Ο πάντα μνημονιακός Αλέξης Τσίπρας

Γράφει ο Ναπολέων Λιναρδάτος Την εβδομάδα που πέρασε πολλοί μίλησαν για «ρεαλιστική στροφή» του Αλέξη Τσίπρα, μια στροφή που υπογράμμιζαν γίνεται όλο και πιο αναγκαία όσο πλησιάζει στην εξουσία. Η αλήθεια είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας ήταν πάντοτε μνημονιακός. Πολύ πριν η αριστερά γίνει... η φωνή και το κίνημα της πιο αργόμισθης έκδοσης του δημοσίου τομέα, τα στελέχη και οι οπαδοί της είχαν σχέσεις με την παραγωγική διαδικασία. Εξάλλου η κεντρική ιδέα της τότε αριστεράς δεν ήταν ότι ο εργαζόμενος στον κομμουνισμό δεν θα εργάζεται, αλλά ότι ο καρπός της εργασίας του δεν θα ανήκει στον καπιταλιστή αλλά στο κοινωνικό σύνολο. Η ιδέα της θεσμοθετημένης και κοινωνικά αποδεκτής αργομισθίας θα τρόμαζε τους ιδεολογικούς και πολιτικούς ηγέτες της αριστεράς. Ο Καρλ Μαρξ γράφοντας για το καθεστώς του Λουδοβίκου Βοναπάρτη, θα γράψει «Γι’ αυτό, μία από τις πρώτες οικονομικές πράξεις του, ήταν να ανεβάσει πάλι τις αποδοχές των υπαλλήλων στο παλιό τους επίπεδο και να δημιουργήσει καινούργιες αργομισθίες…». Αυτή η κοινωνική τάξη κατά τον Μαρξ ήταν ένα «φρικιαστικό παρασιτικό σώμα, που τυλίγεται σαν δίχτυ στο σώμα της …κοινωνίας και φράζει όλους τους πόρους της.» Κάποτε στην ΚΝΕ ακουγόταν το σύνθημα «Πρώτοι στα μαθήματα και πρώτοι στον αγώνα». Οι καιροί όμως άλλαξαν και οι μετέπειτα φουρνιές αριστερών, όπως ο Αλέξης Τσίπρας, πέρασαν από τον Μαρξ στον Ανδρέα Παπανδρέου και την Ελλάδα της Αλλαγής. Την πάλη των τάξεων θα διαδεχθεί η παρεοκρατία των παρατάξεων. Στο γνωστό βίντεο στο youtube με την συνέντευξη στην Άννα Παναγιωταρέα ο νεαρός Τσίπρας του 1990 μιλάει απταίστως την συνδικαλιστική του 80. Το να ενημερώνονται οι γονείς για τυχόν απουσία μαθητή από την τάξη συνιστά «υποβάθμιση της προσωπικότητας του μαθητή». Ο μαθητής λυκείου Τσίπρας θα πει τότε ότι «είναι δικαίωμα μας το να μπορούμε να κρίνουμε εμείς αν κάποια ώρα θα θελήσουμε να λείψουμε από το μάθημα.» Θα πρέπει να υποθέσουμε ότι ο μαθητής Τσίπρας καταχράστηκε αυτό το δικαίωμα, ιδιαίτερα δε όταν επρόκειτο για το μάθημα των αγγλικών. Αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα του βίντεο συμπυκνώνουν με μια καταπληκτική σαφήνεια την φιλοσοφία μιας εποχής εξόχως παρακμιακής. Ο μαθητής περνά τις τάξεις λόγω ηλικίας. Μπαίνει στο πανεπιστήμιο με ή χωρίς την βάση του 10 και παίρνει το πτυχίο με την συντροφική συμπαράσταση της φοιτητικής παρατάξεως. Μετά λόγω των εργασιακών δικαιωμάτων που έχει κατοχυρώσει διορίζεται στον δημόσιο. Η μισθολογική εξέλιξη του εκεί κρίνεται από τις γνωριμίες του, την ηλικία του, το φύλο του, την οικογενειακή του κατάσταση και πολλά άλλα εκτός φυσικά από την παραγωγικότητα του. Η πολιτική φιλοσοφία του σχολικού ακτιβιστή που έγινε φοιτητικός συνδικαλιστής και μετεξελίχθηκε σε κομματικό στέλεχος (ο βίος του Αλέξη Τσίπρα) συμπυκνώνεται με ιδιαίτερη καθαρότητα και ακρίβεια στο γνωστό σε όλους μας «λεφτά υπάρχουν». Λεφτά υπάρχουν γιατί τα δανειζόμαστε, γιατί μας τα δίνουν, γιατί τους τα παίρνουμε, υπάρχουν όπως υπάρχουν τα δέντρα και τα βουνά, ο ουρανός και η θάλασσα. Υπάρχουν γιατί τα θέλουμε και τα χρειαζόμαστε. Ο πλούτος δεν παράγεται, δεν δημιουργείται, υπάρχει ως φυσικό φαινόμενο και η καλύτερη απόδειξη αυτής της αλήθειας είναι ότι για τριάντα και πλέον χρόνια τον κατευθύνουμε σε διορισμούς, επιδοτήσεις, ενισχύσεις, πρόωρες και απρόοπτες συντάξεις και όλα τα σχετικά χωρίς ποτέ να χρειαστεί να αναρωτηθούμε που στο διάολο βρίσκουμε και τα πληρώνουμε. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έκανε στροφή τις τελευταίες εβδομάδες, απλά ακολουθεί πιστά τα βήματα κάθε πολιτικού που θέλει να γίνει πρωθυπουργός. Θυμηθείτε μόνο τι έλεγε ο σημερινός ένοικος του Μαξίμου για το μνημόνιο σχετικά πρόσφατα. Ο κ. Τσίπρας ως καθαρός και περήφανος κρατιστής καταλαβαίνει ότι το μνημόνιο μέχρι στιγμής είναι ο αποκλειστικός και ο τελευταίος χρηματοδότης του «λεφτά υπάρχουν». Είναι τσιγκούνηδες οι δάνειες δυνάμεις; Ναι. Θα έπρεπε να μας δίνουν περισσότερα; Ασφαλώς ναι, από την άλλη αν είσαι ο Τσίπρας που μπορείς να βρεις καλύτερη στήριξη στο «λεφτά υπάρχουν» υπό τις υπάρχουσες συνθήκες; Μετά από σχεδόν τρία χρόνια μνημονίου με ελάχιστες μεταρρυθμίσεις, λιγοστές ιδιωτικοποιήσεις και μηδέν απολύσεις στο δημόσιο, οι φόροι στα ακίνητα έχουν αυξηθεί κατά 422% και οι άνεργοι του ιδιωτικού τομέα έχουν τριπλασιαστεί. Ένας άνεργος του ιδιωτικού τομέα που στο παρελθόν απόκτησε ένα «ακίνητο 80 τ.μ. και ένα αυτοκίνητο 1.440 κυβικών, με μηδενικό εισόδημα το 2012, θα πληρώσει φόρο 2.000 ευρώ» για να μπορεί να συνδικαλίζεται αγρίως ο Σταματόπουλος στο Μετρό και ο Φωτόπουλος στη ΔΕΗ. Από τον Ιούνιο του 2013 κάθε Έλληνας πολίτης θα είναι και δια νόμου υποχρεωτικά «δωρητής» οργάνων. Ανήκουμε πλέον ψυχή τε και σώματι στο κράτος. Αν είσαι κρατιστής όπως ο κ. Τσίπρας είναι αναπόφευκτο να γίνεις μνημονιακός, όχι τόσο λόγω σκοπιμότητας αλλά ξεκάθαρα για λόγους ιδεολογικής συνέπειας. Το μόνο που πρέπει να φοβάται ο κ. Τσίπρας όταν κάποια μέρα γίνει πρωθυπουργός είναι αν θα έχει μείνει τίποτα να το φορολογήσει μέχρις θανάτου για το καλό του «λεφτά υπάρχουν.»

Περισσότερα »

Γιατί ο Γιάννης Στουρνάρας είναι άσχετος με τα οικονομικά

Γράφει ο Ναπολέων Λιναρδάτος Δεν υπάρχει δημόσιο πρόσωπο, όπως ο Γιάννης Στουρνάρας, που να ενσαρκώνει με τόση ακρίβεια τόσες πολλές από τις αξίες του χρεοκοπημένου μεταπολιτευτικού συστήματος. Εδώ μερικοί λόγοι για την ασχετοσύνη του περί οικονομικών. - Ο Γιάννης Στουρνάρας είναι άσχετος με τα οικονομικά γιατί δεν καταλαβαίνει ότι... η υψηλή φορολογία καταστρέφει την οικονομία. Οι κυριακάτικες εφημερίδες ήταν γεμάτες με οικονομικά ρεπορτάζ τρόμου. «Η φοροεπιδρομή σε ακίνητα και αυτοκίνητα είχε ασήμαντο όφελος για τα δημόσια ταμεία, ωστόσο αποτέλεσε βασική αιτία ύφεσης και διάλυσης των δύο κλάδων» από το Πρώτο Θέμα. Ενώ στο Βήμα θα διαβάζουμε «Όπου σταθεί και όπου βρεθεί κανείς, δεν ακούει τίποτε άλλο παρά δραματικές ιστορίες για φόρους που κλονίζουν μαζικά του φορολογούμενους και τα νοικοκυριά.» Οι φόροι είναι ένα αναγκαίο κακό και επιβάλλεται πάντοτε να είναι όσο τον δυνατόν χαμηλότεροι για να μπορεί να αναπτύσσεται η οικονομία. Αυτό δεν το ξέρει ο κ. Στουρνάρας. - Ο Γιάννης Στουρνάρας είναι άσχετος με τα οικονομικά γιατί αδυνατεί να κάνει διακρίσεις μεταξύ παραγωγικών και παρασιτικών δραστηριοτήτων. Έτσι για τον κ. Στουρνάρα η περικοπή 100 ευρώ από τον μισθό του Φωτόπουλου της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ είναι ακριβώς το ίδιο με 100 ευρώ επιπλέον φόρο σε έναν επιχειρηματία. Η διανομή των οικονομικών βαρών δεν φαίνεται να ενδιαφέρει τον κ. Στουρνάρα, αλλά η επιτυχία μιας οικονομίας βασίζεται στο ότι αυτοί που ξέρουν καλύτερα να δημιουργούν νέο πλούτο και παραγωγικές θέσεις εργασίας έχουν τις παραγωγικές δυνατότητες να κάνουν την δουλειά τους. Όλοι καταλαβαίνουμε ότι διαφορετικές θα είναι οι επιδόσεις μιας οικονομίας όταν οι φόροι κατευθύνονται στα χέρια συνδικαλιστών και κρατικοδίαιτων «επιχειρηματιών», και μια άλλη οικονομία όπου η χαμηλή φορολογία επιτρέπει σε έναν Αριστοτέλη Ωνάση ή έναν Steve Jobs να κάνει νέες επενδύσεις και να δημιουργήσει νέα αγαθά και υπηρεσίες. - Ο Γιάννης Στουρνάρας είναι άσχετος με τα οικονομικά γιατί δεν ξέρει ότι η προσφορά δημιουργεί την ζήτηση. Η ελληνική οικονομία, ειδικά μετά την ένταξή της στο ευρώ, έγινε ένα άλλο αποτυχημένο πείραμα όπου προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε μια οικονομία που βασιζόταν στην σε μια διαρκώς αυξανόμενη ζήτηση η οποία με την σειρά της βασιζόταν στο υπέρογκο δανεισμό του κράτους. Όμως αυτή η αποσύνδεση της παραγωγής από την κατανάλωση είναι η αιτία που βιώνουμε αυτή την πρωτοφανή κρίση τώρα. Μια οικονομία όπου η κατανάλωση της δεν είναι αποτέλεσμα της παραγωγής της, ζει με δανεικά, είναι πραγματικά πτωχή, και είναι μόνο θέμα χρόνου να ανακαλύψει το μέγεθος του αδιεξόδου της. Ο κ. Στουρνάρας με την έμφασή του στην υψηλή φορολογία, την αδυναμία του να μειώσει νόμους και κανονισμούς αλλά και το μέγεθος του κράτους, δείχνει ότι δεν καταλαβαίνει ότι αυτό που λείπει από την ελληνική οικονομία δεν είναι η ζήτηση, αλλά η νέα παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών. - Ο Γιάννης Στουρνάρας είναι άσχετος με τα οικονομικά γιατί δεν καταλαβαίνει τον ρόλο της επιχειρηματικότητας.  Προσφάτως σε δηλώσεις του ο κ. Στουρνάρας προσπαθώντας να δικαιολογήσει τους υψηλούς φορολογικούς συντελεστές στις επιχειρήσεις στην Ελλάδα είπε ότι η εντύπωση που δίνεται δεν είναι ακριβής γιατί δεν συμπεριλαμβάνουμε τις ενισχύσεις του κράτους προς τις επιχειρήσεις. Πρόκειται περί δήλωσης που πιστοποιεί το απίστευτο μέγεθος της άγνοιας αυτού του ανθρώπου. Το ότι βάζει στην ίδια κατηγορία το κεφάλαιο που είναι στην διάθεση του επιχειρηματία να το επενδύσει όπως αυτός θέλει, με το κεφάλαιο που του δίνεται μέσα από μια γραφειοκρατική, και συνήθως στην Ελλάδα μια πελατειακή διαδικασία με συγκεκριμένους όρους και κανονισμούς, δείχνει το πόσο χαμηλά βλέπει τον ρόλο του επιχειρηματία. Στα μάτια του κ. Στουρνάρα και πλήθος ευρωκρατών, ο επιχειρηματίας δεν είναι τίποτε άλλο από μια προέκταση του κράτους, ένα πληθυσμός από είλωτες που πρόθυμα θα πρέπει να προσφέρουν τον πλούτο τους στην διάθεση των κρατούντων, οι οποίοι ξέρουν καλύτερα απ΄όλους που πρέπει να κατευθύνεται ο πλούτος και οι επενδύσεις μιας χώρας. Όμως ο ρόλος του επιχειρηματία δεν είναι η πραγμάτωση των πενταετών προγραμμάτων ανάπτυξης της κρατικής γραφειοκρατίας ή η όποια μεγέθυνση και οριακή βελτίωση των υπαρχουσών δομών της οικονομίας. Ο ρόλος της επιχειρηματικότητας είναι η δημιουργική καταστροφή του παρόντος, η δημιουργία νέας γνώσης, νέων μέσων παραγωγής, νέων προϊόντων και υπηρεσιών. Το πιο δημιουργικό κομμάτι της κοινωνίας είναι σταθερά προσανατολισμένο στο μέλλον και δεν έχει καμιά σχέση με την στατική εικόνα που έχει για την οικονομία ο κ. Στουρνάρας και ο γραφειοκράτης του υπουργείου «Ανάπτυξης». Η πιο πλουτοπαραγωγική πηγή της ανθρωπότητας είναι ο ανθρώπινος νους και η ελευθερία του να εφεύρει και να δημιουργεί το νέο. Αυτή η επιχειρηματικότητα είναι ουσιαστικά παράνομη στην Ελλάδα του κ. Στουρνάρα. Είμαι σίγουρος ότι όταν η οικονομία φτάσει στο σημείο μηδέν, ή και αν ακόμη επιτύχει κάποια σημάδια ανάκαμψης, αμέσως ο κ. Στουρνάρας και οι λοιποί οπαδοί των μνημονιακών κυβερνήσεων θα φωνάξουν επιτυχία και θα κηρύξουν το τέλος της ελληνικής κρίσης.  Όμως η ελληνική κοινωνία θα συνεχίσει να αιμορραγεί, μια μεγάλη κρίση θα έχει περάσει χωρίς να έχει αλλάξει τίποτα, πτωχά και μίζερα θα περιμένουμε την επόμενη θύελλα.

Περισσότερα »

Πόσο Ιράν είναι η Ευρώπη;

Γράφει ο Ναπολέων Λιναρδάτος Με αφορμή την υπόθεση του «Γέροντα Παστίτσιου» είχαμε την ευκαιρία για ακόμη μια φορά να ακούσουμε για τον μεσαίωνα που καλά κρατεί στην Ελλάδα και το πόσο κοντά βρισκόμαστε στην θεοκρατία του Ιράν. Η αλήθεια είναι ότι... στην ελευθερία του λόγου η Ελλάδα είναι πολύ πιο μπροστά από πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Στην Αυστρία για παράδειγμα ο Γκότφριντ Κίσελ, καταδικάσθηκε «σε εννιά χρόνια κάθειρξη για τον ρόλο που διαδραμάτισε στην δημιουργία ενός ιστοτόπου της ακροδεξιάς που εξυμνούσε το Ναζισμό.» Υποτίθεται ότι πολιτισμένες και ειδικά ευρωπαϊκές κοινωνίες σέβονται το δικαίωμα του ατόμου να έχει και να διατυπώνει τις σκέψεις του, έστω και αν αυτές είναι ακραίες και μη δημοφιλείς. Η πικρή αλήθεια είναι ότι στην δυτική Ευρώπη απλώνεται εδώ και πολλά χρόνια το πέπλο της ανελευθερίας του λόγου. Και αυτό το πέπλο ανελευθερίας δεν καλύπτει μόνο κάποιες φασιστικές ομάδες και απόψεις αλλά απλώνεται καθημερινά σε όλο και περισσότερες σφαίρες του λόγου και της δημόσιας ζωής. Για παράδειγμα υπάρχει πάλι στην Αυστρία η περίπτωση της Elisabeth Sabaditsch-Wolff που καταδικάστηκε για μια σειρά παρουσιάσεων που είχε κάνει σχετικά με την ισλαμική θρησκεία. Όταν ένα αριστερό περιοδικό δημοσίευσε ένα αρνητικό άρθρο για τα όσα είχε πει τότε ασκήθηκε δίωξη εναντίον της με την κατηγορία ότι χρησιμοποίησε ρητορική του μίσους. «Στην υπόθεση επειδή το δικαστήριο δεν μπορούσε να βρει στοιχεία ενοχής περί ρητορικής μίσους για την Wolff στο τέλος η δικαστής πρόσθεσε την κατηγορία της δυσφήμισης των διδασκαλιών μιας αναγνωρισμένης από το κράτος θρησκείας. Εδώ να σημειώσουμε ότι η δυσφήμιση προήλθε όταν η Wolff απλά ανέφερε συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα και στις παρουσιάσεις της διάβασε από βιβλία και πηγές της συγκεκριμένης θρησκείας. Ούτε το δικαστήριο, ούτε και ο εισαγγελέας την κατηγόρησαν ότι οτιδήποτε είχε πει ήταν αναληθές.» Ή πάρτε για παράδειγμα τον Δανό Lars Hedegaard, πρόεδρο της δανικού συλλόγου για την ελευθερία του λόγου, ο οποίος καταδικάσθηκε για ρατσισμό και για διάπραξη λόγου μίσους όταν αναφέρθηκε στην σεξουαλική κακοποίηση των γυναικών που συμβαίνει σε ισλαμικές κοινότητες. Ίσως στο Ιράν αν καταγγείλεις την σεξουαλική κακοποίηση των γυναικών αυτό να μην θεωρείτε έγκλημα σκέψης και λόγου, αλλά στας Ευρώπας... Για όλες αυτές τις περιπτώσεις δεν θα βρείτε ίχνος κριτικής στα ελληνικά ΜΜΕ που κατά τα άλλα τους ενδιαφέρει τόσο πολύ η ελευθερία του λόγου και εξεγέρθηκαν με απίστευτο δυναμισμό στην περίπτωση «Γέροντα Παστίτσιου». Στο ρεπορτάζ του Βήματος και της Καθημερινής για την 9χρονή καταδίκη του Γκότφριντ Κίσελ δεν υπάρχει το παραμικρό ψήγμα κριτικής ή έστω έκπληξης για την απίστευτη αυστηρότητα της ποινής. Αυτό συμβαίνει γιατί απλούστατα οι υποστηρικτές του «Γέροντα Παστίτσιου» είναι όψιμοι υπερασπιστές της ελευθερίας του λόγου. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι απλά να επιβάλουν το δικό τους είδος λογοκρισίας. Έτσι για παράδειγμα ο δήθεν φιλελεύθερος Γρηγόρης Βαλλιανάτος, της δήθεν Φιλελεύθερης Συμμαχίας, θα υποστηρίξει το δικαίωμα του 27χρόνου να διακωμωδεί τον Γέροντα Παΐσιο, αλλά όταν Πλεύρης και Ζαφειρόπουλος εκφράζουν την άποψη ότι «η ομοφυλοφιλία είναι διαστροφή», τότε o κ.Βαλλιανάτος τους σέρνει στα δικαστήρια μιας και η άποψη τους δεν του είναι αρεστή. Τα ίδια ΜΜΕ και οι πολιτικές παρατάξεις που κριτικάρουν τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί διαχωρίζει την βία σε καλή και κακή, κρίνοντας τη σύμφωνα με τα πολιτικά κίνητρα των δραστών - κάνουν ακριβώς το ίδιο στο θέμα της λογοκρισίας, κρίνοντας διαφορετικά κάθε φορά βασισμένοι στο ποιος την κάνει και γιατί. Ήταν μια ευρωπαϊκή κατάκτηση το ότι το κράτος δεν είχε το δικαίωμα να αποφασίζει ποιες απόψεις των πολιτών είναι επιτρεπτές και ποιες όχι. Τα τελευταία χρόνια η λογοκρισία επιστρέφει, με διαφορετικά θύματα αυτή την φορά, μιας και το τι σκεφτόμαστε και γράφουμε περνά σιγά σιγά στις αρμοδιότητες των κρατούντων που ξέρουν για το «καλό» μας τα επιτρεπτά όρια της σκέψης μας. Την επόμενη φορά που κάποιος ευρωλιγούρης κατηγορήσει την Ελλάδα ότι είναι Ιράν, εξηγήστε του ότι είναι άσχετος ή υποκριτής.

Περισσότερα »

Ελλάδα, Χριστούγεννα 1960

Γράφει ο Ναπολέων Λιναρδάτος Η φωτογραφία που συνοδεύει την ανάρτηση είναι Σταδίου & Αιόλου τον Δεκέμβριο του 1960. Μόλις βγήκε στο διαδίκτυο έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής. Αμέσως έγινε λόγος περί ενός εξιδανικευμένου παρελθόντος αλλά η δημοφιλία της συγκεκριμένης φωτογραφίας λέει πολλά περισσότερα. Η φωτογραφία του Κώστα Μπαλάφα έφερε... στην επιφάνεια, με έναν πολύ προσιτό τρόπο, αυτό που λόγω της κρίσης γίνεται όλο και πιο αντιληπτό, δηλαδή την εξιδανίκευση του παρόντος στην σύγχρονη Ελλάδα. Θα είναι δύσκολο να βρεθεί άλλη χώρα στον κόσμο όπου σε ειρηνικές συνθήκες, να υπάρχει συνεχώς μια αχαλίνωτη και ανεξάντλητη δίψα για τον οιοδήποτε νεοτερισμό, και αυτή η δίψα για τον νεοτερισμό είναι πάντοτε πολύ πιο έντονη στην λεγόμενη ηγεσία του τόπου. Δεκαετίες μετά, η συγκεκριμένη φωτογραφία φαντάζει πιο όμορφη γιατί απλούστατα τώρα ζούμε στα ερείπια που χτίσαμε στο όνομα του νεοτερισμού. Περνώντας από κάποιο νεοκλασικό που γλίτωσε την κατεδάφιση, αναγνωρίζουμε, θέλοντας και μη, την ανωτερότητα αυτού που με τόση ευκολία και αλλοφροσύνη γκρεμίσαμε. Παρόλα αυτά, ακόμα και σήμερα, δεν μπορούμε να ξεφύγουμε απ’ αυτή την πολύ άξεστη εμμονή στον όποιο νεοτερισμό - βλέπε χριστουγεννιάτικη σκαλωσιά Καμίνη στο Σύνταγμα. Μετά από σαράντα χρόνια ακατάσχετης προοδευτικής μπαρουφολογίας, το να πει κάποιος ότι όταν κάτι κτίζεται σε δημόσιο χώρο πρέπει να περνά από κάποιο φίλτρο παράδοσης και ιστορικής μνήμης είναι μέγα μεταπολιτευτικό κακούργημα. Επιτρέπεται στην σημερινή Ελλάδα να πεις ότι ίσως υπάρχει μια ηθική και αισθητική τάξη που ξεπερνά τα χρονικά όρια της ύπαρξης μας σ΄αυτόν το κόσμο στην οποία οφείλουμε σεβασμό και της οποίας την συνέχεια καλούμαστε να διεκπεραιώσουμε; Ο Russel Kirk είχε γράψει ότι «οι σύγχρονοι άνθρωποι είναι νάνοι στους ώμους γιγάντων, και είναι σε θέση να δουν μακρύτερα από ό,τι οι πρόγονοί τους, μόνο και μόνο επειδή βασίζονται στο μεγάλο ανάστημα αυτών που έχουν προηγηθεί.» Όλα τα παραπάνω είναι πολύ παράξενα για την Ελλάδα των νεωτερισμών στην οποία λείπουν δοκιμασμένα κριτήρια επιλογής και γι΄αυτό χωριζόμαστε αποκλειστικά στις ευπαθείς ομάδες των ευρωλιγούρηδων και των λαϊκιστών. Οι μεταπολεμικά κρατούντες θα προσπαθήσουν, επιτυχώς, να σβήσουν τα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα μιας Ελλάδας που κάποτε διέθετε μια αστική τάξη με κάποια κουλτούρα και δυναμισμό. Οι της μεταπολίτευσης εκχυδαϊστές θα ισοπεδώσουν τα καλά κοινωνικά και πολιτιστικά χαρακτηριστικά των Ελλήνων - παραγωγή, σκληρή δουλεία, αυτοπειθαρχία, αποταμίευση και επένδυση στο αύριο - που τους επέτρεψαν μεταπολεμικά να προσβλέπουν πάντοτε σε αυτό που τις τελευταίες δεκαετίες έχει χαθεί από το λεξιλόγιο μας και λέγεται προκοπή. Σκοπός δεν είναι να γεμίσουμε ξανά την Σταδίου & Αιόλου με κλασσικά αυτοκίνητα της δεκαετίας του 50 και 60 και χριστουγεννιάτικο στολισμό πανομοιότυπο με αυτό της φωτογραφίας. Όμως οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι μετά από 40 χρόνια προοδευτικής διακυβέρνησης έχουμε χάσει την αίσθηση της προόδου και της ελπίδας. Για να ξαναβρούμε την πρόοδο και την ελπίδα θα πρέπει να ανακαλύψουμε κάτι βαθύτερο και ουσιαστικότερο από τα λεγόμενα ευρωπαϊκά πακέτα “διάσωσης” ή νέους προστάτες εξ ανατολών. Στην συγκεκριμένη φωτογραφία μπορούμε να διακρίνουμε την ενέργεια, τον δυναμισμό και την αισιοδοξία για το αύριο που εκπέμπει. Ο Ronald Reagan κάποτε είχε πει «Δεν θέλω να επιστρέψω στο παρελθόν. Θέλω όμως να αντικρίσω το μέλλον όπως και τότε.»

Περισσότερα »

Ο ακραίος παραλογισμός του φορολογικού νομοσχεδίου

Γράφει ο Ναπολέων Λιναρδάτος Το 1983 ο εργατικός βουλευτής Gerald Kaufman είχε χαρακτηρίσει το εκλογικό μανιφέστο του κόμματος του ως το πιο μακροσκελές σημείωμα αυτοκτονίας στην ιστορία της ανθρωπότητας. Σχεδόν 30 χρόνια μετά, το νέο φορολογικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης διεκδικεί τον τίτλο του πιο μακροσκελούς σημειώματος αυτοκτονίας με μεγάλες αξιώσεις. Από τότε που... η κρίση κτύπησε την ελληνική κοινωνία η πολιτική τάξη της χώρας είχε να αντιμετωπίσει δύο ζητήματα. Το πρώτο ήταν να καταφέρει να διαγράψει ένα μεγάλο μέρος του χρέους με τις μικρότερες δυνατές αρνητικές συνέπειες όταν αυτό ήταν ακόμα σε ιδιωτικά χέρια. Αντί αυτού, η ελληνική πολιτική τάξη «κατάφερε» με τα μνημόνια να περάσει το ελληνικό χρέος από ιδιώτες σε κράτη. Τώρα η διαγραφή θα γίνει πολύ αργότερα, η ελληνική οικονομία θα συνεχίσει να καταρρέει και όταν θα έρθει η ώρα της τελικής διαγραφής χρέους θα γίνει με πολύ χειρότερους όρους και συνέπειες. Το δεύτερο ζήτημα ήταν η ελληνική κοινωνία να αρχίζει να παράγει πλούτο. Μέχρι το ξέσπασμα της κρίσης η όποια βελτίωση του βιοτικού μας επιπέδου προερχόταν από δανεικά. Δανειζόμασταν ως κράτος και μετά αυτά τα χρήματα μέσο μισθών, επιδομάτων, συντάξεων, επιχορηγήσεων κτλ, μετατρέπονταν σε κατανάλωση την οποία βαφτίζαμε ανάπτυξη. Η κρίση θα μπορούσε να γίνει ευκαιρία για να αρχίζουμε να παράγουμε πλούτο και αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνο με την δραστική μείωση του κράτους σε όλους του τομείς. Δραστική μείωση δαπανών, φόρων, νόμων, κανονισμών, υπηρεσιών, αρχών και ταυτόχρονη ιδιωτικοποίηση της όποιας δημόσιας επιχείρησης, υπηρεσίας και περιουσίας που μπορεί να είναι ιδιωτική. Αντί αυτού, όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις επέλεξαν την οδό των οριζόντιων περικοπών επί δικαίων και αδικών και μια ακραία, βίαιη και αιμοβόρα επίθεση εναντίον του εξαιρετικά αδύναμου ιδιωτικού τομέα της Ελλάδας. Το τελευταίο φορολογικό νομοσχέδιο ακολουθεί πιστά την ευρωκρατική συνταγή διάλυσης της οικονομίας της Ελλάδας. Στο νέο φορολογικό νομοσχέδιο «επιπλέον φόρους ύψους 1,3 δισ. ευρώ. θα πληρώσουν οι ελεύθεροι επαγγελματίες, 230 εκατ. ευρώ οι τρίτεκνες και πολύτεκνες οικογένειες, ενώ, συνολικά, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι θα επιβαρυνθούν κατά 237 εκατ. ευρώ από την κατάργηση των φοροαπαλλαγών.» Και «οι αγρότες θα επιβαρυνθούν σε πρώτη φάση από τη μείωση των επιστροφών ΦΠΑ και τη μείωση επιδοτήσεων κατά 282 εκατ. ευρώ. Τα νομικά πρόσωπα υπολογίζεται να πληρώσουν επιπλέον φόρους ύψους περίπου 300 εκατ. ευρώ, ενώ τα υπόλοιπα περίπου 700 εκατ. ευρώ θα προέλθουν από την αύξηση των έμμεσων φόρων και των ασφαλιστικών εισφορών.» «Βαρύ φορτίο θα σηκώσουν περίπου 700.000 έμποροι, βιοτέχνες, επιτηδευματίες και ελεύθεροι επαγγελματίες που ασκούν ατομικά τις δραστηριότητές τους, καθώς θα δουν τις συνολικές φορολογικές επιβαρύνσεις τους να αυξάνονται έως και 2.650%» Αν οι υποτίθεται δεξιοί που μας κυβερνούν αυξάνουν φόρους μέχρι και 2.650%, τι χειρότερο μπορούμε να περιμένουμε από μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ή ΚΚΕ; Αν οι υποτίθεται δεξιοί που μας κυβερνούν έχουν τόσο μένος ενάντια στην ιδιωτική περιουσία, τον βιοτέχνη, τον επιτηδευματία, τον έμπορο και τον ελεύθερο επαγγελματία, τι κακό περισσεύει για τους του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ; Κάποτε ασκούσαμε κριτική σε μια προηγούμενη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας λέγοντας ότι το μόνο που θα καταφέρει στο τέλος είναι να κάνει εκλέξιμο έναν πολύ επικίνδυνο πολιτικό για τον οποίο η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών είχε πολλούς ενδοιασμούς. Τελικά ο Γιώργος Παπανδρέου έγινε πρωθυπουργός και τις συνέπειες όλοι τις γνωρίζουμε. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει τώρα. Ο κ. Σαμαράς και η κυβέρνηση του ανοίγουν το δρόμο στον κ. Τσίπρα και τους ομοίους του.  Όταν ο δρόμος προς την εξουσία ανοίξει για την άκρα αριστερά τότε η σημερινή εθνική κατάρρευση θα ολοκληρωθεί ως εθνική τραγωδία. Η ηγεσία της υποτιθέμενης δεξιάς, του υποτιθέμενου μεταρρυθμιστικού χώρου και όλοι όσοι σιωπούν τώρα θα είναι συνένοχοι αυτής της νέας εθνικής τραγωδίας.  Υ.Γ.: Την ίδια εβδομάδα της κατά τα άλλα «μεταρρυθμιστικής» φοροεπιδρομής μαθαίναμε και για τους διορισμούς στις ΔΕΚΟ. «Διοικητής στον ΕΛΓΑ αναλαμβάνει ο πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Βασ. Έξαρχος. Επικεφαλής του Οργανισμού Κοινοτικών Ενισχύσεων ο πρώην βουλευτής της Ν.Δ. Γρ. Αποστολάκος. Τον ΟΓΑ θα διοικήσει ο γραμματέας οργανωτικού της Ν.Δ. Κ. Ζωντανός. Στον Οργανισμό Λιμένος Θεσσαλονίκης παραμένει πρόεδρος ο, «εκλεκτός» του Ευ. Βενιζέλου, Στ. Αγγελούδης και στο Κέντρο Κατάρτισης των ΕΛΤΑ τοποθετείται ο εκ Μεσσηνίας υποψήφιος της Ν.Δ. Μάκης Γάκης. Στον ΕΛΟΤ, πρόεδρος ορίζεται ο 34χρονος πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Αγγ. Τόλκας και στον ΟΣΥ (λεωφορεία - τρόλεϊ) ήδη ανέλαβε διοικητής ο πρώην γραμματέας της ΔΑΠ Γιάννης Οικονόμου.» Από την μια η φόρο-λαίλαπα, από την άλλη οι κομματικοί διορισμοί, ποιος μπορεί να αντέξει τόση μεταρρύθμιση;

Περισσότερα »

40 χρόνια χωρίς ελληνική δεξιά

Γράφει ο Ναπολέων Λιναρδάτος Τα 40 χρόνια είναι απλά ένα ενδεικτικό νούμερο, γιατί όχι μόνο κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης, αλλά και μεταπολεμικά δεν υπάρχει στην Ελλάδα ένα γνήσιο δεξιό συντηρητικό κόμμα. Αυτή η απουσία είναι η αιτία της υπάρχουσας κρίσης. Η υπάρχουσα ελληνική πραγματικότητα διαχέεται από... τα δόγματα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Από το δημοτικό στο πανεπιστήμιο, στην τηλεόραση και την εφημερίδα ο Έλληνας πολίτης καθημερινά βομβαρδίζεται με τα πιστεύω του μεταπολιτευτικού καθεστώτος. Τον Δεκέμβριο του 2008 οι δάσκαλοι θα παίρνουν τους μαθητές γυμνάσιων και λυκείων για να πετάξουν πέτρες σε αστυνομικά τμήματα. Προσφάτως όταν ο διοικητής του νοσοκομείου ειδοποίησε την αστυνομία για ασθενή λαθρομετανάστη αυτό αμέσως «προκάλεσε “τριγμούς” στην κυβέρνηση, με αποτέλεσμα κύκλοι του υπουργού Υγείας Ανδρέα Λυκουρέντζου να κάνουν λόγο για δυσαρέσκεια του υπουργού ως προς τις ενέργειες του διοικητή του νοσοκομείου. Λίγες ώρες αργότερα, με παρέμβαση του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, η αστυνομική φρουρά απομακρύνθηκε.» Τριγμούς όμως στην κυβέρνηση ή στον υπουργό Προστασίας του Πολίτη δεν προκάλεσε η αποφυλάκιση του κατηγορουμένου για την δολοφονία των ανδρών της ομάδας Δίας στον Ρέντη. Τριγμούς επίσης στην κυβέρνηση δεν έχει προκαλέσει η ιδέα ότι οι ελεύθεροι επαγγελματίες θα φορολογούνται από το πρώτο κιόλας ευρώ. Και ενώ οι ελεύθεροι επαγγελματίες θα φορολογούνται από το πρώτο ευρώ, οι γονείς φαίνεται ότι θα χάσουν τις φοροαπαλλαγές που έχουν όταν έχουν πάνω από ένα παιδί. Τριγμούς όμως δεν προκάλεσε ότι από τα τελευταία δόση από την ΕΕ ευθύς αμέσως ένα δις θα πάει για τα εφάπαξ 40.000 δημόσιων υπαλλήλων. Υποτίθεται ότι έχουμε μια δεξιά κυβέρνηση από ένα δεξιό κόμμα, κι’ όμως τα πολιτικά αντανακλαστικά τους φαίνονται να είναι, σταθερά και αμετάβλητα, αυτά που καθιερώθηκαν την περίοδο της περαιτέρω παρακμής της ελληνικής κοινωνίας, γνωστή σε όλους ως μεταπολίτευση. Αυτά και πολλά άλλα συμβαίνουν γιατί η Ελλάδα δεν έχει και δεν είχε ένα κόμμα που ξεκάθαρα και χωρίς ενδοιασμούς εκφράζει τις αρχές και τις ιδέες του εθνικά σκεπτόμενου Έλληνα που θέλει να ζει ελεύθερος. Πρόσφατα διάβασα μια δήλωση που πιστώνεται στον Κωνσταντίνο Καραμανλή: «Η συμμετοχή της γυναίκας στο δημόσιο βίο βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με το επίπεδο της αναπτύξεως κάθε χώρας.» Δηλαδή η συμμετοχή των γυναικών στα κοινά και το δικαίωμα της ψήφου δεν προκύπτει από την αρχή ότι κάθε πολίτης πρέπει να έχει την ελευθερία να συμμετέχει στα κοινά ανεξάρτητα από τι φύλο είναι; Ή απλά το εφαρμόζουμε τώρα γιατί είναι μόδα στην Ευρώπη; Και αν αύριο η μόδα αλλάξει το αλλάζουμε πάλι γιατί δεν πιστεύαμε στην αρχή της ισότητας αλλά στην πιθηκίσια αντιγραφή των ευρωπαϊκών μας ειδώλων; Η λεγόμενη ελληνική δεξιά είχε και έχει πάντα το ίδιο πρόβλημα, δεν φαντάζεται καν ότι πρέπει να έχει αρχές και ιδέες και ότι πρέπει να δίνει πολιτικές μάχες για τα πιστεύω της. Είναι εδώ απλά για να διαχειρίζεται τα πράγματα ως έχουν, όταν η αριστερά κάνει ένα διάλειμμα από την εξουσία. Στον ρου της ιστορίας η ελληνική “δεξιά” φέρνει την κομψότητα του κ. Αβραμόπουλου και την ακατάσχετη κενολογία ενός Στυλιανίδη. Προσωπικότητες άχρωμες, άοσμες, άβουλες και πολλαπλώς μοιραίες, που βουτούν στον πολιτικό ωκεανό και αφήνουν τα ρεύματα να τους παρασύρουν στο οπουδήποτε. Αν κοιτάξουμε γύρω μας βλέπουμε μια Ελλάδα που για 40 χρόνια έχει δοκιμάσει όλα τα δόγματα που έχει προπαγανδίσει η αριστερά και τα αποτελέσματα είναι τραγικά. Δαιμονοποιήσαμε την ιδιωτική πρωτοβουλία και το κέρδος, αγκαλιάσαμε τον κρατισμό μέχρι αηδίας και το αποτέλεσμα είναι να έχουμε την πιο χρεοκοπημένη οικονομία στον κόσμο. Μετατρέψαμε τα σχολεία και τα πανεπιστήμια σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως βίας και αμορφωσιάς. Ο δημόσιος τομέας είναι διαλυμένος και σχεδόν τριτοκοσμικού επιπέδου. Σε ολόκληρη την κοινωνία φαίνεται να έχουν χαθεί ακόμα και οι πιο βασικές συνήθειες και παραδόσεις που δημιουργούν την πραγματικότητα μιας πολιτισμένης κοινωνίας. Η αίσθηση του νόμου, της τάξης, της ιεραρχίας έχει χαθεί για να αντικατασταθούν από χιλιάδες μικρές και μεγάλες πράξεις βαρβαρότητας. Τίποτα από όλα αυτά δεν θα αλλάξει όσο η Ελλάδα δεν έχει ένα γνήσιο συντηρητικό κόμμα που είναι αποφασισμένο να δώσει την μάχη για τα πιστεύω του. Ένα κόμμα που θα προασπίζει την εθνική ταυτότητα και κυριαρχία έναντι της λαθρομετανάστευσης αλλά και έναντι των Βρυξελλών. Που θα μάχεται για να απελευθερωθεί η ελληνική κοινωνία από τα δεσμά του κρατισμού που την κρατούν φτωχή και χρεοκοπημένη. Τότε οι Έλληνες θα μπορούν να αποδείξουν στον κόσμο ότι μπορούν να κυβερνούν την πολιτεία τους χωρίς των ξένων τα δανεικά. - Η φωτογραφία που συνοδεύει το άρθρο είναι του σπουδαίου Βρετανού πολιτικού Enoch Powell, που έδειξε την αξία του ιδεολογικά μαχόμενου δεξιού δίνοντας μάχες εναντίον της πολυπολιτισμικότητας, του κρατισμού και την απώλεια εθνικής κυριαρχίας προς τις Βρυξέλλες, πολλές δεκαετίες πριν όλα αυτά αναγνωριστούν ως σοβαρά ζητήματα.

Περισσότερα »

Το απίστευτο θράσος του Κώστα Σημίτη

Γράφει ο Ναπολέων Λιναρδάτος Θα είναι δύσκολο να βρεθεί άτομο όπως ο Κώστας Σημίτης όπου η εικόνα που έχει για τον εαυτό του διαφέρει τόσο πολύ από την πραγματική. Τελευταίο σύμπτωμα αυτής της κατάστασης είναι η βίβλος έπαρσης, αλαζονείας και αυταπάτης, το 600 σελίδων βιβλίο «Εκτροχιασμός». Ο τίτλος «Εκτροχιασμός» του βιβλίου συμπυκνώνει... την αφήγηση που θα ήθελε ο κ. Σημίτης να επικρατήσει ως η κυρίαρχη για το πως φτάσαμε στην κρίση. Εν συντομία, επί Σημίτη η Ελλάδα πραγματοποιούσε πραγματική σύγκλιση με την Ευρώπη. Μετά ήρθαν οι κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή και του Γιώργου Παπανδρέου και μαζί με την διεθνή κρίση έφεραν την Ελλάδα στο σημερινό τέλμα. Η διακυβέρνηση Καραμανλή, «σήμανε την έναρξη μιας περιόδου όπου κοινοτικοί περιορισμοί, μακροοικονομικοί κανόνες αλλά και στοιχειώδεις υποχρεώσεις ελέγχων έπαψαν να ισχύουν». «Ανταποκρινόταν έτσι στις προσδοκίες των ψηφοφόρων που επιδίωκαν ρυθμίσεις προς όφελός τους, π.χ. πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, ειδικές φορολογικές τακτοποιήσεις, ελάφρυνση των οφειλών τους προς τα ασφαλιστικά ταμεία και, βέβαια, διορισμούς». Ενώ η κυβέρνηση Παπανδρέου «διέθετε την εμπειρία συνεννόησης με την Ενωση. Απέφυγε όμως τη συνεργασία. Εμφανίστηκε αμφίθυμη απέναντι στην ευρωπαϊκή σύμπραξη. Πίστευε ότι έχει την ικανότητα να τα καταφέρει μόνη της.» Ο Γιώργος Παπανδρέου χειρίστηκε την κρίση ως «επικοινωνιακό τέχνασμα», ο Γιώργος Παπακωσταντίνου ήταν άπειρος, αν όχι ανίδεος και ο Ευάγγελος Βενιζέλος ως «υπουργός Οικονομικών, δεν διέθετε οικονομική πείρα, δεν είχε προσαρμοσθεί στο ευρωπαϊκό περιβάλλον και προκαλούσε τις αντιδράσεις ακόμα και όσων συμπαθούσαν την Ελλάδα». Μπορεί οι περισσότερες από τις κριτικές του κ. Σημίτη να ισχύουν για τους Καραμανλή και Παπανδρέου, όμως χάνουμε την ουσία της υπόθεσης αν μείνουμε εκεί. Γιατί αυτό που συνέβη με τις κυβερνήσεις Καραμανλή και Παπανδρέου δεν ήταν σε καμία περίπτωση εκτροχιασμός αλλά η συνέχεια, η φυσική εξέλιξη της πολιτικής κουλτούρας που κυριάρχησε την οκταετία Σημίτη. Αυτό που κατάφερε ο κ. Σημίτης κατά την διάρκεια της κυβερνητικής του θητείας ήταν να περάσει, σχετικά πετυχημένα, την εντύπωση ότι η Ελλάδα γινόταν μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα. Η νέες γέφυρες, τα λιμάνια, οι δρόμοι και μαζί με τα νέα μεγάλα πολυκαταστήματα δημιουργούσαν την ψευδαίσθηση του εκσυχρονισμού. Πίσω από αυτή την ψευδαίσθηση κρυβόταν μια οικονομία που χρόνο με το χρόνο γινόταν όλο και πιο εξαρτημένη στα δανεικά και τις επιδοτήσεις της ΕΕ. Η ελληνική οικονομία στα χρόνια του κ. Σημίτη ήταν ένας μηχανισμός εισαγωγής κεφαλαίων από το εξωτερικό που η ελληνική πολιτική τάξη τα μετέτρεπε σε εργολαβίες, διορισμούς και συντεχνιακά προνόμια. Ήταν η εποχή που ότι είχε απομείνει στον ιδιωτικό τομέα από την εποχή της «Αλλαγής» άρχισε να περιορίζεται αυστηρά στις εισαγωγές και τις εγχώριες υπηρεσίες. Η Ελλάδα του κ. Σημίτη γινόταν φτωχότερη χρόνο με το χρόνο καταστρέφοντας τις παραγωγικές της δυνατότητες ενώ ταυτόχρονα αισθανόταν πλουσιότερη γιατί φόρτωνε με αγορές την εθνική πιστωτική κάρτα. Το 2004 ο κ. Καραμανλής θα εφαρμόσει το δικό του «Τσοβόλα δώστα όλα» όχι από κάποια περίεργη και παρθένα ιδέα της φαντασίας του, αλλά ακολουθώντας πιστά την πολιτική συνταγή που έκανε το ΠΑΣΟΚ κυρίαρχο στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Ο κ. Γιώργος Παπανδρέου και οι επιτελείς του αποδείχθηκαν εξαιρετικά ακατάλληλοι στην διαχείριση της κρίσης γιατί ως γνήσια τέκνα του συστήματος δεν μπορούσαν να κατανοήσουν τις αντιφάσεις του και την οικονομική και ηθική χρεοκοπία της μεταπολίτευσης. Ως πρώην υπουργοί και υφυπουργοί του κ. Σημίτη δεν αναδείχθηκαν στο πολιτικό σύστημα σύμφωνα με τις ηγετικές και διοικητικές τους ικανότητες, αλλά σύμφωνα με τους κανόνες και αρχές ενός ιδιαιτέρως διεφθαρμένου και πελατειακού συστήματος. Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου εκτροχιασμού. Βρισκόμασταν σε μια σταθερή πορεία καταστροφής εδώ και πολλά χρόνια. Βλέπαμε την γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου ως ένα ακόμα δείγμα του εκσυγχρονισμού μας, ενώ δίπλα γλεντούσαν ανενόχλητοι εκατομμύρια μικροί και μεγάλοι Τσοχατζόπουλοι. Το ότι δεν μπορούσαμε να δούμε την επερχόμενη κρίση οφειλόταν σε ένα σημαντικό βαθμό στον Κώστα Σημίτη - ο μέγας αρχιτέκτονας της πιο καταστροφικής μας ψευδαίσθησης.

Περισσότερα »

Κορόιδο φορολογούμενε

Γράφει ο Ναπολέων Λιναρδάτος Οι κυβερνήσεις είναι διατεθειμένες να τα κόψουν όλα εκτός από την σπατάλη. Μπορεί οι «τυφλοί» της Ζακύνθου να έχουν την τιμητική τους αλλά δυστυχώς δεν είναι οι μόνοι. Καθημερινά βγαίνουν ιστορίες απίστευτης σπατάλης που πολύ συχνά ξεχνιούνται πολύ γρήγορα. Όπως για παράδειγμα... το 2010 όπου «υπηρεσίες του υπ. Παιδείας διαπίστωσαν σε ένα μόνο σχολείο της Κοζάνης δεκαεννέα (19) υπεράριθμους γυμναστές! Επίσης, μία άλλη εντυπωσιακή περίπτωση κατεγράφη την ίδια χρονιά στη Σάμο, όπου στα μέσα Νοεμβρίου υπήρχαν ακόμη ελλείψεις εκπαιδευτικών την ίδια στιγμή που σε 14 γυμνάσια και λύκεια του νομού είχαν τοποθετηθεί 516 εκπαιδευτικοί. Από αυτούς, στα σχολεία υπηρετούσαν 291. Οι υπόλοιποι ήταν σε διοικητικές θέσεις, αποσπασμένοι εκτός νομού, μητέρες σε μακροχρόνια άδεια (ανατροφή, λοχεία κ.ά.). Αλλά και οι 291 είχαν περίσσευμα 1.291 ωρών κάθε εβδομάδα». Έκτοτε δεν μάθαμε τι απέγιναν όλοι αυτοί οι υπεράριθμοι και πόσο κοστίζουν ακόμα στον Έλληνα φορολογούμενο. Μήπως μάθαμε τι γίνεται για τους μισθούς των μελών του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Ξέρετε τι είναι το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας; Μάλλον ούτε και τα μέλη του, αλλά το σημαντικό είναι ότι «πληρώνονται με ποσά πολλαπλάσια από αυτό που παίρνει ο πρωθυπουργός με αποτέλεσμα το μηνιαίο μισθολογικό κόστος του Ταμείου να ξεπερνά τα 800 χιλιάδες ευρώ.» Αν είναι για 800 χιλιάδες ευρώ το μήνα τότε μάλλον κάτι σημαντικό θα κάνουν που ποτέ δεν θα μάθουμε. «Ειδικότερα το Ταμείο δίνει 835.000 ευρώ για μισθούς και 520.000 επιπλέον για αμοιβές τρίτων» ενώ ο πρόεδρος του ΔΣ του Ταμείου προβλέπεται να εισπράττει 294.000 ευρώ στο 14μηνο ή περίπου 21.000 το μήνα, ενώ 15.000 θα λαμβάνει ο α΄ αντιπρόεδρος του Ταμείου και 14.000 ο β΄ αντιπρόεδρος.» Κορόιδο φορολογούμενε! Ε... εντάξει, μπορεί να μην κόβουμε τους αργόσχολους αλλά τουλάχιστον υπάρχει περικοπή και εξορθολογισμός των δαπανών. Αλλά σύμφωνα με το Έθνος «στοιχεία που έγιναν γνωστά από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Ανάπτυξης, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, το σημερινό σύστημα με το οποίο υποβάλλονται αιτήματα από τους δημόσιους φορείς και οργανισμούς για την αγορά ειδών και στη συνέχεια διενεργούνται οι διαγωνισμοί αποτελείται από 3.200 αναθέτουσες αρχές, ενώ το 40% των διαγωνισμών καταπίπτει στα δικαστήρια λόγω προδιαγραφών. Ταυτόχρονα εκτιμάται ότι χάνονται από τη γραφειοκρατία περί τα 300 εκατ. ετησίως.» Επίσης σύμφωνα με την Καθημερινή «Η φαρμακευτική δαπάνη “τρέχει” με 300 εκατ. μηνιαίως». Αλλά «η διακομματική επιτροπή για την υλοποίηση της συνταγογράφησης δεν έχει συνεδριάσει τους τελευταίους 6 μήνες». Λεπτομέρειες. Μπορεί οι στιγμές που περνούν οι 600.000 Έλληνες που έχασαν την δουλειά τους στον ιδιωτικό τομέα από τότε που ξέσπασε η κρίση να είναι ιδιαίτερα δύσκολες, αλλά διαβάζοντας τα νέα για τους υπεράριθμους γυμναστές, τα μέλη του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, τις 3.200 αναθέτουσες αρχές και την διακομματική επιτροπή για την υλοποίηση της συνταγογράφησης θα ξέρουν ότι υπάρχει ελπίδα ακόμα σ’ αυτόν τον τόπο. Σ’ αυτές τις καθημερινές ιστορίες ελπίδας και προόδου να προσθέσουμε τους 100 διορισμούς που σύμφωνα με το Πρώτο Θέμα έκανε ο κ. Τσίπρας - δικαίωμα που του το δίνει ο νόμος. «Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα δύο προσώπων που τοποθετήθηκαν με προσωπική απόφαση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στο πολιτικό του γραφείο στη Βουλή. Πρόκειται για δύο προσωπικές φίλες από τα νεανικά χρόνια του προέδρου που σε αντίθεση με δεκάδες βιογραφικά που δόθηκαν, δεν έχουν πτυχίο ΑΕΙ.» Ο δε κ. Θεόδωρος Πάγκαλος, ναι αυτός που μας έδινε μαθήματα τα δύο τελευταία χρόνια για το πόσο διεφθαρμένοι και πόσο εξαρτημένοι είμαστε από το κράτος, «ως πρώην αντιπρόεδρος κυβέρνησης, διόρισε ως μετακλητό υπάλληλο στο γραφείο που του παρέχεται στην Βουλή τον επιμελητή του βιβλίου του “Μαζί τα φάγαμε”.» Δεν ξέρω πόσα επίπεδα, μήκη, πλάτη και γαλαξιακές διαστάσεις ειρωνείας αγγίζει ο συγκεκριμένος διορισμός, αλλά είμαι σίγουρος ότι ο κ. Πάγκαλος έχει μια πρώτης τάξεως μεταπολιτευτική δικαιολογία. Γενικά, Έλληνα φορολογούμενε και άνεργε του ιδιωτικού τομέα, θα πρέπει να γνωρίζεις τα εξής: Το ελληνικό κράτος δεν υπάρχει για να σου παρέχει κάποια βασικά αγαθά και υπηρεσίες. Όχι, εσύ υπάρχεις για να υπηρετείς το κράτος. Σκοπός της ύπαρξής σου είναι να παρέχεις φορολογικό υλικό στην πολιτική τάξη και τους πελάτες της. Ως αντάλλαγμα γι’ αυτό το προνόμιο, αυτοί θα αποφασίζουν τι είναι πρέπον να σκέφτεσαι, να τρως και να καπνίζεις. Εξάλλου το κράτος, πολύ καλύτερα από σένα, ξέρει πως να ξοδεύει τα δικά σου τα λεφτά.

Περισσότερα »

Ο Παντελής Καψής και η ελίτ για κλάματα

Γράφει ο Ναπολέων Λιναρδάτος Διαβάζοντας τον τίτλο του άρθρου του Παντελή Καψή στο Έθνος, «Ελίτ» για... κλάματα, νόμιζα ότι ήταν ένα άρθρο με κάποια δόση αυτοκριτικής. Δυστυχώς απογοητεύτηκα. Στο συγκεκριμένο άρθρο ο κ. Καψής περιγράφει πως... πολλές φορές κατά την διάρκεια των τελευταίων ετών η μια πολιτική ηγεσία μετά την άλλη έκανε σοβαρά σφάλματα στην διαχείριση της κρίσης. Μεταξύ άλλων ο κ. Καψής σημειώνει: «Όμως το πραγματικά παράδοξο βρίσκεται στην κοινωνία. Εκεί στην πρωτοπορία των «κοινωνικών αγώνων» για την προστασία των εισοδημάτων τους δεν βρίσκονται οι άνεργοι και οι συνταξιούχοι, αλλά η «ελίτ» της χώρας. Οι φαρμακοποιοί, οι γιατροί, οι δικαστικοί, οι πανεπιστημιακοί, οι δικηγόροι συντηρούν ένα κλίμα διαρκούς αμφισβήτησης και αναταραχής. Όχι ότι δεν έχουν και δίκαια αιτήματα ορισμένοι από αυτούς. Θα περίμενε κανείς ωστόσο ότι σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο για τη χώρα οι κοινωνικές ομάδες που έχουν κατά τεκμήριο το μεγαλύτερο κύρος, αυτοί που θα τους θεωρούσαμε στυλοβάτες της Δημοκρατίας μας θα επιδείκνυαν αυτοσυγκράτηση και υπευθυνότητα.» Όταν διάβαζα το άρθρο του κ. Καψή δεν μπορούσα να βγάλω από την σκέψη μου την περίοδο που ο κ. Καψής ήταν διευθυντής των Νέων. Μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση τότε το πως κάλυπταν τα γεγονότα τα Νέα - ειδικά την πενταετία Καραμανλή. Αν κάποιος είχε ως αποκλειστική πηγή ενημέρωσης τα Νέα του κ. Καψή θα είχε μια εξαιρετικά εσφαλμένη ιδέα για το τι πραγματικά συνέβη τότε στην Ελλάδα. Η Ελλάδα της πενταετίας Καραμανλή μέσα από τα πρωτοσέλιδα των Νέων ήταν μια χώρα που δραστικά μείωνε το κράτος, που συνεχώς έβρισκε νέους τρόπους για να μειώσει τα εισοδήματα των δημοσίων υπαλλήλων και των συνταξιούχων. Η κυβέρνηση Καραμανλή, σύμφωνα με τα Νέα, ήταν μια κυβέρνηση που έκανε ότι μπορούσε για να εξουδετερώσει το κράτος πρόνοιας μέσα σε ένα κλίμα αυταρχισμού και αστυνομοκρατίας. Το Μάιο του 2007 ο πρωτοσέλιδος τίτλος των Νέων θα είναι «Οι 10 εντολές της νέας λιτότητας.» Λιτότητα και τον Δεκέμβρη του 2005 όπου θα διαβάζουμε σε ρεπορτάζ «Λιτότητα στους μισθούς των εργαζομένων, αλλά και ανατροπή των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων τους φέρνει το 2006, με τους τέσσερις νόμους που ψήφισε η κυβέρνηση». Και φυσικά «Ψίχουλα στους συνταξιούχους.» Εδώ να σημειώσουμε ότι η «λιτότητα» είναι η πρόταση της κυβέρνησης Καραμανλή για αυξήσεις 2,5%, και αυτό είναι το σημείο εκκίνησης για τις διαπραγματεύσεις με τα συνδικάτα. Τον Απρίλιο του 2008 θα διαβάζουμε ότι μπαίνουν «Στην πρέσα μισθοί - εργασιακά στις ΔΕΚΟ». Έτσι στην «συνταγή της σκληρής λιτότητας», «το οικονομικό επιτελείο σχεδιάζει να περιορίσει την αύξηση των κονδυλίων μισθοδοσίας κατ΄ ανώτερον στο 4%, έναντι 6% πέρυσι και 5% το 2006.» Σημειώστε εδώ το «σχεδιάζει» (γιατί το τι πέτυχε είναι μια άλλη υπόθεση) καθώς και το «κατ΄ ανώτερον στο 4%». Σκληρή λιτότητα πράγματι. Παρεμπιπτόντως, η «συνταγή της σκληρής λιτότητας» στις ΔΕΚΟ δεν θα ακουμπά καν επιδόματα τύπου προθέρμανσης αυτοκινήτου (ΟΤΕ), πλυσίματος χεριών (ΟΣΕ), έγκαιρης προσέλευσης (ΕΘΕΛ), μεταξύ πολλών άλλων. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι απλά έχω επιλέξει μερικούς τίτλους από μια περίοδο χρόνων και φυσικό είναι να βρω κάποιο πρωτοσέλιδο, τίτλο και ρεπορτάζ που κάπως τα παραλέει σε μια εφημερίδα που εκδίδεται έξη φορές την εβδομάδα. Η πικρή αλήθεια είναι ότι τέτοιοι τίτλοι, ρεπορτάζ και άρθρα είχαν την τιμητική τους όλη αυτή την περίοδο. Θα είναι δύσκολο κοιτάζοντας μόνο τα πρωτοσέλιδα των Νέων αυτή την περίοδο, να μην βρεις εβδομάδα όπου τα Νέα καυτηριάζουν τη «σκληρή» και «νεοφιλελεύθερη» πολιτική των κυβερνήσεων Καραμανλή. Στην μηχανή αναζήτησης των Νέων, μεταξύ 10 Μαρτίου 2004 και 9 Οκτωβρίου 2009, ο λέξη λιτότητα έχει 1,614 αποτελέσματα. Προφανώς σε αυτό τον αριθμό περιλαμβάνονται ρεπορτάζ που ασχολούνται με άλλες χώρες, ή για παράδειγμα άρθρα που δεν είχαν ως αντικείμενο τις πολιτικές των κυβερνήσεων Καραμανλή. Η μεγάλη πλειοψηφία όμως αυτού του αριθμού (1,614) σχετίζεται άμεσα ή έμμεσα με τις πολιτικές Καραμανλή, και η εξαιρετική συχνότητα, η απίστευτη ευκολία και επιδερμική χρήση του όρου, προσδιορίζει ευκρινώς την πλασματική εικόνα που δημιουργούσαν στην ελληνική κοινωνία τα Νέα του κ. Καψή. Ας ξεκαθαρίσουμε ότι η περίοδος των κυβερνήσεων Καραμανλή ήταν μια εποχή με τεράστια αύξηση στις δαπάνες και τον δανεισμό του κράτους. Στα 5.5 χρόνια της Νέας Δημοκρατίας θα γίνουν 103.771 επιπλέον διορισμοί. Οι δαπάνες του κράτους που την χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν 59,7 δις ευρώ, το 2009 θα έχουν εκτιναχθεί στα 89,5 δις ευρώ, μια αύξηση του 50% σε λιγότερο από 5 χρόνια. Μόνο το 2009 το δημόσιο θα δανειστεί 53 δις ευρώ. Όσο για την «συνταγή της σκληρής λιτότητας» στις ΔΕΚΟ, «διπλάσιο από τον μέσο μισθό του ιδιωτικού τομέα και μιάμιση φορά μεγαλύτερο από αυτόν του υπόλοιπου Δημοσίου απολάμβαναν οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ το 2008, ενώ το 2009 δέχθηκαν και αύξηση 2.435 ευρώ κατά μέσο όρο, με αποτέλεσμα ο ετήσιος μισθός τους να ανέλθει στα 40.772 ευρώ τον χρόνο.» Στα Νέα όμως μια άλλη πραγματικότητα θα λαμβάνει χώρα. «Σοκ και δέος για μισθούς, δικαιώματα» το πρωτοσέλιδο με υπότιτλο «Συνταγή ακραίου νεοφιλελευθερισμού» και «Η ΝΔ συναντά τη... Θάτσερ» τον Μάιο του 2005, η οποία «Άνοιξε... την όρεξη των βιομηχάνων», το πρωτοσέλιδο μερικές μέρες μετά. «Μεταρρυθμίσεις ανασφάλειας για όλους» την 6η Ιουνίου με «Άνω - κάτω ασφαλιστικά ταμεία, ΔΕΚΟ». Μερικές μέρες μετά «Στο στόχαστρο όλες οι συντάξεις» «Σειρά τώρα παίρνουν οι ΔΕΚΟ». Το Μάιο του 2007, «Συνταγή φτώχειας δι’ ευχών Αλογοσκούφη», ο οποίος φέρνει «θατσερικό δεκάλογο» αλλαγών. Δεν ξέρω αν ο κ. Καψής έχει αναλογισθεί τις ευθύνες του για την εποχή εκείνη. Γιατί αν ανήκουν στην ελίτ της χώρας γενικά οι φαρ­μα­κοποιοί, οι γιατροί, οι δικαστικοί, οι πανε­πι­στημιακοί και οι δικηγόροι, που ακριβώς θα πρέπει να τοποθετήσουμε τον διευθυντή της μεγαλύτερης σε κυκλοφορία ημερήσια εφημερίδα της χώρας; Δεν ήταν ο κ. Καψής και οι συνάδελφοί που εκπαίδευσαν τους Έλληνες να βλέπουν το κράτος ως νταντά; Δεν ήταν ο κ. Καψής και οι συνάδελφοι του που για 40 χρόνια θα αποκηρύξουν ως αντιλαϊκή, κοινωνικά ανάλγητη, νεοφιλελεύθερη και θατσερική, οποιανδήποτε σοβαρή προσπάθεια για τον περιορισμό του κρατικού δανεισμού και του κράτους; Η πολιτική και η δημοσιογραφική τάξη που χρεοκόπησε την Ελλάδα, που τώρα νομίζει ότι μπορεί να την σώσει και που ζητάει και τα ρέστα, είναι πολλά πράγματα - και πρώτο μεταξύ αυτών είναι το ότι είναι μια ελίτ για... κλάματα.

Περισσότερα »

Και ξαφνικά τα ΜΜΕ ανακάλυψαν την πολιτική βία

Γράφει ο Ναπολέων Λιναρδάτος Μετά από 38 χρόνια μεταπολίτευσης τα ελληνικά ΜΜΕ ανακαλύπτουν ότι υπάρχει πολιτική βία στην Ελλάδα. Ή μάλλον υπήρχε αλλά είχε καλές προθέσεις. Την εβδομάδα που πέρασε θα είχε την εντύπωση κάποιος που παρακολουθεί τα ελληνικά ΜΜΕ ότι... η Ελλάδα είναι μια χώρα στην οποία επικρατεί ο νόμος και η τάξη. Ξαφνικά η Χρυσή Αυγή με τις παρανομίες τις αποφάσισε να σπάσει μια παράδοση δεκαετιών. Δεν είναι η Ελλάδα που για δεκαετίες υπάρχουν αριστερές τρομοκρατικές οργανώσεις που ειδικεύονται στην δολοφονία ατόμων που κατά κανόνα προέρχονται από την αντιπέρα πολιτική όχθη; Δεν ήταν η 17 Νοέμβρη που δολοφόνησε μια σειρά δεξιών πολιτικών και εκδοτών; Ο Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας, η Αντικρατική Πάλη, η Σέχτα Επαναστατών, η Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς; Δεν είχαν και έχουν όλες αυτές οι οργανώσεις την έμμεση και ορισμένες φορές άμεση υποστήριξη του μιντιακού και ακαδημαϊκού κατεστημένου; Δεν χαρακτηριζόντουσαν πάντοτε προσπάθειες αντιμετώπισης αυτών των οργανώσεων ως μέτρα αστυνομοκρατίας; Και οι λίγοι πολιτικοί και οι ακόμα λιγότεροι δημοσιογράφοι που αναδείκνυαν το θέμα της τρομοκρατίας και της βίας δεν χαρακτηριζόντουσαν ως υποψήφιοι δικτατορίσκοι; Το θέμα εδώ δεν είναι η μαύρη βία να φτάσει τα κατορθώματα της κόκκινης βίας και μετά το συζητάμε. Το θέμα είναι η απίστευτη υποκρισία των ΜΜΕ στο θέμα της πολιτικής βίας. Ο Παύλος Τσίμας στο δελτίο του Mega όταν οι της Χρυσής Αυγής έσπασαν ορισμένους πάγκους σε δυο-τρεις λαϊκές έφτασε να μιλάει για επανασύσταση του παρακράτους της δεξιάς... Όταν τον Οκτώβρη του 2011 οι δυνάμεις του ΚΚΕ (ΠΑΜΕ-ΚΝΑΤ) ανέλαβαν το ρόλο του κράτους και προστάτευσαν το ελληνικό κοινοβούλιο από αριστερούς άλλων παρατάξεων, η στάση του βεβαίως δεν κρίθηκε ως παρακρατική από τον κ. Τσίμα. Το ΚΚΕ με τις ομάδες βίας του δέρνει όποτε και όποιον θέλει, κλείνει δρόμους, καταλαμβάνει μνημεία, δημόσια και ιδιωτικά κτίρια, απαγορεύει ετσιθελικά ότι δραστηριότητα θεωρεί ανεπιθύμητη και όλα αυτά θα πρέπει να τα αποδεχθούμε ως απλά και φυσιολογικά γεγονότα της ελληνικής πραγματικότητας. Η πικρή αλήθεια είναι πως, χάρις στον κ. Τσίμα και τη συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής δημοσιογραφίας, ένα πολύ μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας τα έχει αποδεχθεί ως τέτοια. Από κοντά και ο Προκόπης Παυλόπουλος. Ο κ. Παυλόπουλος θα πει στην Βουλή για τις επιθέσεις της Χρυσής Αυγής στις λαϊκές ότι: «Είναι χυδαιότητα να λένε κάποιοι στον ελληνικό λαό ότι αυτό που δεν μπορεί το κράτος να κάνει, το κάνουμε εμείς.» Θα θυμάστε τον κ. Παυλόπουλο από την υπουργική του θητεία το 2008 όταν κάηκε η Αθήνα, γιατί επικρατούσε το δόγμα Παυλόπουλου: κανείς δεν κάνει ότι πρέπει να κάνει την δουλειά του κράτους - παρεμπιπτόντως, το κανείς περιλάμβανε και το κράτος. Το βράδυ που θα καίγεται η Αθήνα ο κ. Παυλόπουλος θα πει «Περισσότερα είναι τα κτίρια που δεν καίγονται από εκείνα που καίγονται» - το οποίο θα μείνει στην ιστορία ως η επιτομή της πολιτικής του παρουσίας. Ο κ. Παυλόπουλος ως υπουργός υπεύθυνος δήθεν για την δημόσια τάξη είναι ίσως η πιο τρανταχτή περίπτωση αντιποίησης αρχής στην ιστορία της Ελλάδας. Σε μια φυσιολογική χώρα με υπεύθυνη δημοσιογραφία, άτομα όπως ο κ. Παυλόπουλος δεν θα τα έπαιρνε κανείς στα σοβαρά. Αλλά στην Ελλάδα του 2012 ο κ. Παυλόπουλος έχει το ηθικό ανάστημα να σχολιάζει θέματα δημοσίας τάξεως... Τις δηλώσεις του κ. Παυλόπουλου στην Βουλή έσπευσαν να τις χειροκροτήσουν οι παρευρισκόμενοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως ο κ. Παυλόπουλος έτσι και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εναντίον της βίας - με κάποιες εξαιρέσεις, βεβαίως βεβαίως. Για παράδειγμα το κάψιμο της Αθήνας το 2008 είχε χαρακτηρισθεί από τον κ. Τσίπρα ως «λαϊκή εξέγερση». Ή για παράδειγμα η τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη είχε σημαντικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ως μάρτυρες υπεράσπισης. Ή όταν στελέχη και βουλευτές του κόμματος συμμετέχουν σε εκδηλώσεις συμπαράστασης των καταδικασμένων τρομοκρατών των Πυρήνων της Φωτιάς. Ή όταν οι απανταχού μπαχαλάκιδες καίνε, λεηλατούν ή κάνουν κατάληψη αξίζουν της συμπαράστασης του ΣΥΡΙΖΑ. Την ίδια εβδομάδα που ο ΣΥΡΙΖΑ εξέφραζε τον αποτροπιασμό του για την παράνομη δράση της Χρυσής Αυγής, το ίδιο κόμμα έβγαζε ανακοίνωση για έφοδο της αστυνομίας σε κατάληψη. Ο τίτλος της είδησης: «Έντονη αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ για την έφοδο της ΕΛ.ΑΣ σε κατάληψη.» «Το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ εξέδωσε ανακοίνωση, μέσω της οποίας ασκεί σκληρή κριτική για την αστυνομική επιχείρηση στην Θεσσαλονίκη, που είχε σαν στόχο την απομάκρυνση των νεαρών από την κατάληψη του κτιρίου "Δέλτα".» Το μιντιακό κατεστημένο αδυνατεί να δει τον απίστευτο παραλογισμό και υποκρισία σε τέτοιου είδους πράξεις και λόγια. Η αριστερά είναι αλλιώς στην Ελλάδα. Ναι ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει ανοιχτά πολλές μορφές βίας και παραβατικότητας, αλλά είναι για καλό σκοπό. Το ΚΚΕ κάνει ακριβώς το ίδιο και ταυτόχρονα υποστηρίζει ένα βάρβαρο σταλινικό και ολοκληρωτικό καθεστώς που σφαγίασε εκατομμύρια ανθρώπους, αλλά είναι για καλό σκοπό. Η αριστερά θα πρέπει να κρίνεται όχι σύμφωνα με αυτά που λέει και κάνει αλλά σύμφωνα με τις προθέσεις της όπως η ίδια τις αντιλαμβάνεται. Αντίθετα η δεξιά θα πρέπει πάντα να κρίνεται σύμφωνα με τα στερεότυπα που έχει θεσπίσει η αριστερά στον πολιτικό βίο και επίσης σύμφωνα με τις πράξεις ακραίων στοιχείων, όπως αυτές της Χρυσής Αυγής, που ανοιχτά απορρίπτει και καταδικάζει και που ξεκάθαρα αντίκεινται στην αστική πολιτική ιδεολογία που εκπροσωπεί. Μην παραξενευτείτε όταν τους επόμενους μήνες όταν κάποιος δεξιός εκφράζει την αντίθεση του στην λαθρομετανάστευση ή την υποστήριξη του στον νόμο και την τάξη, αυτές οι θέσεις να χαρακτηρίζονται από τα ΜΜΕ και την αριστερά ως ακραίες και ως αντιγραφή της Χρυσής Αυγής. Δεν έχουν επιχειρήματα ούτε για το θέμα της λαθρομετανάστευσης ούτε και για το θέμα του νόμου και της τάξης και η μόνη τους διέξοδος θα είναι να επιβληθούν πολιτικά δια της συκοφαντίας και της στρεψοδικίας.

Περισσότερα »

Ο Αθανάσιος Διάκος, η Βούλα Παπαχρήστου και η Λένα Κιτσοπούλου

Γράφει ο Ναπολέων Λιναρδάτος Το κατεστημένο που κυβερνά την Ελλάδα έδειξε με τον τρόπο που αντιμετώπισε την Βούλα Παπαχρήστου και την Λένα Κιτσοπούλου το μέλλον που επιφυλάσσει στους Έλληνες. Το καλοκαίρι που πέρασε η Βουλα Παπαχρήστου έκανε το «λάθος» να γράψει στο twitter ένα αστείο που μπορεί να χαρακτηρισθεί ποικιλοτρόπως αλλά είναι σίγουρο ότι... δεν ήταν ρατσιστικό. «Με τόσους Αφρικανούς στην Ελλάδα.. Τουλάχιστον τα κουνούπια του δυτικού Νείλου..θα τρώνε σπιτικό φαγητό!!!». Τίποτα στο παραπάνω σχόλιο δεν είναι ρατσιστικό. Υπάρχουν πολλοί Αφρικανοί στην Ελλάδα και τα κουνούπια του δυτικού Νείλου κτυπούν πρώτα χώρες όπως η Ουγκάντα, το Κογκό και το Σουδάν. Το σχόλιο της Παπαχρήστου ήταν ακριβές και το αστείο εστιάζεται στις λέξεις «θα τρώνε σπιτικό φαγητό». Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω που ακριβώς βρίσκεται το μήνυμα ανωτερότητας ή κατωτερότητας των μεν ή των δε στο συγκεκριμένο σχόλιο. Ίσως το ρατσιστικό αποτύπωμα βρέθηκε στην φράση «Με τόσους Αφρικανούς στην Ελλάδα..». Το ιερατείο της πολιτικής ορθότητας που καθορίζει τι είναι πρέπον να σκεφτόμαστε, να λέμε και να γράφουμε, ίσως αποφάσισε ότι έστω και μια έμμεση διαπίστωση που ίσως υποδηλώνει ότι υπάρχουν πολλοί λαθρομετανάστες στην Ελλάδα είναι ρατσιστική. Η γνωστή σε όλους μας Μαρία Ρεπούση, της ΔΗΜΑΡ και του υπουργείου Παιδείας, βάλθηκε να στριμώξει την 23χρονή Παπαχρήστου. Σε ραδιοφωνική εκπομπή δήλωσε ότι το σχόλιο της κας Παπαχρήστου δεν συνάδει με τα Ολυμπιακά ιδεώδη και αρχές, επομένως, η ποινή του αποκλεισμού ήταν απόλυτα δικαιολογημένη. Ξέρετε τα Ολυμπιακά ιδεώδη - αυτά που δίνουν τους Ολυμπιακούς αγώνες σε ανελεύθερες χώρες όπως η Κίνα, ή επιτρέπουν σε χώρες όπως η Σαουδική Αραβία να συμμετέχουν με ή χωρίς γυναίκες. Η κα Παπαχρήστου έκανε την δήλωση μετανοίας προσπαθώντας να πάρει το πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων, αλλά παρ 'όλα αυτά η «Ελληνική» Ολυμπιακή Επιτροπή δεν ενέδωσε. Είπαμε Ολυμπιακά ιδεώδη. Δεν μπορεί να προσβάλλεις λαούς και εθνότητες, άμεσα, έμμεσα ή έστω και αναπόδεικτα, όπως στην περίπτωση της κας Παπαχρήστου, και να περιμένεις ότι θα μείνεις ατιμώρητος. Εκτός αν... Εκτός αν ο λαός που θέλεις να προσβάλλεις είναι οι Έλληνες. Σε αυτή την περίπτωση οι διαθέσεις σου είναι πολύ in, εξόχως αντισυμβατικές, και το ελληνικό κράτος σου παρέχει σχεδόν κάθε δυνατότητα (βλ. Ρεπούση) να εκφράσεις την αντιπάθεια στα πιστεύω, τις αρχές και τις αξίες του λαουτζίκου πως ως γνωστόν δεν χρηματοδοτεί το ταλέντο σου επαρκώς. Προσφάτως, ο ανιψιός μου έκανε το στρατιωτικό του. Υποχρεωνόταν να επισκέπτεται τα τοπικά εστιατόρια μιας και η μονάδα του είχε φαγητό μόνο για ορισμένες μέρες της εβδομάδας. Πλύσιμο ρούχων και πολλές άλλες παρόμοιες δραστηριότητες πάντα εκτός στρατοπέδου για τους ίδιους λόγους. Δεν ξέρω αν οι στρατιωτικές ασκήσεις γινόντουσαν με πραγματικό όπλο, νεροπίστολο ή σφεντόνα. Έπιασαν τόπο όμως οι περικοπές στην άμυνα της χώρας αν σκεφτούμε ότι δόθηκαν 41.000 ευρώ για το έργο της Λένας Κιτσοπούλου, Αθανάσιος Διάκος - Η επιστροφή. Ο Αθανάσιος Διάκος στην σύγχρονη Ελλάδα, ζει με την γυναίκα του την Κρουστάλλω η οποία μένει έγγυος από τον Κούρδο που βοηθάει τον Αθανάσιο Διάκο στην ψησταριά. Ναι, ο Αθανάσιος Διάκος είναι σουβλατζής. Είμαι σίγουρος ότι στις σελίδες του σεναρίου θα υπήρχαν χαχαχα ή πιο πιθανόν lol όταν ο Αθανάσιος Διάκος παρουσιάζεται ως σουβλατζής. Το έργο καθ' αυτό της κας Κιτσοπούλου δεν έχει και τόσο σημασία. Είναι από τα συνήθη έργα που γράφουν και ανεβάζουν οι πρωτοετείς φοιτητές του θεατρικού τμήματος του πανεπιστημίου. Μακριά από το επικριτικό βλέμμα του μπαμπά και της μαμάς, ο πρωτοετής αισθάνεται απόλυτα ελεύθερος να εκφράσει την αλήθεια του για την ανθρωπότητα στην οποία κατέληξε το προηγούμενο τρίμηνο ξεφυλλίζοντας το Derrida για Αρχάριους. Μπόλικη βωμολοχία, κραυγές, και αν υπάρξουν παράπονα από νοικοκυραίους τότε το έργο είναι αυτομάτως «ανήσυχο, ρηξικέλευθο και δημιουργικό». Η ουσία της όλης υποθέσεως βρίσκεται στο γεγονός της επιλογής του συγκεκριμένου έργου από τον συγκεκριμένο θεσμό - Φεστιβάλ Αθηνών. Θα πρέπει κάποιος να ζει στο δικό του κόσμο για να μην έχει καταλάβει πως το βαθύ κράτος έχει μια γενική απέχθεια σε αυτό που λέγεται έθνος, αλλά επίσης μια πολύ συγκεκριμένη εχθρότητα σε οτιδήποτε ελληνικό. Δεν πρόκειται περί συνωμοσίας ξένων κέντρων, αλλά περί μιας κάστας ανθρώπων με μια πολύ συγκεκριμένη αριστερή ιδεολογία που κυριάρχησε τα τελευταία τριάντα χρόνια. Η κα Κιτσοπούλου σε παλαιότερη συνέντευξη της είχε πει: «Οι Έλληνες μοιάζουν μεταξύ τους, επειδή ακόμα δεν μάθανε να ανακατεύονται με άλλες φυλές. Είναι ακόμα ρατσιστές και θέλουν να διαιωνιστεί η δική τους φάτσα, ο δικός τους κώλος κι ας είναι δυο επί δυο, δεν έχει σκεφτεί ποτέ ο Έλληνας πατέρας μακάρι την κόρη μου να τη γαμούσε ένας ωραίος μαύρος, να βγει το εγγονάκι μου ωραίο.» Μια απλή σύγκριση του σχολίου της Παπαχρήστου και της παραπάνω συνέντευξης της κας Κιτσόπουλου αρκεί για να καταλάβει κάποιος ποιος πραγματικά έχει τις ρατσιστικές διαθέσεις. Το μη ρατσιστικό σχόλιο της Παπαχρήστου είχε ως αποτέλεσμα τον αποκλεισμό της από τους Ολυμπιακούς αγώνες. Η ανθελληνική μπαρουφολογία της Κιτσοπούλου εγγυάται ότι η κατά τα άλλα ανήσυχη αμφισβητίας θα συνεχίσει να είναι τρόφιμος του ελληνικού δημοσίου. Η δημοσιογράφος του Βήματος υπερασπιζόμενη την κα Κιτσοπούλου έγραψε ότι είναι φυσικό που ο Γιώργος Λούκος, πρόεδρος του Φεστιβάλ Αθηνών, «δεν εξετάζει τις υποβληθείσες προτάσεις με κριτήριο την προάσπιση του τριπτύχου "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια"!». Μάλιστα, ο νυν αρμόδιος υφυπουργός, Κώστας Τζαβάρας, βρίσκει τον κ. Λούκο «αξιότατο». (εδώ μπορείτε να πείτε την δική σας γνώμη στον κ. Τζαβάρα, tzavaras@parliament.gr) Οι Έλληνες του 21 ήταν κατά κανόνα εθνικιστές, νοικοκυραίοι, θρησκευόμενοι, άνθρωποι του εμπορίου και της αγοράς. Γενικά, είχαν πολλά χαρακτηριστικά που το κατεστημένο, το βαθύ κράτος που κυβερνά την Ελλάδα τα τελευταία τριάντα χρόνια, τα βρίσκει εξαιρετικά ντεμοντέ. Σκοπός τους είναι μια πολυπολιτισμική, αντιδημοκρατική και ανελεύθερη τάξη πραγμάτων. Στα χρόνια του Αθανάσιου Διάκου μια παρόμοια τάξη πραγμάτων είχε την ονομασία Οθωμανική αυτοκρατορία.

Περισσότερα »