Προσγειώθηκαν στην 110 ΠΜ τα Ισραηλινά F-16 στο πλαίσιο Ελληνο-Ισραηλινής άσκησης έως τις 2 Νοεμβρίου

Στη Λάρισα, στο αεροδρόμιο της 110 Πτέρυγας Μάχης προσγειώθηκε από το μεσημέρι της Κυριακής, το σμήνος αεροσκαφών της Πολεμικής Αεροπορίας του Ισραήλ. Τα 11 μαχητικά αεροσκάφη F-16 του Ισραήλ συνοδευόμενα από το κατασκοπευτικό αεροσκάφος, Gulfstream G550, βρέθηκαν στη Λάρισα στο πλαίσιο της διμερούς, Ελληνο - Ισραηλινής συνεργασίας.

Η συνεκπαίδευση Ελλήνων και Ισραηλινών πιλότων αφορά σε όλη τη χώρα καθώς τα μαχητικά των δύο χωρών, θα επιχειρούν σε συνεργασία με όλες της Μοίρες της Πολεμικής Αεροπορίας της Ελλάδας. Η παρουσία της πολυμελούς στρατιωτικής αντιπροσωπείας του Ισραήλ θα ολοκληρωθεί στις 2 Νοεμβρίου.

Να σημειωθεί ότι το σμήνος των μαχητικών της Ισραηλινής Πολεμικής Αεροπορίας προσγειώνεται ξανά στη Λάρισα, μετά από 6 χρόνια, αφού αντίστοιχη άσκηση είχε διεξαχθεί το 2012 ενώ κατά καιρούς πιλότοι της Ισραηλινής Πολεμικής Αεροπορίας έχουν συνεκπαιδευθεί με Ελληνες συναδέλφους τους στην 110 Πτέρυγα Μάχης της Λάρισας. Με τους Ισραηλινούς να επιλέγουν για την εκπαίδευσή τους το Πεδίο Βολής Κρανέας στην Ελασσόνα.

Η άσκηση που θα ξεκινήσει αυτή την εβδομάδα με βάση την 110 Πτέρυγα Μάχης της Λάρισας, επιβεβαιώνει την πολυετή στρατιωτική συνεργασία της Ελλάδας με το Ισραήλ.

(ΠΗΓΗ: eleftheria.gr)

Περισσότερα »

Πρώτη πολεμική αποστολή παγκοσμίως για τα Ισραηλινά F-35 «Adir»

Το ανακοίνωσε ο Αρχηγός της Ισραηλινής Αεροπορίας στον Έλληνα Αρχηγό ΓΕΑ

Παρουσία του Έλληνος Αρχηγού ΓΕΑ Αντιπτεράρχου (Ι) Χρήστου Χριστοδούλου, ο οποίος ήταν ένας από τους 20 Αρχηγούς ξένων Αεροποριών, που φιλοξενεί ο Ισραηλινός Αρχηγός των Αεροπορικών Δυνάμεων της χώρας του, ο τελευταίος τους ανακοίνωσε ότι το ισραηλινό F-35 “Adir” (=Ισχυρός) έλαβε το «βάπτισμα του πυρός» συμμετέχοντας σε πολεμικές επιχειρήσεις στη Συρία, εναντίον Ιρανικών στόχων.

Αυτό το βάπτισμα του πυρός, αλλά και το «πολυπόθητο» για τους κατασκευαστές άτυπο πιστοποιητικό «πολεμικής εμπλοκής» (Combat proved) σε επιχειρήσεις, αποκάλυψε ο ίδιος ο επικεφαλής των Αεροπορικών Δυνάμεων του Ισραήλ Υποπτέραρχος (Ι) Amikam Norkin, με διαδοχικά tweet του που ανέβασε πριν λίγη ώρα και στα οποία επισημαίνει τα εξής:

«Τα αεροσκάφη “Adir” είναι ήδη επιχειρησιακά και πετούν σε πολεμικές αποστολές. Είμαστε οι πρώτοι παγκοσμίως που χρησιμοποιούμε τα F-35 σε επιχειρησιακές δραστηριότητες», τόνισε ο Ισραηλινός αρχηγός στο ένα του tweet, ενώ στο άλλο πρόσθεσε: «Οι Ιρανοί εκτόξευσαν 32 ρουκέτες, από τις οποίες αναχαιτίσαμε τις 4 από αυτές, ενώ οι υπόλοιπες έπεσαν όλες εκτός της ισραηλινής επικράτειας. Στη δική μας ανταποδοτική επίθεση, περισσότεροι από 100 πύραυλοι εδάφους – αέρος εκτοξεύτηκαν κατά των αεροσκαφών μας».

Ο Ισραηλινός Αρχηγός φέρεται ειπών στους 20 Αρχηγούς ότι «Πετάμε τα F-35 σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή και έχουμε ήδη επιτεθεί δύο φορές σε δύο διαφορετικά μέτωπα», επιδεικνύοντάς τους τη φωτογραφία ενός ισραηλινού F-35, το οποίο πετούσε πάνω από τη Βηρυτό, συμφώνως με τα ισραηλινά μέσα ενημερώσεως.

(parapolitika.gr - Λεωνίδας Σ. Μπλαβέρης)

Περισσότερα »

«ΚΕΝΑ ΑΕΡΟΣ» στην αγορά F-35 Τουρκίας & Ισραήλ

• ΔΙΚΑΙΩΝΕΤΑΙ Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΓΙΑ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΩΝ F-16.

• Οι αναλυτές δεν αποκλείουν το σενάριο η Τουρκία να «μαζέψει» τα σχέδιά της για τα νέα μαχητικά, ενώ την ίδια ώρα οι Ισραηλινοί ίσως στραφούν στα F-15.

• Ενώ το πρό­γραμμα των F-35 δείχνει να «φρενάρει» στην ευρύτερη περιοχή, η επιλογή της Αθήνας να αναβαθμίσει τα F-16 της διασφαλίζει τη δυναμική της ελληνικής αεράμυνας για τα επόμενα χρόνια.

ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΕΙΣ και σύνθετα προβλή­ματα «ταλαιπωρούν» το πρόγραμμα των «αόρατων μαχητικών» F-35 της Τουρκί­ας, το οποίο δείχνει να μην βρίσκεται πλέον σε σταθερή τροχιά. Την ίδια στιγ­μή, προβληματισμό για το κατά πόσο θα μπορεί να παραλάβει εγκαίρως τα F-35 εκφράζει και το Ισραήλ, το οποίο εξετάζει ως ενδιάμεση λύση μια ακόμη παραγγελία μαχητικών F-15. Αν σε όλα αυτά προστεθούν τα τεχνικά ζητήματα που αντιμετωπίζει ακόμη το υπό εξέλιξη αεροσκάφος της Αμερικανικής Αεροπο­ρίας, τότε δικαιώνεται πλήρως η από­φαση της Αθήνας σε πρώτη φάση να προχωρήσει στον εκσυγχρονισμό των F-16 που διαθέτει, ώστε να καλύψει την άμυνα της χώρας, μεταθέτοντας για αρ­γότερα τις όποιες αποφάσεις για τα F-35.

Στόχος της Τουρκίας ήταν να ξεκι­νήσει από το 2019 τη σταδιακή έντα­ξη των μαχητικών F-35 στο οπλοστάσιό της, με προοπτική να αποκτήσει στρα­τηγική υπεροπλία στην περιοχή με την πλήρη αξιοποίηση του νέου αόρατου αε­ροσκάφους μέχρι το 2023, χρονιά κατά την οποία ο Ταγίπ Ερντογάν επιθυμεί να παρουσιάσει σημαντικά επιτεύγμα­τα για την 100ή επέτειο από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας. Μια σειρά από γεγονότα, ωστόσο, φαίνεται να φρε­νάρουν σοβαρά τους σχεδιασμούς τόσο του Προέδρου όσο και του Γενικού Επι­τελείου της Τουρκίας.

Μια πρώτη σημαντική «εμπλοκή» για την Τουρκία έχει προκ'υψει μετά την απόφαση για την προμήθεια του αντια­εροπορικού συστήματος S-400 από τη Ρωσία. Οι αντιαεροπορικοί πύραυλοι θα πρέπει να ενταχθούν στο σύστημα αε­ράμυνας της χώρας, που περιλαμβάνει τόσο τα μαχητικά αεροσκάφη (μαζί με αυτά και τα F-35) όσο και τους πυραύλους αεράμυνας. Για να γίνει όμως αυτό απαιτείται η εκατέρωθεν ανταλλαγή των πηγαίων κωδικών (source codes) των συστημάτων. Την κατάσταση περιπλέκει ακόμη περισσότερο η ανάθεση του έρ­γου διασύνδεσης των όπλων της Τουρ­κικής Αεροπορίας στις εγχώριες εταιρείες Aselsan και Havelsan. Κάτι που σημαίνει ότι ΗΠΑ και Ρωσία θα πρέπει να «παράσχουν» στην τουρκική αμυντι­κή βιομηχανία μεγάλο όγκο απόρρητων πληροφοριών.

Σενάρια «απαγκίστρωσης»

Ήδη αναλύσεις του διεθνούς αμυντικού Τύπου αναφέρουν ότι η συγκεκριμένη ανάθεση θα καθυστερήσει το πρόγραμ­μα των F-35. Συνδυάζουν δε την εξέλιξη με τις συναντήσεις που έγιναν πρόσφα­τα στο υφυπουργείο Αμυντικής Βιομη­χανίας (SSM) της Τουρκίας με αντιπροσωπείες από τη βρετανική αμυντική βι­ομηχανία, κυρίως με τις BAE Systems και Rolls-Royce, με στόχο να σχεδιά­σουν το μέλλον της προσπάθειας ενο­ποίησης των συστημάτων αεράμυνας. Οι αναλυτές αυτοί δεν αποκλείουν, μά­λιστα, και το ενδεχόμενο «απαγκίστρω­σης» της Τουρκίας από τον «πυρήνα» της ομάδας των F-35.

Το κλίμα αυτό ενισχύεται από άλλους δύο παράγοντες. Πρώτον, από το ενδε­χόμενο, παρά την προβολή της ως οι­κονομικής υπερδύναμης, η Τουρκία να μην μπορεί να αντιμετωπίσει το βάρος μιας μαζικής προμήθειας F-35. Δεύτερον, από το γεγονός ότι η περίπλοκη σχέση των τελευταίων ετών με την Ουάσιγκτον οδηγεί πολλούς ηγετικούς παράγοντες της Τουρκίας να μην επιθυμούν την αποκλειστική αμυντική εξάρτηση από τις ΗΠΑ. Στο πλαίσιο αυτό, άλλω­στε, ελήφθη και η απόφαση για την προ­μήθεια των S-400. Μια συμφωνία με ισχυρό αρνητικό αντίκτυπο στις ΗΠΑ.

Την ίδια στιγμή, προβληματισμός φαί­νεται να επικρατεί και στο Ισραήλ, με δύο πρόσφατα δημοσιεύματα της εφη­μερίδας «Haaretz» να κάνουν λόγο για «δίλημμα» στην ηγεσία της Αεροπορίας της χώρας. Συγκεκριμένα, αναφέρεται ότι οι Ισραηλινοί δεν έχουν αποφασίσει ακόμη αν θα πρέπει να κινηθούν στην άμεση παραγγελία περισσότερων αεροσκαφών F-35 ή να προχωρήσουν σε ένα ενδιάμεσο πρόγραμμα με παραγγελία σημαντικού αριθμού εξελιγμένων αερο­σκαφών F-15. Κατά τα δημοσιεύματα, οι υποστηρικτές της δεύτερης λύσης επι­σημαίνουν ότι τα F-15 είναι παραδοτέα άμεσα, δεν θα αντιμετωπίσουν «παιδι­κές ασθένειες» και έχουν ιδιαίτερα μεγά­λη ακτίνα δράσης αλλά και μεγάλο οπλι­κό φορτίο, παράγοντες σημαντικοί για την ισραηλινή Αεροπορία.

Οι εξελίξεις στις δύο χώρες δεν συνδέ­ονται μεταξύ τους. Δείχνουν, ωστόσο, ότι το πρόγραμμα των F-35 «φρενάρει» στην ευρύτερη περιοχή. Και, κατά συνέπεια, δικαιώνουν την επιλογή της ελληνικής πλευράς να προχωρήσει εδώ και τώρα με την αναβάθμιση των F-16, που θα δι­ασφαλίσει τις δυνατότητες της ελληνι­κής αεράμυνας χωρίς προβλήματα για τα επόμενα χρόνια, διατηρώντας έναν σύγχρονο και ισχυρό στόλο μαχητικών.

Προς επίρρωση όλων αυτών, η ετή­σια αναφορά ΟΤ&Ε (Operational Test and Evaluation) για το πρόγραμμα των F-35 στις ΗΠΑ δείχνει επίσης καθυστε­ρήσεις. Σύμφωνα με την αναφορά, ο στόλος των F-35 παραμένει «επιχειρη­σιακά ακατάλληλος, αφού δεν καλύπτει ακόμη τις απαιτήσεις των κλάδων των αμερικανικών Ειδικών Δυνάμεων», ενώ επισημαίνεται ότι «οι βελτιώσεις όλων των σχετικών παραμέτρων συγκριτικά με την προηγούμενη αναφορά (2016) ήταν από οριακή έως και ανύπαρκτη».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ-gdascalopoulos@gmail.com

(ΝΕΑ ΣΕΛΙΔΑ-11/02/2018 - ΦΩΤΟ: pronews - [Μετατροπή σε κείμενο: staratalogia.blogspot.gr])

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των. Για τα άρθρα που αναδημοσιεύονται εδώ με πήγη, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο την ιστοσελίδα.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ: Αντιδράσεις σε ΗΠΑ για τα F-35 προς Τουρκία

Περισσότερα »

Η στολή εκστρατείας και η στρατηγική «επιβίωσης και κυριαρχίας»

Του Λάμπρου Τζούμη

Αντιστρατήγου ε.α

Πριν λίγες μέρες ο Αρχηγός των Χερσαίων Δυνάμεων του Ισραήλ, επισκέφθηκε το ΓΕΣ και το ΓΕΕΘΑ και είναι από τις ελάχιστες φορές ή ενδεχομένως και μοναδική που παρατηρούμε ξένο ανώτατο αξιωματικό να φέρει κατά την επίσκεψη στα Γενικά Επιτελεία, στολή εκστρατείας.

Οι αξιωματικοί του Ισραήλ προβλέπεται να έχουν μόνο δύο στολές (επίσημη - εκστρατείας) και αυτή που χρησιμοποιούν συνήθως είναι η δεύτερη. Να αναφέρουμε κατ΄ αντιστοιχία ότι στη χώρα μας οι προβλεπόμενες στολές στο Στρατό Ξηράς ανέρχονται σε είκοσι έξι (θερινές – χειμερινές) και διακλαδικά ανέρχονται σε πενήντα επτά. Η επιλογή των αξιωματικών του Ισραήλ να φέρουν συνήθως τη στολή εκστρατείας οφείλεται στη γενικότερη αντίληψη περί επιχειρησιακής ετοιμότητας και πολεμικής προετοιμασίας του κρατικού μηχανισμού και των Ενόπλων Δυνάμεων. Το Ισραήλ είναι ένα μικρό κράτος με περίπου οχτώ εκατομμύρια κατοίκους, που κατόρθωσε να συγκροτηθεί και να επιβιώσει μέχρι σήμερα, κυριολεκτικά δια «πυρός και σιδήρου». Επί σειρά ετών αντιμετώπισε ισχυρότερους στρατιωτικά αντιπάλους, με δεδομένη βούληση να το καταστρέψουν. Παρ΄ όλα αυτά στις συγκρούσεις που ενεπλάκη κατόρθωσε να εξέλθει πάντα νικητής.

Το 1967, μετά τον νικηφόρο Πόλεμο των «έξι ημερών», ο Γιτζάκ Ράμπιν εκφώνησε μία ομιλία, που έμεινε γνωστή στην ιστορία, ως «Η ορθή οδός». Σύμφωνα με αυτή, οι θυσίες και η αδελφοσύνη των Ισραηλινών στρατιωτών δεν ήταν το αποτέλεσμα της μαχητικότητάς τους, αλλά προέκυψαν από την επίγνωση του γεγονότος ότι ο αγώνας τους ήταν δίκαιος και από τη συνειδητοποίηση του ρόλου τους και του καθήκοντός τους, που ήταν η «διασφάλιση της ύπαρξης του Ισραηλινού έθνους στην πατρίδα του, στο πατρογονικό Yeretz Israel». Ήταν όμως μόνο η επίγνωση για το «δίκαιο του αγώνα και η αίσθηση του καθήκοντος» ή υπήρξαν και άλλοι παράγοντες που συνετέλεσαν σ΄ αυτό; Ο αγώνας φυσικής επιβίωσης που πάντα διεξήγαγε με αποτέλεσμα την επίτευξη της εσωτερικής νομιμοποίησης, η πολιτική των συμμαχιών, η διατήρηση της αυτονομίας κυρίως στους τομείς της εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής, η απόκτηση πυρηνικού οπλοστασίου, η στρατιωτική και οικονομική βοήθεια καθώς επίσης η πολιτική στήριξη και η εγγύηση ασφάλειας που παρείχαν οι ΗΠΑ στο Ισραήλ, ήταν κάποιοι από τους παράγοντες αυτούς.

Σημαντικό ρόλο επίσης στην «επιβίωση και κυριαρχία» του Ισραήλ διαδραμάτισε και η στρατιωτική στρατηγική που υιοθέτησε, για να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ο αναβαθμισμένος ρόλος των Ενόπλων Δυνάμεων στο εσωτερικό του, επέτρεψε τον καθορισμό της κατάλληλης στρατιωτικής στρατηγικής, δηλ. του τρόπου χρησιμοποίησης του συνόλου της αμυντικής ισχύος για την προώθηση των πολιτικών του στόχων. Το Ισραήλ υιοθέτησε την επιθετική στρατιωτική στρατηγική και την επιλογή του «πρώτου κτυπήματος». Εκτίμησε την πολεμική πρωτοβουλία σαν την υπέρτατη πολλαπλασιαστική δύναμη για εξισορρόπηση της αντίπαλης αριθμητικής υπεροχής. Η επιθετική τακτική επέτρεπε στο Ισραήλ να συγκεντρώνει δυνάμεις σε ένα συγκεκριμένο σημείο και έτσι να ελαττώνει το αποτέλεσμα της ολικής αριθμητικής υπεροχής του αντιπάλου. Με την επιλογή του πρώτου κτυπήματος όχι μόνο επιτύγχανε την αύξηση της δύναμης του αλλά επίσης ελάττωνε τις σχετικές δυνατότητες του αντιπάλου. Κτυπώντας πρώτο αποκτούσε τη δυνατότητα διάσπασης του δικτύου διοίκησης και ελέγχου των εχθρικών δυνάμεων, της καταστροφής αεροδρομίων και αεροσκαφών, του βομβαρδισμού εχθρικών συγκεντρώσεων στρατευμάτων, κλπ.

Ένας αποφασιστικός παράγοντας στο στρατιωτικό σχεδιασμό του Ισραήλ αποτέλεσε ο χρόνος. Επειδή ένα μικρό κράτος, δεν είχε τη δυνατότητα να αντέξει έναν μακροχρόνιο πόλεμο φθοράς με μια ποσοτικά υπέρτερη πλευρά, σε όλες τις αναμετρήσεις μια στρατηγική βραχυχρόνιου πολέμου κρίθηκε επιτακτική. Αυτή με τη σειρά της απαιτούσε μια επιθετική στρατηγική που θα μπορούσε να τερματίσει έναν πόλεμο σύντομα. Ένα πρόβλημα ακόμα που είχε να αντιμετωπίσει το Ισραήλ ήταν το φάσμα ενός πολέμου δύο ή ακόμη και τριών μετώπων (πχ εναντίον της Αιγύπτου, Συρίας και Ιορδανίας). Η υιοθέτηση μιας επιθετικής στρατηγικής για την αντιμετώπιση της κατάστασης αυτής ήταν επιτακτική, ώστε να επιτυγχάνεται νίκη γρήγορα σε κάθε μέτωπο. Το μικρό του μέγεθος και οι βραχείς εσωτερικές γραμμές επικοινωνίας επέτρεπαν την ταχεία κίνηση των δυνάμεων του από το ένα μέτωπο στο άλλο και την επίτευξη τοπικής υπεροχής, προτού οι αντίπαλες δυνάμεις ενισχυθούν.

Το αντίκτυπο του πολυμέτωπου πολέμου μειώθηκε με την υιοθέτηση μιας επιθετικής στρατηγικής που επέτρεψε στο Ισραήλ να νικήσει γρήγορα και αποφασιστικά τους αντιπάλους του. Μια τέτοια στρατηγική μετέτρεψε το μικρό μέγεθος της χώρας από παθητικό στοιχείο σε ενεργητικό. Η έλλειψη στρατηγικού βάθους λόγω του μικρού μεγέθους, σήμαινε ότι ζωτικά στρατιωτικά, πολιτικά και οικονομικά κέντρα του Ισραήλ μπορούσαν εύκολα να προσβληθούν, έτσι ώστε ένα πρώτο κτύπημα ή ένας επιθετικός πόλεμος μέσα στο έδαφος του θα οδηγούσε σε μια καταστροφή. Το συμπέρασμα ήταν ότι η μεταφορά του πολέμου στο έδαφος του εχθρού ήταν επιτακτική ανάγκη, με σκοπό να αποφευχθούν ανεπιθύμητες ζημιές σε πολιτικές, βιομηχανικές και στρατιωτικές περιοχές ενδιαφέροντος στο έδαφος του Ισραήλ.

Η ανάγκη διατήρησης συνεχούς ετοιμότητας λόγω των πολλαπλών απειλών, σε συνδυασμό με την επιλογή του ξαφνικού πρώτου κτυπήματος, της μεταφοράς του πολέμου στο έδαφος του αντιπάλου και της αποφασιστικής εκμηδένισης των εχθρικών δυνάμεων, παρά της περιορισμένης πρόκλησης ζημιάς σ΄ αυτές, ήταν καθοριστικοί παράγοντες για την ανατροπή του αριθμητικού μειονεκτήματος και της επιβίωσης του κράτους του Ισραήλ. Από την εφαρμοζόμενη στρατιωτική στρατηγική που επιγραμματικά προαναφέρθηκε, μπορούν να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα, για τον τρόπο επιβίωσης ενός μικρού κράτους όπως η χώρα μας, που περιβάλλεται από απειλές σε όλη τη γειτονιά της.

Περισσότερα »

Τουρκικός κίνδυνος από F-35 και S-400

• Το ΥΠΕΘΑ έθεσε στο Μέγαρο Μαξίμου το ζήτημα της ενίσχυσης της ΠΑ.

• Το «Joint Strike Fighter» μπορεί ακόμη και ως μονάδα να χρησιμοποιηθεί ως «κέντρο μάχης» σε τυχόν αερομαχίες.

• Η ένταξη μαχητικών α/φ πέμπτης γενιάς στο τουρκι­κό οπλο­στάσιο μπορεί να ανατρέψει τις ισορροπίες στο Αι­γαίο

Τα ισραηλινά F-35 ενεπλάκησαν ήδη σε πολεμικές επιχειρήσεις, μόλις έναν μήνα μετά την παραλαβή τους, πριν καν έρθουν σε επιχειρησιακή ετοιμότητα (!), αναφέρουν πηγές Γαλλικών Μυστικών Υπηρεσιών στην εφημερί­δα «Le Figaro» (η οποία παρεμπιπτόντως ανήκει στον όμιλο της Dassault και σίγουρα δεν έχει κανέναν λό­γο να θέλει να προβάλει τις δυνατότητες ενός ανταγω­νιστικού στο Rafale αεροσκάφους).

Η ουσία, που αφορά την Ελληνική Πολεμική Αεροπορία, όμως, είναι άλλη: Οι περισσότεροι υπολόγιζαν ότι η έλευση των πρώτων F-35 (δύο ή τεσσάρων F-35) σε 16 μήνες και η ένταξή τους στις τάξεις της τουρκικής Αεροπο­ρίας δεν θα σήμαιναν ταυτόχρονα απόκτηση δυνατότητας επιχειρησιακής αξιοποίησης μέχρι τουλάχιστον το τέλος του 2020, οπότε και υπολογίζεται ότι θα κηρυχθεί, σε 40 μήνες από τώρα, επιχειρησιακή η πρώτη Μοίρα των τουρ­κικών F-35. Ωστόσο, τα νέα που έρχονται από το Ισραήλ είναι τελείως διαφορετικά: Δείχνουν ικανότητα άμεσης ανάληψης επιχειρήσεων. Και επειδή δεν είναι ένα απλό αεροσκάφος, αλλά κέντρο μάχης και συντονισμού επιχειρήσεων (ρόλος στον οποίο διέπρεψε και το Su-35 στη Συρία), αλλά και συλλογής στοιχεί­ων από εχθρικούς αισθητήρες τους οποίους εν συνεχεία μεταβιβάζει στα φίλια «απλά» μαχητικά, όπως το F-16Ι, τα πράγματα πλέον είναι πολύ ανησυχητικά. 

Εδώ έχουμε άλλο ένα πρόβλημα για την ΠΑ: Η συνάσκηση των τουρκικών F-35 με τα επίσης τουρκικά S-400, των οποίων η προμήθεια έκλεισε (έστω στην υποβαθμι­σμένη έκδοσή τους), θα δώσει πρωτόγνωρες ικανότητες διάτρησης του ελληνικού αντιαεροπορικού δικτύου. Το πρόβλημα είναι ότι το F-35 αποδεικνύεται άμεσα χρησιμοποιήσιμο και ως απλή μονάδα, η οποία λειτουργεί ως «κέν­τρο μάχης» σε αποστολές COMAO για μαχητικά της προηγούμενης γενιάς. Πηγές του υπουργείου Εθνικής Άμυνας ενημέρωσαν πάντως το Μαξίμου για τις παραπάνω εξελί­ξεις της νέας και ουσιαστικής ενίσχυσης της Τουρκικής Πο­λεμικής Αεροπορίας. Από στρατιωτικής - επιχειρησιακής απόψεως, το ζήτημα κρίνεται ως εξαιρετικά σοβαρό.

(ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ-06/05/2017)

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των.

Περισσότερα »

Το μεγαλείο της κυπριακής ΑΟΖ και η κατάρα της ελληνικής: Η «Μάνα» δεν παραδειγματίζεται από την «Κόρη»

Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης*

Για να αντιληφθούμε καλύτερα τον τίτλο αυτού του άρθρου πρέπει να κάνουμε μια ιστορική αναδρομή.

Πολύ δύσκολα θα ξεχάσω το απόγευμα της Παρασκευής 30 Απριλίου 1982, όταν διεξήχθη στη Νέα Υόρκη η ψηφοφορία για τη νέα Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας, ύστερα από διαπραγματεύσεις εννέα ετών και έντεκα συνόδων.

Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας ήταν: 130 υπέρ, 4 κατά και 17 αποχές. Τα τέσσερα κράτη με την αρνητική ψήφο ήταν οι ΗΠΑ, η Τουρκία, το Ισραήλ και η Βενεζουέλα. Από αυτό το γεγονός, δηλαδή ότι η Τουρκία καταψήφισε τη νέα Σύμβαση, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η Ελλάδα, η οποία φυσικά ψήφισε υπέρ της Σύμβασης, βγήκε κερδισμένη από το νέο Σύνταγμα των Θαλασσών.

Βέβαια μερικές από τις θέσεις των παράκτιων κρατών δεν υιοθετήθηκαν πλήρως από τη νέα Σύμβαση, αλλά είναι γενικά αποδεκτό ότι το κείμενο που ψηφίστηκε είναι αρκετά ευνοϊκό για την Ελλάδα γιατί:

- Αναγνωρίζει το δικαίωμα κάθε χώρας να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη της στα 12 μίλια, μια διάταξη εθνικά πολύτιμη για το Αιγαίο.

- Αναγνωρίζει ότι τα νησιά έχουν πλήρη δικαιώματα αποκλειστικής οικονομικής ζώνης και υφαλοκρηπίδας. Εξαιρούνται οι βραχονησίδες που δεν μπορούν να συντηρήσουν οικονομική ζώνη στο έδαφός τους, αλλά στην περίπτωση των βραχονησίδων του Αιγαίου δεν υπάρχει πρόβλημα, γιατί όλες καλύπτονται από την αποκλειστική οικονομική ζώνη και την υφαλοκρηπίδα των κατοικημένων ελληνικών νησιών.

- Δεν θέτει ιδιαίτερους περιορισμούς σε θάλασσες όπως το Αιγαίο, για το οποίο η Τουρκία αγωνίστηκε να ισχύσει καθεστώς ειδικών περιστάσεων.

Η δημιουργία και η κωδικοποίηση του θεσμού της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) ήταν μία από τις σημαντικότερες πρόνοιες της Διάσκεψης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας. Έτσι δόθηκε ένα τέλος στη χαώδη κατάσταση που επικρατούσε μέχρι τότε στο Διεθνές Δίκαιο Αλιείας. Με βάση τα άρθρα 55, 56 και 57 της νέας Σύμβασης, ως Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη ορίζεται η πέραν και παρακείμενη της αιγιαλίτιδας ζώνης περιοχή, το πλάτος της οποίας μπορεί να φτάσει τα 200 ν.μ. από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το πλάτος της αιγιαλίτιδας ζώνης και εντός της οποίας το παράκτιο κράτος ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα σε θέματα που έχουν σχέση με την εξερεύνηση, την εκμετάλλευση, τη διατήρηση και τη διαχείριση των φυσικών πηγών ?ζώντων ή μη? των υδάτων, του βυθού και του υπεδάφους της θάλασσας, καθώς και κυριαρχικά δικαιώματα που αφορούν στην εξερεύνηση και στην οικονομική εκμετάλλευση των ρευμάτων και των υπερκείμενων της θάλασσας ανέμων.

Έτσι κάθε κράτος με ΑΟΖ πρέπει να πράξει  τα ακόλουθα:

1. Να καθορίσει ποιές περιοχές του θαλάσσιου χώρου περιλαμβάνονται στη δική του ΑΟΖ.
2. Να επιχειρήσει, κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, να εκτιμήσει τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της ΑΟΖ, καθώς και τις οικολογικές ισορροπίες αυτής της ζώνης.
3. Να επιχειρήσει, κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, να εκτιμήσει τις διαφορετικές χρήσεις των πλουτοπαραγωγικών πηγών, καθώς και την αλληλεπίδρασή τους στην ΑΟΖ.
4. Να επιχειρήσει την καθιέρωση στόχων και προτεραιοτήτων με μια πολιτική που θα προάγει αυτούς τους στόχους και θα ενσωματώνει αυτές τις προτεραιότητες.
5. Να επιχειρήσει να ρυθμίσει τις διάφορες δραστηριότητες που θα πραγματοποιηθούν στην ΑΟΖ, ώστε αυτές να προσαρμόζονται στις εθνικές επιλογές και δραστηριότητες.
6. Να καθιερώσει έναν θεσμικό μηχανισμό για τη διαμόρφωση των αποφάσεων και τη διαχείριση της ΑΟΖ.
7. Να προσδιορίσει τα προβλήματα που δεν μπορούν να επιλυθούν ή τις ευκαιρίες που δεν μπορεί να αξιοποιήσει λόγω των περιορισμών που υφίστανται στην ΑΟΖ.
8. Να αναπτύξει μια στρατηγική ώστε να εξουδετερώσει τέτοιου είδους ατέλειες.

Ο πρώτος από τους Έλληνες πολιτικούς που αντιλήφθηκε την αξία της ΑΟΖ ήταν ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος, που ενημέρωσε 2004 τον τότε Πρωθυπουργό της Ελλάδας Κώστα Σημίτη  και τον τότε Υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Α. Παπανδρέου για την πρόθεση του να προχωρήσει στην ανακήρυξη της Κυπριακής ΑΟΖ αλλά, δυστυχώς, και οι δύο αντέδρασαν πολύ αρνητικά.

Οι συνεργάτες του αείμνηστου Παπαδόπουλου θυμούνται ακόμα την πίκρα που ένοιωσε ο Κύπριος πρόεδρος για αυτή την απαράδεκτη στάση των Αθηνών. Είναι πράγματι πρωτοφανές ότι, από τότε, όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις πίστευαν ότι η Κυπριακή ΑΟΖ δημιουργεί προβλήματα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Βλέπετε το φοβικό σύνδρομο απέκτησε σάρκα και οστά πολύ γρήγορα και κανείς Έλληνας πρωθυπουργός από τον Σημίτη μέχρι τον Τσίπρα δεν τόλμησε να ανακηρύξει την ελληνική ΑΟΖ.

Ο Παπαδόπουλος όμως, διαθέτοντας 4 τανκς και 2 ελικόπτερα, δεν δίστασε να ανακηρύξει την ΑΟΖ της Κύπρου το 2004,  αλλά τέθηκε σε ισχύ ήδη από τις 21 Απριλίου 2003. Ήταν μια άλλη ιδιοφυής κίνηση του Τάσσου Παπαδόπουλου, διότι η κυβέρνηση του Γλαύκου Κληρίδη είχε τότε υπογράψει την οριοθέτηση την ανύπαρκτης κυπριακής ΑΟΖ με αυτή της ΑΟΖ της Αιγύπτου.

Το UNCLOS δεν προβλέπει οριοθέτηση ΑΟΖ πριν την ανακήρυξή της. Όπως έχει γραφτεί, από ειδικούς στο Δίκαιο της Θάλασσας:

«Η δικαιοδοσία στην ΑΟΖ μπορεί μόνο να εξασκηθεί με τον όρο ότι έχει προηγουμένως δημιουργηθεί με βάση τους νόμους του παράκτιου κράτους. Αυτός ο όρος, αναφορικά με τη δημιουργία της, είναι απολύτως αναγκαίος. Χωρίς αυτόν, το παράκτιο κράτος δεν διαθέτει ΑΟΖ (διαθέτει βέβαια πάντα υφαλοκρηπίδα)».

Στην πραγματικότητα ήταν μια ερμηνεία του άρθρου 77 της Σύμβασης, με την οποία μπορούσε κάποιος να συμπεράνει ότι, για να υφίσταται και να διαθέτει κυριαρχικά δικαιώματα, μια ΑΟΖ πρέπει πρώτα να έχει δημιουργηθεί. Ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος το γνώριζε αυτό και έτσι για να καλύψει το λάθος του Κληρίδη αποφάσισε η ισχύς της ανακήρυξης της ΑΟΖ να παραπέμπει στην ημερομηνία οριοθέτησης των ΑΟΖ Κύπρου και Αιγύπτου.

Για πρώτη φορά η Ελλάδα ασχολήθηκε με την κυπριακή ΑΟΖ το 2003, όταν η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ζήτησε από την κυπριακή κυβέρνηση να μην κάνει τη σωστή οριοθέτηση με την Αίγυπτο, γιατί θα αναδεικνύονταν τα δικαιώματα του συμπλέγματος του Καστελόριζου. Συγκεκριμένα ο πρωθυπουργός Κ. Σημίτης και ο υπουργός Εξωτερικών Γ. Παπανδρέου ζήτησαν από την Κύπρο να οριοθετήσει την ΑΟΖ της με την Αίγυπτο στα 8 ν.μ., ώστε να μη δώσουν πλήρη επήρεια στο Καστελόριζο και δημιουργηθεί πρόβλημα με την Τουρκία!

Ο μοναδικός Έλληνας πολιτικός, λόγω των μεγάλων του προσόντων και της εξαιρετικής οξυδέρκειας του, που αντιλήφθηκε την αξία της ΑΟΖ ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Σε μία επίσκεψή μου στο Καστρί, του εξήγησα τη σημασία της ΑΟΖ στο Σύνταγμα των Θαλασσών και των Ωκεανών του πλανήτη μας που δημιουργήθηκε το 1982 .Αμέσως αντιλήφθηκε την αξία της και μου ζήτησε να συζητήσω το θέμα με τον Κάρολο και το Γιάννη (Κάρολο Παπούλια και Γιάννη Καψή), αλλά ακόμα περιμένω το τηλεφώνημά τους.

Όταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος ανακήρυξε την ΑΟΖ της Κύπρου, η Αμερική, η Ρωσία και η Ευρωπαϊκή Ένωση την αναγνώρισαν χωρίς κανένα δισταγμό. Η Τουρκία δεν κατάλαβε καθόλου το ευφυές εγχείρημα του Προέδρου της Κύπρου και σήμερα βλαστημάει την τότε απραξία της. Πρωθυπουργός της Τουρκίας ήταν, ο όχι ακόμα σουλτάνος, αλλά απειρος στη διπλωματία Ταγίπ Ερντογάν ,που απλώς δήλωσε ότι δεν αναγνωρίζει την ΑΟΖ της Κύπρου. Τώρα το φυσάει και δεν κρυώνει. Έτσι σήμερα, 13 χρόνια αργότερα, προσπαθεί να διορθώσει την γκάφα του απειλώντας συνεχώς όχι μόνο την κυπριακή ΑΟΖ αλλά και την Ελλαδα, απαιτώντας μάλιστα την επιστροφή 18 ελληνικών νησιών. Σε αυτή τη λίστα δεν συμπεριλαμβάνονται τα Ίμια, το Καστελόριζο και η Γαύδος. Στο τέλος η Τουρκία  θα χάσει τον λογαριασμό. Η Κύπρος, που δεν πάσχει από φοβικό σύνδρομο, συνεχίζει ατρόμητη να δίνει οικόπεδα σε κολοσσούς της Αμερικής, του Ισραήλ, της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Νορβηγίας. Χωρίς τυμπανοκρουσίες παραχώρησε για εκμετάλλευση στην ExxonMobil, την εταιρεία που διηύθυνε μέχρι την ανάληψη των καθηκόντων του ο αμερικανός ΥΠΕΞ Ρεξ Τίλλερσον, το σημαντικό οικόπεδο 10 της Κυπριακής ΑΟΖ. Προτρέπω τον Σουλτάνο να προσπαθήσει να βάλει χέρι σ΄αυτό το  οικόπεδο της Exxon Mobil.

Η Ελλάδα παρακολουθεί αμήχανα τα τεκταινόμενα στο μαρτυρικό νησί. Αυτή φαίνεται να είναι η κατάρα της ελληνικής  ΑΟΖ,  που οι πολιτικοί της την αγνόησαν και την πρόδωσαν, τουλάχιστον, για  τρεις δεκαετίες.

ΧΑΡΤΗΣ ΟΙΚΟΠΕΔΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΥ

Ο παραπάνω χάρτης δείχνει τα οικόπεδα που δημιούργησαν η Ελλάδα και η Κύπρος με μια τεράστια διαφορά. Οι Κύπριοι δίνουν οικόπεδα σε πετρελαϊκούς κολοσσούς, αλλά η Ελλάδα απλά καμαρώνει τα πιο σημαντικά οικόπεδά της, από το 12 μέχρι το 20, αφού η σημερινή κυβέρνηση, που αντιπαθεί την ΑΟΖ, αφήνει αναξιοποίητα τα οικόπεδα που δημιούργησε ο Γιάννης Μανιάτης του ΠΑΣΟΚ, όταν ήταν Υπουργός Ενέργειας. Αλλά οι κυβερνώντες  έχουν άλλες προτεραιότητες, όπως είναι η ΔΕΗ, ο χρυσός της Χαλκιδικής και δεν ενδιαφέρονται για τις τεράστιες ποσότητες υδρογονανθράκων, που διαθέτει η Ελλάδα, κυρίως νότια της Κρήτης. Τα οικόπεδα 12 μέχρι 20 σχετίζονται με τα θαλάσσια σύνορά μας με την Λιβύη, αλλά όλοι οι υπουργοί Ενέργειας της Ελλάδας από τον Μανιάτη μέχρι τον Σκουρλέτη ξέχασαν να δημιουργήσουν οικόπεδα στα ανατολικά της Κρήτης που θα συνόρευαν με την ΑΟΖ της Αιγύπτου. Αυτά είναι τα οικόπεδα που κρύβουν τις μεγαλύτερες ποσότητες υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο και είναι αυτά που εποφθαλμιούν οι Τούρκοι αλλά το καταραμένο φοβικό σύνδρομο, που μας διακατέχει μας εμποδίζει να προχωρήσουμε στις σωστές κινήσεις.

Τώρα τελευταία με τις τουρκικές απειλές ότι θα επέμβουν στην κυπριακή ΑΟΖ, διαφαίνεται το μίσος των Τούρκων για την έννοια της ΑΟΖ, γιατί δεν αναφέρουν ότι θα επέμβουν στην ΑΟΖ αλλά στην υφαλοκρηπίδα του νησιού. Από το 1973 μέχρι σήμερα η Τουρκία συνεχίζει να ομιλεί, μονότονα, για την υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο και την νοτιοανατολική Μεσόγειο, υποστηρίζοντας ότι τα χερσαία εδάφη και όχι τα νησιά δικαιούνται ΑΟΖ. Έτσι όταν αποφάσισε, παράνομα, να οριοθετήσει τα θαλάσσια σύνορά της με το ψευδοκράτος, δεν έκανε οριοθέτηση ΑΟΖ αλλά υφαλοκρηπίδας, δίνοντας υφαλοκρηπίδα στους Τουρκοκύπριους μόνο 12 ν.μ.

Βέβαια και ο ελληνικός τύπος, χωρίς να το αντιλαμβάνεται, παίζει το παιχνίδι της Τουρκίας με λανθασμένους τίτλους όπως «Στην κυπριακή υφαλοκρηπίδα κατευθύνεται το Barbaros». Η Λευκωσία αμέσως προειδοποίησε την Άγκυρα ότι η πραγματοποίηση των ερευνών από το Barbaros, εάν υλοποιηθούν, θα αποτελέσουν παραβίαση της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας στις θαλάσσιες ζώνες, όπως προβλέπεται στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982.

Ο ΝΟΡΒΗΓΟΣ

Καλό είναι εδώ να ξαναθυμηθούμε την ιστορία του Νορβηγού που συνεχίζει να ταλαιπωρεί τον κυπριακό λαό.

Όταν μαθεύτηκε ότι ένας Νορβηγός, ο πρώην ΥΠΕΞ Εσπεν Μπαρθ Αϊντα, θα είναι ο επόμενος μεσολαβητής του ΟΗΕ στη θέση του περιβόητου Αυστραλού Αλεξάντερ Ντάουνερ, σίγουρα μερικοί ένοιωσαν μια ανακούφιση. Όμως, σταδιακά άρχισε να επικρατεί μια ανησυχία, που πολύ γρήγορα έγινε πραγματικότητα και οι Κύπριοι κατανόησαν ότι ο Νορβηγός είναι χειρότερος από τον Αυστραλό. Οι μάσκες ρίχτηκαν όταν έκανε αυτή την πρωτοφανή δήλωση:

«Μάλιστα, υπάρχουν δύο διαστάσεις σε αυτό. Υπάρχει μια νομική διάσταση, η οποία είναι πολύ έντονη στην πλευρά της Κυπριακής Δημοκρατίας, ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι μια χώρα όπως όλες οι χώρες και μπορεί να καθορίσει ποια είναι η οικονομική της ζώνη. Και να πούμε την αλήθεια, κανείς δεν την έχει αξιοποιήσει. Είναι θέμα σε ποιο βαθμό πραγματικά έγινε παραβίαση, γιατί πολλές χώρες δεν βλέπουν τις σεισμικές έρευνες ως παραβίαση, εφόσον δεν οδηγούν σε εξόρυξη.  Γιατί η οικονομική ζώνη δεν είναι κυρίαρχη περιοχή. Βασικά ο οποιοσδήποτε μπορεί να κάνει οτιδήποτε εκεί εκτός από το να λαμβάνει πόρους. Αλλά αυτό είναι ένα πολύ τεχνικό θέμα».

Η κυπριακή κυβέρνηση έπρεπε αμέσως να του υπενθυμίσει ότι το Δίκαιο της Θάλασσας δεν επιτρέπει σεισμικές έρευνες  στην AOZ ενός κράτους από άλλο κράτος. Επίσης, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης έπρεπε να δώσει στον Νορβηγό αντίγραφο του Νόμου Παπαδόπουλου για την ανακήρυξη της ΑΟΖ της Κύπρου που στην παράγραφο 8 αναφέρει ρητά: (1)  Κανένα πρόσωπο δεν θα προβαίνει μέσα στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, στην εξερεύνηση και εκμετάλλευση των μη ζώντων πόρων,  εκτός από τις περιπτώσεις κατά τις οποίες έχει λάβει άδεια από το Υπουργικό Συμβούλιο σύμφωνα με τον παρόντα Νόμο ή από οποιοδήποτε άλλο αρμόδιο όργανο δυνάμει άλλου Νόμου ή Κανονισμού.  (2)  (α)  Οποιοδήποτε πρόσωπο παραβαίνει τις διατάξεις του εδαφίου (1), διαπράττει αδίκημα και, σε περίπτωση, καταδίκης, υπόκειται σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις διακόσιες πενήντα χιλιάδες λίρες (ΛΚ250.000) ή σε φυλάκιση για χρονική περίοδο που δεν υπερβαίνει τα πέντε χρόνια ή και στις δύο αυτές ποινές. Σε περίπτωση δεύτερης ή μεταγενέστερης καταδίκης, το πρόσωπο αυτό υπόκειται σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις πεντακόσιες χιλιάδες λίρες (ΛΚ 500.000) ή σε φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τα δέκα χρόνια ή και στις δύο αυτές ποινές. (β)  Το Δικαστήριο, επιπρόσθετα με οποιαδήποτε ποινή ήθελε επιβάλει δυνάμει της παραγράφου (α) του παρόντος εδαφίου δύναται να διατάξει την κατάσχεση οποιουδήποτε σκάφους, αντικειμένου, εξοπλισμού ή υλικού, συμπεριλαμβανομένων και των ίδιων των μη ζώντων πόρων, που λήφθηκαν κατά τη διάπραξη του αδικήματος αυτού».

Πολλά κράτη που διαθέτουν ΑΟΖ έχουν, επίσης, δημιουργήσει ειδική νομοθεσία που επιτρέπει τις σεισμικές έρευνες μέσα στην ΑΟΖ τους. Κράτη που έχουν ιδιαίτερα αυστηρούς κανόνες είναι οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Νέα Ζηλανδία και η Νορβηγία. Η Νορβηγία ήταν από τα κράτη που πρωτοστάτησαν στη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας και έχει δημιουργήσει ένα ολοκληρωμένο νομοθετικό πλαίσιο για την εξερεύνηση και εκμετάλλευση του ορυκτού της πλούτου, κάτι που έπρεπε να γνωρίζει ο κ. Έσπεν Μπαρθ Άϊντα μια και διετέλεσε υπουργός άμυνας και εξωτερικών στις κυβερνησεις του Γενς Στόλτενμπεργκ, του νυν Γενικού Γραμματεα του ΝΑΤΟ. 

Τέλος να θυμίσουμε στον κ. Άϊντα την ΑΟΖ της Νορβηγίας που δίνει πλήρη δικαιώματα ΑΟΖ στα νησιά της και κανείς δεν μπορεί να διεξάγει  σεισμικές έρευνες χωρίς την άδεια της κυβέρνησης της Νορβηγίας. Νομίζαμε ότι ξεφορτωθήκαμε τον Αλεξάντερ Ντάουνερ, που και αυτός είχε πετσοκόψει την ΑΟΖ του Ανατολικού Τιμόρ, και πέσαμε σε κάποιον χειρότερο.

Ο Νορβηγός δεν ξεχνά τα κόλπα του και φαίνεται  ότι επανήλθε δριμύτερος ζητώντας την καθυστέρηση του γεωτρητικού προγράμματος της TOTAL κατά 12 μέρες τον Ιούλιο και μάλιστα με αντάλλαγμα την μη παράνομη είσοδο του Barbaros στην κυπριακή ΑΟΖ. Η Κυπριακή κυβέρνηση αντέδρασε έντονα υπογραμμίζοντας ότι αυτά τα σενάρια, όχι μόνο δεν ευσταθούν, αλλά αγγίζουν και τα όρια της γελοιότητας

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Όπως, πολύ σωστά, ο Γιώργος Μαλούχος έγραψε στο ΒΗΜΑ:

«Είναι όμως φανερό ότι η Τουρκία έχει μετρήσει λάθος πλήθος δεδομένων. Εχει κάνει λάθος υπολογισμούς τόσο για την πολεμική ετοιμότητα της Ελλάδας και για τις όποιες συγκριτικά μικρές επιπτώσεις έχει η κρίση σε αυτήν, όπως και λάθος υπολογισμούς για τη στάση του διεθνούς παράγοντα, ιδίως των ΗΠΑ, αλλά και για την αποφασιστικότητα του ελληνικού λαού, που είναι μεν σκληρά ταλαιπωρημένος, αλλά που δεν θα δεχθεί ούτε κατά διάνοια παθητικά μια πρόκληση της εθνικής ακεραιότητας της χώρας

Τέλος, απαρατήρητη πέρασε  πρόσφατα, μια δήλωση του Προέδρου της ΕΔΕΚ. Στην συνάντησή του με τον Έλληνα ΥΠΕΞ Νίκο Κοτζιά τόνισε ότι Ελλάδα και Κύπρος χρειάζεται να αναβαθμίσουν ακόμα περισσότερο τον γεωστρατηγικό τους ρόλο στον χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Κατέληξε λέγοντας:

«Πέρα από τις σωστές συμφωνίες που έχουν συνάψει με γειτονικές χώρες (όπως Ισραήλ και Αίγυπτος) το επόμενο που θα πρέπει να γίνει είναι οριοθέτηση της ΑΟΖ Ελλάδας-Αιγύπτου- Κύπρου και η περαιτέρω ενίσχυση της αεροναυτικής συνεργασίας Ελλάδας και Κύπρου».

Αμήν και πότε.

• Το άρθρο αυτό είναι αφιερωμένο στη μνήμη του φίλου μου γιατρού Χρίστου Κατσέτου, που χαθηκε πρόωρα. Μου είχε ζητήσει να συνεχίσω τους αγώνες μου για την ΑΟΖ. Να είναι σίγουρος ότι αυτό θα συμβεί.

(mignatiou.com)

Περισσότερα »

Υπογραφή προγράμματος αμυντικής συνεργασίας με το Ισραήλ (ΦΩΤΟ)

Την Δευτέρα 20 Μαρτίου 2017 υπεγράφη στο ΓΕΕΘΑ, το Πρόγραμμα Αμυντικής Συνεργασίας (ΠΑΣ) έτους 2017 μεταξύ της Ελλάδος και του Ισραήλ.

Το ΠΑΣ υπέγραψαν ο Διευθυντής της Διεύθυνσης Διεθνών Σχέσεων του ΓΕΕΘΑ, Ταξίαρχος Μιλτιάδης Γρυλλάκης και ο Επικεφαλής της Μονάδας Διεθνών Σχέσεων των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων, Brigadier General Erez David Maisel.

Το πρόγραμμα συνεργασίας περιλαμβάνει δράσεις που αφορούν στη συμμετοχή σε κοινές αεροναυτικές ασκήσεις καθώς και συνεκπαιδεύσεις με μονάδες επιθετικών ελικοπτέρων και ειδικών δυνάμεων.

Κάντε κλικ (χρησιμοποιείστε τα βελάκια του πληκτρολογίου για επόμενο ή προηγούμενο) στις παρακάτω φωτό για μεγέθυνση:

(geetha.mil.gr)

Περισσότερα »

H Μυστική συμφωνία στη Ζυρίχη Τουρκίας με το Ισραήλ και οι συνέπειες της

Γράφει ο Χρήστος Κουτσογιαννόπουλος* Οι ρωσοτουρκικές σχέσεις έχουν μια μακρά ιστορική πορεία φορτισμένη και ο ανταγωνισμός μεταξύ της Τουρκίας και της Ρωσίας υπήρχε και εξακολουθεί να υπάρχει καθώς αντανακλάται σε γεωπολιτικές, γεωστρατηγικές και γεωοικονομικές πτυχές. Το γεγονός της κατάρριψης του... ρωσικού πολεμικού αεροσκάφους από την Τουρκία δημιούργησε μια νέα ρωσοτουρκική διένεξη η οποία εξελίσσεται επικίνδυνα. Η Ρωσία έχει επενδύσει πολλά στο να εδραιωθεί στην περιοχή ως ισοδύναμος παίκτης επιρροής με τις ΗΠΑ και ξαφνικά τώρα βρίσκεται σε μια πορεία σύγκρουσης με την Τουρκία η οποία επίσης διεκδικεί περιφερειακή ηγεσία για τον εαυτό της, τόσο αυτόνομα όσο και ως μέλος του ΝΑΤΟ. Η κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού αεροσκάφους από την Τουρκία πρέπει να εκληφθεί ως μια ενέργεια που έχει σαφώς γεωπολιτικά και γεωοικονομικά κίνητρα σε συνδυασμό  με διπλωματικές  κινήσεις προς ΗΠΑ –Ισραήλ. H πρώτη διπλωματική κίνηση της Τουρκίας  πραγματοποιήθηκε όπως αποκαλύπτει η εφημερίδα Ελ Παΐς μετά από 5 χρόνια ψυχρότητας με μυστική συνάντηση στη Ζυρίχη μεταξύ των απεσταλμένων της Τουρκίας και του Ισραήλ. Στη Ζυρίχη η Άγκυρα και το Τελ Αβίβ κατέληξαν κατ αρχήν σε συμφωνία εξομάλυνσης των σχέσεών τους που είχαν διαρραγεί από το 2010 και αφορμή ήταν η αιματηρή επέμβαση ισραηλινών κομάντος στο πλοίο Mavi Marmara που πήγαινε να σπάσει τον ισραηλινό αποκλεισμό στη Λωρίδα της Γάζας. Συνεχίζοντας το ρεπορτάζ η εφημερίδα Ελ Παΐς αναφέρει ότι ο λόγος που έγινε αυτή η συνάντηση δεν αφορά μόνο την εξομάλυνση των σχέσεων  αλλά  και το αμοιβαίο οικονομικό συμφέρον των δύο χωρών. Η προοπτική συνεκμετάλλευσης των κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην ανατολική Μεσόγειο, είναι άκρως δελεαστική μιας και οι δύο χώρες είναι στρατηγικοί εταίροι των ΗΠΑ. Η συνεργασία μεταξύ τους σίγουρα θα φέρει ικανοποίηση στην Ουάσιγκτον για την εκμετάλλευση των μεγάλων αποθεμάτων φυσικού αερίου στην ανατολική Μεσόγειο. Η Άγκυρα  βλέποντας τις διπλωματικές σχέσεις με τη Μόσχα να φτάνουν στο ναδίρ μετά την κατάρριψη του ρωσικού βομβαρδιστικού στράφηκε προς Ισραήλ και ΗΠΑ. Η ακύρωση της κατασκευής του Turkish Stream που προορίζονταν να μεταφέρει φυσικό αέριο στην Ευρώπη και  η εκτίμηση ότι ο Νετανιάχου θέλει να «σπρώξει» το δικό του φυσικό αέριο από το κοίτασμα «Λεβιάθαν» στην Ευρώπη μέσω Κύπρου προσφέρει  στην Τουρκία μια νέα «πόρτα» στο σχεδιασμό των νέων αγωγών. Η Τουρκία άλλωστε είναι η δεύτερη μεγαλύτερη αγορά για την Gazprom μετά τη Γερμανία. Μία Gazprom που έχει δει 10% πτώση στα κέρδη της το περασμένο έτος λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Είναι σημαντικό κεφάλαιο λοιπόν οι αγωγοί μεταφοράς φυσικού αερίου και ιδίως η ακύρωση του “Turkish Stream” δημιουργεί νέα δεδομένα Αυτή η συμφωνία και στη συνέχεια ότι άλλο προκύψει στον ενεργειακό τομέα  δημιουργεί νέα δεδομένα στην Ενεργειακή Πολιτική στην Ανατολική Μεσόγειο και συγκεκριμένα στον σχεδιαζόμενο αγωγό East Med Pipeline. Πρόκειται για αγωγό μεταφοράς φυσικού αερίου συνεργασίας της Ελλάδας της  Κύπρου και  του Ισραήλ, ο οποίος μπορεί να μεταφέρει αέριο από τα κοιτάσματα του Ισραήλ και της Κύπρου προς την Ευρώπη. Υπενθυμίζεται ότι ο αγωγός East Med Pipeline προβλέπεται να μπορεί να μεταφέρει από οκτώ μέχρι και 10 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ανά έτος. Σημαντική εξέλιξη επίσης μπορεί να έρθει και για το δεύτερο έργο την ηλεκτρική διασύνδεση με υποθαλάσσιο καλώδιο Ισραήλ, Κύπρου και Κρήτης με την ονομασία EuroAsia Interconnector. Το υποθαλάσσιο καλώδιο έχει μήκος 1.518 χλμ εκ των οποίων τα 329 χλμ μεταξύ Κύπρου-Ισραήλ, τα 829 χλμ μεταξύ Κύπρου και Κρήτης και τα 310 χλμ μεταξύ Κρήτης και Αθήνας .Ήδη δέκα ομάδες εργασίας εργάζονται συντονισμένα και η πρόοδός των εργασιών τους προπορεύεται του αρχικού προγραμματισμού. Προστίθεται ότι η κυπριακή Κυβέρνηση υπέβαλε αίτημα στην ΕΕ για αναγνώριση της ενεργειακής γέφυρας EuroAsia Interconnector ως διασυνοριακού έργου κοινών συμφερόντων. Ο λεπτομερής χάρτης πόντισης του καλωδίου είναι έτοιμος ενώ όλες οι ενδείξεις από τις μέχρι στιγμής αναλύσεις αγοράς επιβεβαιώνουν τη βιωσιμότητα του έργου διότι πρόκειται να ενταχτεί στα Έργα Κοινού Ενδιαφέροντος (PCI) της Ε.Ε. Αυτό πρακτικά σημαίνει πώς θα εξασφαλιστεί μία γρήγορη διαδικασία για την αδειοδότηση ενώ επιτυγχάνεται και πρόσβαση σε ιδιωτική χρηματοδότηση, πέραν της χρηματοδότησης που θα τύχουν τα έργα από τις Βρυξέλλες. Επί της ουσίας αυτή η συμφωνία και η συνεχής επιδείνωση στις ρωσοτουρκικές σχέσεις ανοίγουν το δρόμο για την αξιοποίηση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων του Ισραήλ της Κύπρου και της Ελλάδος. Αυτό σημαίνει πώς η ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ αποκτά μια νέα δυναμική με την υποστήριξη Ισραήλ γιατί τα έργα των πάσης φύσεως αγωγών είναι εξαιρετικά μεγάλα από πλευράς γεωοικονομικής και στρατηγικής σημασίας. To Ισραήλ τα έχει ήδη χαρακτηρίσει στρατηγικής σημασίας καθ’ ότι αποκτούν πρόσβαση στην Ευρωπαϊκή Ένωση την οποία διακαώς επιθυμούν να προμηθεύσουν με το φυσικό αέριο και το ηλεκτρικό ρεύμα που θα παράγουν. (dotnews.gr – Φωτογραφία: ibtimes.co.in) ___________________________ * O Χρήστος Κουτσογιαννόπουλος είναι Ανώτατος Αξιωματικός εν Αποστρατεία ΜΑ. Διεθνείς Σχέσεις και PhD. Επιχειρησιακή Οργάνωση

Περισσότερα »

Ισορροπίες στη Μεσόγειο

Η αμυντική συνεργασία Ελλάδας-Ισραήλ-Αιγύπτου διαμορφώνει νέα δεδομένα στη γειτονιά μας Τις ιδιαίτερα σημαντικές τελευταίες εξελίξεις στον τομέα αμυντικής συνεργασίας του στρατηγικής σημασίας τριγώνου «Αθήνα - Τελ Αβίβ - Κάιρο» σηματοδοτεί το «κλείσιμο» των ημερομηνιών για την επίσημη επίσκεψη του υπουργού Εθνικής Άμυνας, Πάνου Καμμένου, στο Ισραήλ, στις 18-19 Ιουλίου. Η επίσκεψη αυτή θα... συνδυαστεί με την αντίστοιχη που θα κάνει στην Αίγυπτο ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, στρατηγός Μιχαήλ Κωσταράκος, στις αρχές Ιουνίου, και με την έναρξη (από σήμερα) της συνεκπαιδεύσεως μαχητικών Mirage 2000-5 της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, που μετέβησαν στη χώρα του Νείλου, με F-16 της αιγυπτιακής. Την εν λόγω στρατηγική σχέση θα μπορούσε κάλλιστα κάποιος να την ονομάσει και «συμμαχία», καθώς δημιουργήθηκε από ένα χριστιανικό ευρωπαϊκό κράτος, ένα εβραϊκό ασιατικό και ένα μουσουλμανικό αφρικανικό, γεγονός, αν μη τι άλλο, με ιδιαίτερη σημειολογική αξία. Η σχέση αυτή, τουλάχιστον στον αμυντικό τομέα που εξετάζουμε, διανύει ίσως την καλύτερη φάση της, καθώς φέτος γιορτάζεται η επέτειος της συμπληρώσεως 25 ετών από τη σύναψη πλήρων διπλωματικών σχέσεων μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ επί πρωθυπουργίας του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Μια επέτειος επίσημων ελληνοϊσραηλινών σχέσεων που σηματοδοτήθηκε από μια σειρά γεγονότων. Πρώτον, από τον πρόσφατο (σ.σ.: στις 24 Απριλίου) εορτασμό αυτής της επετείου στην Αθήνα με μεγάλη δεξίωση, παρουσία περίπου 900 προσκεκλημένων, του ίδιου του πρώην πρωθυπουργού, Κ. Μητσοτάκη, του συνόλου σχεδόν της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Άμυνας (σ.σ.: το «παρών» έδωσαν οι κ. Πάνος Καμμένος και Νίκος Τόσκας), της αντίστοιχης στρατιωτικής των Ενόπλων Δυνάμεων και όλων των αρχηγών. ΑΟΖ. Ένα γεγονός που σηματοδότησε την πρόσφατη επέτειο συμπληρώσεως 25 χρόνων επίσημων ελληνοϊσραηλινών σχέσεων έλαβε χώρα στην ακριτική Μεγίστη (Καστελλόριζο), το νησιωτικό σύμπλεγμα της οποίας (Μεγίστη, Στρογγύλη, Ρω) είναι στρατηγικής σημασίας για τον προσδιορισμό της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Πάνω από αυτό πέταξαν στις 28 Απριλίου οι αρχηγοί του ΓΕΑ, αντιπτέραρχος (I) Χρήστος Βαΐτσης, και των ισραηλινών αεροπορικών δυνάμεων, υποπτέραρχος Amir Eshel, συμμετέχοντας σε έναν ελληνοϊσραηλινό σχηματισμό COMAO 10 αεροσκαφών, που αποτελούσαν τις «φίλιες δυνάμεις». Η πτήση έγινε στο πλαίσιο της διεθνούς, διακλαδικής ασκήσεως «Ηνίοχος 2015», που διεξήχθη (20-30 Απριλίου) με επίκεντρο το φημισμένο Κέντρο Αεροπορικής Τακτικής (ΚΕΑΤ) στην Ανδραβίδα και με τη συμμετοχή των Αμερικανών της USAFE. Ασφαλώς μία ενέργεια -καθόλου συμπτωματική βεβαίως- που εξέπεμπε ένα κορυφαίο σημειολογικό μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση, ιδίως προς την Άγκυρα, οι σχέσεις της οποίας με το Τελ Αβίβ βρίσκονται στο χειρότερο σημείο τους εξαιτίας του «μεγαλοϊδεατισμού» του «νεοσουλτάνου» Ταγίπ Ερντογάν. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο μεν Έλληνας αρχηγός πέταξε με ένα υπερσύγχρονο διθέσιο F-160 Β1οck.52+ ADV της ιστορικής 335 Μοίρας της 116 Πτέρυγας Μάχης του Αράξου, ενώ ο Ισραηλινός με ένα επίσης διθέσιο F-161 Sufa. Το τρίτο γεγονός που σηματοδότησε την επέτειο 25 χρόνων ελληνο-ϊσραηλινών σχέσεων ήταν η επίσημη εξαγγελία (28 Απριλίου), κατά τη «VIP Day» της ασκήσεως «Ηνίοχος», από τον ΥΕΘΑ, Π. Καμμένο, ενός εν δυνάμει «νέου αμυντικού δόγματος» Ελλάδος - Κύπρου - Ισραήλ. Αυτό, επεκτεινόμενο προς βορρά, μπορεί να περιλαμβάνει και τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, που θα συνεργάζεται στενά με μετριοπαθείς αραβικές χώρες, όπως η Αίγυπτος, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα κ.λπ. «Ισραήλ, Κύπρος και Ελλάδα ουσιαστικά αποτελούν έναν χώρο που -γιατί όχι- μπορεί να είναι το νέο αμυντικό δόγμα, το οποίο μπορεί να προεκταθεί και προς τον βορρά, προς τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία -κάτι το οποίο θα επιδιώξει η Ελλάδα-, σε συνεργασία με μετριοπαθείς χώρες της Μέσης Ανατολής», τόνισε, μεταξύ άλλων, ο κ. Καμμένος. ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ. Εκτός της ασκήσεως «Ηνίοχος», την ίδια χρονική περίοδο είχαμε και μερικές άλλες, εξαιρετικά ενδιαφέρουσες διμερείς συνεργασίες: • Την ετήσια τριεθνή αεροναυτική άσκηση «Noble Dina», με τη συμμετοχή δυνάμεων από Ελλάδα, ΗΠΑ και Ισραήλ (29 Απριλίου-14 Μαΐου), που πραγματοποιήθηκε σε τρεις φάσεις, στην Κρήτη (ΚΕΝΑΠ), στη Χάιφα και στη θαλάσσια περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. • Την επίσημη επίσκεψη στο Ισραήλ (3-6 Μαΐου) του αρχηγού ΓΕΣ, αντιστρατήγου Βασίλειου Τελλίδη. ο οποίος συμμετείχε στις εργασίες τη συνόδου με τίτλο «Ευκινησία και μάχη σε ένα δυναμικό και σύνθετο περιβάλλον». Η μετάβασή του στη γείτονα έγινε έπειτα από σχετική πρόσκληση του Ισραηλινού ομολόγου του, αρχηγού των χερσαίων δυνάμεων, αντιστρατήγου Gadi Eizenkot, με τον οποίο συναντήθηκαν, είχαν κατ' ιδίαν συνομιλία και συζήτησαν θέματα «αμοιβαίου ενδιαφέροντος». Το γεγονός ότι μαζί με τον αντιστράτηγο Β. Τελλίδη μετέβη στο Ισραήλ και ο υποστράτηγος Αλκιβιάδης Στεφανής, διευθυντής του Δ' Κλάδου του ΓΕΣ, ασφαλώς σημαίνει πολλά. • Την πραγματοποίηση στη Λευκωσία της συναντήσεως κορυφής μεταξύ του Νίκου Αναστασιάδη, του Αλέξη Τσίπρα και του Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι, με κύριο θέμα την ασφάλεια και τον καθορισμό των ΑΟΖ της Κύπρου, της Ελλάδας και της Αιγύπτου. • Τη διεξαγωγή εντός του FIR Λευκωσίας, το ίδιο διάστημα, κοινής ασκήσεως Έρευνας-Διασώσεως (SAR), με τη συμμετοχή αεροναυτικών δυνάμεων από Κύπρο-ΗΠΑ-Ισραήλ, υπό τη διεύθυνση του αντίστοιχου Κέντρου Συντονισμού Έρευνας-Διασώσεως Λάρνακος. Αναφορικά με την (παράλληλη) αμυντική συνεργασία Ελλάδος - Αιγύπτου, ο Έλληνας ΥΕΘΑ είχε δηλώσει: «Προχωράμε σε αμυντική συνεργασία με την Αίγυπτο τις επόμενες ημέρες. Στις αρχές Ιουνίου, ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ θα βρίσκεται στην Αίγυπτο. Συμφώνησα πριν από δέκα ήμερες με τον πρόεδρο της Αιγύπτου, τον υπουργό Άμυνας και τον αρχηγό των Γενικών Επιτελείων ότι με ένα κλιμάκιο της Πολεμικής Αεροπορίας, με Μιράζ 2000, με τα οποία ουσιαστικά πετάει και π Αεροπορία της Αιγύπτου, θα κάνουμε και μία άσκηση τις πρώτες μέρες του Ιουνίου». Το μέλλον διαφαίνεται ευοίωνο και οι (αμυντικές) συνεργασίες καλά κρατούν. Μάλλον επειδή ο κίνδυνος είναι κοινός, αλλά και, όπως τόνισε η πρέσβειρα του Ισραήλ, Ιριτ Βεν Αββα: «Η συνεργασία Ελλάδος Ισραήλ είναι εξαιρετική, κυρίως γιατί δεν έχουμε καμία μεταξύ μας διεκδίκηση και πρόβλημα». Το ίδιο ασφαλώς ισχύει για τις αντίστοιχες σχέσεις Ελλάδος-Αιγύπτου, γεγονός εξίσου σημαντικό. (ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ 29/05/2015 – ΛΕΩΝΙΔΑΣ Σ. ΜΠΛΑΒΕΡΗΣ - lsblaveris@gmail.com) __________________ Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας. Ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΟ!

Περισσότερα »

Παιγνίδια με τις Στρατιωτικές Σχολές;

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ αντιστράτηγου ε.α. Παναγιώτη Μαυρόπουλου καθηγητή στρατηγικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων Πριν από λίγες ημέρες κυκλοφόρησε στα μέσα μαζικής επικοινωνίας η πληροφορία ότι ο υπουργός Εθνικής Αμύνης, κ. Αβραμόπουλος, και το επιτελείο του σχεδιάζουν την... «αναδιάρθρωση και αναβάθμιση των ΑΣΕΙ, με σκοπό να λειτουργήσουν στα πρότυπα των κορυφαίων πανεπιστημίων του εξωτερικού». Σύμφωνα με τις σχετικές πληροφορίες, ο σχεδιασμός σε γενικές γραμμές περιλαμβάνει: την υλοποίηση προγραμμάτων μεταπτυχιακών σπουδών σε συνεργασία με άλλα πανεπιστήμια της χώρας, τη χρήση τεχνογνωσίας από το Ισραήλ και ενδεχομένως σε μελλοντικό χρόνο, την ομαδοποίηση των στρατιωτικών σχολών σε ένα στρατιωτικό πανεπιστήμιο. Να μια εξαιρετική ιδέα, θα σκεφτόταν κανείς όμως, η πραγματικότητα είναι λίγο διαφορετική. Η πρόταση για δύο μεταπτυχιακά προγράμματα από τη Σχολή των Ευελπίδων σε συνεργασία με το πανεπιστήμιο της Κρήτης Βρίσκεται στο υπουργείο Εθνικής Αμύνης, υπογεγραμμένη από όλα τα ενδιάμεσα κλιμάκια, εδώ και περίπου δύο χρόνια. Και βέβαια κανένας δεν είχε την απαίτηση από τον προκάτοχο του κ. Αβραμόπουλου να υπογράψει τη σχετική εισήγηση, τη στιγμή που πολύ σοβαρότερα θέματα λίμναζαν στον αποκληθέντα «τάφο του Ινδού» επί μήνες. Όμως, και ο κ. Αβραμόπουλος είχε την ευκαιρία να υλοποιήσει τις ιδέες του αθόρυβα, αρχίζοντας από την υπογραφή των δύο μεταπτυχιακών προγραμμάτων, είτε αυτενεργώντας είτε ανταποκρινόμενος θετικά στη σχετική ενημέρωση που του έγινε περισσότερες από μία φορές. Είναι, επίσης, γνωστό ότι πριν από περίπου ένα έτος η Σχολή Ευελπίδων, σε σχετική έρευνα κάποιου ιδρύματος των ΗΠΑ, αξιολογήθηκε ως δέκατη μεταξύ των Στρατιωτικών Σχολών παγκοσμίως, γεγονός που σημαίνει ότι το διοικητικό και εκπαιδευτικό προσωπικό των Στρατιωτικών μας Σχολών γνωρίζει καλά το τι πρέπει να κάνει για την αναβάθμιση του επιπέδου των σπουδών, και κατά συνέπεια καμία ανάγκη δεν έχουμε της τεχνογνωσίας των Ισραηλινών. Τέλος, το θέμα της ίδρυσης στρατιωτικού πανεπιστημίου είναι μια παλιά πονεμένη ιστορία. Η αντίδραση στην υλοποίηση του προφανούς παραβιάζει κάθε κανόνα κοινής λογικής. Τα οφέλη της ίδρυσης ενός πανεπιστημίου, το οποίο θα περιλαμβάνει όλες τις Στρατιωτικές Σχολές, είναι τόσο πολλά, που προκαλεί κατάπληξη η καθυστέρηση της υλοποίησής της. Οι αντιδράσεις, τόσο εξωτερικές όσο και εσωτερικές, αποδεικνύουν ακόμη μία φορά το πόσο δύσκολη είναι η καινοτομία στη χώρα μας και πόσο βαθιά συντηρητική, με την κακή έννοια του όρου, είναι η κοινωνία μας. Όλα είναι γνωστά και έχουν ήδη τεθεί υπόψη σας, κύριε υπουργέ. Το συγκεκριμένο θέμα δεν έχει καν οικονομικές επιπτώσεις. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα! (ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ 08/02/2014 – Σ.Λ.) __________________ Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας. Ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΟ!

Περισσότερα »

Ποιοτική αναβάθμιση Στρατιωτικών Σχολών κατά το Ισραηλινό πρότυπο

Στην τελευταία επίσκεψη του υπουργού Άμυνας Δημ. Αβραμόπουλου στο Ισραήλ, που έγινε λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, το Ισραηλινό Γενικό Επιτελείο έκρινε σκόπιμο να παρουσιάσει στην ελληνική αποστολή τις δραστηριότητες και τα προγράμματα του Σώματος Επιμόρφωσης του Ισραηλινού Στρατού (Education and Youth Corps). Οι Ένοπλες Δυνάμεις του Ισραήλ θεωρούνται πρωτοπόρες σε ό,τι... αφορά την επιμόρφωση των κληρωτών, αλλά και την κατάρτιση των αξιωματικών ως εκπαιδευτών. Η εξειδίκευση αυτή γεννήθηκε από την ανάγκη οι ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις να ενσωματώσουν με λειτουργικό τρόπο μετανάστες από πολλές χώρες με εντελώς διαφορετικό πολιτιστικό και αξιακό υπόβαθρο. Στις επόμενες δεκαετίες, το Σώμα Επιμόρφωσης έγινε ένα εργαλείο για την καλύτερη ενσωμάτωση των κληρωτών στην ισραηλινή κοινωνία, μέσω της ταχύρρυθμης και ολοκληρωμένης εκπαίδευσης που παρέχει στους κληρωτούς, αλλά και για την ικανοποίηση των αυξανόμενων αναγκών του ίδιου του ισραηλινού στρατού στον τομέα της υψηλής τεχνολογίας. Στο επιτελείο του Έλληνα υπουργού Εθνικής Άμυνας, που έκαναν ήδη σχέδια προς μια παρόμοια κατεύθυνση, κατάλαβαν πολύ γρήγορα ότι θα μπορούσαν να αναζητήσουν στο Ισραήλ την τεχνογνωσία που χρειάζονται. Η εκεί επίσκεψη, λοιπόν, ήταν κατά κάποιον τρόπο το τελευταίο ερέθισμα για την ολοκλήρωση ενός νομοσχεδίου που προετοιμάζει το υπουργείο Εθνικής Άμυνας για την αναβάθμιση των Ανώτατων Στρατιωτικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων (ΑΣΕΙ), αλλά και την παροχή και πιστοποίηση χρήσιμων γνώσεων για τους κληρωτούς κατά το ισραηλινό πρότυπο. Το νομοσχέδιο αναμένεται να κατατεθεί στη Βουλή λίαν προσεχώς. Σε ό,τι αφορά τους κληρωτούς, το νομοσχέδιο θα στοχεύει στο πρότυπο των προγραμμάτων των ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων. Το υπουργείο Άμυνας έχει στόχο να παρέχει χρήσιμες γνώσεις και την πιστοποίησή τους στους κληρωτούς. Αυτό δεν είναι κάτι νέο. Το 2010 ο τότε υπουργός Άμυνας Ευ. Βενιζέλος και ο αναπληρωτής του, Παν. Μπεγλίτης, είχαν προωθήσει ενεργά τη δυνατότητα οι στρατεύσιμοι να επιμορφώνονται σε συγκεκριμένες τεχνικές ειδικότητες και να αποκτούν ανάλογο πτυχίο, το οποίο θα χρησιμοποιούν και στην πολιτική τους ζωή. Οι ειδικότητες τις οποίες πιστοποιούσε έως σήμερα ο στρατός ήταν των τεχνιτών και ηλεκτρολόγων τροχοφόρων οχημάτων, μηχανημάτων έργων και οπτικών οργάνων, των οδηγών βαρέων οχημάτων και χειριστών ασυρμάτων μέσων και ψηφιακών τερματικών καθώς και των μηχανικών ελικοπτέρων και αεροσκαφών. Με τη βοήθεια της ισραηλινής τεχνογνωσίας, το υπουργείο επιδιώκει να αναβαθμίσει το επίπεδο των παρεχόμενων γνώσεων, σε πρώτη φάση με τη διδασκαλία ξένων γλωσσών και πληροφορικής. Αξιοποιώντας το Διαδίκτυο οι Ισραηλινοί εφαρμόζουν ταχύρρυθμο πρόγραμμα αξιοποίησης πτυχίου με 800 ώρες διδασκαλίας αντί των 1.600 που είναι το σύνηθες. Μεγάλη σημασία αποδίδει πάντως το υπουργείο Εθνικής Άμυνας και στις προβλέψεις του νομοσχεδίου για την αναδιοργάνωση και αναβάθμιση των ΑΣΕΙ με τελικό στόχο να λειτουργήσουν στα πρότυπα των κορυφαίων πανεπιστημίων του εξωτερικού. Η αναβάθμιση αυτή θα επιδιωχθεί τόσο σε επίπεδο διοίκησης, όπου αυξάνονται τα απαιτούμενα προσόντα για τους διοικητές-αξιωματικούς, όσο και σε επίπεδο διδακτικού προσωπικού, ενώ σε συνεργασία με ελληνικά πανεπιστήμια σε πρώτη φάση θα ξεκινήσουν προγράμματα εκπόνησης μεταπτυχιακών προγραμμάτων που θα ανταποκρίνονται στις ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων. Σύμφωνα με τον σχεδιασμό του ΥΠΕΘΑ, η αναβάθμιση θα ξεκινήσει πιλοτικά από τη Σχολή Ευελπίδων, ενώ τα πρώτα μεταπτυχιακά και ερευνητικά προγράμματα θα προσφερθούν στους τομείς της Πληροφορικής (σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Κρήτης) και των Διεθνών Σχέσεων (σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης). Και σε αυτόν τον τομέα οι Ισραηλινοί είναι σε θέση να προσφέρουν πολύτιμη τεχνογνωσία, είναι γνωστά άλλωστε τα επιτεύγματα της μονάδας 8200 του ισραηλινού στρατού, η οποία παράγει λογισμικό που εξάγεται στη Silicon Valley. Ο στόχος του κ. Αβραμόπουλου και των επιτελών του είναι η αναβάθμιση των ΑΣΕΙ να οδηγήσει στο μέλλον και στη συγχώνευσή τους σε ένα στρατιωτικό πανεπιστήμιο με υψηλό επιστημονικό επίπεδο, το οποίο θα είναι σε θέση να προσελκύει με τα μεταπτυχιακά του προγράμματα όχι μόνο Έλληνες αλλά και στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων από όλες τις χώρες των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου. (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 26/01/2014 – ΠΑΝΑΓΗΣ ΓΑΛΙΑΤΣΑΤΟΣ)

Περισσότερα »

Αβραμόπουλος: Η στρατηγική συνεργασίας Ελλάδας-Ισραήλ δεν αποτελεί απειλή (ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ - ΒΙΝΤΕΟ)

Επίσκεψη του ΥΕΘΑ στο Ισραήλ Η στρατηγική συνεργασία μεταξύ Ελλάδος και Ισραήλ «που δεν στρέφεται εναντίον κανενός», όπως τονίστηκε με έμφαση και από τις δύο πλευρές, επανεπιβεβαιώθηκε κατά την επίσημη επίσκεψη του Υπουργού Εθνικής Αμύνης Δημήτρη Αβραμόπουλου στο Ισραήλ και της συναντήσεώς του με τον Ισραηλινό ομόλογό του Mose Yaalon. «Όσον αφορά στον τομέα της Άμυνας, όπως είχα... τονίσει στην προηγούμενη θητεία μου, όταν πριν από δύο χρόνια με είχε επισκεφθεί ο Ehud Barak στην Αθήνα, αυτή η στρατηγική συνεργασία δεν συνιστά απειλή για κανέναν. Φέρνουμε τα δύο αμυντικά συστήματα πιο κοντά το ένα στο άλλο, με σκοπό να αναλάβουμε νέο ρόλο στο πλαίσιο των στόχων μας για την περιοχή, που είναι η ειρήνη, η συνεργασία και η σταθερότητα», τόνισε ο Έλληνας Υπουργός για να προσθέσει: «Επιθυμία και των δύο είναι να συνεργαστούμε, ανταλλάσσοντας πληροφορίες και τεχνογνωσία. Αλλά και στον τομέα της εκπαίδευσης, με τις κοινές ασκήσεις, στέλνουμε το μήνυμα ότι θέλουμε να συνεργαστούμε στο όνομα αυτών των στόχων. Αυτό είναι το πνεύμα που διέπει τις σχέσεις μας». Από την πλευρά του ο Ισραηλινός ΥΠΑΜ Mose Ya’alon αφού καλωσόρισε τον Δ. Αβραμόπουλο, τόνισε ότι «Εμείς θεωρούμε ότι η στρατηγική σχέση που έχει εδραιωθεί μεταξύ των χωρών μας δεν τίθεται εναντίον κανενός, αλλά εξυπηρετεί τη σταθερότητα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου. Θεωρώ ότι με την παρουσία σας σήμερα εδώ, με σκοπό να συζητηθούν θέματα κοινού ενδιαφέροντος, καθώς και οι δύο δημοκρατίες αναζητούν τη σταθερότητα στη Μέση Ανατολή, θα ενισχύσουμε τις σχέσεις μας. Σήμερα θα συζητήσουμε τις αμυντικές μας σχέσεις και άλλους τομείς της οικονομίας, όπου πολλά θα πρέπει να γίνουν. Πιστεύω ότι μπορούμε να κάνουμε περισσότερα. Μπορούμε να τα καταφέρουμε καλύτερα, όσον αφορά την ειρήνη και τη σταθερότητα στη Μέση Ανατολή». Κατά την παραμονή του στο Ισραήλ ο Δ. Αβραμόπουλος, ο οποίος συνοδευόταν και από τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ Στρατηγό Μιχαήλ Κωσταράκο, έγινε δεκτός από τον Πρόεδρο του Ισραήλ Shimon Peres, ενώ επισκέφθηκε ακόμη τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεόφιλο Γ΄ και εξήρε τον ρόλο του Πατριαρχείου, ως παράγοντα συνεννοήσεως και γεφύρας επικοινωνίας λαών και θρησκειών και ως διαρκούς πρέσβη του Οικουμενικού Ελληνισμού. Κατά τις συζητήσεις, Ελληνική και Ισραηλινή πλευρά επικεντρώθηκαν στον τομέα της Έρευνας και της Τεχνολογίας και των διαδικασιών αξιοποιήσεως του έμψυχου δυναμικού και επιμορφώσεως, στο πλαίσιο των Ενόπλων Δυνάμεων. Στην κατεύθυνση αυτή συμφωνήθηκαν οι διαδικασίες σταθερής ανταλλαγής θέσεων και απόψεων. Αξίζει να σημειωθεί ότι με την επίσημη επίσκεψη Αβραμόπουλου στο Ισραήλ ολοκληρώθηκε η διυπουργική Ελλάδος-Ισραήλ, που πραγματοποιήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2013, χωρίς όμως τότε τη συμμετοχή των Υπουργών Αμύνης των δύο χωρών, καθώς ο Ισραηλινός ΥΠΑΜ βρίσκονταν σε προγραμματισμένη επίσκεψη στο εξωτερικό, ενώ παράλληλα θεωρείται και ως ανταποδοτική της προηγούμενης – προ διετίας περίπου – επισκέψεως στην Ελλάδα του τότε Ισραηλινού ΥΠΑΜ (και πρώην Πρωθυπουργού) Στρατηγού ε.α. Ehud Barak. Κάντε κλικ στις παρακάτω φωτό για μεγένθυση ή για αναπαραγωγή του σχετικού βίντεο:
(parapolitika.gr - Λ.Σ.Μ. - mod.mil.gr)

Περισσότερα »