΑΛΛΑ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΤΑΛΕΝΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΡΙΕΡΑ. ΕΝΑΣ ΤΕΤΟΙΟΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΑΝΑΤΟΣ ΠΟΥ ΜΕ ΟΠΛΟ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΙΣ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΤΑΘΕΤΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΣΕ ΚΑΘΕ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙ. ΘΑ ΘΕΛΑΜΕ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΥΤΗ. ΣΥΝΗΜΜΕΝΑ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΣΧΕΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΠΑΝΑΤΟΥ ΚΑΙ ΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΑΥΤΟΥ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ. (ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ - ΤΑΣΟΣ ΠΕΤΡΑΚΗΣ)

Περισσότερα »

15 star πέθαναν 27 χρονών. Δείτε ποιοί είναι… ( Club 27 Tribute)

Club 27

Το αρχικό «27 club» ξεκίνησε από τους Brian Jones, Jimi Hendrix, Janis Joplin και τον Jim Morrison, που έφυγαν από την ζωή μέσα σε μια 2ετία (1969-1971).
Στο club προστέθηκαν και άλλοι καλλιτέχνες όπως ο Kurt Cobain (1994).
Πολλοί άλλοι ξεχωριστοί άνθρωποι, άλλοι περισσότερο άλλοι λιγότερο γνωστοί, προστέθηκαν στην λίστα του κλαμπ.Σαν ένας αριθμός – ορόσημο, σαν μια γέφυρα που έπρεπε να διαβούν και εκείνοι δεν μπόρεσαν... Άνθρωποι νέοι, όλο δημιουργικότητα και ζωντάνια, απόλυτοι star, που στο διάβα τους προκαλούσαν πανικό και μαζική υστερία, εισπράττοντας δόξα και αποθέωση, και όμως δεν ανταποκρίθηκαν στην πρόκληση.Ο κατάλογος είναι ενδεικτικός με μερικά σημαντικά ονόματα που σημάδεψαν την μουσική σκηνή σε όλο τον κόσμο.

Η λίστα είναι με βάση την χρονολογία του θανάτου τους..

1. Ο μύθος λέει ότι ο Robert Johnson (blues) πούλησε την ψυχή του στον διάβολο γι αυτό και ήταν τόσο δεξιοτέχνης στην κιθάρα. Η επιθυμία του έγινε πραγματικότητα ηχογραφώντας 29 τραγούδια στην σύντομη καριέρα του. Ο Robert Johnson, σίγουρα ο πιο διάσημος καλλιτέχνης στην ιστορία των blues. Φυσικά, ο μύθος του ενισχύθηκε λόγω των ελάχιστων ηχογραφήσεων που άφησε πίσω του ο Johnson, οι οποίες και θεωρούνται το αποκορύφωμα του συναισθήματος για τη συγκεκριμένη μουσική. Αυτές οι ηχογραφήσεις δεν αποτελούν μόνο σημαντικό μέρος του βασιλείου των blues standards (“Love in Vain”, “Crossroads”, “Sweet Home Chicago”, “Stop Breaking Down”), αλλά υιοθετήθηκαν από διαφορετικούς rock & roll καλλιτέχνες όπως τους the Rolling Stones, Steve Miller, Led Zeppelin και Eric Clapton. 

Ως τραγουδιστής, συνθέτης και κιθαρίστας εκπληκτικών δυνατοτήτων, δημιούργησε μερικά από τα καλύτερα κομμάτια του είδους. Καταραμένος, στοιχειωμένος, καθοδηγούμενος από τα δαιμόνια του, μία ταλαιπωρημένη ιδιοφυΐα που χάθηκε σε νεαρή ηλικία, όλα αυτά συνιστούν το μυθικό του χαρακτήρα, ο οποίος αν δεν υπήρχε στην πραγματικότητα, θα έπρεπε να δημιουργηθεί από την οργιάζουσα φαντασία κάποιου βιογράφου. 

Ο Robert Johnson ήταν νεκρός στις 16 Αυγούστου 1936, από δηλητήριο που του έδωσε η ζηλιάρα γκόμενά του, καθώς έπαιζε σε ένα ταβερνείο. Οι παρευρισκόμενοι ορκίζονται ότι καθώς πέθαινε, έβγαζε αφρούς από το στόμα, σερνόταν στα τέσσερα σφυρίζοντας σαν το φίδι και ορμώντας στους περίεργους σα λυσσασμένο σκυλί. 

Τα τελευταία του λόγια, λέει ο μύθος (άλλοι λένα προφορικά, άλλοι γραπτά) ήταν, “Προσεύχομαι ο λυτρωτής μου να έρθει να με πάρει από τον τάφο μου”. 

Θάφτηκε σε ένα τάφο χωρίς πλάκα και έτσι έληξε η συμφωνία του με το διάβολο. 

 

2. Ο Rudy Lewis, ήταν ο τραγουδιστής της θρυλικής R&B μουσικής  των «the Drifters»  από το 1960 ως το 1964, έβγαλαν μεγάλες επιτυχίες, όπως «On Broadway» και  «Up on the Roof».  Λίγο πριν την ηχογράφηση του «Under the Boardwalk» ο Lewis βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμά του, χωρίς ακόμα η αιτία του θανάτου του να έχει επιβεβαιωθεί. Οι αρχές πιστεύουν ότι πέθανε από υπερβολική δόση ναρκωτικών, αν και οι φίλου του λένε ότι ο Lewis, έτρωγε απίστευτες ποσότητες φαγητού και πέθανε από αυτό. Ο Rudy Lewis πέθανε στις 20 του Μαΐου 1964.

 

3. Ο Lewis Brian Hopkins Jones γνωστός ως Brian Jones  ήταν κιθαρίστας και ιδρυτικό μέλος των Rolling Stones το 1962. Ο Jones ήταν στα πρώτα  άλμπουμ των Rolling Stones, και έπαιζε κιθάρα, φυσαρμόνικα και κάποια φωνητικά. Η σχέση του Jones με τα άλλα μέλη του συγκροτήματος ήταν τεταμένες. Εκτός από τη μουσική του καριέρα, ο Jones στην προσωπική του ζωή ήταν άστατος και είχε πέντε παράνομα παιδιά. Στα μέσα του 1969 ο Τζόουνς εκδιώχθηκε από το συγκρότημα λόγω της χρήσης ναρκωτικών που έκανε. Ο Jones μετά από αυτό προσπάθησε να ξεκινήσει τη δική του μπάντα, αλλά αυτό δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Οι συνθήκες όσον αφορά το θάνατο του παραμένουν θολές για αυτήν την ημέρα. Ο Jones βρέθηκε νεκρός στο κάτω μέρος της πισίνας του. Οι φίλοι του είπαν ότι ο Jones είχε πάρει χάπια σε συνδιασμό με αλκοόλ. Αλλά η έκθεση του ιατροδικαστή έδειξε "θάνατο από ατύχημα." Ορισμένοι πιστεύουν ότι ο Jones αυτοκτόνησε.  Άλλοι πιστεύουν ότι δολοφονήθηκε. Ο Frank Thorogood ένας φίλος του ομολόγησε το 1993 την ώρα που πέθαινε σε ένα νοσοκομείο, ότι αυτός τον σκότωσε ύστερα από καυγά που είχαν.
Πρόσφατα όμως ένας άγγλος δημοσιογράφος, o Scott Jones, έδωσε στην αστυνομία νέες πληροφορίες σχετικά με το θάνατα του Brian Jones, που συνέλεγε επί 4 χρόνια.
Ο εκπρόσωπος της Αστυνομίας είπε: «Τα έγγραφα αυτάθα εξεταστούν. Ωστόσο, ακόμη είναι πολύ νωρίς για να σχολιάσουμε το αποτέλεσμα».
Ο Brian Jones πέθανε στις 3 Ιουλίου 1969.

 

4. Ο Alan Christie Wilson, που ήταν γνωστός με το προσωνύμιο Blind Owl, είχε γεννηθεί στη Boston Massachusetts στις 4 Ιουλίου 1943 και το 1965 στο Los Angeles σχηματίζει τη blues - rock μπάντα Canned Heat. Υπήρξε ο βασικός τραγουδιστής τους μέχρι το θάνατό του, έπαιζε την χαρακτηριστική φυσαρμόνικα, ενώ συνέθεσε και μερικά από τα χαρακτηριστικά και κλασικά τραγούδια του συγκροτήματος, όπως τα Going Up The Country και On The Road Again. Μαζί με τον Bob Hite αποτέλεσε ένα εξαιρετικό ντουέτο μουσικών ενώ υπήρξε φανατικός μελετητής και ένας από τους μεγαλύτερους συλλέκτες δίσκων blues μουσικής. Το όνομα της μπάντας προέκυψε από το τραγούδι Canned Heat Blues που έγραψε το 1928 ο μπλουζίστας Tommy Johnson. Οι Canned Heat συμμετείχαν στις δύο σημαντικότερες συναυλίες που πραγματοποιήθηκαν, στο Monterey το 1967 και στο Woodstock το 1969.
Στις 3 Σεπτεμβρίου του 1970 πεθαίνει στο Los Angeles της California. Ο θάνατός του προήλθε από υπερβολική δόση ναρκωτικών.
Ήταν μόλις 27 ετών και αποτελεί κι αυτός μέλος του club 27, ακολουθώντας τον Brian Jones, ενώ λίγες μέρες μετά στην "παρέα" προστέθηκαν ο Jimi Hendrix και η Janis Joplin. 

 

5. O Τζίμι Χέντριξ (Jimi Hendrix), με το πραγματικό όνομα Τζέιμς Μάρσαλ Χέντριξ, θεωρείται από πολλούς ως ο κορυφαίος κιθαρίστας στην ιστορία της ροκ μουσικής. Ξεκίνησε το 1961 να παίζει διάφορους ρυθμούς μπλουζ της εποχής. Το 1966 μετέβη στο Λονδίνο όπου και δημιούργησε ως Τζίμι Χέντριξ, μαζί με τους Μιτς Μίτσελ (στα κρουστά) και τον Νόελ Ρέντιγκ (στο μπάσο), το φημισμένο συγκρότημά του The Jimi Hendrix Experience που γνώρισε τεράστια επιτυχία με τα τραγούδια "Hey, Joe'", "Purple Haze" και "The Wind Cries Mary'", που είχαν φθάσει στη κορυφή πωλήσεων. Αυτά μέχρι το 1968 όπου το συγκρότημα αυτό διαλύθηκε. Το αμέσως επόμενο χρόνο, 1969, συνέχισε με το συγκρότημα Band of Gypsys με το οποίο και θριάμβευσε. Μια από τις πιο γνωστές του εμφανίσεις ήταν αυτή στο φεστιβάλ του Γούντστοκ, στις 18 Αυγούστου του 1969, όπου, μεταξύ άλλων, παρουσίασε μια αυτοσχεδιαστική διασκευή του Αμερικανικού Εθνικού Ύμνου.

Ο Τζίμι Χέντριξ χρησιμοποιώντας στο μέγιστο δυνατό τους ηλεκτρικούς ενισχυτές καθώς και τις δυνατότητες της μουσικής μίξης άνοιξε νέους ορίζοντες στο είδος αυτό της μουσικής με συνέπεια και να καθιερωθεί πολύ γρήγορα.

Βρέθηκε νεκρός στις 18 Σεπτεμβρίου του 1970 στο ξενοδοχείο Samarkand στο Λονδίνο όπου διέμενε. Αν και ως αιτία θανάτου προσδιορίστηκε αναρρόφηση τροφών, οι συνθήκες που οδήγησαν στο θάνατό του οφείλονταν σε υπερβολική λήψη βαρβιτουρικών. Ο τελευταίος άνθρωπος που ήταν μαζί του ήταν η Γερμανίδα σύντροφός του Μόνικα Ντάνεμαν.

 

6.  Η Janis Joplin γεννήθηκε σε μια παραθαλάσσια πόλη με διυλιστήρια του Τέξας, το Port Arthur, στις 19 Ιανουαρίου 1943. Προέρχεται από μεσοαστική οικογένεια, ο πατέρας της ήταν βιομηχανικός εργάτης, ενώ η μητέρα της υπάλληλος στην γραμματεία μιας επαγγελματικής σχολής. Πάντα μοναχικός τύπος, άκουγε μουσική Folk και Blues. Αρκετά επηρεάστηκε από τους αγαπημένους της καλλιτέχνες όπως η Odetta Leadberry και Bessie Smith.... Το 1962 επισκέπτεται τη Βενετία της Καλιφόρνιας και γίνεται μέλος της σκηνής των μπίτνικ. Την ίδια χρονιά ξεκινά να τραγουδά στο Ρurple Οnion του Χιούστον ενώ πουλάει μαριχουάνα, πειραματίζεται με το πεγιότ και καταναλώνει τεράστιες ποσότητες σεκονάλ.

Τον Ιανουάριο του 1965 το συγκρότημά της Βig Βrother Αnd Τhe Ηolding Company δίνει την πρώτη επίσημη συναυλία του στο Φίλμορ.
Στις 16 Αυγούστου εμφανίζεται στο Φεστιβάλ του Γούντστοκ. Δίνει μια αξέχαστη παράσταση. Το κατά πολλούς καλύτερο άλμπουμ της, «Ι Got Dem Οl΄ Κozmic Βlues Αgain Μama!», κυκλοφορεί τον Σεπτέμβριο του 1969.
Ήταν η πρώτη γυναίκα superstar του rock, η Blue Mama όπως λεγόταν. Οι εμπρηστικές της ερμηνείες πάνω στη σκηνή, η μελαγχολική της τρέλα για το ποτό (αγαπημένο της ήταν το Southern Comfort), η ταραχώδης ερωτική της ζωή, η εξάρτησή της από τα ναρκωτικά μας δείχνουν τη φλόγα, τη φωτιά, την πυρκαγιά που έκαιγε μέσα της και την έκανε να λάμπει πάνω στη σκηνή και να παρασέρνει στους ρυθμούς της όλους τους ακροατές της καίγοντας και τους ίδιους. Ο θρύλος της J. Joplin άλλαξε την ιστορία του Rock ‘n’ roll.

Στις 4 Οκτωβρίου 1970 τη βρίσκουν νεκρή από υπερβολική δόση ηρωίνης σε συνδυασμό με αλκοόλ στο δωμάτιο του ξενοδοχείου Landmark στο Λος Αντζελες. Τον Φεβρουάριο του 1971 κυκλοφορεί το άλμπουμ της «Ρearl» και ανεβαίνει στην κορυφή των αμερικανικών τσαρτς.

 

7. Ο Jim Morrison ήταν τραγουδιστής, στιχουργός, κινηματογραφιστής, συγγραφέας και ποιητής και θεωρείται έως και σήμερα ένας από τους πιο χαρισματικούς ερμηνευτές στην ιστορία της Ροκ Μουσικής. Ο θάνατός του σε ηλικία 27 ετών ενίσχυσε τον μύθο του, αφού οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες πέθανε και ο μυστικός ενταφιασμός του έγιναν αφορμή για ατελείωτες φήμες οι οποίες ακόμα και σήμερα ενισχύονται. Το φαινόμενο Morrison και η σύμπραξή του με τους Doors, εισήγαγε σκοτεινούς στίχους ποίησης σε μια αλλόκοτα πρωτότυπη ψυχεδελική μουσική και κατάφερε, με μόλις 4 δίσκους, να περάσει στην ιστορία. Η πορεία του με τους Doors απασχόλησε και τον κινηματογράφο 3 φορές, με την τελευταία ταινία να κυκλοφορεί σε μερικούς μήνες στην χώρα μας με αφηγητή τον Johnny Depp αποσπώντας ήδη πολυάριθμα βραβεία και διακρίσεις.

O Jim Morrison γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 1943 στην Μελβούρνη της Φλόριντα. Μισός Σκωτσέζος, μισός Ιρλανδός είχε πατέρα Ναύαρχο, γεγονός που επηρέασε αρκετά τα πρώτα του παιδικά χρόνια λόγω των αναμενόμενων μεταθέσεών του αλλά και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου που ήρθε δύο χρόνια αργότερα.

Σύμφωνα με τον Μόρισον, ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα στην ζωή του συνέβη το 1949 κατά την διάρκεια μιας οικογενειακής εκδρομής στο Νέο Μεξικό. Περιγράφει το γεγονός όπως ακολουθεί:
        Είναι η πρώτη φορά που ανακάλυψα τον θάνατο... εγώ, η μητέρα μου, ο πατέρας μου, ο παππούς μου και η γιαγιά μου διασχίζαμε την έρημο την αυγή. Ένα φορτηγό γεμάτο Ινδιάνους είχε μάλλον χτυπήσει ένα άλλο αυτοκίνητο ή κάτι τέτοιο, υπήρχαν Ινδιάνοι σκορπισμένοι παντού στην εθνική οδό, αιμορραγώντας μέχρι θανάτου. Ήμουν μικρός τότε, οπότε έπρεπε να μείνω στο αυτοκίνητο όσο ο πατέρας μου και ο παππούς μου βγήκαν να δουν τι γινόταν. Δεν μπορούσα να δω τίποτα. Το μόνο που είδα ήταν παράξενη κόκκινη μπογιά και ανθρώπους πεσμένους ολόγυρα, αλλά ήξερα πως κάτι συνέβαινε, γιατί μπορούσα να νιώσω τις δονήσεις των ανθρώπων γύρω μου, και έτσι ξαφνικά συνειδητοποίησα πως ούτε εκείνοι μπορούσαν να καταλάβουν τι συνέβαινε. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα πραγματικό φόβο... και πιστεύω πως εκείνη τη στιγμή οι ψυχές εκείνων των νεκρών ινδιάνων — ίσως μια ή δυο απ αυτές — έτρεχαν έξαλλες εδώ και κει, και μπήκαν στην ψυχή μου, και εγώ ήμουν σαν σφουγγάρι, έτοιμος να κάτσω εκεί και να τις απορροφήσω.   
Ο Μόρισον πέθανε στις 3 Ιουλίου του 1971 σε ηλικία 27 ετών. Η επίσημη εκδοχή είναι ότι η Κούρσον τον βρήκε νεκρό στη μπανιέρα. Δεν έγινε αυτοψία, γιατί ο γιατρός που τον εξέτασε είπε ότι δεν βρήκε στοιχεία εγκληματικής ενέργειας. Η απουσία αυτοψίας έδωσε λαβή για πολλές εικασίες σχετικά με την αιτία θανάτου.

 

8. Ο Ronald C. "Pigpen" McKernan γεννημένος στις 8 Σεπτεμβρίου του 1945, ήταν απο τα ιδρυτικά μέλη των Grateful Dead.  Ήταν γνωστός για τα φωνητικά του σε τραγούδια όπως το "Midnight Hour" και το "Death Don't Have No Mercy." Έπαιξε πολλές συναυλίες μαζί με την Janis Joplin και σύμφωνα με τον Grace Slick (τραγουδιστή των Jefferson Airplane) ο McKernan ήταν αυτός που έμαθε στην Janis το Southern Comfort. Όταν η υγεία του Mckernan άρχισε να επιδεινώνεται, έφυγε από το Grateful Dead το 1972. Στις 8 του Μαρτίου 1973 ο Ron "Pigpen" Mckernan βρέθηκε νεκρός από αιμορραγία στομάχου, συνέπεια της χρόνιας μεγάλης κατανάλωσης οινοπνεύματος.

 

9. Ο Peter Ham ήταν κιθαρίστας και τραγουδιστής των Badfinger, που ήταν ένα δημοφιλές Βρετανικό γκρουπ του ποπ/ροκ, στις αρχές του 70.
Αρχικά ονομάζονταν Iveys και υπέγραψαν στην Apple στα τέλη του 68. Το φθινόπωρο του 69, ο Paul McCartney επιβλέποντας την δουλειά τους στο soundtrack της ταινίας των Ringo Starr & Peter Sellers “The Magic Christian”, έγραψε γι’ αυτούς το “Come and Get It” που απετέλεσε την πρώτη μεγάλη επιτυχία των Badfinger το 1970. Το γκρουπ συνήθως κάλυπτε τους πρώην Beatles στις συναυλίες και στις ηχογραφήσεις. Έπαιξαν στην συναυλία για το Bangladesh που οργάνωσε ο George Harrison και έπαιξαν στο τριπλό του άλμπουμ “All Things Must Pass”, στο “Imagine” του John Lennon και στο “It Don’t Come Easy” του Ringo Starr. Τον Φεβρουάριο του 1972, οι τραγουδοποιοί του γκρουπ Peter Ham (1947) και Tom Evans (1947), έδωσαν το “Without You” στον Nillsson και έκαναν μια παγκόσμια επιτυχία. Οι Badfinger άφησαν την Apple αφού ηχογράφησαν το 4ο άλμπουμ τους, το “Ass” και υπέγραψαν στην Warner Bros εισπράτοντας 3 εκατομμύρια δολλάρια προκαταβολή. Όμως και τα δύο άλμπουμ που ηχογράφησαν εκεί έκαναν τόσο λίγες πωλήσεις που οδήγησαν τον Joey Molland να αφήσει το γκρουπ και τον βασικό τραγουδοποιό του γκρουπ Peter Ham, στην αυτοκτονία. Οι Badfinger κατέρρευσαν.
ο Peter Ham κρεμάστηκε στις 23 Απριλίου του 1975.  Σύμφωνα με ισχυρισμούς, o Ham  άφησε ένα σημείωμα στον Stan Polley,  ως την αιτία της αυτοκτονίας. Αλλά Polley αρνήθηκε την ύπαρξη ενός τέτοιου σημειώματος. Το τραγικό της ιστορίας των Badfinger, ήταν ότι υ Evans,  κρεμάστηκε επίσης το 1983!

 

10. Ο μπασίστας και συνθέτης Gary Thain έπαιξε με τους Keef Hartley Band στο Woodstock και αργότερα έγινε μέλος των Uriah Heep μετά την αποχώρηση του Mark Clarke. Αυτό έμελλε να αποδειχθεί το πιο σταθερό σχήμα στην ιστορία των Uriah Heep, αλλά και το πιο δημιουργικό, αφού, κατά κοινή ομολογία σημάδεψε την καλύτερη εποχή του συγκροτήματος.
Πέντε άλμπουμ κυκλοφόρησαν με αυτή τη σύνθεση, ανάμεσά τους και το κλασικό πια “Demons And Wizards”, που ήταν και το πρώτο τους που μπήκε στο αμερικανικό chart. Ακολούθησαν τα “The Magician's Birthday”, “Uriah Heep Live”, “Sweet Freedom” και “Wonderworld”. που όλα ανέβηκαν στο αμερικανικό top 40.
Το 1975, ωστόσο, ο Thain διώκεται από το γκρουπ εξαιτίας του εθισμού του στα ναρκωτικά που τον καθιστούσε αναξιόπιστο. Το Σεπτέμβριο της προηγούμενης χρονιάς, άλλωστε, είχε πάθει ηλεκτροπληξία επί σκηνής στο Ντάλλας, γεγονός που δεν τον πτόησε, ωστόσο, ιδιαίτερα.
O Gary Thain πέθανε από υπερβολική δόση ηρωίνης στις 8 Δεκεμβρίου 1975.

11. Η Mia Zapata έφτιαξε το πανκ συγκρότημα The Gits, ενώ ήταν ακόμα στο κολλέγιο του Οχάιο. Η Ζαπάτα είχε πάρει σε μεγάλο βαθμό την επιρροή της από τις τραγουδιστές της μπλουζ όπως η Bessie Smith και η Billie Holiday. Η Joan Jett σύγκρινε το ταλέντο της Zapata με εκείνο της θρυλικής Janis Joplin. Το πρώτο άλμπουμ των Gits ήταν το  Frenching the Bull,, που κυκλοφόρησε το 1992. Το τραγικό είναι ότι όταν οι Gits άρχιζαν την ανοδική τους πορεία η Mia βρέθηκε νεκρή στην ταβέρνα Comet στο Σιάτλ, άγρια χτυπημένη, βιασμένη και στραγγαλισμένη. Ήταν 7 Ιουλίου 1993. Η Joan Jett είχε συνεργαστεί με το συγκρότημα της Mia και το αποτέλεσμα από αυτή την συνεργασία ήταν ο δίσκος “Evil Stig”, τα έσοδα του οποίου διατέθηκαν για τη διαλεύκανση της υπόθεσης θανάτου της Zapata.
Για την ιστορία, ο δολοφόνος της Mia βρέθηκε 11 χρόνια αργότερα και καταδικάστηκε σε 36 χρόνια φυλακή.

 

12. Ο Kurt Donald Cobain, ήταν γνωστός ως ο ηγέτης, τραγουδιστής, κιθαρίστας και συνθέτης του ροκ συγκροτήματος Nirvana. Σχημάτισε το συγκρότημα το 1987 μαζί με τον Krist Novoselic, και τα επόμενα δύο χρόνια συνδέθηκε με την ανερχόμενη σκηνή του grunge στο Σιάτλ.
Το 1991, το τραγούδι Smells Like Teen Spirit από τον δίσκο Nevermind θεωρείται ότι είχε καταλυτική επίδραση στην απομάκρυνση της ροκ μουσικής από τα κυρίαρχα είδη της δεκαετίας του 1980 (glam metal, arena rock και χορευτική ποπ μουσική) και στην ανάδειξη του grunge και της εναλλακτικής ροκ σκηνής.
Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης χαρακτήρισαν το τραγούδι «ύμνo» μιας ολόκληρης γενιάς  και ο ίδιος ο Κομπέιν θεωρήθηκε εκπρόσωπος της αποκαλούμενης Generation X.
Το 1993, ο εκδότης του περιοδικού Rolling Stone, David Fricke, χαρακτήρισε τον Κομπέιν «Τζον Λένον» του grunge.
To μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ο Cobain υπέφερε από βρογχίτιδα και σωματικούς πόνους που οφείλονταν σε άγνωστης αιτίας πάθησης στομάχου, τους οποίους προσπάθησε επανειλημμένως να καταπολεμήσει με μαριχουάνα, την οποία χρησιμοποίησε πρώτη φορά στην ηλικία των 13. Κατά τη διάρκεια της ενήλικης ζωή του έκανε χρήση διαφόρων ναρκωτικών ενώ επιρρεπής φαίνεται να ήταν και στον αλκοολισμό. Η πρώτη του επαφή με την ηρωίνη έγινε το 1986, κάτι που έμελλε να γίνει εξάρτηση και να τον οδηγήσει το 1993 σε σοκ από υπερβολική δόση.
Στις 8 Απριλίου του 1994 ο Cobain βρίσκεται νεκρός από έναν ηλεκτρολόγο στο σπίτι του στο Lake Washington, σύμφωνα με τον οποίο ο τραγουδιστής αιμορραγούσε από το αυτί πράγμα που υπεδείκνυε δολοφονία. Εν τούτης βρέθηκε ένα σημείωμα αυτοκτονίας, το οποίο απευθυνόταν στον φανταστικό φίλο της παιδικής του ηλικίας «Boddah», στο οποίο έγραφε μεταξύ άλλων: «Για χρόνια τώρα δεν έχω νιώσει τον ενθουσιασμό να ακούσω, να δημιουργήσω ή να γράψω μουσική...» και κατέληγε «δεν έχω πάθος πια και να ξέρετε είναι προτιμότερο να καείς από τα μαραζώσεις. Ειρήνη, αγάπη, κατανόηση. Kurt Cobain». Στον οργανισμό του Cobain βρέθηκε μεγάλη συγκέντρωση ηρωίνης και ηρεμιστικών Valium ενώ σύμφωνα με την ιατροδικαστική εξέταση το σώμα του κείτονταν νεκρό από τις 5 Απριλίου.

 

13. Το 1993, Kristen Pfaff έγινε η μπασίστρια των Hole. Οι Hole ήταν ένα συγκρότημα από το Los Angeles που σχηματίστηκε το 1989 και διαλύθηκε το 2002 και αυτό που το κάνει ξεχωριστό είναι η αμφιλεγόμενη παρουσία της Courtney Love στα φωνητικά. Όπως πολλοί άλλοι μουσικοί της γενιάς της, η Kristen άρχισε να χρησιμοποιεί ηρωίνη. Ήταν 16 Ιουνίου 1994 όταν η Kristen Pfaff πέθανε από υπερβολική δόση ηρωίνης.

 

14. Ο Sean Patrick McCabe ήταν ο τραγουδιστής του  hard rock συγκροτήματος Ink and Dagger. Δημιουργήθηκε το 1996 στην Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ, με εκκεντρικές εμφανίσεις δημιουργώντας μια ιστορία στην underground μουσική σκηνή. Το πρώτο άλμπουμ τους ήταν το «Drive This Seven Inch Wooden Stake Through My Philadelphia Heart». Ο Sean Patrick McCabe βρέθηκε πνιγμένος από τον ίδιο του τον εμετό στις 28 Αυγούστου 2000.

 

15. Ο Levi Kereama ήταν διαγωνιζόμενος στο  Australian Idol  το 2003, αλλά πήρε την έκτη θέση. Αργότερα μαζί με τους αδελφούς του Jules και  Ezra, έφτιαξαν ένα rhythm and blues  συγκρότημα τους Lethbridge, οι οποίοι ξεκινούσαν πρώτοι τις συναυλίες των Boyz II Men και Shaggy. 
Στις 4 Οκτωβρίου του 2008, ο Levi βρέθηκε νεκρός ύστερα από πτώση από το μπαλκόνι του ξενοδοχείου όπου έμενε. Πολλοί πιστεύουν ότι ο θάνατος του ήταν αυτοκτονία, αλλά η οικογένεια του αποδίδει το γεγονός σε ατύχημα.

 

Επιμέλεια-Μετάφραση: Christiana / Himaira

(Πηγή)

Περισσότερα »