Πρόσφατα Άρθρα Διαβάστε τις τελευταίες αναρτήσεις μας

Ο αιφνιδιασμός/ανταιφνιδιασμός στην «αλάνα του Πενταγώνου»


Είναι βέβαιο ότι η πύλη του Στρατοπέδου Παπάγου πιάστηκε στην κυριολεξία στον ύπνο.

Σύμφωνα με τους γνώστες του αντικειμένου, μια βασική αρχή που διδάσκεται στις στρατιωτικές σχολές, στο μάθημα της τέ­χνης του πολέμου, είναι και αυτή του αιφ­νιδιασμού/ανταιφνιδιασμού: Ο αιφνιδιασμός του αντιπάλου εξασφαλίζει πλεονέκτημα στον επιτιθέμενο, αλλά η άλλη πλευρά, αυτή του αντιπά­λου, καλείται να έχει τα δικά της σχέδια αιφνιδια­σμού του επιτιθέμενου, δηλαδή να αντιστρέψει τον αιφνιδιασμό του, επιτυγχάνοντας εγκαίρως ανταιφνιδιασμό.

Είναι βέβαιο ότι η πύλη του Στρατοπέδου Παπάγου, που αποτελεί την καρδιά του ελληνικού αμυντικού συστήματος, καθώς αποτελεί την έδρα του ΥΠΕΘΑ, του ΓΕΕΘΑ και των Γενικών Επιτελείων των τριών Κλάδων των ΕΔ, πιάστηκε στην κυριολεξία στον ύπνο την περασμένη Παρασκευή, με τον αιφνιδια­σμό του Ρουβίκωνα, ο οποίος, όμως, δεν έχει τα πρωτεία σε «καταδρομικές επιχειρήσεις» στο Πεντάγωνο. Υπάρχουν ανάλογα προηγούμενα... Το 2011 είχαν πάλι «μπουκάρει» ομαδόν οι απόστρατοι και δύο χρόνια μετά οι ναυτεργάτες.

Βεβαίως, έγιναν ΕΔΕ, έπεσαν κάποιες καμπάνες, αλλά το πάθημα, όπως περίτρανα αποδείχθηκε, δεν έγινε μάθημα... Κανείς από τους έχοντες την Παρα­σκευή την ευθύνη δεν έπραξε το πιο απλό: Να κλείσουν αμέσως οι πύλες -αυτοκινήτων και πεζών- ώστε να εγκλωβιστούν οι επίδοξοι εισβολείς και να παρα­δοθούν στην Αστυνομία για τα περαιτέρω, για είσο­δο άνευ αδείας σε επιτηρούμενο στρατιωτικό χώρο... Δεν το σκέφθηκαν, άραγε, αυτό, αποδεικνυόμενοι στοιχειωδώς άσχετοι στην αρχή του αιφνιδιασμού/ανταιφνιδιασμού, στην οποία εκπαιδεύονται τα μό­νιμα στελέχη των ΕΔ; Επιπλέον, είχαν δοθεί σχετικές εντολές χειρισμού στα όργανα υπηρεσίας από τους ανωτέρους τους; Ή εκρίθη ότι, μπροστά στη γενική ανοχή στα «παιδιά», δεν θα μπορούσε το ΥΠΕΘΑ να αποτελέσει εξαίρεση, κατόπιν οδηγίας εκ των ένδον του κτιριακού συγκροτήματος; Αυτά και άλλα συναφή ερωτήματα θα πρέπει να απα­ντηθούν με σοβαρότητα, διότι το θέμα δεν είναι για πλάκα! Ούτε αποτελεί εύκολο άλλοθι ότι ο ένστολος «δεν έχει δικαίωμα να ακουμπήσει πολίτη» σε επιτη­ρούμενο στρατιωτικό χώρο... Δηλαδή θα παραμείνει απαθής ακόμη και σε δολιοφθορά;

Σε ό,τι αφορά, τέλος, τον ΥΕΘΑ, που φέρεται να ζήτησε «παραδειγματική τιμωρία» των υπευθύ­νων από το... Βανκούβερ (σωσίας του ήταν την ίδια ώρα της «καταδρομικής επιχείρησης» στο 251 ΓΝΑ;...), ας εξετάσει και την αυλή του, στην οποία φαί­νεται ότι υπηρετεί αμισθί απόστρατος της ΠΑ που εί­χε αναγνωρισθεί από τις κάμερες ασφαλείας στην επέ­λαση των αποστράτων του 2011. Ο συγκεκριμένος θα ελεγχθεί, αναδρομικώς έστω;

Από την ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ
(ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ-21/11/2017 - ΦΩΤΟ: dimokratianews.gr - [Μετατροπή σε κείμενο: staratalogia.blogspot.gr])

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των. Για τα άρθρα που αναδημοσιεύονται εδώ με πήγη, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο την ιστοσελίδα.


Ο Ερντογάν στην Ουάσινγκτον


Συρία, Ισραήλ, Κύπρος και ενέργεια αναμένεται να συζητηθούν σήμερα στην Ουάσινγκτον κατά την επίσημη συνάντηση Ομπάμα - Ερντογάν. Η τουρκική πλευρά έχει ήδη... ενημερώσει ενδελεχώς την αμερικανική κυβέρνηση για τις θέσεις της λόγω των πολλαπλών συναντήσεων του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών κ. Κέρι με τον Τούρκο ομολογό του κ. Νταβούτογλου όλο το προηγούμενο διάστημα.

Αυτή η προσέγγιση, όμως, σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι υπάρχει απόλυτη σύμπλευση των δύο πλευρών και όποιος θεώρει ότι η Άγκυρα είναι το «πειθήνιο όργανο» των ΗΠΑ στην περιοχή της Μέσης Ανατολής μάλλον διαβάζει ανάποδα την κατάσταση.

Με τις πολύνεκρες βομβιστικές επιθέσεις στα σύνορα Τουρκίας - Συρίας στη βαλίτσα του ο κ. Ερντογάν πολύ θα ήθελε να αποσπάσει από την Ουάσινγκτον το «πράσινο φως» ώστε η Τουρκία να ζητήσει τη συνδρομή του ΝΑΤΟ για την προστασία της από τη Συρία, με τη δημιουργία πιθανώς μιας ουδέτερης ζώνης μέσα στο συριακό έδαφος. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο θα δικαιολογείτο η στάση της Τουρκίας υπέρ μιας ενεργούς ανάμειξης της διεθνούς κοινότητας στη συριακή τραγωδία, κάτι που η κυβέρνηση Ομπάμα δεν φαίνεται διατιθέμενη να το κάνει, καθώς αποσύρει δυνάμεις από την περιοχή και δεν θέλει να υποβαθμίσει για την ώρα τα ρωσικά συμφέροντα εκεί.

Η Ουάσινγκτον επείγεται και θα πιέσει τον κ. Ερντογάν για μια άμεση και πλήρη αποκατάσταση των σχέσεων της Άγκυρας με το Ισραήλ, κάτι που θα σημαίνει βεβαίως ότι ο Τούρκος πρωθυπουργός δεν θα πραγματοποιήσει τη διαφημισμένη επίσκεψή του στη Γάζα αμέσως μετά την Ουάσινγκτον. Το πρόβλημα είναι σοβαρό για την Άγκυρα, καθώς η τουρκική κυβέρνηση έχει ομοίως πολυδιαφημίσει τη σθεναρή υποστήριξή της προς την κυβέρνηση της Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας, τσιτώνοντας τα νεύρα των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Ομοίως η Ουάσινγκτον δεν καλοβλέπει την τόσο στενή και σε βάρος της Βαγδάτης συνεργασία της τουρκικής κυβέρνησης με τους Κούρδους του Ιράκ. Η πονηρή Άγκυρα όμως έφτασε στην Ουάσινγκτον με φρέσκια φρέσκια την υπογραφή του πετρελαϊκού γίγαντα Exxon Mobil με την Άγκυρα και την κυβέρνηση των Κούρδων του Ιράκ για άμεση έναρξη πετρελαϊκών ερευνών στην περιοχή.

Ο κ. Ερντογάν θα θέσει βεβαίως και το κυπριακό πρόβλημα στο τραπέζι των συζητήσεων με τον κ. Ομπάμα, ως «αποκλειστικός» συνομιλητής της Ουάσινγκτον στο θέμα, αφού ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν έχει ακόμα πατήσει το πόδι του στις ΗΠΑ. Το θέμα δεν θα τεθεί βεβαίως με την «παραδοσιακή» μορφή του, αλλά ως θέμα «ασφαλείας» για τους υδρογονάνθρακες της Ανατολικής Μεσογείου, που αφορούν πολλούς- Ελλάδα, Κύπρο, Ισραήλ- και που επηρεάζεται άμεσα από την επίλυση του Κυπριακού.

Καθώς το θέμα των υδρογονανθράκων τείνει να γίνει από μόνο του ένα... μίνι Μεσανατολικό, η Ουάσινγκτον δεν αναμένεται να λύσει τώρα τον γόρδιο δεσμό...

(Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΥΡΙΟ 16/05/2013 – ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ)

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας. Ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΟ!

Τι Λωζάννη, τι Παρίσι


Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών επιχείρησε να διακωμωδήσει την πρόσφατη δήλωση του Τούρκου ΥΠ.ΕΞ. Αχμέτ Νταβούτογλου, ο οποίος πήρε σβάρνα τις Συνθήκες Λωζάννης και Παρισίων ως «μη έγκυρες», ενώ υποστήριξε ότι η χάραξη των θαλάσσιων συνόρων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας απαιτεί μια έγκυρη και διεθνή (;) συμφωνία.

Δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που... η Άγκυρα «ξύνει» τη Συνθήκη της Λωζάννης γιατί «δεν της αρέσει». Προσοχή όμως! Της αρέσει το κομμάτι της Συνθήκης της Λωζάννης που αποδίδει στην Τουρκία την Ίμβρο και την Τένεδο, αλλά και η τροποποίηση της Συνθήκης για τα Στενά των Δαρδανελλίων, με τη Συνθήκη του Μοντρέ του 1936, που δίνει τον έλεγχο των Στενών στην Τουρκία, αλλά με ελεύθερη τη ναυσιπλοΐα σε καιρό ειρήνης.

Ομοίως δεν της αρέσει η Συνθήκη των Παρισίων του 1947 με την παραχώρηση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα από την Ιταλία διότι δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος.

Της αρέσει όμως η ιδέα μιας γενικής «διεθνούς συμφωνίας» για τη χάραξη των θαλάσσιων ελληνοτουρκικών συνόρων, που δεν έχουν χαραχτεί πλην της περιοχής της Δωδεκανήσου, όπου αυτά υπάρχουν.

Της Τουρκίας, λοιπόν, της αρέσει... ό,τι της αρέσει.

Το πρόβλημα, όμως. είναι ότι η Ελλάδα από την πλευρά της επί δεκαετίες ολόκληρες, με απίστευτη τσαπατσουλιά, απροσεξίες, προχειρότητες στην αντιμετώπιση προβλημάτων της στιγμής, κοντόφθαλμους υπολογισμούς, έλλειψη ψυχραιμίας και γιατί όχι και κυνισμού -όταν πρέπει να διαφυλαχθεί το μείζον έναντι του ελάσσονος- έχει αφήσει την Τουρκία να δηλώνει ό,τι της αρέσει, όπως και όποτε της αρέσει. Και κυρίως την έχει αφήσει να πράττει ό,τι της αρέσει στο Αιγαίο (και πιθανώς στο μέλλον και στην Ανατολική Μεσόγειο), με αναποτελεσματικές σε διάρκεια ελληνικές αντιδράσεις.

Αν της Άγκυρας, λοιπόν, δεν της αρέσουν οι Διεθνείς Συνθήκες που διέπουν την περιοχή, ας πάει στα αρμόδια διεθνή όργανα να διαμαρτυρηθεί και να ζητήσει την αλλαγή τους.

Δεν το πράττει όμως.

Αντιθέτως η Άγκυρα εξαπολύει «βεγγαλικά», υπολογίζοντας στην ήπια και γενικόλογη ελληνική αντίδραση και εκφράζει την επιθυμία (ή βεβαιότητα;) ότι αργά ή γρήγορα η Αθήνα θα συρθεί σε μία εφ΄ όλης της ύλης «διευθέτηση» όλων των θεμάτων, ειδικά τώρα που υφίσταται θέμα υδρογονανθράκων και επομένως οριοθέτησης ΑΟΖ. Ο κ. Νταβούτογλου, μάλιστα, δεν έκρυψε τον στόχο του να αλλάξουν «τα όρια οριοθέτησης περιοχών με πιθανή ύπαρξη υδρογονανθράκων».

Και δικαιούται να υπολογίζει σε αυτήν την εξέλιξη, αφού επί δεκαετίες ολόκληρες η Αθήνα δεν έκανε χρήση ποτέ του δικαιώματός της από το Καταστατικό του ΟΗΕ (όρθρο 2) να καταγγείλει την Τουρκία για παρατεταμένες εχθρικές ενέργειες σε βάρος της ελληνικής πολιτικής ανεξαρτησίας και ελληνικής κυριαρχίας.

(Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΥΡΙΟ 29/04/2013 – ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ)

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας. Ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΟ!

Επέκταση της βάσης στη Σούδα ζητούν οι Αμερικανοί


Προάγγελος νέων επιχειρήσεων

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ζήτησαν προσφάτως από την ελληνική κυβέρνηση την παραχώρηση επιπλέον χώρου της αμερικανικής βάσης στη Σούδα προκειμένου να σταθμεύουν πρόσθετα μαχητικά, αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου και αεροσκάφη ανεφοδιασμού εν πτήσει.

Σύμφωνα με... ακριβείς πληροφορίες, το αμερικανικό αίτημα μεταφέρθηκε προφορικώς στον υπουργό Εξωτερικών Δ. Αβραμόπουλο και ήδη τα συναρμόδια υπουργεία Εξωτερικών και Αμύνης εξετάζουν από όλες τις πλευρές, συμπεριλαμβανόμενης και της νομικής, την υλοποίηση του αμερικανικού αιτήματος.

Σύμφωνα με το αμερικανικό αίτημα, ζητείται η επέκταση των εγκαταστάσεων της αμερικανικής βάσης στη Σούδα έτσι ώστε να μπορούν να σταθμεύουν κατά μόνας ή σε συνδυασμό:

6 αεροσκάφη KC135 για τον ανεφοδιασμό στον αέρα μαχητικών
10 αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου
20 μαχητικά αεροσκάφη

Βουλή

Το αμερικανικό αίτημα αναφέρεται στην εν ισχύ ελληνοαμερικανική συμφωνία αμυντικής συνεργασίας, η τροποποίηση όμως της οποίας πρέπει να περάσει από την ελληνική Βουλή.

Αν το «καθαρώς αμερικανικό» αυτό αίτημα προκαλέσει «δυσκολίες» στην υλοποίηση του στην ελληνική κυβέρνηση, τότε το ίδιο αίτημα -υποστηρίζει η αμερικανική πλευρά- θα μπορούσε να τροποποιηθεί, έτσι ώστε η στάθμευση των επιπλέον αυτών αεροσκαφών να γίνει μέσω αιτήματος του NATO, γιατί ως γνωστόν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν συμφωνήσει την παραχώρηση των στρατιωτικών αεροδρομίων της χώρας, σε καιρό ειρήνης, στην Ατλαντική Συμμαχία.

Η Ουάσινγκτον φυσικά στο αίτημα της αυτό δεν αναφέρεται και στους λόγους για τους οποίους εξαναγκάζεται να ζητήσει την επέκταση της Σούδας προκειμένου να σταθμεύει ο νέος αυτός μεγάλος αριθμός ετοιμοπόλεμων μαχητικών της.

Περιοχές

Όμως είναι σαφές ότι το αμερικανικό Πεντάγωνο ενδιαφέρεται αυτήν τη στιγμή για δύο περιοχές οι οποίες μπορούν να εξυπηρετηθούν από την αμερικανική βάση της Σούδας.

Η πρώτη είναι η περιοχή της Μέσης Ανατολής. Κατά τις πρόσφατες επαφές, μάλιστα, των υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας των ΗΠΑ με το Ισραήλ, η Ιερουσαλήμ ζήτησε οπό την Ουάσινγκτον να της διαθέσει πρόσθετο αριθμό αεροσκαφών ανεφοδιασμού εν πτήση KC135, προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα ισραηλινά μαχητικά στην Ανατολική Μεσόγειο σε περίπτωση εξελίξεων στη Συρία και πολύ περισσότερο στο Ιράν.

Η δεύτερη περιοχή αμερικανικού ενδιαφέροντος είναι η Αφρική, τόσο στα μεσογειακά παράλιά της όσο και στην Κεντρική Αφρική.

Επομένως η βάση της Σούδας για μια ακόμα φορά καλείται να καλύψει τις επιχειρησιακές απαιτήσεις των ΗΠΑ από Ευρώπη προς Ανατολή και Νότο και αντιστρόφως.

(Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΥΡΙΟ 27/04/2013 – ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ)

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας. Ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΟ!

Ελληνική εξωτερική πολιτική: Αναζητώντας τον μίτο της Αριάδνης


Κραυγαλέο το έλλειμμα της Ελλάδας στον ενεργειακό τομέα, σε αντίθεση με την πολυπλόκαμη διπλωματική δραστηριοποίηση της Άγκυρας
Η Αθήνα, ως επί το πλείστον, αναλώθηκε σε ευκαιριακά «Λαμπερές» για την εποχή «επιλογές» που όχι μόνον δεν καρποφόρησαν αλλά τώρα στρέφονται ίσως και εναντίον της

Εποχή ισχνών, ισχνότατων αγελάδων διέρχεται η ελληνική διπλωματία και η οικονομική κρίση δεν είναι η μόνη υπεύθυνη για την κατάσταση αυτή.

Την τελευταία δεκαετία, τουλάχιστον, αιχμή του δόρατος για... τη διεθνή διπλωματία έχει αποτελέσει ο ενεργειακός τομέας, με το έλλειμμα της Ελλάδος να είναι σχεδόν κραυγαλέο.

Η Αθήνα, ως επί το πλείστον, αναλώθηκε σε ευκαιριακές «λαμπερές» για την εποχή «επιλογές» που όχι μόνον δεν καρποφόρησαν αλλά τώρα στρέφονται ίσως και εναντίον της.

Στο σταυροδρόμι Ευρώπης, Αφρικής και Μ. Ανατολής μέχρι το 2010 η Ελλάδα, με προσωπική επιλογή τού τότε πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή είχε επιλέξει την ενεργειακή συνεργασία με τη Μόσχα (που είχε ξεκινήσει μια δεκαετία νωρίτερα από τον τότε ΥΠ.ΕΞ. Κ. Παπούλια), με έναν βασικό λόγο: την απομάκρυνση του κινδύνου ενεργειακής εξάρτησης από την Τουρκία. Το εγχείρημα συνάντησε τη λυσσαλέα αντίδραση των ΗΠΑ πρωτίστως αλλά και της Ε.Ε. στη συνέχεια και οδήγησε στην εύκολη, αλλά καταστροφική απόφαση του Γ. Παπανδρέου να βάλει τέλος στο εγχείρημα... για περιβαλλοντικούς, κυρίως λόγους!

Το σύνολο, όμως, του ελληνικού πολιτικού κόσμου, ασχολούμενο μονίμως με άλλους «υψηλότερους στόχους και ιδανικά» κομματικής και εκλογικής σκοπιμότητας, ουδέποτε μέσα σε αυτήν την κρίσιμη δεκαετία αισθάνθηκε την ανάγκη να συναποφασίσει μια σταθερή και μόνιμη ενεργειακή πολιτική για την επόμενη περίοδο.

Το κενό αυτό απολύτως φυσιολογικά έσπευσε να καλύψει η γειτονική Τουρκία. Η Άγκυρα, ομοίως πένης σε ενεργειακές πηγές όπως και η Αθήνα, αλλά με το πλεονέκτημα της γεωγραφικής θέσης της, άρχισε να «μαζεύει» στο έδαφος της αγωγούς και διαδρομές υδρογονανθράκων με προορισμό την Ευρώπη, συνεργαζόμενη με όλα τα αντίπαλα στρατόπεδα στον τομέα της ενέργειας.

Ενεργειακή έκρηξη

Έως ότου ήρθε η «ενεργειακή έκρηξη» στην Αν. Μεσόγειο, με τα γειτονικά κοιτάσματα στην Κύπρο και το Ισραήλ και πιθανότατα με τα κοιτάσματα νότια και ανατολικά της Κρήτης. Το έμπρακτο ενδιαφέρον διεθνών εταιρειών και της διεθνούς κοινότητας για τον «θησαυρό» αυτόν συνέπεσε με το διεθνές ενδιαφέρον για την ομαλοποίηση της κατάστασης στη Μ. Ανατολή με τη νέα «διευθέτηση» στο θέμα της Σύριος και την «τακτοποίηση» των μόνιμων εκκρεμοτήτων με το Ιράν.

Η Αθήνα είναι «χαμένη από χέρι» στην υπόθεση αυτή. Η Ελλάδα είχε τη δεκαετία του '80 προνομιακές σχέσεις με το Μπάαθ της Συρίας (ως αντίπαλο τότε δέος στην Τουρκία) και με την Παλαιστίνη του Γ. Αραφάτ και με κατά καιρούς ανοίγματα στο Ιράν. Τη δεκαετία του 2000 επί υπουργίας Εξωτερικών Πάγκαλου και Παπανδρέου, οι σχέσεις της Ελλάδας με τον αραβικό κόσμο συνολικότερα και με τις τρεις αυτές δυνάμεις συγκεκριμένα κατέληξαν σε κωματώδη κατάσταση υπέρ μιας δειλής στην αρχή και αυξανόμενης στη συνέχεια συνεργασίας με το Ισραήλ.

Αυτήν τη στιγμή με την υλοποίηση του «δόγματος Νταβούτογλου» η κατάσταση έχει ανατραπεί πλήρως. Η Τουρκία είναι η ενεργός «μεσολαβητική» δύναμη στην περιοχή, ενώ το κάποτε ισχυρό ελληνικό πλεονέκτημα της «ευρωπαϊκής χώρας» κατέληξε σε κάλπικη λίρα, ιδιαίτερα τώρα την εποχή της οικονομικής δυσπραγίας και των ταλαντεύσεων του «μέσα έξω» από την Ευρωζώνη και το ευρώ.

Εν υπνώσει

Είναι προφανές ότι μέσα σε ελάχιστο χρόνο έχουν πέσει πολλά και μαζεμένα στο κεφάλι της Αθήνας και είναι ιδιαίτερα αμφίβολο αν η εν υπνώσει ελληνική οικονομική και ενεργειακή διπλωματία θα μπορέσουν να ξυπνήσουν.

Κατ' αρχάς, η Αθήνα πιέζεται τώρα να λύσει τις τροχοπέδες δεκαετιών, προτού ανταποκριθεί στα προβλήματα του παρόντος. Οι τουρκικές απειλές και διεκδικείς έχουν τώρα μετατοπιστεί στην περιοχή της Αν. Μεσογείου γύρω από το Καστελόριζο. Η Άγκυρα επιχειρεί «να καταπιεί» το νησί αυτό, ώστε να φτάσει την ΑΟΖ της μέχρι την Αίγυπτο, να αποκόψει τη συνέχεια των ΑΟΖ Ελλάδας - Κύπρου και να βόλεϊ και αυτή χέρι στα πιθανά κοιτάσματα υδρογονανθράκων στη συγκεκριμένη περιοχή.

Παραλλήλως, με το επιχείρημα της οικονομικής και ασφαλούς μεταφοράς του φυσικού αερίου της Αν Μεσογείου στην Ευρώπη μέσω Τουρκίας, πιέζει την Αθήνα να εμπλακεί στις διαδικασίες επίλυσης του Κυπριακού, που θα διευκολύνει τη μεταφορά του αερίου. Με άλλα λόγια, η Άγκυρα με τη βοήθεια πολλών επιχειρεί να σπρώξει και να εγκλωβίσει την ασθενική οικονομικώς Αθήνα σε μια «συνολική λύση» που θα περιλαμβάνει την πλήρη διευθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, την επίλυση του Κυπριακού και τη μεταφορά του φυσικού αερίου στην Ευρώπη μέσω Τουρκίας.

Το εύρος των διαπραγματεύσεων και των «ανταλλαγμάτων» είναι πολύ μεγάλο, ιδιαίτερα αν πιστοποιηθούν μεγάλα κοιτάσματα υδρογονανθράκων ανατολικά της Κρήτης, σε ΑΟΖ όμως που σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο «χωρίς την παράκαμψή του» είναι υποχρεωτικό να συμφωνηθεί ανάμεσα στην Αθήνα και την Άγκυρα.

(Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΥΡΙΟ 20/04/2013 – ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ)

«Κλειδί» για τους αγωγούς οι αποφάσεις του Ισραήλ

Είναι άγνωστο ακόμα εάν το Ισραήλ πιεστεί να περάσει μέσω Τουρκίας τους υδρογονάνθρακες

Ουδεμία αμφιβολία υπάρχει πλέον ότι η Ουάσινγκτον, σε αυτήν τη δεύτερη θητεία Ομπάμα, «κάνει δουλειές» μόνον με την Τουρκία.

Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών κ. Κέρι έχει μετατρέψει την απόσταση Ουάσινγκτον - Άγκυρα σε διαδρομή Παγκράτι - Κυψέλη, ενώ έχει αναλάβει ενθέρμως τη διαμεσολάβηση της εδώ και τώρα εξομάλυνσης των σχέσεων της Τουρκίας με το Ισραήλ, αλλά και με την κεντρική κυβέρνηση του Ιράκ, που μέχρι πρότινος αντιδρούσε στην «αναγκαστική» ενεργειακή συνεργασία της Τουρκίας με τις αρχές του ιρακινού Κουρδιστάν.

Εκ των πραγμάτων, αυτήν τη στιγμή, η μόνη συνεργάσιμος δύναμη της Ελλάδας στην περιοχή είναι το Ισραήλ. Οι τελικές αποφάσεις της χώρας αυτής για τον τρόπο με τον οποίο θα διαθέσει τους ήδη αντλούμενους υδρογονάνθρακες από το «μικρό» κοίτασμα του Ταμάρ (προτού φτάσει στο γιγαντιαίο κοίτασμα του Λεβιάθαν, που συνορεύει με το κυπριακό), θα επηρεάσει βαθύτατα την τύχη που θα έχουν οι υδρογονάνθρακες της Κύπρου και κατ΄ επέκταση την τύχη που θα έχουν τα όψιμα ελληνικά σχέδια για μετατροπή της χώρας σε νότια πύλη εισόδου φυσικού αερίου στην Ευρώπη.

Μέσω Τουρκίας

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι το ενεργειακό δυτικό στρατόπεδο «σπρώχνει με χέρια και πόδια» τη λύση της μεταφοράς των ισραηλινών και κυπριακών υδρογονανθράκων μόνο μέσω της Τουρκίας και από εκεί στην Ευρώπη. Η Άγκυρα από την πλευρά της επιχειρεί να διαφημίσει όσο μπορεί καλύτερα το σχεδιαζόμενο εν πολλοίς «δίκτυο αγωγών», ποντάροντας ιδιαιτέρως στις εγκαταστάσεις στο λιμάνι του Τσεϊχάν, ως την οικονομικώς προσφορότερη λύση.

Είναι άγνωστο ακόμα αν το Ισραήλ θα πιεστεί τόσο ώστε να αποφασίσει να εναποθέσει ολόκληρο «το βιος» του σε υδρογονάνθρακες στα χέρια της Τουρκίας ή θα διαπραγματευθεί σκληρά τη μεταφορά μέρους των υδρογονανθράκων του στην Κύπρο. Η οποία με τη σειρά της θα πιεστεί αφόρητα να περάσει με αγωγούς το φυσικό αέριό της στην Τουρκία, ώστε να μην επιλέξει τη λύση μεταφοράς του σε υγροποιημένη μορφή σε σταθμούς στην Ελλάδα. Η οποία με τη σειρά της θα πρέπει να είναι σε θέση να παρουσιάσει ασφαλές οικονομικό και ταχύ τρόπο μεταφοράς του φυσικού αερίου Κύπρου - Ισραήλ, μαζί με τις ποσότητες του ενδεχόμενου δικού της αερίου στην Ευρώπη.

Η τέχνη της διπλωματίας

Αλλά και στο ηπειρωτικό έδαφος της Ελλάδας η κυβέρνηση δεν μπορεί μέχρι στιγμής να «συμμαζέψει» τη Μόσχα, την Ουάσινγκτον και την Ε.Ε. σε ένα θέμα εκ πρώτης όψεως απλό, όπως η αποκρατικοποίηση της ΔΕΠΑ και του ΔΕΣΦΑ. Το ρωσικό ενδιαφέρον είναι πλουσιοπάροχα εκδηλωμένο, αλλά συναντά τη δυναμική και υπόγεια αντίδραση των ΗΠΑ και την εκβιαστική παρέμβαση των Βρυξελλών. Χωρίς δυναμική απόφαση από την ελληνική κυβέρνηση, οι σχέσεις Αθήνας – Μόσχας θα παραμείνουν παγωμένες, όπως και αυτές της Αθήνας με την Ουάσινγκτον. Επομένως, κανένα από τα πολλαπλώς σχεδιαζόμενα αλλά ουδέποτε υλοποιούμενα πρωθυπουργικά ταξίδια στη Ρωσία και τις ΗΠΑ θα έχουν αποτέλεσμα αν η ελληνική κυβέρνηση δεν παρουσιάσει ολοκληρωμένη θέση και σχέδιο που δεν θα αποκλείει οφέλη και για τις δυο πλευρές.

Με άλλα λόγια, η Αθήνα καλείται να ασκήσει την τέχνη της διπλωματίας. Και η προϋπόθεση για να γίνει αυτό είναι η Αθήνα να βρει την άκρη του μίτου της Αριάδνης στην ενεργειακή πολιτική της.

(Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΥΡΙΟ 20/04/2013 – ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΡΡΑΣ)

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας. Ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΟ!

Πόλεμος αερίου στο «οικόπεδο» της Αφροδίτης - Γρίφος η μεταφορά του. Απούσα η Αθήνα


Γρίφος το κόστος μεταφοράς φυσικού αερίου από την Κύπρο προς τις εμπλεκόμενες χώρες
Η Μεγαλόνησος προσπαθεί να διαφυλάξει τα οικονομικά οφέλη, η Τουρκία πιέζει να περάσει ο αγωγός από τα εδάφη της και το Ισραήλ δεν έχει μιλήσει ακόμα
Η Άγκυρα προωθεί από τώρα την ιδέα ότι το κυπριακό αέριο θα φτάσει πολύ ταχύτερα, οικονομικότερα και ασφαλέστερα στην Ευρώπη μέσω του τουρκικού εδάφους και του συστήματος αγωγών

Ένα υψηλού ρίσκου πολιτικό και επιχειρηματικό γαϊτανάκι στήνεται γύρω από το φυσικό αέριο στην Αν. Μεσόγειο, με επίκεντρο το κυπριακό φυσικό αέριο στο οικόπεδο 12 (μπλοκ της Αφροδίτης) και το... γειτονικό ισραηλινό κοίτασμα του Λεβιάθαν.

Η Κύπρος επιχειρεί από τώρα να διαφυλάξει αλλά και να προσμετρήσει τα πιθανά μελλοντικά οικονομικά οφέλη στην προοπτική οικονομικής «ανάταξης» της νήσου μετά την καταστροφή. Η Τουρκία χρησιμοποιεί οπό τώρα ως μοχλό για την «τουρκογενή» επίλυση του Κυπριακού, τα μελλοντικά οικονομικά οφέλη του φυσικού αέριου. Το Ισραήλ κρατά ακόμα κλειστά τα χαρτιά των τελικών αποφάσεών του για την πιθανή εξαγωγή του φυσικού αερίου του μέσω Κύπρου (πριν ή μετά τη λύση) ή μέσω Τουρκίας. Η οριστική τύχη, όμως, του φυσικού αερίου από το οικόπεδο 12 της κυπριακής δημοκρατίας εξαρτάται και από άλλους σημαντικούς οικονομοτεχνικούς παράγοντες -για την ώρα στο περιθώριο- οι οποίοι, όμως, θα επηρεάσουν βαθύτατα και την πολιτική λύση του «αέριου γρίφου» στην Αν. Μεσόγειο.

Τα εκτιμώμενα 198 δισ. κ.μ. φυσικού αέριου του μπλοκ 12 της Κύπρου καλύπτουν μόνον μερικώς τις διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες της Ε.Ε σε φυσικό αέριο, αλλά συνεισφέρουν στον κανόνα «της διαφοροποίησης των ενεργειακών πηγών» έτσι ώστε η Ε.Ε να μην αποτελεί οιωνοί ενεργειακό «όμηρο» του ρωσικού φυσικού αερίου.

Από αυτά τα 198 δισ. κ.μ. αερίου. η αρμόδια κυπριακή Αρχή Ενέργειας εκτιμάει ότι η Κύπρος θα χρειαστεί για εσωτερική κατανάλωση περίπου 25 δισ. κ.μ. μέχρι το2035, μειώνοντας έτσι με πρόχειρους υπολογισμούς το προς εξαγωγή φυσικό αέριο σε 173 δισ. κ.μ.

Πρόβλημα μεταφοράς

Το μεγάλο πρόβλημα, επιχειρηματικό, αλλά πρωτίστως πολιτικό που εγείρεται σε αυτό το σημείο είναι ο τόπος, η μορφή, αλλά και τρόπος μεταφοράς, αξιοποίησης και πώλησης του φυσικού αέριου εκτός Κύπρου.

Η κυπριακή κυβέρνηση από το 2012 έχει ήδη καταλήξει στην απόφαση ότι θα κατασκευαστεί σε κυπριακό έδαφος εργοστάσιο παρασκευής υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG). Τα προφανή πλεονεκτήματα αυτού το σχεδίου εκμετάλλευσης του φυσικού αέριου είναι η εύκολη και συγκριτικά φθηνότερη μεταφορά πολύ μεγάλων ποσοτήτων φυσικού αερίου χωρίς περιορισμούς σε πολλούς ταυτόχρονους προορισμούς στον πλανήτη, αλλά και το χαμηλό ρίσκο δολιοφθοράς.

Όμως, η επιλογή αυτή έχει υψηλό επενδυτικό κόστος, που φυσικά μειώνει το τελικό οικονομικό όφελος, ενώ για την ίδια τη λειτουργία του εργοστασίου απαιτούνται μεγάλες ποσότητες φυσικού αερίου που κατεβάζει σημαντικά τις εξαγώγιμες ποσότητες αερίου. Η ίδια η κατασκευή του εργοστασίου για το υγροποιημένο αέριο υπολογίζεται, σύμφωνα με τις κυπριακές Αρχές, σε 10 δισ. δολάρια, ενώ θα χρειαστεί και ένας αγωγός από το μπλοκ 12 μέχρι το Βασιλικό (σημείο κατασκευής του εργοστασίου) ύψους 2 δισ. δολ. Επομένως, σύμφωνα με τις ίδιες Αρχές, το συνολικό έσοδο από το αέριο του μπλοκ 12, με τη μορφή LNG ανέρχεται σε 50 δισ. δολάρια.

Η δεύτερη εναλλακτική λύση μεταφοράς του κυπριακού αερίου από το μπλοκ 12 είναι η κατασκευή υποθαλάσσιου αγωγού από την Κύπρο στην Ελλάδα, ιδέα που ακόμα γοητεύει την Αθήνα. Εδώ, όμως, εκτός των άλλων παρουσιάζονται προβλήματα... μήκους και βάθους. Η απόσταση από το μπλοκ 12 μέχρι την Κρήτη και από εκεί στις ακτές της Πελοποννήσου είναι συνολικώς 1.150 χλμ κάτι λιγότερο δηλαδή από το μήκος του αγωγού που μεταφέρει ρωσικό αέριο στη Γερμανία, ενώ το βάθος στο οποίο θα τοποθετηθούν οι αγωγοί μεταξύ Κύπρου και Κρήτης φτάνει και τα 2.000 μ. Το συνολικό κόστος της μεταφοράς του κυπριακού αερίου από το Βασιλικό στην Πελοπόννησο μπορεί να αγγίξει το 17 δισ. δολάρια, περιορίζοντας το συνολικό έσοδο για μια εικοσαετία περίπου στα 54 δισ. δολάρια. Η παράθεση των αριθμητικών στοιχείων δεν είναι τυχαία γιατί από το κόστος και το κέρδος θα εξαρτηθεί εν πολλοίς η τελική επένδυση για την αξιοποίηση του φυσικού αέριου.

Για φθηνότερη λύση μιλάει η Άγκυρα

Στα στοιχεία αυτά -πατάει- άλλωστε η Άγκυρα και οι υποστηρικτές της για να προκαταλάβει και να πείσει τους ενδιαφερόμενους επενδυτές ότι η μεταφορά του κυπριακού φυσικού αερίου μέσω Τουρκίας είναι η ευκολότερη και φθηνότερη λύση και για αυτό πιέζει για την προηγουμένη λύση του Κυπριακού, που θα φέρει «χρήματα και ειρήνη» στην περιοχή.

Σύμφωνα με τους υπάρχοντες υπολογισμούς από διαφορετικές πηγές, το συνολικό έσοδο από το φυσικό αέριο μέσω αγωγού προς την Τουρκία ανέρχεται σε 69 δισ. δολάρια, έναντι των 54 δισ. δολαρίων μέσω υποθαλάσσιου αγωγού στην Ελλάδα και έναντι των 50 δισ. δολαρίων. κατά προσέγγιση με τη μορφή LNG από την Κύπρο.

Με βάση αυτό το σχετικό πλεονέκτημα, η Άγκυρα προωθεί από τώρα την ιδέα ότι το κυπριακό αέριο θα φτάσει πολύ ταχύτερα, οικονομικότερα και ασφαλέστερα, στην Ευρώπη μέσω του τουρκικού εδάφους και του συστήματος αγωγών.

Ένας αγωγός από το μπλοκ 12 μπορεί εύκολα, αφού διατρέξει το κυπριακό έδαφος να φτάσει στα μεγάλο κέντρα του Τσεϊχάν (όπου σχεδιάζεται η κατασκευή μεγάλου εργοστασίου παραγωγής αερίου LNG), της Μερσίνας ή των Αδάνων και από εκεί να μπει στο υπόλοιπο σύστημα αγωγών φυσικού αερίου που διαθέτει η Τουρκία. Φυσικά ένα πολύ μεγάλο μέρος του κυπριακού φυσικού αερίου θα μπορούσε αμέσως να διοχετευθεί στην εσωτερική τουρκική αγορά, οι ανάγκες της οποίας σε ενέργεια αυξάνουν συνεχώς.

Παράλληλα, η Τουρκία και οι λογής υποστηρικτές της, θεωρούν ότι θα είναι εύκολο το κυπριακό φυσικό αέριο να μεταφερθεί στην Ευρώπη. «Ξεχνούν», όμως, να αναφέρουν ότι τα σχέδια αγωγών μεταφοράς φυσικού αερίου στην Ευρώπη μέσω και της Τουρκίας είναι ακόμα στον αέρα. Δεν έχει ακόμα δηλαδή καταλήξει η κατασκευή του συστήματος αγωγών NABUCCO, (μέσω Τουρκίας και Βουλγαρίας στην Αυστρία) ούτε ο ανταγωνιστικός του ΤΑΡ (μέσω Τουρκίας και Αδριατικής στην Κεντρική Ευρώπη). Και όλα αυτά χωρίς να υπολογίζονται τα πλήρως ανταγωνιστικά σχέδια των Ρώσων στην περιοχή.

Δι΄ αυτού του τρόπου, η τουρκική κυβέρνηση υποστηρίζει σταθερά το σχέδιο της να καταστεί η χώρα ένας σημαντικότατος «ενεργειακός θύλακας ασφαλείας», στον οποίο θα συγκεντρώνονται πετρέλαιο και φυσικό αέριο από όλες τις γειτονικές περιοχές, από την Κασπία και τη Μαύρη θάλασσα μέχρι την Κύπρο. (γιατί όχι και το Ισραήλ) και από εκεί στην ενεργοβόρο Ευρώπη.

Οι μοχλοί πίεσης της Κύπρου στην Ε.Ε.

Η κυπριακή δημοκρατία μπροστά στην τουρκική «επίθεση των αγωγών» και παρά την οικονομική κατάρρευσή της έχει ακόμα ισχυρούς μοχλούς πίεσης μέσα στην Ε.Ε. και την Ευρωζώνη για να αντιπαρατεθεί στην Άγκυρα, εφόσον αυτή ενδιαφέρεται ακόμα για την ένταξη της στην Ευρώπη.

Και ένα από αυτά δεν είναι άλλο από το βέτο που έχει ασκηθεί στο κεφάλαιο της ενέργειας στις ευρω-τουρκικές διαπραγματεύσεις ένταξης, αν προηγουμένως η Άγκυρα δεν αναγνωρίσει την κυπριακή δημοκρατία.

Ένα όπλο παλιό και ξεχασμένο, που όμως δεν χάνει την αξία και την ευστοχία του ακόμα και τώρα.

Κλειστά κρατάει τα χαρτιά του το Ισραήλ

Υπάρχει και ένας ακόμα παίκτης στο σκηνικό και αυτός είναι το Ισραήλ. Η ισραηλινή κυβέρνηση δεν έχει ακόμα αποκαλύψει τις προθέσεις και τα σχέδιά της, αν και λίγες μέρες πριν άρχισε τις πρώτες αντλήσεις φυσικού αερίου σε ένα οπό τα διαπιστωμένα κοιτάσματα της. Δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμα δηλαδή, αν το Ισραήλ θα αποφασίσει να εξαγάγει και πώς το φυσικό αέριό του. Το κυπριακό μπλοκ 12 εφάπτεται με ένα τμήμα του μεγάλου ισραηλινού κοιτάσματος του Λεβιάθαν και αυτό συνηγορεί υπέρ της άποψης ότι ένα μέρος του ισραηλινού αερίου θα ενωθεί με αυτό της Κύπρου.

Ουδείς, όμως, μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο, λόγω της πρόσφατης τουρκο-ισραηλινής προσέγγισης για «τον φόβο»» της Συρίας και κυρίως του Ιράν, μέρος του φυσικού αερίου του Ισραήλ να βρεθεί μέσα στο τουρκικό σύστημα αγωγών, αφού φτάσει από το Ισραήλ στην Τουρκία με υποθαλάσσιο αγωγό.

Είναι, όμως, εξαιρετικό δύσκολο να υποθέσει κανείς ότι το Ισραήλ θα εναποθέσει μια βαριά υποθήκη για το μέλλον του, όπως είναι το φυσικό αέριο που διαθέτει, εξ ολοκλήρου σε μία και μόνον χώρα, χωρίς να αποκλείεται Κύπρος και Ισραήλ να επιλέξουν άλλες εναλλακτικές οδούς για την εξαγωγή του φυσικού αερίου τους.

Απούσα η Αθήνα από τις ενεργειακές εξελίξεις

Από όλον αυτόν τον υπό διαμόρφωση ενεργειακό χάρτη της περιοχής απουσιάζει η Αθήνα. Όχι μόνον γιατί συναντά ανυπέρβλητα αυτήν τη στιγμή προβλήματα στον καθορισμό της ΑΟΖ με την Τουρκία και κατ' επέκταση την Κύπρο.

Αλλά και γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν έχουν ακόμα αποφασίσει αν μπορούν ή δεν μπορούν να παίξουν τον ρόλο του ασφαλούς ενεργειακού θύλακα της περιοχής ως χώρα-μέλος της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης.

(Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΥΡΙΟ 06/4/2013 – ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ)

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας. Ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΟ!

Το φυσικό αέριο της Λευκωσίας ανοίγει την όρεξη της Άγκυρας


Πώς παίζει το παιχνίδι η Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο με τα ενεργειακά κοιτάσματα
Η Τουρκία υπό τον κίνδυνο να μείνει εκτός νυμφώνος, ξεκίνησε αμέσως «διμέτωπο αγώνα» και στην υπόθεση του Καστελόριζου, αλλά και στην ΑΟΖ της Κύπρου

Η κυπριακή οικονομική κρίση επιτάχυνε το άνοιγμα του ενεργειακού φακέλου στην Ανατολική Μεσόγειο, με την Τουρκία να είναι πλέον... επισπεύδουσα και η πλέον ανήσυχη για τις εξελίξεις.

Κύπρος και Ισραήλ, Ελλάδα και Τουρκία, τέσσερις πτωχές σε ενεργειακές πηγές χώρες μέχρι τώρα, είναι πλέον υποχρεωμένες να αλλάξουν άρδην θέσεις και στόχους εξωτερικής και ενεργειακής πολιτικής (εκμετάλλευσης και διανομής υδρογονανθράκων). Είναι υποχρεωμένες να αναζητήσουν συμμάχους σε κράτη και πολυεθνικές, έτσι ώστε να αυξήσουν τη σταθερότητα στην περιοχή και δι' αυτού του τρόπου την προσέλκυση μεγάλων επενδύσεων, άρα και των μελλοντικών κερδών τους.

Η αρχή του «ταξιδιού» έγινε το 2003, όταν η Shell για λογαριασμό της Αιγύπτου βρήκε μεγάλες ποσότητες φυσικού αερίου στα ανοιχτά του δέλτα του Νείλου. Ακολούθησε η Κύπρος το 2006 με τις πρώτες έρευνες σε μέρος της ΑΟΖ της σε 13 μπλοκ και την ανάθεση στην αμερικανική εταιρεία NOBLE, το 2007, των ερευνών στο πολλά υποσχόμενο μπλοκ 12 η αλλιώς «το μπλοκ της Αφροδίτης». Λίγο αργότερα προστέθηκε και η ισραηλινή DELEK, η οποία από κοινού με τη NOBLE εντόπισε το 2010 ένα γιγαντιαίο κοίτασμα στο μπλοκ Λεβιάθαν, που «συνορεύει» με τα κοιτάσματα της Κύπρου. Από τον Μάιο του 2012 η Λευκωσία επιστράτευσε και τις εταιρείες TOTAL, ΕΝΙ κοι GAZPROM-BANK για έρευνες στα οικόπεδα 9, 2, 3, 11.

Οριοθέτηση ΑΟΖ

Δεν πρέπει, όμως,. να διαφεύγει της προσοχής ότι η κυπριακή δημοκρατία δεν έχει «αγγίξει» τα οικόπεδα 4, 5, 6, 7 και 10, στα οποία από την πρώτη στιγμή η Τουρκία προέβαλε τους ισχυρισμούς της ότι ανήκουν στη «δική» της ΑΟΖ που επιμένει ότι φτάνει μέχρι την Αίγυπτο.

Η Τουρκία εντόπισε ευθύς εξαρχής τον υπαρκτό κίνδυνο να μείνει «εκτός νυμφώνος», αν:

δεν τροποποιηθούν (;) οι οριοθετήσεις των ΑΟΖ Κύπρου, Αιγύπτου στη νότια πλευρά της νήσου και
κατοχυρωθεί διεθνώς ότι το ελληνικό Καστελόριζο έχει, όπως ορίζει το Δίκαιο της Θάλασσας, δική του υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, που επιτρέπει στην Ελλάδα, την Κύπρο και στην Αίγυπτο να «ενώσουν» τις ΑΟΖ τους αφήνοντας ένα μικρό μόνον τμήμα σε ΑΟΖ της Τουρκίας στην περιοχή.

Διμέτωπος αγώνας

Η Τουρκία, με τα γρήγορα ανακλαστικά της, ξεκίνησε αμέσως -«διμέτωπο αγώνα»- και στην υπόθεση του Καστελόριζου, αλλά και στην ΑΟΖ της Κύπρου και των χρυσοφόρων κοιτασμάτων της.

Ο στόχος είναι εμφανής: όση περισσότερη φασαρία προκαλείται γύρω από τα κοιτάσματα, τόσο περισσότερο αποθαρρύνονται μεγάλοι επενδυτές σε περιοχές «μεγάλου ρίσκου» και τόσο περισσότερο θα εμπλακούν στη «διευθέτηση» του προβλήματος μεγάλες δυνάμεις με συμφέροντα στην περιοχή, πρωτίστως οι ΗΠΑ και δευτερευόντως η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η «φασαρία» στην κυπριακή ΑΟΖ ξεκίνησε το 2011 όταν η τουρκοκυπριακή πλευρά «υπέγραψε» συμφωνία οριοθέτησης της ΑΟΖ «της» με την Τουρκία, η οποία έκτοτε λειτουργεί υπέρ των «ενιαίων συμφερόντων» των δυο «κρατών». Ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Έρογλου, μάλιστα, επέμεινε δημοσίως ότι η τουρκοκυπριακή πλευρά, ως ισότιμη πλευρά στις συμφωνίες του 1960, «έχει ίσα δικαιώματα πάνω στις φυσικές πηγές της νήσου, στην ξηρά και τις θαλάσσιες περιοχές της Κύπρου...».

Όλως περιέργως, ο πρώην πρόεδρος της κυπριακής δημοκρατίας Δ. Χριστόφιας την ίδια χρονιά στη Γ.Σ. του ΟΗΕ προσέθεσε στη γραπτή ομιλία του ότι «θέλω να διαβεβαιώσω τους Τουρκοκυπρίους συμπατριώτες μου ότι ανεξαρτήτως των συνθηκών θα επωφεληθούν από την πιθανή ανακάλυψη και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων...».

Η ειλικρινής όσο και «ρομαντική» αυτή τοποθέτηση του προέδρου, την εποχή κατά την οποία η Κύπρος βρισκόταν ακόμα σε «οικονομική νιρβάνα», γύρισε μπούμερανγκ σήμερα στις συνθήκες οικονομικής κατάρρευσης της Λευκωσίας και έγινε η αιχμή του δόρατος του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου.

Ο στόχος για τη συνολική διευθέτηση της ΑΟΖ

Η προσπάθεια της κυπριακής κυβέρνησης να διαμορφώσει ένα «Ταμείο Αλληλεγγύης» με πρόθεση να διοχετευθούν σε αυτό τα μελλοντικά κέρδη από το φυσικό αέριο για να βοηθηθεί η οικονομική κατάσταση της Κύπρου έγινε η αφορμή για την Άγκυρα να αναποδογυρίσει την εικόνα. Το οικονομικό όφελος από τους υδρογονάνθρακες για τους Τουρκοκυπρίους «συνιδρυτές» της Κύπρου είναι το «πάτημα» για την Άγκυρα να προτείνει τη συνολική διευθέτηση των ΑΟΖ της περιοχής, Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου αν μείνει ενωμένη ή των δυο κρατών της Κύπρου αν οι δυο κοινότητες δεν τα «βρουν στη μοιρασιά» της ΑΟΖ και των κερδών.

Η καινούργια «ιδρυτική» συμφωνία στην Κύπρο, κατά την άποψη της Τουρκίας περνάει μέσο από τη συμφωνία των ΑΟΖ της Κύπρου, της Ελλάδας και της Τουρκίας με την Αίγυπτο, στη μέση της Αν. Μεσογείου. Αυτό κατά την τουρκική άποψη σημαίνει ότι έχει επέλθει προηγουμένως «συμβιβασμός» ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία στο θέμα της οριοθέτησης της μεταξύ τους ΑΟΖ.

Η Άγκυρα δείχνει πλέον να βάζει σε δεύτερη μοίρα την «ΑΟΖ του Αιγαίου» (σ.σ.: την οποία μάλλον μπορεί να κερδίσει χωρίς μεγάλες απώλειες η Ελλάδα με βάση το Δίκαιο της θάλασσας). Ενδιαφέρεται πρωτίστως για την «ΑΟΖ της Αν. Μεσογείου» υπέρ αυτής, εκτιμώντας ότι εύκολα «θα καταπιεί» την ΑΟΖ του Καστελόριζου, αφού «η τάση» των τελευταίων αποφάσεων του Δραστήριου της Χάγης είναι να μην αποδίδει ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα σε νησιά που βρίσκονται πολύ μακριά από την ξηρά του κράτους όπου ανήκουν και πολύ κοντά στις ακτές του παρακείμενου κράτους.

Αμοιβαίο όφελος

Στο σημείο αυτό η Άγκυρα επιχειρεί να προσεταιριστεί την επαμφοτερίζουσα επίσημη θέση των ΗΠΑ στο θέμα της κυπριακής ΑΟΖ. Η Ουάσινγκτον ναι μεν «αναγνωρίζει το δικαίωμα της κυπριακής δημοκρατίας να εξορύξει της φυσικές πήγες μέσα στην ΑΟΖ της, συμπεριλαμβανομένης της βοήθειας από αμερικάνικες εταιρείες... προσβλέπει, όμως, στο αμοιβαίο όφελος και για τις δυο πλευρές από τις κοινές πήγες, στο πλαίσιο μιας συνολικής συμφωνίας για το Κυπριακό».

«Χαρτί» για την Τουρκία το κόστος μεταφοράς

Ένα «χαρτί» που προσδοκά να παίξει πολύ χοντρά η Τουρκία στους υδρογονάνθρακες της Αν. Μεσογείου είναι το σχέδιο και το κόστος μεταφοράς των υδρογονανθράκων στην Ευρώπη.

Η τουρκική πλευρά και εκ παραλλήλου η βρετανική πλευρά, που «προωθεί» όπως καλύτερα μπορεί την ίδια άποψη, θεωρούν ότι ο πλέον «οικονομικός τρόπος για να μεταφερθεί το φυσικό αέριο στην Ευρώπη είναι να περάσει μέσω Τουρκίας, υπονοώντας σαφώς ότι η Κύπρος (κατά προτίμηση ενιαία) θα διατρέχεται από έναν τουρκικό κατ' ουσία αγωγό στο έδαφος της Τουρκίας. Σπεύδουν, μάλιστα, να παρουσιάσουν και ελκυστικά νούμερα, αποσιωπώντας όμως ότι οι τουρκικοί αγωγοί για τη μεταφορά του αερίου στην Ευρώπη είναι οι περισσότεροι στα σκαριά και όχι έτοιμοι.

Γι΄ αυτό και εκ πρώτης όψεως προκαλεί έκπληξη η «τιμωρητική» απόφαση της Άγκυρας να αναιρέσει όλα το σχέδια κατασκευής αγωγών σε τουρκικό έδαφος, στα οποία συμμετέχει η ιταλική ΕΝΙ, διότι η εταιρεία αυτή έχει αναλάβει εξορύξεις σε οικόπεδο της κυπριακής ΑΟΖ. Η ΕΝΙ συμμετέχει στους σχεδιαζόμενους μαζί με τους Ρώσους αγωγούς Σάμσουν Τσεϊχάν (για τη μεταφορά πετρελαίου από την Μαύρη θάλασσα στο λιμάνι του Τσεϊχάν στη Μεσόγειο) αλλά και στον υποθαλάσσιο αγωγό ρωσικού φυσικού αερίου SOUTH STREAM, καθώς και στη μεταφορά φυσικού αερίου από το Αζερμπαϊτζάν μέσω Τουρκίας σε Ελλάδα και Ιταλία (ITGI), ή με την παράκαμψη της Ελλάδας τον αγωγό TAP.

(Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΥΡΙΟ 30/03/2013 – ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ)

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας. Ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΟ!

Μην ελπίζετε σε διχοτόμηση


Αυστηρή απάντηση Αβραμόπουλου στις προκλητικές δηλώσεις από την Άγκυρα
«Σήμερα συνεχίζουμε να γινόμαστε μάρτυρες της διαιώνισης μιας απαράδεκτης κατάστασης για τον κυπριακό λαό, ενάντια σε όλες τις αρχές και τις αξίες της ανθρωπότητας», τόνισε ο Έλληνας υπουργός

«Κανείς δεν πρέπει ούτε να διανοηθεί πόσω μάλλον να υπονοήσει διχοτόμηση», αναφέρει χαρακτηριστικά στην επιστολή-απάντηση στα όσα προτείνει ο κ. Νταβούτογλου ο κ. Αβραμόπουλος, τονίζοντας, μεταξύ άλλων, ότι... «σήμερα συνεχίζουμε να γινόμαστε μάρτυρες της διαιώνισης μιας απαράδεκτης κατάστασης για τον κυπριακό λαό, ενάντια σε όλες τις αρχές και τις αξίες της ανθρωπότητας».

Ο υπουργός Εξωτερικών υπογραμμίζει ακόμη ότι «πρέπει να διαφυλαχθεί η συνέχιση της κυπριακής δημοκρατίας όπως προβλέπεται από τις Συμφωνίες του 1960. Πρέπει να υπάρξει σεβασμός των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Επιστροφή των εκτοπισμένων και άμεση απόσυρση των ξένων δυνάμεων από την Κύπρο, όπως προβλέπουν οι αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας».

«Η επίκληση της οικονομικής κρίσης είναι λάθος. Η Κύπρος θα ανακάμψει. Ελλάδα και Κύπρος έχουν κυριαρχικά δικαιώματα στην περιοχή, βάσει του Δίκαιου της θάλασσας και του Διεθνούς Εθιμικού Δικαίου. Μετά τη λύση όλοι οι πολίτες της κυπριακής δημοκρατίας θα απολαμβάνουν τα οφέλη των φυσικών πόρων του νησιού», γράφει επίσης, στην επιστολή προς τον Τούρκο ομόλογο του ο κ. Αβραμόπουλος.

Και καταλήγει: «Διαφωνώ με την πρόταση για τετραμερή, γιατί παραβιάζει την αρχή του σεβασμού της ανεξαρτησίας, κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας της κυπριακής δημοκρατίας. Δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως πρόφαση το καθεστώς των εγγυητριών δυνάμεων. Οι ίδιοι οι Κύπριοι πρέπει να αποφασίσουν για το μέλλον τους, στο πλαίσιο της υφιστάμενης δικαιοδοσίας υπό τον ΟΗΕ».

Υπενθυμίζεται ότι με δηλώσεις του στη «Haberturk» ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών είχε επισημάνει ότι «θα πρέπει να επιταχυνθεί η αποστολή των Ηνωμένων Εθνών και οι εμπλεκόμενες πλευρές να συναντηθούν το ταχύτερο και να συζητήσουν για μια ουσιαστική λύση. Οι ενεργειακές πηγές θα πρέπει να γίνουν πήγες της νέας Ενωμένης Κύπρου, θα πρέπει να τις χρησιμοποιήσει το νέο κράτος στο οποίο θα είναι εταίροι και οι Τουρκοκύπριοι.

Εάν αυτό δεν γίνεται οι δύο πλευρές θα πρέπει να συστήσουν μια κοινή επιτροπή και να διαχειριστούν από κοινού την εξόρυξη. Τα έσοδα (σ.σ.: από την πηγή αυτή) θα πρέπει να τοποθετηθούν σε έναν λογαριασμό, που θα χρησιμοποιηθεί μετά τη συμφωνία και την οριστική ειρήνη», είχε πει επίσης.

«Εάν τίποτα από αυτό δε γίνεται, είμαστε έτοιμοι να συζητήσουμε και για τη λύση των δύο κρατών. Η Τουρκία, για πρώτη φορά υστέρα από 30 χρόνια, παίρνει θέση για τη λύση δύο κράτων», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Η επιστολή Νταβούτογλου

Η Τουρκία επείγεται να κλείσει το ανοιχτά ενεργειακά θέματα στην Αν. Μεσόγειο προς όφελός της, εκμεταλλευόμενη την ασθενή οικονομική θέση της Κύπρου, αλλά και τους περιορισμούς -εκ του Δικαίου της θάλασσας- που έχει η Αθήνα, για να διευθετήσει το θέμα της ΑΟΖ ανατολικά της Κρήτης και νότια του Καστελόριζου.

Σύμφωνα με ακριβείς διπλωματικές πληροφορίες, η επιστολή Νταβούτογλου προς τον ΟΗΕ, την Ελλάδα και τη Βρετανία αναφέρεται σαφώς «στη νέα τάξη πραγμάτων» (a new state of affairs) στην περιοχή και υπονοεί σαφώς ότι η λύση του Κυπριακού θα είναι η συνέπεια της οριστικής λύσης των ενεργειακών θεμάτων στην περιοχή, με τον καθορισμό των ΑΟΖ είτε ανάμεσα στην Ελλάδα, την Τουρκία και (την ενιαία, αν βρεθεί λύση) Κύπρο είτε ανάμεσα στην Ελλάδα την Τουρκία και το δύο κράτη στην Κύπρο (αν δεν βρεθεί λύση στο πρόβλημα).

Ο κ. Νταβούτογλου επαναφέρει στο τραπέζι την προσφιλή του θέση περί συγκλήσεως διάσκεψης των τριών εγγυητριών δυνάμεων στην Κύπρο (Ελλάδα, Τουρκία, Βρετανία και τις δύο κοινότητες της Νήσου), ώστε αυτές να ασχοληθούν με την οριοθέτηση των ΑΟΖ Ελλάδας, Τουρκίας, Κύπρου κατά προτίμηση με επίλυση του Κυπριακού, είτε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης είτε με άλλης μορφής διαιτησία.

Παραλλήλως, προτείνει τη σύσταση Επιτροπής του ΟΗΕ η οποία θα καθορίσει τους τρόπους με τους οποίους θα επωφεληθούν και οι δυο πλευρές της νήσου από την αξιοποίηση των συνολικών κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην Κύπρο, είτε στον Νότο είτε στον Βορρά (αν αυτά εντοπιστούν).

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, αυτές οι κινήσεις της Τουρκίας ήταν σε πλήρη εκ των προτέρων γνώση της αμερικανικής πλευράς. Το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών έχει πλήρως ενημερωθεί εδώ και πέντε ήμερες για το περιεχόμενο της επιστολής Νταβούτογλου, το οποίο επιδόθηκε χθες στην Αθήνα και στους άλλους παραλήπτες.

(Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΥΡΙΟ 29/03/2013 – ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ)

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας. Ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΟ!

Βορά σε ΗΠΑ, Ε.Ε και Τουρκία η … γυμνή Αφροδίτη


Το ενεργειακό παιχνίδι, το δια βίου δέσιμο με την Τρόικα και οι αξιώσεις της γείτονος
Θα χειριστούν μια χρεοκοπημένη Κύπρο, αδύναμη να προχωρήσει τα σχέδιά της για αξιοποίηση των υδρογονανθράκων της και αποπληρωμή των χρεών της μέσω των κερδών από το φυσικό αέριο
Η «δανειακή σύμβαση» θα καταδικάσει τη Μεγαλόνησο σε μείωση της εθνικής κυριαρχίας της και των εθνικών πόρων της

Το ρέκβιεμ της κυπριακής δημοκρατίας φέρει την υπογραφή του προέδρου της Νίκου Αναστασιάδη και τη σιωπηλή συγκατάθεση των υπόλοιπων κομμάτων.

Την Κυριακή τα ξημερώματα... οι 16 χώρες-μέλη της ΟΝΕ (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας) καταδίκασαν σε χρεοκοπία και άμεσο οικονομικό θάνατο το 17ο μέλος του «κλαμπ», δηλαδή την Κύπρο.

Από σήμερα η Κύπρος αποτελεί πλέον μια «μικρή κουκίδα» στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, με το χρυσοφόρο «οικόπεδο της Αφροδίτης» ή οικόπεδο 12 των υδρογονανθράκων να ατενίζει με πικρία την ομογάλακτη Νήσο της Αφροδίτης.

Η απόφαση-καρμανιόλα του Eurogroup άλλαξε μονομιάς και το γεωπολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο έχει κινηθεί η Λευκωσία επί 40 και πλέον έτη.

Η «υπόγεια» βεβαιότητα ότι η Μόσχα είναι στο πλευρό της Κύπρου δεν υπάρχει πλέον. Η ρωσική κυβέρνηση έδειξε περίπου εχθρικό πρόσωπο στη δοκιμαζόμενη οικονομικώς Κύπρο, δεν πρόσφερε καμιά υπολογίσιμη βοήθεια και -το κυριότερο- απέστρεψε το πρόσωπο της από τις πιθανότητες ουσιαστικής εμπλοκής της στην υπόθεση επενδύσεων για την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων στην κυπριακή ΑΟΖ. Επιπροσθέτως, η Μόσχα έδειξε πρόθυμη να ανοίξει την πίσω πόρτα στην Τουρκία και στις αιτιάσεις της επί των κυπριακών υδρογονανθράκων.

Πεινασμένοι γίγαντες!

Το ενεργειακό παιχνίδι για τη Ρωσία, τώρα που χαρτογραφείται αργά αλλά σταθερά η «ενεργειακή Γιάλτα» του 21ου αιώνα, φαίνεται ότι μετατοπίζεται από την Ευρώπη (όπου η Ρωσία είναι γερά δεμένη με τη Γερμανία) και παίζεται πλέον στην Ανατολή, στους πεινασμένους ενεργειακώς και ενεργοβόρους αναδυόμενους γίγαντες της περιοχής. Το πεδίο επομένως μένει ανοιχτό στους «βασικούς παίκτες», δηλαδή τις ΗΠΑ, την Ε.Ε. και την Τουρκία, που θα χειριστούν μια χρεοκοπημένη Κύπρο, αδύναμη να προχωρήσει τα σχέδιά της για αξιοποίηση των υδρογονανθράκων της και αποπληρωμή των χρεών της μέσω των κερδών από το φυσικό αέριο.

Η Ευρωζώνη, η Γερμανία αλλά και το ΔΝΤ επέμειναν πεισματικώς μέχρι τέλους να «δεθεί» η Κύπρος στο γαϊτανάκι της Τρόικας για τα 10 δισ. ευρώ.

Αυτό σημαίνει ότι η Κύπρος το αμέσως επόμενο διάστημα θα δεθεί διά βίου με την Τρόικα μέσω της περίφημης «δανειακής σύμβασης». Μιας σύμβασης, δηλαδή, η όποια (όπως και στην περίπτωση της Ελλάδος) θα καταδικάσει την Κύπρο σε μείωση της εθνικής κυριαρχίας της και των εθνικών πόρων της. Και αν στην Αθήνα μιλάμε ακόμα για το Ελληνικό, τη Βουλιαγμένη ή «κάποια νησάκια», στην Κύπρο δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα μιλάμε για «οικόπεδα υδρογονανθράκων» και ποσοστά επί των κερδών όταν και αν αρχίσουν οι εκμεταλλεύσεις.

Η «μείωση», όμως, της εθνικής κυριαρχίας της Κύπρου δεν είναι μόνον το πλέον λεπτό και εύθραυστο στοιχείο της πολύπαθης μέχρι τώρα κυπριακής δημοκρατίας, αλλά και το πλέον επικίνδυνο για τη βιωσιμότητα της.

Το μέχρι τώρα εν δυνάμει πλεονέκτημα της Λευκωσίας, η αξιοποίηση των υδρογονανθράκων και τα πιθανά κέρδη για την κυπριακή οικονομία, με τη δανειακή σύμβαση χάνεται, αφού τα «μέτρα και τα σταθμά» θα τα επιβάλει εκβιαστικά η Τρόικα. Και διαμέσου αυτής θα ανοίξουν και τα ευρύτερα γεωπολιτικά παιχνίδια στην περιοχή, για τα συμφέροντα πρωτίστως της Γερμανίας, αλλά και των ΗΠΑ και φυσικά της Τουρκίας.

Η Ουάσινγκτον, διά της εκπροσώπου του Λευκού Οίκου, δηλώνει ότι «παρακολουθεί πολύ στενά» τις εξελίξεις στην Κύπρο. Φυσικά, προσθέτει η Ουάσινγκτον, «οι ΗΠΑ υποστηρίζουν το δικαίωμα της Κύπρου να εξερευνήσει ενεργειακές πήγες στις παράκτιες περιοχές... (αλλά)... εξακολουθούμε ταυτοχρόνως να υποστηρίζουμε μια διαπραγματευτική διαδικασία καθοδηγούμενη από την Κύπρο. Το πετρέλαιο και το αέριο της νήσου πρέπει να μοιραστούν ακριβοδίκαια, στο πλαίσιο μιας συνολικής διευθέτησης του προβλήματος».

Τι προσπαθεί να αποσπάσει η Άγκυρα. Η στρατηγική της

Δεν προκαλεί εντύπωση ότι η Άγκυρα έσπευσε να αδράξει την ευκαιρία. Πρώτα έδρασε πρακτικά: Από την περασμένη Παρασκευή έχει ήδη στείλει τρία πολεμικά σκάφη σε συνεχή περιπολία στα ανοιχτά της κυπριακής ΑΟΖ.

Παράλληλα, μεταστάθμευσε στο «κοντινό» αεροδρόμιο Ντάλαμα ένα και πλέον σμήνος F-16 για παν ενδεχόμενο, κίνηση που προκάλεσε εκνευρισμό στην Ουάσινγκτον.

Στη συνέχεια ήρθαν οι ανακοινώσεις του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών αλλά και του υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου.

Η Άγκυρα κατονομάζει ευθύς εξαρχής ότι η κατάσταση μπορεί να οδηγήσει «σε νέα κρίση», αν η ελληνοκυπριακή πλευρά θεωρήσει ότι είναι «ο μοναδικός ιδιοκτήτης της νήσου» και σκεφθεί «να συνεισφέρει το οφέλη από τις φυσικές πηγές της νήσου για το επενδυτικό ταμείο ή άλλης μορφής δανεισμού λόγω της παρούσας οικονομικής κρίσης».

Ευλόγως η Τουρκία επανέρχεται στον προσφιλές κλισέ «των δυο λαών στη νήσο», αλλά και στην τετραμερή (Ελλάδα - Τουρκία και τις δύο κοινότητες) για να αποφασίσουν από κοινού τι είδους μέλλον θέλουν ώστε να εγκαθιδρύσουν μια νέα τάξη πραγμάτων.

Η Τουρκία δηλώνει ακόμη ότι έχει δεσμευτεί «να προστατεύει τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της στη δική της υφαλοκρηπίδα και να εξακολουθήσει να υποστηρίζει την τουρκοκυπριακή πλευρά».

Με άλλο λόγια, η Άγκυρα προσπαθεί να κερδίσει πόντους για την «υφαλοκρηπίδα της» από το Καστελόριζο μέχρι τις ακτές της Κύπρου. Το πράττει άλλωστε αυτήν τη στιγμή, με το ερευνητικό σκάφος της να τριγυρίζει ανενόχλητο 25 ν.μ. νοτιοανατολικά της Καρπάθου, δηλαδή μέσα στη μη οριοθετημένη ελληνική υφαλοκρηπίδα, για την οποία τόσο λεκτικό ντόρο έκανε προσφάτως η ελληνική κυβέρνηση στον ΟΗΕ.

(Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΥΡΙΟ 26/03/2013 – ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ)

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας. Ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΟ!

Μεταξύ δεύτερου πλάνου και... αεροπλάνου


ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΕΥΡΩ ΚΡΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗ ΜΟΣΧΑ
Σε πυρετό διαβουλεύσεων Λευκωσία - Μόσχα – Βρυξέλλες

Η λύση του κυπριακού δράματος, που έχει τη μορφή της άμεσης ρευστότητας 5,5 δισ. ευρώ και ανακεφαλαιοποίησης τραπεζών 2,5 δισ. παίζεται τις επόμενες ημέρες στη Μόσχα στις διαπραγματεύσεις με την κυπριακή αντιπροσωπεία.

Από την κατάληξη των διαπραγματεύσεων αυτών θα... εξαρτηθεί σε μέγιστο βαθμό η επείγουσα εξασφάλιση των 8 δισ. ευρώ που αναζητεί η Κύπρος, ώστε να βγει από τη «μέγγενη» της κατάπτυστης απόφασης του Eurogroup και της σχεδόν βεβαίας απόφασης του Δ.Σ. της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στις 27-28 Μαρτίου για διακοπή ρευστότητας προς την Κύπρο.

Οι κυπριακές διαπραγματεύσεις στη Μόσχα συμπίπτουν με τη Σύνοδο Ε.Ε. - Ρωσίας, στην οποία ο πρόεδρος Πούτιν αναμένεται να ξεκαθαρίσει το τοπίο με τους Ευρωπαίους που με αφορμή την υπόθεση της Κύπρου, ούτε λίγο ούτε πολύ θεωρούν ξέπλυμα χρήματος όλες τις ρωσικές καταθέσεις στη Μεγαλόνησο.

Οι ρωσο-κυπριακές διαπραγματεύσεις φαίνεται ότι δεν άρχισαν καλά, καθώς η ρωσική πλευρά έδειξε ότι δεν εμπιστεύεται τον υπουργό Οικονομικών της Κύπρου κ. Σαρρή και σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, έχει ήδη μεταφέρει αίτημα προς τη Λευκωσία να τον «παραμερίσει». Γι΄ αυτό άλλωστε, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, μεταβαίνουν σήμερα στη Μόσχα ο πρόεδρος της Λαϊκής Τράπεζας καθώς και εκπρόσωπος του Αρχιεπίσκοπου Χρυσοστόμου.

Γ. Λιλλήκας

Παραλλήλως, σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες, υπήρξαν σοβαρές σκέψεις μεταξύ των κομμάτων της αντιπολίτευσης, ΑΚΕΛ και ΕΔΕΚ, αλλά και ανεξάρτητων προσωπικοτήτων όπως ο Γ. Λιλλήκας να μεταβούν και αυτοί στη Μόσχα σε μια προσπάθεια να καταλήξουν οι ρωσο-κυπριακές διαπραγματεύσεις σε θετικό αποτέλεσμα.

Χθες, εξάλλου, δόθηκε στη δημοσιότητα η θετική απαντητική επιστολή τού αναπληρωτή προέδρου της επιτροπής Οικονομικών της κρατικής ρωσικής Δούμας Μ. Εμιλιάνοφ προς τον κ. Λιλλήκα, ο οποίος είχε προτείνει την έγκριση ρωσικού δανείου και επενδύσεις της Ρωσίας στις υποδομές του κυπριακού φυσικού αερίου.

Οι μέχρι τώρα ρωσο-κυπριακές διαπραγματεύσεις έχουν βάλει στο τραπέζι την πώληση της Λαϊκής Τράπεζας και την ανανέωση του υπάρχοντος ρωσικού δανείου των 2,5 δισ. για τρία ακόμα χρόνια, ενώ δεν έχει ακόμα ανοίξει το κεφαλαίο ενός νέου δανείου 5,5 δισ. με αντάλλαγμα τη σοβαρή εμπλοκή της Ρωσίας στις υποδομές του κυπριακού φυσικού αερίου.

Ακύρωση

Από την πλευρά του, όμως, ο πρόεδρος Αναστασιάδης, υποκύπτοντας προφανώς στις ασφυκτικές πιέσεις των Βρυξελλών για -οριστική λύση μέσα στις επόμενες ώρες- για να αποφευχθεί η επαπειλούμενη χρεωκοπία, παρουσιάζει σήμερα το πρωί το εναλλακτικό σχέδιο για την εξεύρεση από κυπριακές πηγές του ποσού των 5,5 δισ. ευρώ για να το παρουσιάσει στο Eurogroup. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο, όμως, ο πρόεδρος της Κύπρου φαίνεται να επιχειρεί την ακύρωση της διαπραγματευτικής προσπάθειας στη Μόσχα.

Έτσι, ο κ. Αναστασιάδης, με τη σταθερή υποστήριξη του Έλληνα πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, αλλά και του υπουργού Οικονομικών Γ. Στουρνάρα, (ο οποίος εμφανίστηκε χθες το βράδυ στη Βουλή... βασιλικότερος και του κ. Σόιμπλε), σκέπτεται σοβαρά την επιστροφή του... στον λάκκο των λεόντων του Eurogroup προκειμένου να λάβει τα 10 δισ. ευρώ της ευρωπαϊκής βοήθειας, αν και εφόσον έχει εξασφαλίσει τα απαιτούμενα 8 δισ. ευρώ.

Η αναγκαιότητα, όμως, μιας τέτοιας κίνησης έχει ήδη αρχίσει να αμφισβητείται σφόδρα σε πολιτικούς κύκλους της Λευκωσίας, που εκτιμούν ότι αν εξασφαλιστεί από τη Μόσχα η άμεση ρευστότητα των τραπεζών στη χώρα, ουδόλως είναι απαραίτητη η βοήθεια... μετά Μνημονίου των 10 δισ. της Τρόικας. Τούτο σαφώς υπονοεί σκέψεις για αποχώρηση της Κύπρου από το ευρώ και επιστροφή στην κυπριακή λίρα (σ.σ.: η λίρα είχε «κλειδώσει» στο 1,78 ευρώ), η οποία με μια λογική υποτίμηση θα εξασφαλίσει τη βιωσιμότητα της κυπριακής οικονομίας. Την άποψη αυτή, άλλωστε, έχει εκφράσει με απόλυτη σαφήνεια ο Χρυσόστομος.

Μια τέτοια προοπτική, όμως, δημιουργεί ρίγη στην κυβέρνηση στην Αθήνα, που είναι αδύνατον να ακολουθήσει μια ανάλογη πορεία, διακινδυνεύοντας την παραμονή της στην εξουσία.

(Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΥΡΙΟ 21/03/2013 – ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ)

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας. Ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΟ!

Το μορατόριουμ που πρότεινε η Ελλάδα και... επιβάλλει η Τουρκία


Η Άγκυρα, ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες της Ουάσινγκτον, οδηγεί το «παιχνίδι» στην Ανατολική Μεσόγειο στη λύση της συνεκμετάλλευσης
Ο Ερντογάν στη συνέντευξη Τύπου κατά την επίσκεψη του Σαμαρά έκανε λόγο για σχέδια αμοιβαίου κέρδους των δύο πλευρών, ενώ δύο μέρες αργότερα ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας Γιλντίζ μιλώντας σε μία και μόνο τουρκική εφημερίδα, επισήμανε ότι κανένα σχέδιο δεν θα είναι «πολιτικώς εφικτό» χωρίς τη συμμετοχή της Τουρκίας»

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις αλλά και το Κυπριακό κινούνται πλέον στον «αστερισμό της ΑΟΖ», που επικαλύπτει κάθε άλλη προηγούμενη διαφορά και... πρόβλημα μεταξύ των μερών, υπό την πλήρη «καθοδήγηση» των ΗΠΑ και των συμφερόντων τους στην περιοχή, κατά τρόπο που σχεδόν να αποκλείουν την καθοριστική παρέμβαση και ανάμειξη κάθε άλλης ενδιαφερόμενης χώρας ή συμφερόντων τα οποία δεν είναι αμερικανικά.

Η πρόσφατη συνάντηση κορυφής των πρωθυπουργών Ελλάδας και Τουρκίας στην Κωνσταντινούπολη και η «συμπεριφορά» τους απέναντι στο θέμα της ΑΟΖ φέρει βαριά τη σφραγίδα της αμερικανικής «καθοδήγησης»:

Λίγες εβδομάδες πριν από τη συνάντηση της Κωνσταντινούπολης το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών, με μια από τις τελευταίες κινήσεις της υπουργού Χ. Κλίντον, προτού ολοκληρώσει τη θητεία της, έστειλε πανομοιότυπα σχεδόν τηλεγραφήματα-οδηγίες σε Αθήνα και Άγκυρα, να συμπεριφερθούν ευπρεπώς κατά τη συνάντηση τους στο μείζον θέμα της ΑΟΖ, το οποίο κατά την αμερικανική άποψη δεν έχει άλλη λύση, παρά μόνον αυτή της πολιτικής και οικονομικής συνεκμετάλλευσης του υποθαλάσσιου πλούτου, με προσυμφωνημένα ποσοστά κέρδους, από κοινού βεβαίως με εταιρείες αμερικανικών συμφερόντων.

Στο ενδιάμεσο, μέχρι τη συνάντηση της Κωνσταντινούπολης, η Αθήνα αποφάσισε να προχωρήσει σε μια «αμυντική κίνηση» ενημερώνοντας διαμαρτυρόμενη τον ΟΗΕ για τις αποφάσεις της Τουρκίας να προχωρήσει σε έρευνες νότια του Καστελόριζου και μέσα στο όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.

Η Τουρκία «περιέργως» δεν σήκωσε το γάντι δημοσίως, αλλά περίμενε τη συνάντηση της Κωνσταντινούπολης.

Κατά τη διάρκεια των συνομιλιών Σαμαρά-Ερντογάν, η ελληνική πλευρά, σύμφωνα με όλες τις συγκλίνουσες πληροφορίες, ζήτησε από την Άγκυρα να συμφωνήσει σε ένα μορατόριουμ δηλώσεων και κινήσεων για το θέμα της ΑΟΖ μέχρι τον Σεπτέμβριο, όταν κατά τις κυβερνητικές εκτιμήσεις η εσωτερική κατάσταση στην Ελλάδα θα είναι καλύτερη και θα υπάρχει χρόνος ενασχόλησης με το θέμα.

Με καθυστέρηση

Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Τούρκος πρωθυπουργός δεν έδωσε αμέσως τη συγκατάθεσή του σε αυτήν την ελληνική πρόταση. Έκλεψε, όμως, την παράσταση στη συνέντευξη Τύπου, αναφερόμενος σε σχέδια αμοιβαίου κέρδους των δύο πλευρών (win- win situation) στην υπόθεση της ΑΟΖ, δηλαδή συνεκμετάλλευσης, με τον κ. Σαμαρά να αναδιπλώνεται στο «οχυρό» των αέναων διερευνητικών επαφών Ελλάδος –Τουρκίας.

Η επαμφοτερίζουσα στάση του κ Ερντογάν στο θέμα των κινήσεων της Άγκυρας στις έρευνές της στη μη οροθετημένη υφαλοκρηπίδα της Αν. Μεσογείου προφανώς δεν ικανοποίησε την Ουάσινγκτον.

Έτσι η Άγκυρα προχώρησε σε τροποποίηση της θέσης της και αυτό φάνηκε καθαρά στην «απρόσμενη» συνέντευξη του Τούρκου υπουργού Ενέργειας κ. Γιλντίζ σε μία και μόνο τουρκική εφημερίδα δύο ημέρες μετά τη συνάντηση Σαμαρά - Ερντογάν.

Με τη συνέντευξη αυτή, η τουρκική κυβέρνηση, σε χαμηλό επίπεδο,(ώστε να υπάρξει περιθώριο τροποποιήσεων αν χρειαστεί), «ξεδιπλώνει» όλη την πολιτική της στο θέμα της ΑΟΖ στην Αν. Μεσόγειο, προς όλους τους «ενδιαφερόμενους», Αθήνα και Λευκωσία, αλλά και όλες τις άλλες ενδιαφερόμενες χώρες και πλευρές, για παράδειγμα, ευρωπαϊκές χώρες, Ρωσία κ.λπ.

Η Τουρκία «αποδέχεται» ένα μορατόριουμ με την Αθήνα, μέχρι τον Σεπτέμβριο στο Αιγαίο, για έρευνες στην ΑΟΖ. Τούτο σημαίνει ότι ούτε η Αθήνα ούτε η Άγκυρα θα προχωρήσουν σε κινήσεις ερευνών επί της ΑΟΖ στο Αιγαίο (γιατί, ως γνωστόν, το μορατόριουμ, όπως και το tango χρειάζονται δυο για να το χορέψουν). Έτσι η Άγκυρα διατηρεί το πλεονέκτημά της να έχει στα χέρια της ήδη τα αποτελέσματα 50 και πλέον συνολικώς ερευνών στο Αιγαίο τις προηγούμενες δεκαετίες, έναντι μηδενικών της Αθήνας, και, μάλιστα, μέσα στην ελληνική ΑΟΖ.
Η Τουρκία «προειδοποιεί» όλες «τις ενδιαφερόμενες πλευρές» ότι στην Αν. Μεσόγειο καμία κίνηση και κανένα σχέδιο δεν θα είναι «πολιτικώς εφικτή χωρίς τη συμμετοχή της Τουρκίας».

Η τουρκική κυβέρνηση, με τη συνέντευξη Γιλντίζ, παίζει πολύ καλά «το χαρτί» των αμερικανικών οδηγιών, προβάλλοντας με την «ανατολίτικη γλυκύτητα» όλα τα «αμοιβαία οφέλη» από μια πολιτική και οικονομική συνεκμετάλλευση ολόκληρης της ΑΟΖ της Αν Μεσογείου, για την Ελλάδα, την Τουρκία, αλλά και τα δύο «κράτη» στην Κύπρο. Με μια, όμως, απαρέγκλιτη προϋπόθεση: Τίποτα δεν θα γίνει χωρίς τη συμμετοχή, συγκατάθεση και συμφωνία της Τουρκίας.

Κοινή δράση

«Μπορούμε να έχουμε αποτελέσματα ΜΟΝΟΝ αν αποφασίσουμε από κοινού σε αυτές τις ΚΟΙΝΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ. Οι χώρες πρέπει να έρθουν σε συμφωνία σε αυτό το πολιτικώς εφικτό σημείο», είπε ο κ. Γιλντίζ, ο οποίος όπως και ο Έλληνας ομόλογός του δεν πήραν μέρος στην πρόσφατη ελληνοτουρκική συνάντηση κορυφής.

Η κυβέρνηση Ερντογάν, δια του υπουργού Ενέργειας της Τουρκίας, προειδοποιεί-προκαλεί χώρες και εταιρείες οι οποίες έχουν εμπλακεί στις έρευνες και εξορύξεις υδρογονανθράκων στην κυπριακή ΑΟΖ, εταιρείες εξακολουθούν τις εργασίες τους (σ.σ.: στην κυπριακή ΑΟΖ).

Υπάρχουν εταιρείες που έλαβαν σοβαρά υπόψη τους τις προειδοποιήσεις, μα και ένας μικρός αριθμός εταιρειών δεν τις έλαβαν υπόψη τους. Θα κάνουν τις επιλογές τους και εμείς τις δικές μας. Πιστεύω, όμως, ότι θα ήταν προς το συμφέρον όλων οι εργασίες να προχωρήσουν μόνον μέσω συμβιβασμού...».

Υποθήκη η «ησυχία» μέχρι τη συνολική διευθέτηση

Η Άγκυρα εγγράφει ως υποθήκη την «ησυχία» στην ΑΟΖ στο Αιγαίο το επόμενο διάστημα, έναντι της συνολικής διευθέτησης της ΑΟΖ της Αν. Μεσογείου μέσω της συνεκμετάλλευσης υποχρεωτικώς με την Τουρκία όλων των «κοινών περιοχών».

Δι΄ αυτού του τρόπου η Άγκυρα δεν διαγράφει απλώς την περιοχή του Καστελόριζου, αλλά και ολόκληρη την κυπριακή ΑΟΖ, που έχει οριοθετηθεί επισήμως και νομίμως με το Ισραήλ και την Αίγυπτο.

Ήδη, όλως περιέργως, από βουλευτή της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην Αίγυπτο ετέθη θέμα «νομιμότητας» των ορίων της αιγυπτιακής ΑΟΖ με την Κύπρο.

Στον αντίποδα, η Αθήνα επιχειρεί άτσαλα, για την ώρα, να στοιχειοθετήσει τη θεωρία των «ευρωπαϊκών κοιτασμάτων» στις περιοχές της θεωρούμενης ελληνικής ΑΟΖ σε μια προσπάθεια να κεντρίσει τις οικονομικές ορέξεις των εταίρων που, όμως, για την ώρα δεν αντιδρούν, έστω και αν η θέση αυτή δεν καλύπτεται από το Δίκαιο της Θάλασσας, το οποίο απαιτεί διμερή συμφωνία.

(Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΥΡΙΟ 09/03/2013 – ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ)

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας. Ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΟ!

Όταν οι Τούρκοι παραβιάζουν ανοικτές... υφαλοκρηπίδες


Η διαχρονική προκλητικότητα της Άγκυρας απέναντι στα διπλωματικά φάουλ της Αθήνας
Με την ανακατανομή των 13 περιφερειών του «Καλλικράτη» τον Φεβρουάριο του 2011 η τότε κυβέρνηση απέστειλε στον OΗΕ σχετικό χάρτη όπου το Αιγαίο απεικονίζεται ως ενιαία ελληνοτουρκική περιοχή

Παραμονές της συνάντησης κορυφής Σαμαρά - Ερντογάν στις 5 Μαρτίου στην Τουρκία, οι δύο πλευρές επιχείρησαν να οξύνουν με δηλώσεις και πράξεις τη διαχρονικά διαφορά τους στην οριοθέτηση της μεταξύ τους υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ.

Τούτο σημαίνει λογικά ότι... οι δυο πρωθυπουργοί θα έχουν το θέμα ψηλά στην ατζέντα των συνομιλιών τους, σε μια προσπάθεια αποφυγής της περαιτέρω έντασης, αφού καμία από τις δύο χώρες (η Ελλάδα λόγω της οικονομικής κρίσης και η Τουρκία για την αναθέρμανση, έστω, των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της) δεν έχει συμφέρον να τραβήξει την υπόθεση στα άκρα. Επομένως δεν μπορεί να αφαιρεθεί από το σκηνικό, ούτε να ξαφνιάσει μια τυχόν συμφωνία των δύο πλευρών για κοινή προσφυγή στη Χάγη, ούτε για τυχόν συμφωνία για συνεκμετάλλευση με κοινή αμερικανική εταιρεία αμερικανικών συμφερόντων. Άλλωστε μια τέτοια συμφωνία αποτελεί θέση των ΗΠΑ, την οποία η Ουάσινγκτον συχνά πυκνά υπενθυμίζει με πολλούς έμμεσους ή άμεσους τρόπους.

Δικαιώματα

Η ελληνική κυβέρνηση έχει ψηλά στη δική της επικοινωνιακή ατζέντα το θέμα της υφαλοκρηπίδας. Στις αρχές του χρόνου διέρρευσε πληροφορίες περί αποστολής στον ΟΗΕ των συντεταγμένων των εξωτερικών συνόρων της ελληνικής ΑΟΖ. Κάθε χώρα βεβαίως έχει δικαίωμα, σύμφωνα με το Δίκαιο της θάλασσας, να αποστείλει στον ΟΗΕ το όρια της ΑΟΖ, της υφαλοκρηπίδας, της Ζώνης Αλιείας κ.λπ. που ισχυρίζεται ή αξιώνει ότι της ανήκουν.

Ωστόσο σε καμία περίπτωση δεν κατοχυρώνει με τον τρόπο αυτόν αποκλειστικά δικαιώματα επί της ΑΟΖ, διότι το απαγορεύουν τα άρθρα 74 και 83 της Σύμβασης. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι στην περίπτωση που η ελληνική κυβέρνηση αποστείλει με ακρίβεια τις συντεταγμένες της ΑΟΖ στον ΟΗΕ η Διεύθυνση Ωκεάνιων Υποθέσεων θα τις καταχωρίσει ως Εθνική Διεκδίκηση (National Claim) και όχι ως ελληνική ΑΟΖ. Και τούτο γιατί τα άρθρα 74 και 83 της Σύμβασης επιβάλλουν στα κράτη να οριοθετήσουν την ΑΟΖ με μεταξύ τους συμφωνία και απαγορεύουν τη μονομερή οριοθέτηση, δηλαδή «ανακήρυξη της ΑΟΖ», που αποτελεί ελληνική πατέντα επικοινωνιακής πολιτικής.

Αυτές οι κυβερνητικές διαρροές προκάλεσαν ήδη βλάβη, διότι το τουρκικό ΥΠ.ΕΞ. αντέδρασε δηλώνοντας ότι στην περίπτωση που αποστείλει η Ελλάδα συντεταγμένες το ίδιο θα πράξει και η Τουρκία.

Αυτό συνεπάγεται ότι η Τουρκία θα επικαλύψει το μισό Αιγαίο και την περιοχή 200 και πλέον ν.μ. νότια από το Καστελόριζο.

Συνεκμετάλλευση

Διαμορφώνεται δηλαδή ξαφνικά ένα πλαίσιο επικαλυπτόμενων περιοχών έτοιμων, πιθανώς, για συνεκμετάλλευση...

Και όμως η Ελλάδα έχει ήδη αποστείλει στον ΟΗΕ από τη δεκαετία του 1960 τις ελληνικές διεκδικήσεις για την υφαλοκρηπίδα, επομένως οι πρόσφατες ελληνικές «προθέσεις» δεν αποτελούν κεραυνό εν αίθρια.

Ο Νόμος 142/1969 έχει καταχωρηθεί στον ΟΗΕ ως ελληνική διεκδίκηση, χωρίς όμως να κατοχυρώνει κανένα δικαίωμα. Με τον νόμο αυτόν η Ελλάδα δεσμεύεται ότι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας με κράτη που έχουν την Ελλάδα απέναντι τους ή με παρακείμενες ακτές θα γίνει σύμφωνα με τις διατάξεις της Σύμβασης, δηλαδή με μεταξύ τους συμφωνία ή με κοινή προσφυγή στη Χάγη ή με διαιτησία στον ΟΗΕ. Ωστόσο με τον Νόμο 142/1969 η Ελλάδα… διεκδικεί δικαιώματα υφαλοκρηπίδας στα ελληνικά χωρικά ύδατα, στα οποία, όπως και στην ξηρά, ασκεί πλήρη κυριαρχία.

Από την άλλη και ο πρόσφατος Νόμος Μανιάτη 4001/2011, τον οποίο επικαλείται η κυβέρνηση, μετατρέπει τα χωρικά ύδατα στα νησιά του Αν. Αιγαίου σε ΑΟΖ-διεθνή θάλασσα και αφήνει την ΑΟΖ στο... έλεος του Αλλάχ σε περιοχές όπου απέναντι από τις τουρκικές ακτές δεν υπάρχουν ελληνικά νησιά για να οριοθετηθεί η μέση γραμμή μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, όπως τα κενά μεταξύ Λήμνου – Λέσβου, Λέσβου – Χίου, Σάμου - Ρόδου, Ρόδου - Καστελόριζου κ.λπ.

Οριοθέτηση

Και όμως οι συντεταγμένες των ορίων της ελληνικής ΑΟΖ από τον Έβρο μέχρι και το Καστελόριζο έχουν ήδη εκδοθεί από την Υδρογραφική Υπηρεσία του ΓΕΝ, όταν με απαίτηση του ΥΠ.ΕΞ. το 1997 η Υ.Υ. προσδιόρισε τις συντεταγμένες των θαλάσσιων συνόρων «για τους εσωτερικούς ηλεκτρονικούς χάρτες».

Έτσι με την οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων από τον Έβρο μέχρι το Καστελόριζο, που γενικά συμπίπτουν με τα όρια του FIR Αθηνών/Κωνσταντινούπολης, η Ελλάδα οριοθέτησε μονομερώς και για εσωτερική χρήση συνεχόμενα θαλάσσια σύνορα εντός των οποίων ασκεί κάθε χώρα αποκλειστικά δικαιώματα επί της ΑΟΖ.

Όμως, με την ανακατανομή των 13 περιφερειών του «Καλλικράτη», η Αθήνα απέστειλε στον ΟΗΕ τον Φεβρουάριο του 2011 σχετικό χάρτη, στον οποίο ουδόλως απεικονίζονται θαλάσσια ελληνοτουρκικά σύνορα, ενώ μη συνεχόμενα σύνορα νομίμως καθορίζονται στη Συνθήκη των Παρισίων 1947 για τα Δωδεκάνησα και όπου υπάρχει μέση γραμμή. Αυτή αποτελεί την πλέον πρόσφατη «εικόνα» που διαθέτει ο ΟΗΕ, με το Αιγαίο να απεικονίζεται ως ενιαία ελληνοτουρκική περιοχή.

Στον αντίποδα η Τουρκία έχει ήδη ανακοινώσει ότι θα στείλει και αυτή τις δικές της συντεταγμένες για την ΑΟΖ στον ΟΗΕ αν το πράξει η Ελλάδα. Σύμφωνα με όλες τις υπάρχουσες πληροφορίες, η Άγκυρα έχει ήδη αποτυπώσει σε χάρτη τις δικές της συντεταγμένες στην ΑΟΖ και έχει ήδη ενημερώσει προς τούτο την Ουάσινγκτον.

Η... αδηφάγα τουρκική ΑΟΖ αντικατοπτρίζει την πολιτική όλων των τουρκικών κυβερνήσεων σε βάρος της Ελλάδας, που έχει εκδηλωθεί από το 1974 με δηλώσεις όλων των κορυφαίων Τούρκων πολιτικών.

Δηλώσεις

«Το μισό Αιγαίο μάς ανήκει, τα τουρκικά σύνορα είναι το μέσο του Αιγαίου, κανείς και ποτέ στην Τουρκία δεν θα παραχωρήσει στην Ελλάδα την τουρκική υφαλοκρηπίδα, που εκτείνεται μέχρι τη μέση του Αιγαίου και μέχρι την περιοχή της Αιγύπτου, οι περιοχές των τουρκικών ερευνών νότιο του Καστελόριζου ανήκουν στην τουρκική ΑΟΖ...».

Η πολιτική αυτή της Τουρκίας έχει γίνει από την 1η Νοεμβρίου 1973 νόμος, έτσι ώστε καμία μελλοντική κυβέρνηση να μην μπορεί να την τροποποιήσει, διότι θα κατηγορηθεί για εσχάτη προδοσία.

Εκτός των περιοχών νότια του Καστελόριζου, η τουρκική κυβέρνηση έχει ορίσει και άλλες 27 περιοχές στο Αιγαίο, όπου αυθαίρετα και παράνομα οριοθετεί την τουρκική υφαλοκρηπίδα μέχρι τη μέση του Αιγαίου.

Έτσι η Τουρκία με την υποτιθέμενη τουρκική ΑΟΖ, όπως στοιχειωδώς αποτυπώνεται στον χάρτη, επιδιώκει να οδηγήσει την οριοθέτησή της με την Ελλάδα σε αδιέξοδο, λόγω επικάλυψης της ελληνικής ΑΟΖ, ώστε οι επικαλυπτόμενες περιοχές να «βαπτιστούν» κοινές περιοχές και να συμφωνηθεί ελληνοτουρκική συνεκμετάλλευση.

Άλλωστε η Τουρκία, με τις 8 μέχρι τώρα τουρκικές έρευνες 200 ν.μ. νότια από το Καστελόριζο και με τις 54 άλλες σε διάφορες περιοχές του Αιγαίου, έχει ήδη συλλέξει στοιχεία για υδρογονάνθρακες. Τα δεδομένα αυτά ουδείς μπορεί να αποκλείσει ότι η Άγκυρα μπορεί να τα διαθέσει σε εταιρείες εξόρυξης με τεράστια ανταμοιβή... Πολύ περισσότερο αφού γνωρίζει περίπου και τις περιοχές των κοιτασμάτων για να τις διεκδικήσει όταν μπορέσει. Και όλα αυτό συνεκτιμώντας ότι η συνεκμετάλλευση αποτελεί πολιτική της Ουάσινγκτον και εξυπηρετεί τα αμερικανοτουρκικά συμφέροντα.

Απέναντι στη μόνιμη τουρκική προκλητικότητα και παραβατικότητα η Αθήνα αντέδρασε με τη γνωστή υποτονική και αναποτελεσματική ρηματική διακοίνωση-ενημέρωση στον ΟΗΕ, παραμονές της συνάντησης των δύο πρωθυπουργών.

Η στρατηγική των χαμηλών τόνων

Είναι προφανές ότι η ελληνική κυβέρνηση θέλει να διατηρήσει χαμηλούς τόνους επί της ουσίας της υπόθεσης. Και τούτο γιατί, ενώ η κυβέρνηση επιμένει ότι οι περιοχές των τουρκικών ερευνών βρίσκονται μέσα στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, δεν στέλνει το ναυλωμένο ερευνητικό σκάφος στις περιοχές αυτές, αλλά στο Ιόνιο και στα νότια της Κρήτης. Έτσι παρουσιάζεται το φαινόμενο η Τουρκία να δηλώνει έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα και η Ελλάδα να εκτελεί έρευνες μόνον στο Ιόνιο και τη Νότια Κρήτη. Παράλληλα ο ισχυρισμός της Τουρκίας ότι οι περιοχές νότια από το Καστελόριζο ανήκουν στην τουρκική ΑΟΖ γίνεται πράξη με τις τουρκικές έρευνες στις περιοχές αυτές, ενώ η Αθήνα παριστάνει τον θεατή του έργου.

Το νεότερο παράδοξο στην ιστορία της υφαλοκρηπίδας είναι ότι η Τουρκία στην πρόσφατη ανακοίνωσή της χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το Διεθνές Δίκαιο για τη Θάλασσα, το οποίο δεν έχει προσυπογράψει, γιατί ακριβώς δεν δέχεται ότι τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα. Την ίδια στιγμή, όμως, παραβιάζει κατάφωρα το Δίκαιο, αφού, σύμφωνα με τις δηλώσεις της Άγκυρας, οι περιοχές των τουρκικών ερευνών βρίσκονται μέσα στην τουρκική υφαλοκρηπίδα, συμπεριλαμβανομένης και της περιοχής του Καστελόριζου. Η τουρκική αναφορά στο Διεθνές Δίκαιο όμως συνοδεύεται από την υπενθύμιση ότι εξακολουθούν οι ελληνοτουρκικές διερευνητικές συζητήσεις, δηλαδή εξακολουθεί ο διμερής διάλογος, όπως ακριβώς ορίζει και το Διεθνές Δίκαιο. Καθώς το περιεχόμενο των διερευνητικών συνομιλιών καλύπτεται από το μαύρο σκοτάδι, η Άγκυρα βρίσκει έδαφος για να καλλιεργήσει την ιδέα ότι μια διμερής συμφωνία βρίσκεται προ των πυλών, με κατοχύρωση τουρκικών δικαιωμάτων σε περιοχές νότια του Καστελόριζου.

(Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΥΡΙΟ 02/03/2013– ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ)

ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ: Υποτονική διαμαρτυρία στην τουρκική πρόκληση [Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΑΡΤΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ (ΜΕΓΙΣΤΗ) ΚΑΙ ΤΗ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ]

Υποτονική διαμαρτυρία στην τουρκική πρόκληση


Η Άγκυρα επιχειρεί να επιβάλει υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ
Η Αθήνα αποφεύγει να οδηγήσει τους γείτονες σε μια διαιτησία υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, αν και η αντίπαλη πλευρά φαίνεται να μην την επιθυμεί, εμμένοντας με κάθε τρόπο στις «διερευνητικές διαπραγματεύσεις» χωρίς ουσία και αποτέλεσμα

Στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο - ενημέρωση του ΟΗΕ- περιορίστηκε η αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης στην προκλητική απόφαση της Τουρκίας (124/18 Φεβ 2013) να εξουσιοδοτήσει την κρατική τουρκική εταιρεία ενεργειακών πόρων ΤRΑΟ για τρίμηνη έρευνα υδρογονανθράκων.

Η «Ε» αποκαλύπτει τις δύο περιοχές της τουρκικής έρευνας που φαίνονται στον χάρτη, νότια της Ρόδου, Μεγίστης και Στρογγύλης και... νοτιοανατολικά της Καρπάθου και της Κρήτης. Στις ίδιες αυτές περιοχές, η Τουρκία διεξήγαγε 10ήμερες έρευνες και στις 27 Απριλίου 2012.

Με τις έρευνες αυτές, οι οποίες αποτελούν την 8η κατά σειρά ανάθεση στην ΤRΑΟ και την 62η στο σύνολο από το 1978, η Τουρκία προσπαθεί με πολιτική νομιμοποίηση της παρανομίας της να κατοχυρώσει σε αυτήν την περιοχή δικαιώματα τουρκικής ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας.

Με την περιοχή 5033 (όπως φαίνεται στον χάρτη) η Τουρκία εξαφανίζει από τον χάρτη της ελληνικής επικράτειας το Καστελόριζο (Μεγίστη) και τη Στρογγύλη, επικαλύπτοντας τα νησιά αυτά με την τουρκική υφαλοκρηπίδα ή ΑΟΖ. Με άλλα λόγια, η Τουρκία όχι μόνον θεωρεί ότι τα νησιά αυτά δεν έχουν ΑΟΖ, αλλά ούτε και χωρικά ύδατα και έτσι τα καθιστά... ανύπαρκτα. Δι΄ αυτού του τρόπου υποστηρίζει και εφαρμόζει πλήρως τις δηλώσεις του Τούρκου ΥΠ.ΕΞ. το 2010 στην Αθήνα, σύμφωνα με τις οποίες η περιοχή του Καστελόριζου αποτελεί πολιτικό θέμα ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία.

Με τη δεύτερη περιοχή 5034, η οποία φτάνει μέχρι τα όρια της ΑΟΖ της Αιγύπτου, η Τουρκία επιχειρεί να κατοχυρώσει τον ισχυρισμό της ότι δεν μπορεί να γίνει οριοθέτηση μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Αιγύπτου, χωρίς τη συμμετοχή της Τουρκίας που απαιτεί για τον εαυτόν της ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής και κυπριακής ΑΟΖ. Στην πράξη, δηλαδή, η Τουρκία έχει ήδη σπάσει μονομερώς την ελληνοτουρκική συμφωνία των διαπραγματεύσεων με τις διερευνητικές επαφές Αθήνας - Άγκυρας και μέσω των ερευνών της επιχειρεί να «επιβάλει» μονομερώς τουρκική υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, η οποία δεν έχει συμφωνηθεί διμερώς ή με διεθνή απόφαση.

Η ελληνική κίνηση να «ενημερώσει» τον ΟΗΕ γι΄ αυτές τις βίαιες επιθετικές πράξεις της Τουρκίας σε βάρος της ελληνικής κυριαρχίας, φανερώνει μια μεγάλη «αυτοσυγκράτηση» της κυβέρνησης και μια εμφανή αναδίπλωσή της στις προηγούμενες βαρύγδουπες, αλλά μη ρεαλιστικές εξαγγελίες περί «ανακήρυξης» της ελληνικής ΑΟΖ - έννοια και πρακτική που δεν υπάρχει στο Δίκαιο της θάλασσας.

Την ίδια μέρα

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Τουρκία ανακοίνωσε τις έρευνες στις δύο αυτές περιοχές την ίδια ημέρα κατά την οποία ο πρόεδρος της Γαλλίας κ. Ολλάντ δήλωνε ότι στηρίζει τις ελληνικές θέσεις για τα φυσικά κοιτάσματα στην ΑΟΖ. Λίγες ημέρες νωρίτερα η Ουάσινγκτον με τον απεσταλμένο υφυπουργό Εξωτερικών της έκανε γνωστό με όλους τους ανεπίσημους τρόπους, «χρησιμοποιώντας» μάλιστα και την αξιωματική αντιπολίτευση, ότι δεν καλοβλέπει μια μονομερή κίνηση της Αθήνας την ΑΟΖ, λόγω αντιδράσεων της Τουρκίας. Η Ουάσινγκτον, όμως, δεν έδωσε καμιά ανάλογη «συμβουλή» και στην Άγκυρα, η οποία εξήγγειλε τις παράνομες έρευνές της. Έτσι, ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς θα βρισκόταν, ενδεχομένως, μπροστά σε μια πλήρη εξέλιξη των τουρκικών ερευνών κατά τη μετάβασή του στην Άγκυρα στις αρχές Μαρτίου, χωρίς περιθώριο να αντιδράσει επιτόπου.

Σε πρακτικό επίπεδο, η ελληνική «ενημέρωση» του ΟΗΕ δεν προσθέτει τίποτα, αφού ο ΟΗΕ έχει ήδη ενημερωθεί για τις περιοχές της τουρκικής έρευνας από τις ΝAVΤΕΧ (ναυτικές αναγγελίες) που υποχρεωτικώς εκδίδει η Τουρκία πριν από την έναρξη των ερευνών.

Έτσι ενώ η Αθήνα ενημερώνει τον ΟΗΕ για τις παράνομες κινήσεις της Άγκυρας σε περιοχές που περιλαμβάνουν και ελληνική κυριαρχία, εν τούτοις δεν καταγγέλλει στον ΟΗΕ την Τουρκία για τις ενέργειές της αυτές. Μια τέτοια κίνηση θα οδηγούσε πιθανότατα τις δύο χώρες στη διαιτησία υπό την αιγίδα των Η.Ε. Τη διαιτησία, όμως, υπό τον ΟΗΕ αλλά και την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, η Τουρκία την αποφεύγει μέχρι στιγμής όπως ο διάβολος το λιβάνι.

Αντιθέτως, μένει προσκολλημένη σε διάφορες μορφές διερευνητικών ελληνοτουρκικών διαπραγματεύσεων από το 1978 με στόχο να κερδίσει χρόνο και να δημιουργήσει κεκτημένα σε βάρος της Ελλάδας, η οποία, ύστερα από τόσες δεκαετίες, εξακολουθεί να εμφανίζεται ανέτοιμη να αντιμετωπίσει το μείζον αυτό εθνικό θέμα.

«Φορτώνει»

Κατά τον χρόνο των ελληνοτουρκικών διαπραγματεύσεων η Τουρκία προσπαθεί, φορτώνοντας στο «καλάθι» και άλλα συναφή θέματα (περιοχή SAR, ζώνη αλιείας, γκρίζες ζώνες) που επηρεάζουν την οριοθέτηση της ΑΟΖ, να κατοχυρώσει δικαιώματα ώστε όταν έρθει «το πλήρωμα του χρόνου» να πετύχει μια ευνοϊκή γι' αυτήν απόφαση Διεθνούς Δικαστηρίου. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι σε επίσημες ιστοσελίδες της προβάλλει κατά κόρον την πρόσφατη απόφαση του Δικαστηρίου της Χάγης για τα Νησιά των Φιδιών στη Μαύρη θάλασσα, στο όριο της ΑΟΖ Ρουμανίας - Ουκρανίας, τα οποία καίτοι ανήκουν στην Ουκρανία στερήθηκαν χωρικών υδάτων και υφαλοκρηπίδας, προς όφελος της Ρουμανίας.

Η απάντηση της Τουρκίας στην ελληνική διαμαρτυρία

Άμεση ήταν η αντίδραση της Τουρκίας στο ελληνικό διάβημα-ενημέρωση στον ΟΗΕ για τις παράνομες κινήσεις της Άγκυρας μέσα στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. Με χθεσινή ανακοίνωση το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών αναγγέλλει ότι και η Άγκυρα θα προχωρήσει στις «κατάλληλες κινήσεις» στον ΟΗΕ για να απαντήσει «στους ισχυρισμούς της Ελλάδας για την υφαλοκρηπίδα στην Ανατολική Μεσόγειο».

Το τουρκικό ΥΠ.ΕΞ. επιμένει από την πλευρά του ότι οι ισχυρισμοί της Ελλάδας δεν έχουν βάση στο Διεθνές Δίκαιο και επικαλείται τις άδειες (σ.σ.: ερευνών και χαρτογράφησης βυθού) που έχει δώσει η τουρκική κυβέρνηση στην κρατική εταιρεία ΤRΑΟ, για να υποστηρίξει ότι η Τουρκία έχει κυριαρχικά δικαιώματα για εξορύξεις και εκμετάλλευση φυσικών πόρων στην Ανατολική Μεσόγειο. Σημειώνει ακόμη ότι το θέμα της υφαλοκρηπίδας βρίσκεται σε διμερή διαπραγμάτευση με την Ελλάδα, η οποία θα εξακολουθήσει.

(Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΥΡΙΟ 23/02/2013 – ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ)

EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΑΠΟ 23 ΙΑΝ. 2010



ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ TWITTER

 
Copyright © 2016. ΣΤΑΡΑΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΑΛΑΙΟ - All Rights Reserved
Template Created by ΣΤΑΡΑΤΑ ΛΟΓΙΑ Published by ΣΤΑΡΑΤΑ ΛΟΓΙΑ