Κάντε κλικ στην παρακάτω φωτό για μεγένθυση:
Πρόσφατα Άρθρα Διαβάστε τις τελευταίες αναρτήσεις μας
Το Πολυτεχνείο ψόφησε...
 |
| «Η χούντα δεν τελείωσε το ’73». Το φωνάζουν και το γράφουν στους τοίχους. Ανιστόρητο σύνθημα μιας ανιστόρητης γενιάς. Πολλοί πιτσιρικάδες αλλά και μεγαλύτεροι νομίζουν ότι η δικτατορία έπεσε από τη δράση της «γενιάς του Πολυτεχνείου» με κορύφωση τη νύχτα της 17/11/1973, όταν το ΑΜΧ-30 έριξε την πύλη κι εκατόμβες φοιτητών έπεσαν θερισμένες από πολυβόλα μέσα στο Πολυτεχνείο. Επέζησαν... η Δαμανάκη, ο Παπουτσής και κάτι ψιλά, και μας οδήγησαν στο λαμπρό μέλλον. Η αλήθεια; Οι βεβαιωμένοι νεκροί ήταν 24 και ούτε ένας μέσα στο Πολυτεχνείο. Μόνο η Πέπη Ρηγοπούλου έπαθε συντριπτικά κατάγματα στα πόδια από την πτώση της μεγάλης σιδερένιας πύλης. Η εκατόμβη μέσα στο Πολυτεχνείο είναι ανύπαρκτη, ένα κατασκευασμένο ψεύδος. Και οι 24 που σκοτώθηκαν έξω από αυτό, πολλοί μη φοιτητές, ήταν θύματα απευθείας βολών από αστυνομικούς και στρατιωτικούς, ανακοπών από τη χρήση δακρυγόνων, αδέσποτων σφαιρών και θανατηφόρων κακώσεων από ξυλοδαρμούς με «συμπαγείς ράβδους», τα παλιά ξύλινα κλομπ της Αστυνομίας Πόλεων. Τερατώδη εγκλήματα, «ιδιαζόντως ειδεχθή», αλλά έξω, μέσα στο Πολυτεχνείο δεν σκοτώθηκε κανείς. Οι καταληψίες, φοιτητές και μη, τους οποίους το ΚΚΕ στην αρχή είχε καταγγείλει ως… προβοκάτορες, κατόπιν συμφωνίας, εκκένωσαν το Πολυτεχνείο περνώντας από διπλή αλυσίδα αλεξιπτωτιστών και, όταν μάλιστα αστυνομικοί πήγαν να παραβιάσουν τη συμφωνία και να χτυπήσουν τους εξερχομένους, ο επικεφαλής αξιωματικός των ΛΟΚ έβγαλε το πιστόλι του και τους απείλησε. Ακολούθησε βέβαια κυνηγητό και το κίνημα της 25ης Νοεμβρίου, που ανέτρεψε τον Παπαδόπουλο και ακόμη μία, σκληρότερη δικτατορία, υπό τον ταξίαρχο Δημήτριο Ιωαννίδη. Οργάνωσε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου στις 15/7/1974, με στόχο, υποτίθεται, την Ένωση. Άνοιξε ο δρόμος στον «Αττίλα» με την άμεση συνέργεια των ΗΠΑ και κυρίως της DIA και όχι της CIA, όπως νομίζουν πολλοί. Ο Ιωαννίδης, αντί να τουφεκίσει τους Μπονάνο, Αραπάκη και σία και η Ελλάδα σύσσωμη να πολεμήσει στο πλευρό των ηρώων μαχητών, που εξευτέλιζαν τους Τούρκους, τους εγκατέλειψε. Εκεί έγιναν αληθινές εκατόμβες. Η δικτατορία έπεσε στις 24 Ιουλίου του 1974, γλιστρώντας πάνω στο αίμα της Κύπρου, όχι το 1973 λόγω του Πολυτεχνείου. Άλλωστε, είμαστε η χώρα όπου η «ένοπλη πάλη» ξεκίνησε… μετά τη δικτατορία, γιατί, πλην του θαρραλέου Αλέκου Παναγούλη, οι άλλοι ανατίναζαν σκουπιδοτενεκέδες ή τρώγανε τα λεφτά του «αγώνα» εις Παρισίους και Λόνδρες. Διασταύρωση του Τσε με τον Καραγκιόζη. Μετά το ’74 σκάσανε μύτη ο ΕΛΑ, ο φύγε και τα ρέστα, χωρίς τον φόβο του ΕΑΤ-ΕΣΑ και των πρακτικών καταστολής της δικτατορίας. Η ανώνυμος εταιρία φιδεμπορίου «Ήρωες Πολυτεχνείου Α.Ε.» πούλησε το παραμύθι της επί χρόνια, πήγε πολλές φορές στο ταμείο με την ίδια πέτσινη επιταγή και εισέπραξε ψήφους, χρήμα, φήμη. Χτίστηκαν χλιδάτες πολιτικές και δημοσιογραφικές καριέρες πάνω σε κάτι που ελάχιστα διαφέρει σε αξιοπιστία από την Ασώματο Κεφαλή, τη Γυναίκα με τα Γένια κι άλλα θεάματα, που μας πούλαγαν οι πανηγυρτζήδες στις αλάνες των συνοικιών. Τα διαστρεβλωμένα, φουσκωμένα με την τρόμπα γεγονότα του 1973 υπήρξαν η νομιμοποιητική βάση για την μπαχαλοποίηση και τον εκφασισμό των πανεπιστημίων αλλά και τον σταδιακό αφελληνισμό της παιδείας και του δημόσιου λόγου. Η δημόσια περιουσία έγινε βορά σε βανδάλους με ψευδοπροοδευτικό πρόσημο. Στην πράξη δεν πρόκειται παρά για κοινούς μηδενιστές, ημιμαθείς αλήτες με χουλιγκάνικη νοοτροπία, με την υποστήριξη εξίσου μηδενιστών αλητών, που υποδύονται τους καθηγητές. Με την υποστήριξη της Αριστεράς και την εγκληματική ανοχή μιας κολωνακιώτικης ενοχικής «Δεξιάς», μετέτρεψαν τα πανεπιστήμια σε άντρα φασιστικής βίας, αγραμματοσύνης, κακοποίησης κάθε έννοιας παιδείας, δημοκρατίας και ήθους. Χρειάστηκαν δεκαετίες για να απαλλαγούμε από το έκτρωμα του «ασύλου», ακόμη όμως τα πανεπιστήμια είναι πεδίο δράσης εγκληματιών με αριστερό μανδύα. Είναι λοιπόν καιρός να δημιουργηθούν Αστυνομικά Τμήματα Καποδιστριακού, Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου κ.λπ. Μέσα στις πανεπιστημιουπόλεις, όπως στις σοβαρές δημοκρατικές χώρες. Να περιπολούν και να φρουρούν, όπως σε όλα τα δημόσια κτίρια. Οι μουσαντένιοι «ήρωες» βρίσκονται ήδη στο νεκροταφείο των πολιτικών ελεφάντων. Το πνεύμα αυτής της κολοσσιαίας πολιτικής και ιστορικής απάτης τα τίναξε μέσα στην ανομία. Παρήγαγε απλώς κλέφτες, ψευδοπροοδευτικά φασιστοειδή, αφελλήνισε την Παιδεία κι έδωσε «αίγλη» σε κοινούς πολιτικούς απατεώνες. Τώρα πια ξέρουμε ότι έχουμε περίσσευμα ασυδοσίας και όχι έλλειμμα ελευθερίας. Το Πολυτεχνείο ψόφησε, αδέρφια, και ήδη βρομάει… (ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ 18/11/2012 – ΦΑΗΛΟΣ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗΣ) |
Φοιτητές γιουχάισαν και πέταξαν μπουκάλια στον υφυπουργό Παιδείας (ΦΩΤΟ)
 |
| Ένταση δημιουργήθηκε λίγο μετά τις 12 το μεσημέρι στο χώρο του Πολυτεχνείου κατά τη διάρκεια των εορτασμών της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Όταν ο υφυπουργός Παιδείας, Θεόδωρος Παπαθεοδώρου, μπήκε στο κτίριο του Πολυτεχνείου περίπου 100 φοιτητές τον γιουχάισαν και φώναζαν συνθήματα για την παιδεία. Ορισμένοι μάλιστα πέταξαν και μπουκάλια κατά του υφυπουργού. |
Εμού...και του ιδίου
 |
| Διατί να το κρύψωμεν, άλλωστε; Έ… δεν μπορεί… Μετά την εξαγγελία της ΔΗ.ΣΥ. βλέπουμε τον Επίτιμο σε κάνα – δυό τέρμινα να βγαίνει στους Λυριτζή – Οικονόμου και να… απολογείται για την ίδρυση του νέου κόμματος που εκ των πραγμάτων δημιουργήθηκε γιατί η Ν.Δ… δεν στάθηκε αντάξια των προσδοκιών της οικογένειας Μητσοτάκη, για τα όσα έγιναν επί ημερών Κωστάκη και Σία, για το μνημόνιο και για τα… ροζ τηλεοπτικά δρώμενα της απόλυτης σταρ. Τέσσερα σε ένα: Με σφραγίδα και βούλα μας Αρχηγός η Ντορούλα μας Τώρα ΔΗΣΥ μανούλα μας Κ΄η Νου Δου… αναγούλα μας Και σιχτίρω την πούλια μας Τα χαμένα τα άστρα μας Τα γαλάζια τα κάστρα μας ……………………………. Αντωνάκη ευάλωτε Διατί να το κρύψωμεν, άλλωστε; Με Νου Δου επτωχεύσαμεν Και την ζώνη εδέσαμεν Για ταξίδια ξοδεύσαμεν Τους ημέτερους θέσαμεν Το λαό τον εχέ@@μεν Και ο Κώστας μεράκλωσε Και στη ΔΕΘ τα εμπάλωσε ……………………………. και πεινάσαν σαν άλλοτε διατί να το κρύψωμεν, άλλωστε; Το λαό τον εγδύσανε Στο ταπί τον αφήσανε Εις την τσέπη του ρίξανε Τα βρακιά του τα λύσανε Δηλαδή τον ξεσχίσανε Σαν ακρίδες ορμήσανε ……………………… Κ΄ η παρέα ξελάσπωσε Διατί να το κρύψωμεν, άλλωστε; Βατοπαίδι ρημάξανε Καλογέροι τα πιάσανε Βουλευτές, σάς την κάτσανε Νταβατζήδες, σας κάψανε Ο Παυλίδης εβέλασε (μπεεε) Κ΄ ο Αντώνης μας έκλα(υ)σε (και η Ντόρα την… «έβαυσε») [sic] το ΠΑΣΟΚ σάς ξεγέλασε και ο Έλληνας στέναξε ……………………… και μπατήρης σαν άλλοτε διατί να το κρύψωμεν, άλλωστε; Και μετά σας εψάξανε Και τις τσέπες αδειάσανε ……………….. Η Νου Δου – φεύ – σας άλωσε Διατί να το κρύψωμεν, άλλωστε; Κάποιοι μπλε νταουνιάσανε Και στις μίζες χορτάσανε Το κασσέ ανεβάσανε Βουλευτές, τους εφτιάξανε Καταθέσεις στοιβάξανε Τα ομόλογα πιάσανε Κάποια δις τα «εχάσανε» ………………………. Και η Μέργκελ τους μάλλωσε Διατί να το κρύψωμεν, άλλωστε; Τα ταμεία αδειάζανε Οι πολίτες, τους κράζανε Μα εκείνοι φωνάζανε Εις τις τσέπες τα βάζανε Μες στη μούχλα τους βράζανε Και στη μπόχα εστάζανε ………………………. Και η χώρα βαλάντωσε Διατί να το κρύψωμεν, άλλωστε; Το ΠΑΣΟΚ σας τιμώρησε Στο ταπί σας περιόρισε Με μνημόνιο σας ζόρισε Αλλά τσόντα σας δώρησε Και ο φαν αλλοιθώρησε …………………………. Και η Τζούλια… ξεσάλωσε Διατί να το κρύψωμεν, άλλωστε; |
ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
 |
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο. Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις τα χείλη σου θα ματώσουν απ' τις φωνές. Το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω. Κάθε κραυγή σου θα΄ ναι μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων. Κάθε χειρονομία σου θα΄ ναι για να γκρεμίζει την αδικία. Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις, ούτε στιγμή να ξεχαστείς. Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε. ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ Λίγες δεκαετίες πριν, το Νοέμβρη του 1973, οι νεολαίοι της τότε εποχής, βιώνοντας από την πλευρά τους, τη δικτατορία που είχε εγκαθιδρυθεί στη χώρα μας, βάζοντας στο γύψο πολίτευμα και δικαιώματα, συγκρότησαν κίνημα αντίστασης και αντίδρασης με επίκεντρο το Πολυτεχνείο των Αθηνών, για να ανατραπεί το καθεστώς των τυράννων. Το φρέσκο της νεανικής σκέψης, το όραμα... για μια πατρίδα ελεύθερη, δημοκρατική και ευημερούσα συνοψίστηκε στο «ψωμί – παιδεία –ελευθερία». Η αγανάκτηση για την αδικία και την ανελευθερία, η οργή για την κατάλυση των θεμελιωδών δικαιωμάτων, έγινε το όπλο μιας αυθόρμητης συγκλονιστικής και αγωνιστικής κινητοποίησης που ξεπέρασε το φοιτητόκοσμο, και απλώθηκε στην κοινωνία που αποφάσισε ότι πλέον δεν μπορεί να βολεύεται και έπρεπε να βουλεύεται. Η βιαίως παραβιασθείσα Πύλη του Πολυτεχνείου, εκείνο το Νοέμβρη του ΄73, έβγαλε από τον επταετή λήθαργο τον ελληνικό λαό, άνοιξε το δρόμο για την περίοδο της νέας μεταπολιτευτικής δημοκρατικής Ελλάδας, επαναφέροντας την δημοκρατία στη χώρα που τη γέννησε. Νοέμβρης του 2010. Στο ξημέρωμα των αυτοδιοικητικών εκλογών, όπου χαρακτηρίστηκαν από την έκφραση χιλιάδων συμπολιτών μας να δηλώσουν αποχή από το πολιτικό γίγνεσθαι, στην κορύφωση της εκτέλεσης του μνημονιακού σχεδίου, υπό την σιδηρά επίβλεψη των τροικανών νέων δυναστών, ο εργαζόμενος λαός της χώρας μας καλείται να ορθώσει ξανά το παράστημά του και να διεκδικήσει την επιβίωσή του και την αξιοπρέπειά του, να διασφαλίσει τις βασικές και θεμελιώδεις αξίες του πολιτικού πολιτισμού του. Η επίθεση που δέχονται σήμερα «οι μη προνομιούχοι» αυτής της χώρας είναι πολυμέτωπη. Με πρόσχημα την κρίση και το χρέος, που δημιουργήθηκε και μεγεθύνθηκε από τους κατά καιρούς διαχειριστές της εξουσίας, έχουν τεθεί στην κλίνη του ακρωτηριασμού, το ήδη πενιχρό εισόδημα μας, τα εργασιακά και ασφαλιστικά μας δικαιώματα, αλλά και οι βασικές κοινωνικές παροχές του κράτους- πρόνοιας, κερδισμένα όλα με αίμα και αγώνες. Επειδή όμως «σε τούτα δω τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει» οι ενεργοί πολίτες τούτης της χώρας θα αποδείξουν «ότι δεν έχουν ψεκαστεί» με απάθεια και αδιαφορία για τα τεκταινόμενα. Οι ενεργοί πολίτες της ελληνικής κοινωνίας, μέρα με τη μέρα συνειδητοποιούν το μέγεθος της άδικης επίθεσης, οργίζονται για την οπισθοπορεία και συνειδητοποιούν ότι πρέπει οργανωμένα να απαντήσουν στο νέο μεσαίωνα που ελαύνει. Το μήνυμα των αγωνιζομένων φοιτητών, των αγωνιζομένων Ελλήνων του Πολυτεχνείου του 1973 έρχεται δροσερό και φλογερό συνάμα, μας εμψυχώνει μας υπομνήσκει και μας οδηγεί. Αν όχι εμείς, ποιοι; Αν όχι τώρα, πότε; (Πηγή) |
