Το μεγαλείο της κυπριακής ΑΟΖ και η κατάρα της ελληνικής: Η «Μάνα» δεν παραδειγματίζεται από την «Κόρη»

Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης*

Για να αντιληφθούμε καλύτερα τον τίτλο αυτού του άρθρου πρέπει να κάνουμε μια ιστορική αναδρομή.

Πολύ δύσκολα θα ξεχάσω το απόγευμα της Παρασκευής 30 Απριλίου 1982, όταν διεξήχθη στη Νέα Υόρκη η ψηφοφορία για τη νέα Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας, ύστερα από διαπραγματεύσεις εννέα ετών και έντεκα συνόδων.

Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας ήταν: 130 υπέρ, 4 κατά και 17 αποχές. Τα τέσσερα κράτη με την αρνητική ψήφο ήταν οι ΗΠΑ, η Τουρκία, το Ισραήλ και η Βενεζουέλα. Από αυτό το γεγονός, δηλαδή ότι η Τουρκία καταψήφισε τη νέα Σύμβαση, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η Ελλάδα, η οποία φυσικά ψήφισε υπέρ της Σύμβασης, βγήκε κερδισμένη από το νέο Σύνταγμα των Θαλασσών.

Βέβαια μερικές από τις θέσεις των παράκτιων κρατών δεν υιοθετήθηκαν πλήρως από τη νέα Σύμβαση, αλλά είναι γενικά αποδεκτό ότι το κείμενο που ψηφίστηκε είναι αρκετά ευνοϊκό για την Ελλάδα γιατί:

- Αναγνωρίζει το δικαίωμα κάθε χώρας να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη της στα 12 μίλια, μια διάταξη εθνικά πολύτιμη για το Αιγαίο.

- Αναγνωρίζει ότι τα νησιά έχουν πλήρη δικαιώματα αποκλειστικής οικονομικής ζώνης και υφαλοκρηπίδας. Εξαιρούνται οι βραχονησίδες που δεν μπορούν να συντηρήσουν οικονομική ζώνη στο έδαφός τους, αλλά στην περίπτωση των βραχονησίδων του Αιγαίου δεν υπάρχει πρόβλημα, γιατί όλες καλύπτονται από την αποκλειστική οικονομική ζώνη και την υφαλοκρηπίδα των κατοικημένων ελληνικών νησιών.

- Δεν θέτει ιδιαίτερους περιορισμούς σε θάλασσες όπως το Αιγαίο, για το οποίο η Τουρκία αγωνίστηκε να ισχύσει καθεστώς ειδικών περιστάσεων.

Η δημιουργία και η κωδικοποίηση του θεσμού της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) ήταν μία από τις σημαντικότερες πρόνοιες της Διάσκεψης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας. Έτσι δόθηκε ένα τέλος στη χαώδη κατάσταση που επικρατούσε μέχρι τότε στο Διεθνές Δίκαιο Αλιείας. Με βάση τα άρθρα 55, 56 και 57 της νέας Σύμβασης, ως Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη ορίζεται η πέραν και παρακείμενη της αιγιαλίτιδας ζώνης περιοχή, το πλάτος της οποίας μπορεί να φτάσει τα 200 ν.μ. από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το πλάτος της αιγιαλίτιδας ζώνης και εντός της οποίας το παράκτιο κράτος ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα σε θέματα που έχουν σχέση με την εξερεύνηση, την εκμετάλλευση, τη διατήρηση και τη διαχείριση των φυσικών πηγών ?ζώντων ή μη? των υδάτων, του βυθού και του υπεδάφους της θάλασσας, καθώς και κυριαρχικά δικαιώματα που αφορούν στην εξερεύνηση και στην οικονομική εκμετάλλευση των ρευμάτων και των υπερκείμενων της θάλασσας ανέμων.

Έτσι κάθε κράτος με ΑΟΖ πρέπει να πράξει  τα ακόλουθα:

1. Να καθορίσει ποιές περιοχές του θαλάσσιου χώρου περιλαμβάνονται στη δική του ΑΟΖ.
2. Να επιχειρήσει, κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, να εκτιμήσει τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της ΑΟΖ, καθώς και τις οικολογικές ισορροπίες αυτής της ζώνης.
3. Να επιχειρήσει, κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, να εκτιμήσει τις διαφορετικές χρήσεις των πλουτοπαραγωγικών πηγών, καθώς και την αλληλεπίδρασή τους στην ΑΟΖ.
4. Να επιχειρήσει την καθιέρωση στόχων και προτεραιοτήτων με μια πολιτική που θα προάγει αυτούς τους στόχους και θα ενσωματώνει αυτές τις προτεραιότητες.
5. Να επιχειρήσει να ρυθμίσει τις διάφορες δραστηριότητες που θα πραγματοποιηθούν στην ΑΟΖ, ώστε αυτές να προσαρμόζονται στις εθνικές επιλογές και δραστηριότητες.
6. Να καθιερώσει έναν θεσμικό μηχανισμό για τη διαμόρφωση των αποφάσεων και τη διαχείριση της ΑΟΖ.
7. Να προσδιορίσει τα προβλήματα που δεν μπορούν να επιλυθούν ή τις ευκαιρίες που δεν μπορεί να αξιοποιήσει λόγω των περιορισμών που υφίστανται στην ΑΟΖ.
8. Να αναπτύξει μια στρατηγική ώστε να εξουδετερώσει τέτοιου είδους ατέλειες.

Ο πρώτος από τους Έλληνες πολιτικούς που αντιλήφθηκε την αξία της ΑΟΖ ήταν ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος, που ενημέρωσε 2004 τον τότε Πρωθυπουργό της Ελλάδας Κώστα Σημίτη  και τον τότε Υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Α. Παπανδρέου για την πρόθεση του να προχωρήσει στην ανακήρυξη της Κυπριακής ΑΟΖ αλλά, δυστυχώς, και οι δύο αντέδρασαν πολύ αρνητικά.

Οι συνεργάτες του αείμνηστου Παπαδόπουλου θυμούνται ακόμα την πίκρα που ένοιωσε ο Κύπριος πρόεδρος για αυτή την απαράδεκτη στάση των Αθηνών. Είναι πράγματι πρωτοφανές ότι, από τότε, όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις πίστευαν ότι η Κυπριακή ΑΟΖ δημιουργεί προβλήματα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Βλέπετε το φοβικό σύνδρομο απέκτησε σάρκα και οστά πολύ γρήγορα και κανείς Έλληνας πρωθυπουργός από τον Σημίτη μέχρι τον Τσίπρα δεν τόλμησε να ανακηρύξει την ελληνική ΑΟΖ.

Ο Παπαδόπουλος όμως, διαθέτοντας 4 τανκς και 2 ελικόπτερα, δεν δίστασε να ανακηρύξει την ΑΟΖ της Κύπρου το 2004,  αλλά τέθηκε σε ισχύ ήδη από τις 21 Απριλίου 2003. Ήταν μια άλλη ιδιοφυής κίνηση του Τάσσου Παπαδόπουλου, διότι η κυβέρνηση του Γλαύκου Κληρίδη είχε τότε υπογράψει την οριοθέτηση την ανύπαρκτης κυπριακής ΑΟΖ με αυτή της ΑΟΖ της Αιγύπτου.

Το UNCLOS δεν προβλέπει οριοθέτηση ΑΟΖ πριν την ανακήρυξή της. Όπως έχει γραφτεί, από ειδικούς στο Δίκαιο της Θάλασσας:

«Η δικαιοδοσία στην ΑΟΖ μπορεί μόνο να εξασκηθεί με τον όρο ότι έχει προηγουμένως δημιουργηθεί με βάση τους νόμους του παράκτιου κράτους. Αυτός ο όρος, αναφορικά με τη δημιουργία της, είναι απολύτως αναγκαίος. Χωρίς αυτόν, το παράκτιο κράτος δεν διαθέτει ΑΟΖ (διαθέτει βέβαια πάντα υφαλοκρηπίδα)».

Στην πραγματικότητα ήταν μια ερμηνεία του άρθρου 77 της Σύμβασης, με την οποία μπορούσε κάποιος να συμπεράνει ότι, για να υφίσταται και να διαθέτει κυριαρχικά δικαιώματα, μια ΑΟΖ πρέπει πρώτα να έχει δημιουργηθεί. Ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος το γνώριζε αυτό και έτσι για να καλύψει το λάθος του Κληρίδη αποφάσισε η ισχύς της ανακήρυξης της ΑΟΖ να παραπέμπει στην ημερομηνία οριοθέτησης των ΑΟΖ Κύπρου και Αιγύπτου.

Για πρώτη φορά η Ελλάδα ασχολήθηκε με την κυπριακή ΑΟΖ το 2003, όταν η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ζήτησε από την κυπριακή κυβέρνηση να μην κάνει τη σωστή οριοθέτηση με την Αίγυπτο, γιατί θα αναδεικνύονταν τα δικαιώματα του συμπλέγματος του Καστελόριζου. Συγκεκριμένα ο πρωθυπουργός Κ. Σημίτης και ο υπουργός Εξωτερικών Γ. Παπανδρέου ζήτησαν από την Κύπρο να οριοθετήσει την ΑΟΖ της με την Αίγυπτο στα 8 ν.μ., ώστε να μη δώσουν πλήρη επήρεια στο Καστελόριζο και δημιουργηθεί πρόβλημα με την Τουρκία!

Ο μοναδικός Έλληνας πολιτικός, λόγω των μεγάλων του προσόντων και της εξαιρετικής οξυδέρκειας του, που αντιλήφθηκε την αξία της ΑΟΖ ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Σε μία επίσκεψή μου στο Καστρί, του εξήγησα τη σημασία της ΑΟΖ στο Σύνταγμα των Θαλασσών και των Ωκεανών του πλανήτη μας που δημιουργήθηκε το 1982 .Αμέσως αντιλήφθηκε την αξία της και μου ζήτησε να συζητήσω το θέμα με τον Κάρολο και το Γιάννη (Κάρολο Παπούλια και Γιάννη Καψή), αλλά ακόμα περιμένω το τηλεφώνημά τους.

Όταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος ανακήρυξε την ΑΟΖ της Κύπρου, η Αμερική, η Ρωσία και η Ευρωπαϊκή Ένωση την αναγνώρισαν χωρίς κανένα δισταγμό. Η Τουρκία δεν κατάλαβε καθόλου το ευφυές εγχείρημα του Προέδρου της Κύπρου και σήμερα βλαστημάει την τότε απραξία της. Πρωθυπουργός της Τουρκίας ήταν, ο όχι ακόμα σουλτάνος, αλλά απειρος στη διπλωματία Ταγίπ Ερντογάν ,που απλώς δήλωσε ότι δεν αναγνωρίζει την ΑΟΖ της Κύπρου. Τώρα το φυσάει και δεν κρυώνει. Έτσι σήμερα, 13 χρόνια αργότερα, προσπαθεί να διορθώσει την γκάφα του απειλώντας συνεχώς όχι μόνο την κυπριακή ΑΟΖ αλλά και την Ελλαδα, απαιτώντας μάλιστα την επιστροφή 18 ελληνικών νησιών. Σε αυτή τη λίστα δεν συμπεριλαμβάνονται τα Ίμια, το Καστελόριζο και η Γαύδος. Στο τέλος η Τουρκία  θα χάσει τον λογαριασμό. Η Κύπρος, που δεν πάσχει από φοβικό σύνδρομο, συνεχίζει ατρόμητη να δίνει οικόπεδα σε κολοσσούς της Αμερικής, του Ισραήλ, της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Νορβηγίας. Χωρίς τυμπανοκρουσίες παραχώρησε για εκμετάλλευση στην ExxonMobil, την εταιρεία που διηύθυνε μέχρι την ανάληψη των καθηκόντων του ο αμερικανός ΥΠΕΞ Ρεξ Τίλλερσον, το σημαντικό οικόπεδο 10 της Κυπριακής ΑΟΖ. Προτρέπω τον Σουλτάνο να προσπαθήσει να βάλει χέρι σ΄αυτό το  οικόπεδο της Exxon Mobil.

Η Ελλάδα παρακολουθεί αμήχανα τα τεκταινόμενα στο μαρτυρικό νησί. Αυτή φαίνεται να είναι η κατάρα της ελληνικής  ΑΟΖ,  που οι πολιτικοί της την αγνόησαν και την πρόδωσαν, τουλάχιστον, για  τρεις δεκαετίες.

ΧΑΡΤΗΣ ΟΙΚΟΠΕΔΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΥ

Ο παραπάνω χάρτης δείχνει τα οικόπεδα που δημιούργησαν η Ελλάδα και η Κύπρος με μια τεράστια διαφορά. Οι Κύπριοι δίνουν οικόπεδα σε πετρελαϊκούς κολοσσούς, αλλά η Ελλάδα απλά καμαρώνει τα πιο σημαντικά οικόπεδά της, από το 12 μέχρι το 20, αφού η σημερινή κυβέρνηση, που αντιπαθεί την ΑΟΖ, αφήνει αναξιοποίητα τα οικόπεδα που δημιούργησε ο Γιάννης Μανιάτης του ΠΑΣΟΚ, όταν ήταν Υπουργός Ενέργειας. Αλλά οι κυβερνώντες  έχουν άλλες προτεραιότητες, όπως είναι η ΔΕΗ, ο χρυσός της Χαλκιδικής και δεν ενδιαφέρονται για τις τεράστιες ποσότητες υδρογονανθράκων, που διαθέτει η Ελλάδα, κυρίως νότια της Κρήτης. Τα οικόπεδα 12 μέχρι 20 σχετίζονται με τα θαλάσσια σύνορά μας με την Λιβύη, αλλά όλοι οι υπουργοί Ενέργειας της Ελλάδας από τον Μανιάτη μέχρι τον Σκουρλέτη ξέχασαν να δημιουργήσουν οικόπεδα στα ανατολικά της Κρήτης που θα συνόρευαν με την ΑΟΖ της Αιγύπτου. Αυτά είναι τα οικόπεδα που κρύβουν τις μεγαλύτερες ποσότητες υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο και είναι αυτά που εποφθαλμιούν οι Τούρκοι αλλά το καταραμένο φοβικό σύνδρομο, που μας διακατέχει μας εμποδίζει να προχωρήσουμε στις σωστές κινήσεις.

Τώρα τελευταία με τις τουρκικές απειλές ότι θα επέμβουν στην κυπριακή ΑΟΖ, διαφαίνεται το μίσος των Τούρκων για την έννοια της ΑΟΖ, γιατί δεν αναφέρουν ότι θα επέμβουν στην ΑΟΖ αλλά στην υφαλοκρηπίδα του νησιού. Από το 1973 μέχρι σήμερα η Τουρκία συνεχίζει να ομιλεί, μονότονα, για την υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο και την νοτιοανατολική Μεσόγειο, υποστηρίζοντας ότι τα χερσαία εδάφη και όχι τα νησιά δικαιούνται ΑΟΖ. Έτσι όταν αποφάσισε, παράνομα, να οριοθετήσει τα θαλάσσια σύνορά της με το ψευδοκράτος, δεν έκανε οριοθέτηση ΑΟΖ αλλά υφαλοκρηπίδας, δίνοντας υφαλοκρηπίδα στους Τουρκοκύπριους μόνο 12 ν.μ.

Βέβαια και ο ελληνικός τύπος, χωρίς να το αντιλαμβάνεται, παίζει το παιχνίδι της Τουρκίας με λανθασμένους τίτλους όπως «Στην κυπριακή υφαλοκρηπίδα κατευθύνεται το Barbaros». Η Λευκωσία αμέσως προειδοποίησε την Άγκυρα ότι η πραγματοποίηση των ερευνών από το Barbaros, εάν υλοποιηθούν, θα αποτελέσουν παραβίαση της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας στις θαλάσσιες ζώνες, όπως προβλέπεται στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982.

Ο ΝΟΡΒΗΓΟΣ

Καλό είναι εδώ να ξαναθυμηθούμε την ιστορία του Νορβηγού που συνεχίζει να ταλαιπωρεί τον κυπριακό λαό.

Όταν μαθεύτηκε ότι ένας Νορβηγός, ο πρώην ΥΠΕΞ Εσπεν Μπαρθ Αϊντα, θα είναι ο επόμενος μεσολαβητής του ΟΗΕ στη θέση του περιβόητου Αυστραλού Αλεξάντερ Ντάουνερ, σίγουρα μερικοί ένοιωσαν μια ανακούφιση. Όμως, σταδιακά άρχισε να επικρατεί μια ανησυχία, που πολύ γρήγορα έγινε πραγματικότητα και οι Κύπριοι κατανόησαν ότι ο Νορβηγός είναι χειρότερος από τον Αυστραλό. Οι μάσκες ρίχτηκαν όταν έκανε αυτή την πρωτοφανή δήλωση:

«Μάλιστα, υπάρχουν δύο διαστάσεις σε αυτό. Υπάρχει μια νομική διάσταση, η οποία είναι πολύ έντονη στην πλευρά της Κυπριακής Δημοκρατίας, ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι μια χώρα όπως όλες οι χώρες και μπορεί να καθορίσει ποια είναι η οικονομική της ζώνη. Και να πούμε την αλήθεια, κανείς δεν την έχει αξιοποιήσει. Είναι θέμα σε ποιο βαθμό πραγματικά έγινε παραβίαση, γιατί πολλές χώρες δεν βλέπουν τις σεισμικές έρευνες ως παραβίαση, εφόσον δεν οδηγούν σε εξόρυξη.  Γιατί η οικονομική ζώνη δεν είναι κυρίαρχη περιοχή. Βασικά ο οποιοσδήποτε μπορεί να κάνει οτιδήποτε εκεί εκτός από το να λαμβάνει πόρους. Αλλά αυτό είναι ένα πολύ τεχνικό θέμα».

Η κυπριακή κυβέρνηση έπρεπε αμέσως να του υπενθυμίσει ότι το Δίκαιο της Θάλασσας δεν επιτρέπει σεισμικές έρευνες  στην AOZ ενός κράτους από άλλο κράτος. Επίσης, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης έπρεπε να δώσει στον Νορβηγό αντίγραφο του Νόμου Παπαδόπουλου για την ανακήρυξη της ΑΟΖ της Κύπρου που στην παράγραφο 8 αναφέρει ρητά: (1)  Κανένα πρόσωπο δεν θα προβαίνει μέσα στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, στην εξερεύνηση και εκμετάλλευση των μη ζώντων πόρων,  εκτός από τις περιπτώσεις κατά τις οποίες έχει λάβει άδεια από το Υπουργικό Συμβούλιο σύμφωνα με τον παρόντα Νόμο ή από οποιοδήποτε άλλο αρμόδιο όργανο δυνάμει άλλου Νόμου ή Κανονισμού.  (2)  (α)  Οποιοδήποτε πρόσωπο παραβαίνει τις διατάξεις του εδαφίου (1), διαπράττει αδίκημα και, σε περίπτωση, καταδίκης, υπόκειται σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις διακόσιες πενήντα χιλιάδες λίρες (ΛΚ250.000) ή σε φυλάκιση για χρονική περίοδο που δεν υπερβαίνει τα πέντε χρόνια ή και στις δύο αυτές ποινές. Σε περίπτωση δεύτερης ή μεταγενέστερης καταδίκης, το πρόσωπο αυτό υπόκειται σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις πεντακόσιες χιλιάδες λίρες (ΛΚ 500.000) ή σε φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τα δέκα χρόνια ή και στις δύο αυτές ποινές. (β)  Το Δικαστήριο, επιπρόσθετα με οποιαδήποτε ποινή ήθελε επιβάλει δυνάμει της παραγράφου (α) του παρόντος εδαφίου δύναται να διατάξει την κατάσχεση οποιουδήποτε σκάφους, αντικειμένου, εξοπλισμού ή υλικού, συμπεριλαμβανομένων και των ίδιων των μη ζώντων πόρων, που λήφθηκαν κατά τη διάπραξη του αδικήματος αυτού».

Πολλά κράτη που διαθέτουν ΑΟΖ έχουν, επίσης, δημιουργήσει ειδική νομοθεσία που επιτρέπει τις σεισμικές έρευνες μέσα στην ΑΟΖ τους. Κράτη που έχουν ιδιαίτερα αυστηρούς κανόνες είναι οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Νέα Ζηλανδία και η Νορβηγία. Η Νορβηγία ήταν από τα κράτη που πρωτοστάτησαν στη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας και έχει δημιουργήσει ένα ολοκληρωμένο νομοθετικό πλαίσιο για την εξερεύνηση και εκμετάλλευση του ορυκτού της πλούτου, κάτι που έπρεπε να γνωρίζει ο κ. Έσπεν Μπαρθ Άϊντα μια και διετέλεσε υπουργός άμυνας και εξωτερικών στις κυβερνησεις του Γενς Στόλτενμπεργκ, του νυν Γενικού Γραμματεα του ΝΑΤΟ. 

Τέλος να θυμίσουμε στον κ. Άϊντα την ΑΟΖ της Νορβηγίας που δίνει πλήρη δικαιώματα ΑΟΖ στα νησιά της και κανείς δεν μπορεί να διεξάγει  σεισμικές έρευνες χωρίς την άδεια της κυβέρνησης της Νορβηγίας. Νομίζαμε ότι ξεφορτωθήκαμε τον Αλεξάντερ Ντάουνερ, που και αυτός είχε πετσοκόψει την ΑΟΖ του Ανατολικού Τιμόρ, και πέσαμε σε κάποιον χειρότερο.

Ο Νορβηγός δεν ξεχνά τα κόλπα του και φαίνεται  ότι επανήλθε δριμύτερος ζητώντας την καθυστέρηση του γεωτρητικού προγράμματος της TOTAL κατά 12 μέρες τον Ιούλιο και μάλιστα με αντάλλαγμα την μη παράνομη είσοδο του Barbaros στην κυπριακή ΑΟΖ. Η Κυπριακή κυβέρνηση αντέδρασε έντονα υπογραμμίζοντας ότι αυτά τα σενάρια, όχι μόνο δεν ευσταθούν, αλλά αγγίζουν και τα όρια της γελοιότητας

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Όπως, πολύ σωστά, ο Γιώργος Μαλούχος έγραψε στο ΒΗΜΑ:

«Είναι όμως φανερό ότι η Τουρκία έχει μετρήσει λάθος πλήθος δεδομένων. Εχει κάνει λάθος υπολογισμούς τόσο για την πολεμική ετοιμότητα της Ελλάδας και για τις όποιες συγκριτικά μικρές επιπτώσεις έχει η κρίση σε αυτήν, όπως και λάθος υπολογισμούς για τη στάση του διεθνούς παράγοντα, ιδίως των ΗΠΑ, αλλά και για την αποφασιστικότητα του ελληνικού λαού, που είναι μεν σκληρά ταλαιπωρημένος, αλλά που δεν θα δεχθεί ούτε κατά διάνοια παθητικά μια πρόκληση της εθνικής ακεραιότητας της χώρας

Τέλος, απαρατήρητη πέρασε  πρόσφατα, μια δήλωση του Προέδρου της ΕΔΕΚ. Στην συνάντησή του με τον Έλληνα ΥΠΕΞ Νίκο Κοτζιά τόνισε ότι Ελλάδα και Κύπρος χρειάζεται να αναβαθμίσουν ακόμα περισσότερο τον γεωστρατηγικό τους ρόλο στον χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Κατέληξε λέγοντας:

«Πέρα από τις σωστές συμφωνίες που έχουν συνάψει με γειτονικές χώρες (όπως Ισραήλ και Αίγυπτος) το επόμενο που θα πρέπει να γίνει είναι οριοθέτηση της ΑΟΖ Ελλάδας-Αιγύπτου- Κύπρου και η περαιτέρω ενίσχυση της αεροναυτικής συνεργασίας Ελλάδας και Κύπρου».

Αμήν και πότε.

• Το άρθρο αυτό είναι αφιερωμένο στη μνήμη του φίλου μου γιατρού Χρίστου Κατσέτου, που χαθηκε πρόωρα. Μου είχε ζητήσει να συνεχίσω τους αγώνες μου για την ΑΟΖ. Να είναι σίγουρος ότι αυτό θα συμβεί.

(mignatiou.com)

Περισσότερα »

Επιτυχές το άναμμα της φλόγας με αέριο από το «Οικόπεδο 12» της Κυπριακής ΑΟΖ

Πραγματοποιήθηκε με επιτυχία σήμερα το πρωί η πρώτη δοκιμαστική παραγωγή φυσικού αερίου, που στην τεχνική ορολογία είναι γνωστή ως «άναμμα της φλόγας», στο «Οικόπεδο 12» της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) της Κύπρου. Η συγκεκριμένη ενέργεια κρίνεται από τους ειδικούς ως... άκρως απαραίτητη προκειμένου έτσι να ξεκινήσουν οι μετρήσεις για την πίεση και την ποιότητα του κοιτάσματος. Και ενώ όλα αυτά τα εξόχως σημαντικά πραγματοποιήθηκαν σήμερα στο «Οικόπεδο 12» της κυπριακής ΑΟΖ, η Τουρκία από την πλευρά της αποστέλλει το ερευνητικό-σεισμογραφικό της σκάφος “BARBAROS” στην Ανατολική Μεσόγειο, κοντά στην Κύπρο, προκειμένου να διεξάγει και αυτό με τη σειρά του έρευνες για υδρογονάνθρακες. Αν και δεν έχει γίνει γνωστό το πλήρες πρόγραμμα του Τουρκικού ερευνητικού σκάφους, εκτιμάται – συμφώνως με πληροφορίες από τη Λευκωσία – ότι εντός των προσεχών ημερών αυτό θα κινηθεί στη θαλάσσια περιοχή κοντά στην Κύπρο. Ας σημειωθεί ότι το “BARBAROS”, που έχει συνολικό μήκος 85 μέτρων και ελικοδρόμιο για προσνήωση/απονήωση ελικοπτέρου, μπορεί να πραγματοποιεί έρευνες μέχρι βάθους έξι χιλιομέτρων με τρισδιάστατη μορφή, διαθέτει μηχανήματα τελευταίας τεχνολογίας. (parapolitika.gr – Λ.Σ.Μ.)

Περισσότερα »

Πόλεμος αερίου στο «οικόπεδο» της Αφροδίτης - Γρίφος η μεταφορά του. Απούσα η Αθήνα

• Γρίφος το κόστος μεταφοράς φυσικού αερίου από την Κύπρο προς τις εμπλεκόμενες χώρες • Η Μεγαλόνησος προσπαθεί να διαφυλάξει τα οικονομικά οφέλη, η Τουρκία πιέζει να περάσει ο αγωγός από τα εδάφη της και το Ισραήλ δεν έχει μιλήσει ακόμα • Η Άγκυρα προωθεί από τώρα την ιδέα ότι το κυπριακό αέριο θα φτάσει πολύ ταχύτερα, οικονομικότερα και ασφαλέστερα στην Ευρώπη μέσω του τουρκικού εδάφους και του συστήματος αγωγών Ένα υψηλού ρίσκου πολιτικό και επιχειρηματικό γαϊτανάκι στήνεται γύρω από το φυσικό αέριο στην Αν. Μεσόγειο, με επίκεντρο το κυπριακό φυσικό αέριο στο οικόπεδο 12 (μπλοκ της Αφροδίτης) και το... γειτονικό ισραηλινό κοίτασμα του Λεβιάθαν. Η Κύπρος επιχειρεί από τώρα να διαφυλάξει αλλά και να προσμετρήσει τα πιθανά μελλοντικά οικονομικά οφέλη στην προοπτική οικονομικής «ανάταξης» της νήσου μετά την καταστροφή. Η Τουρκία χρησιμοποιεί οπό τώρα ως μοχλό για την «τουρκογενή» επίλυση του Κυπριακού, τα μελλοντικά οικονομικά οφέλη του φυσικού αέριου. Το Ισραήλ κρατά ακόμα κλειστά τα χαρτιά των τελικών αποφάσεών του για την πιθανή εξαγωγή του φυσικού αερίου του μέσω Κύπρου (πριν ή μετά τη λύση) ή μέσω Τουρκίας. Η οριστική τύχη, όμως, του φυσικού αερίου από το οικόπεδο 12 της κυπριακής δημοκρατίας εξαρτάται και από άλλους σημαντικούς οικονομοτεχνικούς παράγοντες -για την ώρα στο περιθώριο- οι οποίοι, όμως, θα επηρεάσουν βαθύτατα και την πολιτική λύση του «αέριου γρίφου» στην Αν. Μεσόγειο. Τα εκτιμώμενα 198 δισ. κ.μ. φυσικού αέριου του μπλοκ 12 της Κύπρου καλύπτουν μόνον μερικώς τις διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες της Ε.Ε σε φυσικό αέριο, αλλά συνεισφέρουν στον κανόνα «της διαφοροποίησης των ενεργειακών πηγών» έτσι ώστε η Ε.Ε να μην αποτελεί οιωνοί ενεργειακό «όμηρο» του ρωσικού φυσικού αερίου. Από αυτά τα 198 δισ. κ.μ. αερίου. η αρμόδια κυπριακή Αρχή Ενέργειας εκτιμάει ότι η Κύπρος θα χρειαστεί για εσωτερική κατανάλωση περίπου 25 δισ. κ.μ. μέχρι το2035, μειώνοντας έτσι με πρόχειρους υπολογισμούς το προς εξαγωγή φυσικό αέριο σε 173 δισ. κ.μ. Πρόβλημα μεταφοράς Το μεγάλο πρόβλημα, επιχειρηματικό, αλλά πρωτίστως πολιτικό που εγείρεται σε αυτό το σημείο είναι ο τόπος, η μορφή, αλλά και τρόπος μεταφοράς, αξιοποίησης και πώλησης του φυσικού αέριου εκτός Κύπρου. Η κυπριακή κυβέρνηση από το 2012 έχει ήδη καταλήξει στην απόφαση ότι θα κατασκευαστεί σε κυπριακό έδαφος εργοστάσιο παρασκευής υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG). Τα προφανή πλεονεκτήματα αυτού το σχεδίου εκμετάλλευσης του φυσικού αέριου είναι η εύκολη και συγκριτικά φθηνότερη μεταφορά πολύ μεγάλων ποσοτήτων φυσικού αερίου χωρίς περιορισμούς σε πολλούς ταυτόχρονους προορισμούς στον πλανήτη, αλλά και το χαμηλό ρίσκο δολιοφθοράς. Όμως, η επιλογή αυτή έχει υψηλό επενδυτικό κόστος, που φυσικά μειώνει το τελικό οικονομικό όφελος, ενώ για την ίδια τη λειτουργία του εργοστασίου απαιτούνται μεγάλες ποσότητες φυσικού αερίου που κατεβάζει σημαντικά τις εξαγώγιμες ποσότητες αερίου. Η ίδια η κατασκευή του εργοστασίου για το υγροποιημένο αέριο υπολογίζεται, σύμφωνα με τις κυπριακές Αρχές, σε 10 δισ. δολάρια, ενώ θα χρειαστεί και ένας αγωγός από το μπλοκ 12 μέχρι το Βασιλικό (σημείο κατασκευής του εργοστασίου) ύψους 2 δισ. δολ. Επομένως, σύμφωνα με τις ίδιες Αρχές, το συνολικό έσοδο από το αέριο του μπλοκ 12, με τη μορφή LNG ανέρχεται σε 50 δισ. δολάρια. Η δεύτερη εναλλακτική λύση μεταφοράς του κυπριακού αερίου από το μπλοκ 12 είναι η κατασκευή υποθαλάσσιου αγωγού από την Κύπρο στην Ελλάδα, ιδέα που ακόμα γοητεύει την Αθήνα. Εδώ, όμως, εκτός των άλλων παρουσιάζονται προβλήματα... μήκους και βάθους. Η απόσταση από το μπλοκ 12 μέχρι την Κρήτη και από εκεί στις ακτές της Πελοποννήσου είναι συνολικώς 1.150 χλμ κάτι λιγότερο δηλαδή από το μήκος του αγωγού που μεταφέρει ρωσικό αέριο στη Γερμανία, ενώ το βάθος στο οποίο θα τοποθετηθούν οι αγωγοί μεταξύ Κύπρου και Κρήτης φτάνει και τα 2.000 μ. Το συνολικό κόστος της μεταφοράς του κυπριακού αερίου από το Βασιλικό στην Πελοπόννησο μπορεί να αγγίξει το 17 δισ. δολάρια, περιορίζοντας το συνολικό έσοδο για μια εικοσαετία περίπου στα 54 δισ. δολάρια. Η παράθεση των αριθμητικών στοιχείων δεν είναι τυχαία γιατί από το κόστος και το κέρδος θα εξαρτηθεί εν πολλοίς η τελική επένδυση για την αξιοποίηση του φυσικού αέριου. Για φθηνότερη λύση μιλάει η Άγκυρα Στα στοιχεία αυτά -πατάει- άλλωστε η Άγκυρα και οι υποστηρικτές της για να προκαταλάβει και να πείσει τους ενδιαφερόμενους επενδυτές ότι η μεταφορά του κυπριακού φυσικού αερίου μέσω Τουρκίας είναι η ευκολότερη και φθηνότερη λύση και για αυτό πιέζει για την προηγουμένη λύση του Κυπριακού, που θα φέρει «χρήματα και ειρήνη» στην περιοχή. Σύμφωνα με τους υπάρχοντες υπολογισμούς από διαφορετικές πηγές, το συνολικό έσοδο από το φυσικό αέριο μέσω αγωγού προς την Τουρκία ανέρχεται σε 69 δισ. δολάρια, έναντι των 54 δισ. δολαρίων μέσω υποθαλάσσιου αγωγού στην Ελλάδα και έναντι των 50 δισ. δολαρίων. κατά προσέγγιση με τη μορφή LNG από την Κύπρο. Με βάση αυτό το σχετικό πλεονέκτημα, η Άγκυρα προωθεί από τώρα την ιδέα ότι το κυπριακό αέριο θα φτάσει πολύ ταχύτερα, οικονομικότερα και ασφαλέστερα, στην Ευρώπη μέσω του τουρκικού εδάφους και του συστήματος αγωγών. Ένας αγωγός από το μπλοκ 12 μπορεί εύκολα, αφού διατρέξει το κυπριακό έδαφος να φτάσει στα μεγάλο κέντρα του Τσεϊχάν (όπου σχεδιάζεται η κατασκευή μεγάλου εργοστασίου παραγωγής αερίου LNG), της Μερσίνας ή των Αδάνων και από εκεί να μπει στο υπόλοιπο σύστημα αγωγών φυσικού αερίου που διαθέτει η Τουρκία. Φυσικά ένα πολύ μεγάλο μέρος του κυπριακού φυσικού αερίου θα μπορούσε αμέσως να διοχετευθεί στην εσωτερική τουρκική αγορά, οι ανάγκες της οποίας σε ενέργεια αυξάνουν συνεχώς. Παράλληλα, η Τουρκία και οι λογής υποστηρικτές της, θεωρούν ότι θα είναι εύκολο το κυπριακό φυσικό αέριο να μεταφερθεί στην Ευρώπη. «Ξεχνούν», όμως, να αναφέρουν ότι τα σχέδια αγωγών μεταφοράς φυσικού αερίου στην Ευρώπη μέσω και της Τουρκίας είναι ακόμα στον αέρα. Δεν έχει ακόμα δηλαδή καταλήξει η κατασκευή του συστήματος αγωγών NABUCCO, (μέσω Τουρκίας και Βουλγαρίας στην Αυστρία) ούτε ο ανταγωνιστικός του ΤΑΡ (μέσω Τουρκίας και Αδριατικής στην Κεντρική Ευρώπη). Και όλα αυτά χωρίς να υπολογίζονται τα πλήρως ανταγωνιστικά σχέδια των Ρώσων στην περιοχή. Δι΄ αυτού του τρόπου, η τουρκική κυβέρνηση υποστηρίζει σταθερά το σχέδιο της να καταστεί η χώρα ένας σημαντικότατος «ενεργειακός θύλακας ασφαλείας», στον οποίο θα συγκεντρώνονται πετρέλαιο και φυσικό αέριο από όλες τις γειτονικές περιοχές, από την Κασπία και τη Μαύρη θάλασσα μέχρι την Κύπρο. (γιατί όχι και το Ισραήλ) και από εκεί στην ενεργοβόρο Ευρώπη. Οι μοχλοί πίεσης της Κύπρου στην Ε.Ε. Η κυπριακή δημοκρατία μπροστά στην τουρκική «επίθεση των αγωγών» και παρά την οικονομική κατάρρευσή της έχει ακόμα ισχυρούς μοχλούς πίεσης μέσα στην Ε.Ε. και την Ευρωζώνη για να αντιπαρατεθεί στην Άγκυρα, εφόσον αυτή ενδιαφέρεται ακόμα για την ένταξη της στην Ευρώπη. Και ένα από αυτά δεν είναι άλλο από το βέτο που έχει ασκηθεί στο κεφάλαιο της ενέργειας στις ευρω-τουρκικές διαπραγματεύσεις ένταξης, αν προηγουμένως η Άγκυρα δεν αναγνωρίσει την κυπριακή δημοκρατία. Ένα όπλο παλιό και ξεχασμένο, που όμως δεν χάνει την αξία και την ευστοχία του ακόμα και τώρα. Κλειστά κρατάει τα χαρτιά του το Ισραήλ Υπάρχει και ένας ακόμα παίκτης στο σκηνικό και αυτός είναι το Ισραήλ. Η ισραηλινή κυβέρνηση δεν έχει ακόμα αποκαλύψει τις προθέσεις και τα σχέδιά της, αν και λίγες μέρες πριν άρχισε τις πρώτες αντλήσεις φυσικού αερίου σε ένα οπό τα διαπιστωμένα κοιτάσματα της. Δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμα δηλαδή, αν το Ισραήλ θα αποφασίσει να εξαγάγει και πώς το φυσικό αέριό του. Το κυπριακό μπλοκ 12 εφάπτεται με ένα τμήμα του μεγάλου ισραηλινού κοιτάσματος του Λεβιάθαν και αυτό συνηγορεί υπέρ της άποψης ότι ένα μέρος του ισραηλινού αερίου θα ενωθεί με αυτό της Κύπρου. Ουδείς, όμως, μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο, λόγω της πρόσφατης τουρκο-ισραηλινής προσέγγισης για «τον φόβο»» της Συρίας και κυρίως του Ιράν, μέρος του φυσικού αερίου του Ισραήλ να βρεθεί μέσα στο τουρκικό σύστημα αγωγών, αφού φτάσει από το Ισραήλ στην Τουρκία με υποθαλάσσιο αγωγό. Είναι, όμως, εξαιρετικό δύσκολο να υποθέσει κανείς ότι το Ισραήλ θα εναποθέσει μια βαριά υποθήκη για το μέλλον του, όπως είναι το φυσικό αέριο που διαθέτει, εξ ολοκλήρου σε μία και μόνον χώρα, χωρίς να αποκλείεται Κύπρος και Ισραήλ να επιλέξουν άλλες εναλλακτικές οδούς για την εξαγωγή του φυσικού αερίου τους. Απούσα η Αθήνα από τις ενεργειακές εξελίξεις Από όλον αυτόν τον υπό διαμόρφωση ενεργειακό χάρτη της περιοχής απουσιάζει η Αθήνα. Όχι μόνον γιατί συναντά ανυπέρβλητα αυτήν τη στιγμή προβλήματα στον καθορισμό της ΑΟΖ με την Τουρκία και κατ' επέκταση την Κύπρο. Αλλά και γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν έχουν ακόμα αποφασίσει αν μπορούν ή δεν μπορούν να παίξουν τον ρόλο του ασφαλούς ενεργειακού θύλακα της περιοχής ως χώρα-μέλος της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης. (Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΥΡΙΟ 06/4/2013 – ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ) __________________ Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας. Ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΟ!

Περισσότερα »

Το φυσικό αέριο της Λευκωσίας ανοίγει την όρεξη της Άγκυρας

• Πώς παίζει το παιχνίδι η Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο με τα ενεργειακά κοιτάσματα • Η Τουρκία υπό τον κίνδυνο να μείνει εκτός νυμφώνος, ξεκίνησε αμέσως «διμέτωπο αγώνα» και στην υπόθεση του Καστελόριζου, αλλά και στην ΑΟΖ της Κύπρου Η κυπριακή οικονομική κρίση επιτάχυνε το άνοιγμα του ενεργειακού φακέλου στην Ανατολική Μεσόγειο, με την Τουρκία να είναι πλέον... επισπεύδουσα και η πλέον ανήσυχη για τις εξελίξεις. Κύπρος και Ισραήλ, Ελλάδα και Τουρκία, τέσσερις πτωχές σε ενεργειακές πηγές χώρες μέχρι τώρα, είναι πλέον υποχρεωμένες να αλλάξουν άρδην θέσεις και στόχους εξωτερικής και ενεργειακής πολιτικής (εκμετάλλευσης και διανομής υδρογονανθράκων). Είναι υποχρεωμένες να αναζητήσουν συμμάχους σε κράτη και πολυεθνικές, έτσι ώστε να αυξήσουν τη σταθερότητα στην περιοχή και δι' αυτού του τρόπου την προσέλκυση μεγάλων επενδύσεων, άρα και των μελλοντικών κερδών τους. Η αρχή του «ταξιδιού» έγινε το 2003, όταν η Shell για λογαριασμό της Αιγύπτου βρήκε μεγάλες ποσότητες φυσικού αερίου στα ανοιχτά του δέλτα του Νείλου. Ακολούθησε η Κύπρος το 2006 με τις πρώτες έρευνες σε μέρος της ΑΟΖ της σε 13 μπλοκ και την ανάθεση στην αμερικανική εταιρεία NOBLE, το 2007, των ερευνών στο πολλά υποσχόμενο μπλοκ 12 η αλλιώς «το μπλοκ της Αφροδίτης». Λίγο αργότερα προστέθηκε και η ισραηλινή DELEK, η οποία από κοινού με τη NOBLE εντόπισε το 2010 ένα γιγαντιαίο κοίτασμα στο μπλοκ Λεβιάθαν, που «συνορεύει» με τα κοιτάσματα της Κύπρου. Από τον Μάιο του 2012 η Λευκωσία επιστράτευσε και τις εταιρείες TOTAL, ΕΝΙ κοι GAZPROM-BANK για έρευνες στα οικόπεδα 9, 2, 3, 11. Οριοθέτηση ΑΟΖ Δεν πρέπει, όμως,. να διαφεύγει της προσοχής ότι η κυπριακή δημοκρατία δεν έχει «αγγίξει» τα οικόπεδα 4, 5, 6, 7 και 10, στα οποία από την πρώτη στιγμή η Τουρκία προέβαλε τους ισχυρισμούς της ότι ανήκουν στη «δική» της ΑΟΖ που επιμένει ότι φτάνει μέχρι την Αίγυπτο. Η Τουρκία εντόπισε ευθύς εξαρχής τον υπαρκτό κίνδυνο να μείνει «εκτός νυμφώνος», αν: ► δεν τροποποιηθούν (;) οι οριοθετήσεις των ΑΟΖ Κύπρου, Αιγύπτου στη νότια πλευρά της νήσου και ► κατοχυρωθεί διεθνώς ότι το ελληνικό Καστελόριζο έχει, όπως ορίζει το Δίκαιο της Θάλασσας, δική του υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, που επιτρέπει στην Ελλάδα, την Κύπρο και στην Αίγυπτο να «ενώσουν» τις ΑΟΖ τους αφήνοντας ένα μικρό μόνον τμήμα σε ΑΟΖ της Τουρκίας στην περιοχή. Διμέτωπος αγώνας Η Τουρκία, με τα γρήγορα ανακλαστικά της, ξεκίνησε αμέσως -«διμέτωπο αγώνα»- και στην υπόθεση του Καστελόριζου, αλλά και στην ΑΟΖ της Κύπρου και των χρυσοφόρων κοιτασμάτων της. Ο στόχος είναι εμφανής: όση περισσότερη φασαρία προκαλείται γύρω από τα κοιτάσματα, τόσο περισσότερο αποθαρρύνονται μεγάλοι επενδυτές σε περιοχές «μεγάλου ρίσκου» και τόσο περισσότερο θα εμπλακούν στη «διευθέτηση» του προβλήματος μεγάλες δυνάμεις με συμφέροντα στην περιοχή, πρωτίστως οι ΗΠΑ και δευτερευόντως η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η «φασαρία» στην κυπριακή ΑΟΖ ξεκίνησε το 2011 όταν η τουρκοκυπριακή πλευρά «υπέγραψε» συμφωνία οριοθέτησης της ΑΟΖ «της» με την Τουρκία, η οποία έκτοτε λειτουργεί υπέρ των «ενιαίων συμφερόντων» των δυο «κρατών». Ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Έρογλου, μάλιστα, επέμεινε δημοσίως ότι η τουρκοκυπριακή πλευρά, ως ισότιμη πλευρά στις συμφωνίες του 1960, «έχει ίσα δικαιώματα πάνω στις φυσικές πηγές της νήσου, στην ξηρά και τις θαλάσσιες περιοχές της Κύπρου...». Όλως περιέργως, ο πρώην πρόεδρος της κυπριακής δημοκρατίας Δ. Χριστόφιας την ίδια χρονιά στη Γ.Σ. του ΟΗΕ προσέθεσε στη γραπτή ομιλία του ότι «θέλω να διαβεβαιώσω τους Τουρκοκυπρίους συμπατριώτες μου ότι ανεξαρτήτως των συνθηκών θα επωφεληθούν από την πιθανή ανακάλυψη και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων...». Η ειλικρινής όσο και «ρομαντική» αυτή τοποθέτηση του προέδρου, την εποχή κατά την οποία η Κύπρος βρισκόταν ακόμα σε «οικονομική νιρβάνα», γύρισε μπούμερανγκ σήμερα στις συνθήκες οικονομικής κατάρρευσης της Λευκωσίας και έγινε η αιχμή του δόρατος του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου. Ο στόχος για τη συνολική διευθέτηση της ΑΟΖ Η προσπάθεια της κυπριακής κυβέρνησης να διαμορφώσει ένα «Ταμείο Αλληλεγγύης» με πρόθεση να διοχετευθούν σε αυτό τα μελλοντικά κέρδη από το φυσικό αέριο για να βοηθηθεί η οικονομική κατάσταση της Κύπρου έγινε η αφορμή για την Άγκυρα να αναποδογυρίσει την εικόνα. Το οικονομικό όφελος από τους υδρογονάνθρακες για τους Τουρκοκυπρίους «συνιδρυτές» της Κύπρου είναι το «πάτημα» για την Άγκυρα να προτείνει τη συνολική διευθέτηση των ΑΟΖ της περιοχής, Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου αν μείνει ενωμένη ή των δυο κρατών της Κύπρου αν οι δυο κοινότητες δεν τα «βρουν στη μοιρασιά» της ΑΟΖ και των κερδών. Η καινούργια «ιδρυτική» συμφωνία στην Κύπρο, κατά την άποψη της Τουρκίας περνάει μέσο από τη συμφωνία των ΑΟΖ της Κύπρου, της Ελλάδας και της Τουρκίας με την Αίγυπτο, στη μέση της Αν. Μεσογείου. Αυτό κατά την τουρκική άποψη σημαίνει ότι έχει επέλθει προηγουμένως «συμβιβασμός» ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία στο θέμα της οριοθέτησης της μεταξύ τους ΑΟΖ. Η Άγκυρα δείχνει πλέον να βάζει σε δεύτερη μοίρα την «ΑΟΖ του Αιγαίου» (σ.σ.: την οποία μάλλον μπορεί να κερδίσει χωρίς μεγάλες απώλειες η Ελλάδα με βάση το Δίκαιο της θάλασσας). Ενδιαφέρεται πρωτίστως για την «ΑΟΖ της Αν. Μεσογείου» υπέρ αυτής, εκτιμώντας ότι εύκολα «θα καταπιεί» την ΑΟΖ του Καστελόριζου, αφού «η τάση» των τελευταίων αποφάσεων του Δραστήριου της Χάγης είναι να μην αποδίδει ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα σε νησιά που βρίσκονται πολύ μακριά από την ξηρά του κράτους όπου ανήκουν και πολύ κοντά στις ακτές του παρακείμενου κράτους. Αμοιβαίο όφελος Στο σημείο αυτό η Άγκυρα επιχειρεί να προσεταιριστεί την επαμφοτερίζουσα επίσημη θέση των ΗΠΑ στο θέμα της κυπριακής ΑΟΖ. Η Ουάσινγκτον ναι μεν «αναγνωρίζει το δικαίωμα της κυπριακής δημοκρατίας να εξορύξει της φυσικές πήγες μέσα στην ΑΟΖ της, συμπεριλαμβανομένης της βοήθειας από αμερικάνικες εταιρείες... προσβλέπει, όμως, στο αμοιβαίο όφελος και για τις δυο πλευρές από τις κοινές πήγες, στο πλαίσιο μιας συνολικής συμφωνίας για το Κυπριακό». «Χαρτί» για την Τουρκία το κόστος μεταφοράς Ένα «χαρτί» που προσδοκά να παίξει πολύ χοντρά η Τουρκία στους υδρογονάνθρακες της Αν. Μεσογείου είναι το σχέδιο και το κόστος μεταφοράς των υδρογονανθράκων στην Ευρώπη. Η τουρκική πλευρά και εκ παραλλήλου η βρετανική πλευρά, που «προωθεί» όπως καλύτερα μπορεί την ίδια άποψη, θεωρούν ότι ο πλέον «οικονομικός τρόπος για να μεταφερθεί το φυσικό αέριο στην Ευρώπη είναι να περάσει μέσω Τουρκίας, υπονοώντας σαφώς ότι η Κύπρος (κατά προτίμηση ενιαία) θα διατρέχεται από έναν τουρκικό κατ' ουσία αγωγό στο έδαφος της Τουρκίας. Σπεύδουν, μάλιστα, να παρουσιάσουν και ελκυστικά νούμερα, αποσιωπώντας όμως ότι οι τουρκικοί αγωγοί για τη μεταφορά του αερίου στην Ευρώπη είναι οι περισσότεροι στα σκαριά και όχι έτοιμοι. Γι΄ αυτό και εκ πρώτης όψεως προκαλεί έκπληξη η «τιμωρητική» απόφαση της Άγκυρας να αναιρέσει όλα το σχέδια κατασκευής αγωγών σε τουρκικό έδαφος, στα οποία συμμετέχει η ιταλική ΕΝΙ, διότι η εταιρεία αυτή έχει αναλάβει εξορύξεις σε οικόπεδο της κυπριακής ΑΟΖ. Η ΕΝΙ συμμετέχει στους σχεδιαζόμενους μαζί με τους Ρώσους αγωγούς Σάμσουν Τσεϊχάν (για τη μεταφορά πετρελαίου από την Μαύρη θάλασσα στο λιμάνι του Τσεϊχάν στη Μεσόγειο) αλλά και στον υποθαλάσσιο αγωγό ρωσικού φυσικού αερίου SOUTH STREAM, καθώς και στη μεταφορά φυσικού αερίου από το Αζερμπαϊτζάν μέσω Τουρκίας σε Ελλάδα και Ιταλία (ITGI), ή με την παράκαμψη της Ελλάδας τον αγωγό TAP. (Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΥΡΙΟ 30/03/2013 – ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ) __________________ Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας. Ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΟ!

Περισσότερα »

Βορά σε ΗΠΑ, Ε.Ε και Τουρκία η … γυμνή Αφροδίτη

• Το ενεργειακό παιχνίδι, το δια βίου δέσιμο με την Τρόικα και οι αξιώσεις της γείτονος • Θα χειριστούν μια χρεοκοπημένη Κύπρο, αδύναμη να προχωρήσει τα σχέδιά της για αξιοποίηση των υδρογονανθράκων της και αποπληρωμή των χρεών της μέσω των κερδών από το φυσικό αέριο • Η «δανειακή σύμβαση» θα καταδικάσει τη Μεγαλόνησο σε μείωση της εθνικής κυριαρχίας της και των εθνικών πόρων της Το ρέκβιεμ της κυπριακής δημοκρατίας φέρει την υπογραφή του προέδρου της Νίκου Αναστασιάδη και τη σιωπηλή συγκατάθεση των υπόλοιπων κομμάτων. Την Κυριακή τα ξημερώματα... οι 16 χώρες-μέλη της ΟΝΕ (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας) καταδίκασαν σε χρεοκοπία και άμεσο οικονομικό θάνατο το 17ο μέλος του «κλαμπ», δηλαδή την Κύπρο. Από σήμερα η Κύπρος αποτελεί πλέον μια «μικρή κουκίδα» στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, με το χρυσοφόρο «οικόπεδο της Αφροδίτης» ή οικόπεδο 12 των υδρογονανθράκων να ατενίζει με πικρία την ομογάλακτη Νήσο της Αφροδίτης. Η απόφαση-καρμανιόλα του Eurogroup άλλαξε μονομιάς και το γεωπολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο έχει κινηθεί η Λευκωσία επί 40 και πλέον έτη. Η «υπόγεια» βεβαιότητα ότι η Μόσχα είναι στο πλευρό της Κύπρου δεν υπάρχει πλέον. Η ρωσική κυβέρνηση έδειξε περίπου εχθρικό πρόσωπο στη δοκιμαζόμενη οικονομικώς Κύπρο, δεν πρόσφερε καμιά υπολογίσιμη βοήθεια και -το κυριότερο- απέστρεψε το πρόσωπο της από τις πιθανότητες ουσιαστικής εμπλοκής της στην υπόθεση επενδύσεων για την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων στην κυπριακή ΑΟΖ. Επιπροσθέτως, η Μόσχα έδειξε πρόθυμη να ανοίξει την πίσω πόρτα στην Τουρκία και στις αιτιάσεις της επί των κυπριακών υδρογονανθράκων. Πεινασμένοι γίγαντες! Το ενεργειακό παιχνίδι για τη Ρωσία, τώρα που χαρτογραφείται αργά αλλά σταθερά η «ενεργειακή Γιάλτα» του 21ου αιώνα, φαίνεται ότι μετατοπίζεται από την Ευρώπη (όπου η Ρωσία είναι γερά δεμένη με τη Γερμανία) και παίζεται πλέον στην Ανατολή, στους πεινασμένους ενεργειακώς και ενεργοβόρους αναδυόμενους γίγαντες της περιοχής. Το πεδίο επομένως μένει ανοιχτό στους «βασικούς παίκτες», δηλαδή τις ΗΠΑ, την Ε.Ε. και την Τουρκία, που θα χειριστούν μια χρεοκοπημένη Κύπρο, αδύναμη να προχωρήσει τα σχέδιά της για αξιοποίηση των υδρογονανθράκων της και αποπληρωμή των χρεών της μέσω των κερδών από το φυσικό αέριο. Η Ευρωζώνη, η Γερμανία αλλά και το ΔΝΤ επέμειναν πεισματικώς μέχρι τέλους να «δεθεί» η Κύπρος στο γαϊτανάκι της Τρόικας για τα 10 δισ. ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι η Κύπρος το αμέσως επόμενο διάστημα θα δεθεί διά βίου με την Τρόικα μέσω της περίφημης «δανειακής σύμβασης». Μιας σύμβασης, δηλαδή, η όποια (όπως και στην περίπτωση της Ελλάδος) θα καταδικάσει την Κύπρο σε μείωση της εθνικής κυριαρχίας της και των εθνικών πόρων της. Και αν στην Αθήνα μιλάμε ακόμα για το Ελληνικό, τη Βουλιαγμένη ή «κάποια νησάκια», στην Κύπρο δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα μιλάμε για «οικόπεδα υδρογονανθράκων» και ποσοστά επί των κερδών όταν και αν αρχίσουν οι εκμεταλλεύσεις. Η «μείωση», όμως, της εθνικής κυριαρχίας της Κύπρου δεν είναι μόνον το πλέον λεπτό και εύθραυστο στοιχείο της πολύπαθης μέχρι τώρα κυπριακής δημοκρατίας, αλλά και το πλέον επικίνδυνο για τη βιωσιμότητα της. Το μέχρι τώρα εν δυνάμει πλεονέκτημα της Λευκωσίας, η αξιοποίηση των υδρογονανθράκων και τα πιθανά κέρδη για την κυπριακή οικονομία, με τη δανειακή σύμβαση χάνεται, αφού τα «μέτρα και τα σταθμά» θα τα επιβάλει εκβιαστικά η Τρόικα. Και διαμέσου αυτής θα ανοίξουν και τα ευρύτερα γεωπολιτικά παιχνίδια στην περιοχή, για τα συμφέροντα πρωτίστως της Γερμανίας, αλλά και των ΗΠΑ και φυσικά της Τουρκίας. Η Ουάσινγκτον, διά της εκπροσώπου του Λευκού Οίκου, δηλώνει ότι «παρακολουθεί πολύ στενά» τις εξελίξεις στην Κύπρο. Φυσικά, προσθέτει η Ουάσινγκτον, «οι ΗΠΑ υποστηρίζουν το δικαίωμα της Κύπρου να εξερευνήσει ενεργειακές πήγες στις παράκτιες περιοχές... (αλλά)... εξακολουθούμε ταυτοχρόνως να υποστηρίζουμε μια διαπραγματευτική διαδικασία καθοδηγούμενη από την Κύπρο. Το πετρέλαιο και το αέριο της νήσου πρέπει να μοιραστούν ακριβοδίκαια, στο πλαίσιο μιας συνολικής διευθέτησης του προβλήματος». Τι προσπαθεί να αποσπάσει η Άγκυρα. Η στρατηγική της Δεν προκαλεί εντύπωση ότι η Άγκυρα έσπευσε να αδράξει την ευκαιρία. Πρώτα έδρασε πρακτικά: Από την περασμένη Παρασκευή έχει ήδη στείλει τρία πολεμικά σκάφη σε συνεχή περιπολία στα ανοιχτά της κυπριακής ΑΟΖ. Παράλληλα, μεταστάθμευσε στο «κοντινό» αεροδρόμιο Ντάλαμα ένα και πλέον σμήνος F-16 για παν ενδεχόμενο, κίνηση που προκάλεσε εκνευρισμό στην Ουάσινγκτον. Στη συνέχεια ήρθαν οι ανακοινώσεις του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών αλλά και του υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου. Η Άγκυρα κατονομάζει ευθύς εξαρχής ότι η κατάσταση μπορεί να οδηγήσει «σε νέα κρίση», αν η ελληνοκυπριακή πλευρά θεωρήσει ότι είναι «ο μοναδικός ιδιοκτήτης της νήσου» και σκεφθεί «να συνεισφέρει το οφέλη από τις φυσικές πηγές της νήσου για το επενδυτικό ταμείο ή άλλης μορφής δανεισμού λόγω της παρούσας οικονομικής κρίσης». Ευλόγως η Τουρκία επανέρχεται στον προσφιλές κλισέ «των δυο λαών στη νήσο», αλλά και στην τετραμερή (Ελλάδα - Τουρκία και τις δύο κοινότητες) για να αποφασίσουν από κοινού τι είδους μέλλον θέλουν ώστε να εγκαθιδρύσουν μια νέα τάξη πραγμάτων. Η Τουρκία δηλώνει ακόμη ότι έχει δεσμευτεί «να προστατεύει τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της στη δική της υφαλοκρηπίδα και να εξακολουθήσει να υποστηρίζει την τουρκοκυπριακή πλευρά». Με άλλο λόγια, η Άγκυρα προσπαθεί να κερδίσει πόντους για την «υφαλοκρηπίδα της» από το Καστελόριζο μέχρι τις ακτές της Κύπρου. Το πράττει άλλωστε αυτήν τη στιγμή, με το ερευνητικό σκάφος της να τριγυρίζει ανενόχλητο 25 ν.μ. νοτιοανατολικά της Καρπάθου, δηλαδή μέσα στη μη οριοθετημένη ελληνική υφαλοκρηπίδα, για την οποία τόσο λεκτικό ντόρο έκανε προσφάτως η ελληνική κυβέρνηση στον ΟΗΕ. (Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΥΡΙΟ 26/03/2013 – ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ) __________________ Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας. Ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΟ!

Περισσότερα »

«Μάχες» για 7 τρισ. στην Αν. Μεσόγειο

• Μαριονέτα ΗΠΑ και Ισραήλ η Ελλάδα • Μεγάλο και επικίνδυνο παιχνίδι για τα ενεργειακά κοιτάσματα Το πετρέλαιο (και φυσικό αέριο) δεν ανήκει τελικά στη χώρα από το έδαφος της οποίας αντλείται (χαρακτηριστικά τελευταία παραδείγματα το Ιράκ και η Λιβύη), αλλά στις δυνάμεις εκείνες που έχουν την τεχνολογία για να το εξορύξουν και κυρίως να ελέγξουν τη διαδικασία διακίνησής του προς τις αγορές. Με πιο απλά λόγια, ο «κουμπαράς» ανήκει σ' αυτόν που τον κρατά στο χέρι. Στην προκειμένη περίπτωση... (ανατολική Μεσόγειο) ο κουμπαράς φαίνεται ότι είναι πολύ μεγάλος και προορισμένος για πολύ μακριά χέρια, σαν αυτά που διαθέτουν οι Αμερικανοί. Ωστόσο, παρά τα μακριά και επιδέξια χέρια που διαθέτει, η διαχείριση του κουμπαρά της ανατολικής Μεσογείου δεν είναι απλή υπόθεση ούτε για την Ουάσιγκτον. Τα υπολογισμένα σε περισσότερα από 7 τρισεκατομμύρια δολάρια ενεργειακά κοιτάσματα στην ανατολική Μεσόγειο και η εκκίνηση της εκμετάλλευσής τους (το Ισραήλ έχει αρχίσει την εκμετάλλευση του επονομαζόμενου κοιτάσματος Λεβιάθαν, και από την 1η Οκτωβρίου η αμερικανική εταιρεία Noble Energy θα τρυπά στο Οικόπεδο 12 της κυπριακής ΑΟΖ) θέτουν σε μεγάλη δοκιμασία τις αμερικανικές περίπλοκες συμμαχίες στην περιοχή. Αντιτιθέμενα συμφέροντα Η προσπάθεια της Ουάσιγκτον να θέσει υπό την (αντιπυραυλική) ομπρέλα της την οικονομικά πολύτιμη και με ανεκτίμητη γεωστρατηγική αξία περιοχή πυροδοτεί ανακατατάξεις, αναπροσαρμογές και επικίνδυνες τριβές μεταξύ Ισραήλ, Τουρκίας, Κύπρου και Ελλάδας. Το παιχνίδι αυτό παίρνει ευρύτερες και επικίνδυνες διαστάσεις, καθώς σ' αυτό παίρνουν μέρος με τον έναν ή τον άλλο τρόπο δυνάμεις όπως η Ρωσία, το Ιράν, η Αίγυπτος, και κατά συνέπεια επηρεάζονται οι εξελίξεις σε ασταθείς και ευαίσθητες περιοχές όπως η Παλαιστίνη, η Συρία, ο Λίβανος. Τα υπολογιζόμενα σε πολλά τρισεκατομμύρια δολάρια κοιτάσματα της ανατολικής Μεσογείου εντείνουν τις τριβές μεταξύ των χωρών της περιοχής. Όπως είναι γνωστό, άλλωστε, το διεθνές δίκαιο, που θα μπορούσε να καθορίσει σε ποιον ανήκει τι, επικρατεί σύμφωνα με τους όρους αυτού που μπορεί να το επιβάλει. Με αυτό το σκεπτικό η Τουρκία αμφισβητεί το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να εκμεταλλευτεί την ΑΟΖ του νησιού, ακόμη και προς Νότο. Ταυτοχρόνως η Άγκυρα έχει ανακοινώσει ότι θα πραγματοποιήσει έρευνες στον Βορρά, στα νερά του ψευδοκράτους, που έχει δημιουργήσει με την εισβολή και κατοχή της βόρειας Κύπρου. Επίσης η Τουρκία αμφισβητεί το δικαίωμα της Ελλάδας να λάβει υπόψη την κυριαρχία της επί του Καστελόριζου στον προσδιορισμό της ελληνικής ΑΟΖ στην ανατολική Μεσόγειο. Από την πλευρά του το Ισραήλ έχει ορίσει τη δική του ΑΟΖ χωρίς να υπολογίσει το δικαίωμα της παλαιστινιακής Λωρίδας της Γάζας, στην οποία - αν ποτέ αναγνωριστεί τμήμα του παλαιστινιακού κράτους - αναλογούν κομμάτια από το κοίτασμα Λεβιάθαν, το οποίο ήδη εκμεταλλεύονται οι Ισραηλινοί. Τα τρισεκατομμύρια που, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, κρύβονται στον βυθό της περιοχής βάζουν σε μεγάλο πειρασμό την Αίγυπτο να εξετάσει τις τουρκικές προτάσεις για καθορισμό θαλάσσιων συνόρων με την Τουρκία, αγνοώντας την ελληνική κυριαρχία επί του Καστελόριζου και λαμβάνοντας υπόψη την τουρκική εκδοχή, σύμφωνα με την οποία η ελληνοκυπριακή αρχή κακώς προχωρά στην εκμετάλλευση της ΑΟΖ της Κύπρου πριν επιλυθεί το Κυπριακό. Στο παιχνίδι αυτό θα πρέπει κανείς να συνυπολογίσει τη μάχη που δίνει το Ιράν για να κρατηθεί στην εξουσία το καθεστώς της Συρίας, την προσπάθεια των Αμερικανών να επεκτείνουν τη δημοκρατία (τους) και σε αυτή τη χώρα, καθώς και τη δυσφορία της Μόσχας, που παρατηρεί την οικοδόμηση ενός αμερικανικού δικτύου ασφάλειας στην πετρελαιοφόρο - κατά τις εκτιμήσεις- περιοχή. Η δυσφορία της Μόσχας αφορά το γεγονός ότι, στην περίπτωση που διασυνδεθούν τα ενεργειακά αποθέματα της ανατολικής Μεσογείου με τις αγορές τις Ευρώπης μέσω ενός δικτύου που θα περιλαμβάνει Ισραήλ, Κύπρο, Ελλάδα, Ιταλία, υπονομεύεται καίρια η προσπάθειά της για την εξασφάλιση του μονοπωλίου προμήθειας φυσικού αερίου στη Γηραιά Ήπειρο. Στρατιωτικός έλεγχος Δεν είναι λοιπόν σύμπτωση ότι η ένταξη ολόκληρης της περιοχής της ανατολικής Μεσογείου κάτω από την προστασία της αμερικανικής αντιπυραυλικής ασπίδας συμπίπτει με την έναρξη της εκμετάλλευσης των οικοπέδων του Ισραήλ και της Κύπρου. Αυτές ακριβώς τις μέρες που η αμερικανική Noble Energy αρχίζει να τρυπά στο κυπριακό Οικόπεδο 12, το αμερικανικό πολεμικό «USS Monterey» πλέει στην περιοχή υπογραμμίζοντας ότι η ανατολική Μεσόγειος βρίσκεται υπό αμερικανικό έλεγχο. Το «USS Monterey» θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι φέρει εξοπλισμό για αντιπυραυλική άμυνα και είναι ενταγμένο στην αντιπυραυλική ασπίδα που δημιουργούν οι Αμερικανοί στην περιοχή χρησιμοποιώντας βάση ραντάρ που συμφωνήθηκε να δημιουργηθεί στην Τουρκία και πολεμικά πλοία σαν το «USS Monterey» που θα πλέουν στην περιοχή ανάμεσα στα ανατολικά και βόρεια της Κρήτης και δυτικά και νότια της Κύπρου. Ελλάδα - Τουρκία – Ισραήλ Καθώς ολόκληρη η περιοχή τοποθετείται υπό αμερικανική στρατιωτική ομπρέλα, η ελληνική κυβέρνηση εκτιμά ότι η Άγκυρα θα υποχρεωθεί - όσο κι αν δυσκολευτεί - να λάβει υπόψη την απαίτηση της Ουάσιγκτον για την απρόσκοπτη διασύνδεση της ενεργειακής παραγωγής της ανατολικής Μεσογείου με την ευρωπαϊκή αγορά, προκειμένου να σπάσει η εξάρτησή της από το φυσικό αέριο της Ρωσίας. Γι' αυτό, σύμφωνα με την εκτίμηση της Αθήνας, η Άγκυρα αποκλείεται να δημιουργήσει πρόβλημα στη διαδικασία εξόρυξης τόσο στα ισραηλινά οικόπεδα όσο και σε αυτά που βρίσκονται στην κυπριακή ΑΟΖ. Υπ' αυτήν την έννοια διπλωματικοί παράγοντες στην Αθήνα αποκλείουν στρατιωτικούς τυχοδιωκτισμούς από την Τουρκία. Από την άλλη πλευρά, ωστόσο, δεν θα πρέπει να περάσει απαρατήρητο το γεγονός της απροθυμίας της ελληνικής κυβέρνησης να προχωρήσει στην κατοχύρωση των ελληνικών δικαιωμάτων με την ανακήρυξη της ΑΟΖ περιλαμβάνοντας το Καστελόριζο. Η απροθυμία αυτή, όπως εκτιμούν οι ίδιες πηγές, έχει να κάνει με την αναγνώριση από την ελληνική κυβέρνηση της αμερικανικής διαχείρισης των ζητημάτων στην περιοχή. Υπ' αυτήν την έννοια η ελληνική κυβέρνηση παίζει τον ρόλο που της έχει ανατεθεί στο πλευρό του Ισραήλ και αναμένει μελλοντικές ανταμοιβές, όταν η Ουάσιγκτον θα μοιράσει ψίχουλα της ενεργειακής πίτας στους υποτελείς της... (ΠΟΝΤΙΚΙ 29/09/2011 – Σ.Λ.)

Περισσότερα »

Φοβού τις... αδέσποτες

• Η ΑΘΗΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟΝ ΚΑΒΓΑ ΙΣΡΑΗΛ - ΤΟΥΡΚΙΑΣ, ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΜΕΝΗ ΓΙΑ ΟΛΑ • Εκτιμάται ότι η Τουρκία δεν θα ρισκάρει μία πολεμική σύγκρουση με το Ισραήλ, αλλά θα... ξεθυμάνει με την πρόκληση θερμού επεισοδίου στο Αιγαίο • Στόχος της Άγκυρας είναι να προειδοποιήσει-τρομάξει την Ελλάδα ότι δεν θα ανεχθεί τη χάραξη ΑΟΖ που θα περιλαμβάνει το Καστελόριζο Με ανησυχία παρακολουθεί η ελληνική κυβέρνηση την... παρτίδα πόκερ που παίζεται τις τελευταίες ημέρες ανάμεσα σε Ισραήλ και Τουρκία, καθώς φτάνουν πληροφορίες για ενδεχόμενη έξαρση της τουρκικής προκλητικότητας με αφορμή την έναρξη των εργασιών εξόρυξης φυσικού αερίου στην ΑΟΖ της Κύπρου. Καθημερινά, όλο... και περισσότερο αυξάνει η ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο, με την Άγκυρα να εμμένει στην προκλητικότητά της και το Τελ Αβίβ να μην κάνει ούτε βήμα πίσω, όντας η στρατιωτική υπερδύναμη της περιοχής τα συμφέροντα της οποίας επιτάσσουν την εδώ και τώρα δημιουργία πλατφόρμας γεώτρησης. Το σενάριο το οποίο κυκλοφορεί έντονα εσχάτως στα δημοσιογραφικά -και όχι μόνο- γραφεία, είναι πως η Τουρκία δεν θα ρισκάρει μία πολεμική σύγκρουση με το πανίσχυρο Ισραήλ και είναι πιθανότερο να καταφύγει στην πρόκληση ενός θερμού επεισοδίου στο Αιγαίο. Ο στόχος δεν θα είναι άλλος από το να προειδοποιήσει - τρομάξει την ελληνική πλευρά πως δεν θα ανεχθεί τη χάραξη ΑΟΖ που θα περιλαμβάνει το Καστελόριζο και την έναρξη ερευνών από τη χώρα μας για την εύρεση υδρογονανθράκων στην ανατολική Μεσόγειο. Ακόμα κι αν κάτι τέτοιο φαντάζει ακραίο, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα γίνει σε μία μακρά περίοδο έντασης, όπως αυτή στην οποία μπαίνουμε. Το ερώτημα, πλέον, που γεννάται δεν είναι άλλο από το εάν η Αθήνα είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει ένα θερμό επεισόδιο στα ανατολικά σύνορα της. Καταρρακωμένη ψυχολογία Πληροφορίες θέλουν τον αρχηγό ΓΕΝ, αντιναύαρχο Δημήτρη Ελευσινιώτη να επισκέφθηκε προ ημερών τον ναύσταθμο της Σαλαμίνας και να ζήτησε από όλους ύψιστη επιχειρησιακή ετοιμότητα. Μάλιστα, διαρρέεται πως το Πολεμικό Ναυτικό μπορεί να βγάλει σε ελάχιστο χρόνο στο Αιγαίο δέκα μεγάλα σκάφη επιφανείας (φρεγάτες), σημαντικό αριθμό μικρότερων (κορβέτες και πυραυλακάτους), καθώς και τέσσερα υποβρύχια. Παράλληλα, σε επιχειρησιακή ετοιμότητα βρίσκονται και οι μοίρες μαχητικών αεροσκαφών της Πολεμικής Αεροπορίας, με τους Έλληνες πιλότους να αποδεικνύουν σε κάθε ευκαιρία πως είναι από τους κορυφαίους στον κόσμο. Βέβαια, εδώ πρέπει να αναφέρουμε μία ιδιαίτερα σημαντική παράμετρο, την οποία τόσο η κυβέρνηση όσο και το υπουργείο Άμυνας δείχνουν να αγνοούν. Ποια είναι αυτή; Η ψυχολογία των στρατιωτικών, η οποία είναι καταρρακωμένη από τις συνεχείς περικοπές στις απολαβές τους, αλλά και από την αντιμετώπιση της πολιτικής ηγεσίας (σ.σ. δήλωση Θεόδωρου Πάγκαλου περί αντιπαραγωγικών Ενόπλων Δυνάμεων)... Στο μυαλό του Ερντογάν Ο Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν, με την κίνησή του να τραβήξει στα άκρα το σχοινί με το Ισραήλ, θέλησε να στείλει ένα μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση ότι η Τουρκία είναι εδώ και είναι πανίσχυρη, καθώς και να συσπειρώσει τον αραβικό κόσμο γύρω από αυτήν. Από την άλλη, βέβαια, μόνο τρελός δεν είναι να ρίξει σπίρτο στην μπαρουταποθήκη της ανατολικής Μεσογείου, καθώς μόνος χαμένος θα βγει τόσο σε επιχειρησιακό επίπεδο όσο και σε οικονομικό. Δεν πρέπει κανείς να λησμονεί πως η Noble Energy που θα κάνει τις έρευνες για τους υδρογονάνθρακες στο «οικόπεδο 12» είναι αμερικανικών συμφερόντων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται... Ταυτόχρονα, υπάρχει και ρωσικό ενδιαφέρον στην περιοχή, καθώς μόνο τυχαίο δεν μπορεί να θεωρηθεί το γεγονός ότι η Μόσχα στέλνει δύο πυρηνικά υποβρύχια στην περιοχή την περίοδο που έχουν προγραμματισθεί οι γεωτρήσεις στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Κύπρου. Άρα, εύλογα φτάνει κανείς στο συμπέρασμα ότι ένας «τσαμπουκάς» στο Αιγαίο απέναντι στη φτωχή και... άτιμη -σύμφωνα με τους Ευρωπαίους ετέρους μας- Ελλάδα έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να είναι επιτυχημένος. Κάτι που δεν πρέπει να αποκλείσουμε, είναι μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα η Άγκυρα να ανακοινώσει ότι θα προχωρήσει στην ανακήρυξη δικής της ΑΟΖ παραβιάζοντας το Διεθνές Δίκαιο των θαλασσών, αυτή τη φορά εις βάρος της Ελλάδας. Άραγε, τι θα κάνει η Αθήνα σε αυτή την περίπτωση, και με δεδομένο ότι η εθνική κυριαρχία έχει παραχωρηθεί σε μεγάλο βαθμό στους δανειστές μας; Εύλογη η απορία, καθώς σε αυτή την περίπτωση οποιαδήποτε αντίδραση εκτός από την ανακοίνωση ελληνικής ΑΟΖ και την έξοδο του στόλου στο Αιγαίο για την προάσπιση των ελληνικών χωρικών υδάτων, θα είναι άνευ ουσίας και αποκλειστικά και μόνο για... τα μάτια του κόσμου! (ΑΠΟΨΗ 11/09/2011 - ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ) (Σ.Λ.)

Περισσότερα »

Αν κινηθούν οι Τούρκοι, θα κινηθούμε κι εμείς...

Σε ετοιμότητα οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις εν όψει της γεώτρησης Κύπρου-Ισραήλ Η ΕΝΤΑΣΗ στις σχέσεις Τουρκίας και Ισραήλ, η οποία επιτείνεται τα τελευταία 24ωρα με τον «τσαμπουκά» της πρώτης, λίγες ημέρες πριν από την πόντιση του γεωτρύπανου στην ΑΟΖ της Κύπρου για τις έρευνες φυσικού αερίου, έχει θέσει... την Αθήνα και τη Λευκωσία σε συναγερμό. Οι δύο πλευρές βρίσκονται σε συνεχή επικοινωνία και επιχειρούν να αποτιμήσουν τη διαμορφούμενη κατάσταση και τις εξελίξεις. Η απειλή που έχει εκτοξεύσει η Άγκυρα ότι θα βγάλει το στόλο της στην Ανατολική Μεσόγειο για να εμποδίσει τις έρευνες Κύπρου και Ισραήλ στο λεγόμενο «οικόπεδο 12» είναι αυτή που επεξεργάζονται επιτελείς του ελληνικού Πενταγώνου. «Τίποτα δεν αποκλείεται» Ανώτατη πηγή, κληθείσα να σχολιάσει τις προκλητικές-«επιθετικές» δηλώσεις των Τούρκων κυβερνώντων, ανέφερε πως «τίποτα δεν αποκλείεται». Θεωρείται, δηλαδή, πιθανό η Τουρκία να βγάλει πολεμικά πλοία στην Ανατολική Μεσόγειο με σκοπό να παρεμποδίσει τις έρευνες που θα αρχίσουν μετά τις 20 Σεπτεμβρίου ή να προκαλέσει με ανάλογη ενέργεια (έξοδος ερευνητικού σκάφους της), σε διαφορετικό σημείο, εντός της κυπριακής ΑΟΖ. Δεν αποκλείεται όμως η Τουρκία να μείνει στις απειλές. Για κάθε ενδεχόμενο, ακόμη και αυτό των... αντιποίνων στην περιοχή μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου (η Τουρκία αμφισβητεί πως το Καστελλόριζο μπορεί να έχει ΑΟΖ), η ελληνική πλευρά φαίνεται να λαμβάνει ορισμένα προληπτικά μέτρα, αν και αποσαφηνίζεται ότι το θέμα είναι πολιτικό. Στρατιωτικές μονάδες έχουν τεθεί σε αυξημένη ετοιμότητα. Ιδίως της Αεροπορίας και του Ναυτικού. Σε πρώτη φάση φαίνεται να δίδεται ρόλος στα «ιπτάμενα ραντάρ», με σκοπό να υπάρχει διαρκής εικόνα για τις κινήσεις των Τούρκων στην περιοχή. Σε δεύτερη φάση θα υπάρξει κινητικότητα, αν και εφόσον «ανέβει» η ένταση στην περιοχή με πρωτοβουλία της Άγκυρας. Είναι προφανές ότι η Τουρκία βρίσκεται σε δύσκολη θέση και η πολιτική που ακολουθεί τελευταίως τη θέτει σε διεθνή απομόνωση. Αυτό ίσως είναι και το επικίνδυνο. Οι μεγάλες δυνάμεις, ΗΠΑ και Ρωσία, υπερασπίζονται το δικαίωμα της Κύπρου να κάνει έρευνες για φυσικό αέριο εντός της ΑΟΖ της και δείχνουν να μη συμμερίζονται την τακτική της Άγκυρας να τραβάει συνεχώς το σχοινί με το Ισραήλ, δημιουργώντας μάλιστα «πολεμική ατμόσφαιρα» στην Ανατολική Μεσόγειο. Θέση υπέρ του Ισραήλ έχει εκφράσει και η Ελλάδα. Ο υπ. Εθνικής Άμυνας κ. Πάνος Μπεγλίτης, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στο Τελ Αβίβ και μετά τις συναντήσεις που είχε με την πολιτική ηγεσία της χώρας, έκανε λόγο για στρατηγική συνεργασία Ελλάδας-Ισραήλ και βούληση εμβάθυνσης των σχέσεών τους σε όλα τα επίπεδα. (Ε.Τ. 07/09/2011 - ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΟΥΤΡΑΣ) (Σ.Λ.) ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ: Τουρκικό «γινάτι» με τις γεωτρήσεις στην Κύπρο

Περισσότερα »