π. Α/ΓΕΕΘΑ: Πρέπει να έχουμε ναυτική παρουσία στη θαλάσσια περιοχή της υφαλοκρηπίδας μας

Ο Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Μανούσος Παραγιουδάκης, σε μία συνέντευξη εφ όλη της ύλης πάνω στα κρίσιμα εθνικά θέματα στις Αντιθέσεις με το Γιώργο Σαχίνη στην Κρήτη TV:

Το Σύμφωνο Τουρκίας – Λιβύης

🔴 Ποιοι οι Κίνδυνοι για την Ελλάδα;

🔴 Η Κρήτη κινδυνεύει;

🔴 Το Επόμενο βήμα Τουρκίας

Η κίνηση του Oruc Reis, τι σημαίνει γεωπολιτικά για την Ανατολική Μεσόγειο και τι λέει για τους χειρισμούς από ελληνικής πλευράς υποστηρίζοντας ότι πρέπει να έχουμε ισχυρή ναυτική παρουσία στην επίμαχη περιοχή όπου έχουμε κυριαρχικά δικαιώματα.

Πώς βλέπει την συσσώρευση Στρατιωτικών δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο και ειδικά πέριξ της Κύπρου;

Τι λέει για τον Χουλουσί Ακάρ

🔴 Τις συνεχείς απειλές του κι αν δίδεται η κατάλληλη απάντηση;

Η Ισορροπία δυνάμεων Ελλάδας- Τουρκίας

🔴 Εξοπλισμοί Ελλάδας

🔴 Εξοπλισμοί Κύπρου

🔴 Patriot στη Σαουδική Αραβία

Το δόγμα αποτροπής

Γιατί υποστηρίζει ότι η Κύπρος κινδυνεύει…

Το Δόγμα ενιαίου αμυντικού χώρου Ελλάδας-Κύπρου

🔴 Γιατί επιμένει τόσο πολύ;

🔴 Που βρίσκεται τώρα το θέμα αυτό;

Ίμια, πως είδατε την μη απόδοση τιμών, τυχαία ή μη η σύμπτωση με το Oruc Reis;

Το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας και μια σειρά θεμάτων που θα προκαλέσουν αίσθηση.

Στην εκπομπή παρεμβαίνουν:

1) Ο Γρηγόρης Τσάλτας - Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, Διεθνούς Δικαίου και μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Διεθνούς Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων

2) Ο Βενιαμίν Καρακωστάνογλου καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ /με ειδίκευση στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και ως συγγραφέας του πρώτου και μοναδικού, μέχρι σήμερα, στην Ελλάδα και στα ελληνικά, επιστημονικού συγγράμματος 600 σελίδων (μονογραφίας) για το νομικό καθεστώς της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ), και Πρόεδρος Περιφερειακού Συμβουλίου Κεντρικής Μακεδονίας

ΠΗΓΗ: freepen.gr

Περισσότερα »

Πόσοι αλλοδαποί στρατιωτικοί αποφοίτησαν από τα ΑΣΕΙ αποτελώντας ένα ξεχασµένο γεωπολιτικό χαρτί

Εκατοντάδες οι ξένοι αξιωματικοί που σπούδασαν στην Ελλάδα

«Εγώ θα βουλιάξω τα τουρκικά πλοία αν έρθουν στη Λιβύη». Η αποφασιστική προειδοποίηση σε άπταιστα ελληνικά του αρχηγού του λιβυκού στόλου, ναυάρχου Φάρατζ Ελ Μαχντάουι, προκάλεσε, όπως ήταν φυσικό, έκπληξη στην ελληνική κοινή γνώμη. Ο κόσμος, όμως, είναι μικρός, όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός.

Του Μανόλη Γαλάνη - manolisgalanis@protothema.net

Το 1978 ο Λίβυος ναύαρχος, δεξί χέρι σήμερα του στρατηγού Χαλίφα Χαφτάρ, αποφοιτούσε από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και 42 ολόκληρα χρόνια μετά δηλώνει περήφανος: «Δεκαοχτώ χρόνων μπήκα στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Σπούδασα σαν Έλληνας. Πέντε χρόνια μού έδειξαν το στρατιωτικό ήθος. Τους συμμαθητές μου δεν τους ξεχνάω. Μέναμε στη σχολή σαν αδέλφια».

Η περίπτωση του ναυάρχου Φάρατζ Ελ Μαχντάουι, ο οποίος διαμηνύει ότι οι δυνάμεις του στρατηγού Χαφτάρ θα πετάξουν στα σκουπίδια τη συμφωνία Τουρκίας - Λιβύης για τις θαλάσσιες ζώνες, συνιστά τη στρατηγική δικαίωση του θεσμού της φοίτησης αλλοδαπών στις παραγωγικές σχολές των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, που χρονολογείται από τις αρχές του 1960. Πόσο μάλλον αν λάβουμε υπόψη ότι το 1978, χρονιά αποφοίτησης του ναυάρχου, αποφοίτησαν 32 Λίβυοι από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Ο συνολικός αριθμός δε των Λίβυων οι οποίοι έχουν αποφοιτήσει την περίοδο 1970-2019 από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων ανέρχεται σε 102, στελεχώνοντας στη συνέχεια την ηγεσία του στόλου της συγκεκριμένης χώρας-κλειδί για τα εθνικά μας συμφέροντα, τη στιγμή που 47 ομοεθνείς τους έχουν αποκτήσει το πτυχίο τους από τη Σχολή Ικάρων το ίδιο διάστημα.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τα επίσημα στοιχεία του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας, 266 αλλοδαποί αξιωματικοί αποφοίτησαν από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων μεταξύ 1970- 2019. Στη δεύτερη θέση των χωρών βρίσκεται η Ιορδανία και το Καμερούν με 24 ελληνομαθείς αξιωματικούς του Πολεμικού Ναυτικού, ενώ ακολουθεί η Τυνησία με 23, το Μπουρούντι με 16, με τη σχετική λίστα αποφοίτων να περιλαμβάνει 21 χώρες. Το τμήμα προπαιδευομένων αλλοδαπών στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων λειτουργεί από το 1962, με πρώτους τους Ιορδανούς, τους Λίβυους, τους Αιθίοπες και τους Τυνήσιους σπουδαστές. Από το 1980 και μετά η διδασκαλία των μαθημάτων στο τμήμα απέκτησε ιδιαίτερη σημασία καθώς προετοιμάζει ουσιαστικά και αποτελεσματικά τους αλλοδαπούς στο να ανταποκριθούν με επιτυχία στις απαιτήσεις του πρώτου έτους της σχολής, όπου εισάγονται με εξετάσεις.

Η φοίτηση των αλλοδαπών σπουδαστών με υποτροφία στα Ανώτατα Στρατιωτικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (ΑΣΕΙ) της χώρας μας πραγματοποιείται σύμφωνα με το Πρόγραμμα Στρατιωτικής Μορφωτικής Βοήθειας. Πρόκειται για Πρόγραμμα Εθνικής Πολιτικής που αποσκοπεί στην πρόσκληση, εκπαίδευση και απόδοση αξιωματικών ικανών για τη στελέχωση Ενόπλων Δυνάμεων χωρών οι οποίες διάκεινται φιλικά προς την Ελλάδα κατά κύριο λόγο και δευτερευόντως χωρών με τις οποίες η Ελλάδα επιθυμεί να συνάψει ιδιαίτερες σχέσεις στο μέλλον.

Η εισαγωγή και φοίτηση αλλοδαπών στις στρατιωτικές σχολές της χώρας μας επιτρέπεται με την παρακάτω τρέχουσα σειρά προτεραιότητας: α) Βαλκανική χερσόνησος και Καύκασος, β) Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών (ΚΑΚ), γ) Μέση Ανατολή, δ) Βόρεια Αφρική, ε) Υποσαχαρική Αφρική, στ) Νότια Αφρική, ζ) Υπόλοιπη Ευρώπη, η) Ασία - Ωκεανία.

Στο μεταξύ, έντονη ελληνική επιρροή έχει και η Πολεμική Αεροπορία της Ιορδανίας μέσω του συγκεκριμένου προγράμματος. Βάσει του αρχείου του τμήματος Πολυεθνικής Εκπαίδευσης του ΓΕΕΘΑ, 126 Ιορδανοί αποφοίτησαν από τη Σχολή Ικάρων το διάστημα 1970-2019. Μάλιστα, 4 εξ αυτών έφτασαν στο ανώτατο αξίωμα της Αεροπορίας στη χώρα τους επισφραγίζοντας τη στενή σχέση με την Ελλάδα. Συνολικά οι αλλοδαποί απόφοιτοι της Σχολής Ικάρων ανέρχονται σε 514. Στη δεύτερη θέση των χωρών συναντάμε το Σουδάν με 63 Ικάρους, ακολουθεί η Λιβύη με 47 πιλότους, οι 16 εκ των οποίων αποφοίτησαν μεταξύ 2010-2015. Οι Λίβυοι υπήρξαν οι πρώτοι αλλοδαποί σπουδαστές της σχολής το 1962.

Επιπλέον, απόφοιτοι της Σχολής Ικάρων είναι 43 Τυνήσιοι, 42 υπήκοοι Μπουρούντι και 29 από το Καμερούν, ενώ από τους 16 Σύρους οι 12 ολοκλήρωσαν την εκπαίδευσή τους μετά το 2003. Όσον αφορά στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, τα τελευταία 49 χρόνια αποφοίτησαν 312 αλλοδαποί αξιωματικοί. Η πλειονότητά τους προέρχεται από την Αρμενία, με τους πρώτους από τους συνολικά 106 αξιωματικούς να αποφοιτούν το 1998 έχοντας φτάσει σήμερα στον βαθμό του συνταγματάρχη του αρμενικού Στρατού. Οι Αρμένιοι ευέλπιδες διατηρούν στενούς δεσμούς με τη χώρα μας εκδηλώνοντας σε κάθε ευκαιρία τα φιλελληνικά τους αισθήματα. Δεύτερη χώρα μετά την Αρμενία σε αποφοίτους της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων είναι η Αλβανία με 29, λαμβάνοντας το πτυχίο τους μετά το 2001. Ακολουθεί η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία με 20 ευέλπιδες, η Μολδαβία με 19, το Καμερούν με 17, η Συρία με 14 και η Ιορδανία με 12, ενώ συνολικά αξιωματικοί από 27 διαφορετικές χώρες έχουν σπουδάσει στη σχολή. Αναφορικά με τους 319 αλλοδαπούς αποφοίτους της Στρατιωτικής Σχολής Αξιωματικών Σωμάτων, η πλειονότητα (104) προέρχεται από την Ιορδανία. Οι Ιορδανοί είναι οι περισσότεροι και μεταξύ των 124 αλλοδαπών από 12 χώρες που φοιτούν αυτή τη στιγμή στα Ανώτατα Στρατιωτικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας, με σπουδαστές από τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, το Μαυροβούνιο, την Αλβανία και την Αρμενία να συμπληρώνουν την πρώτη πεντάδα.

ΠΗΓΗ: ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ 12/01/2020 - [Μετατροπή σε κείμενο: staratalogia.blogspot.gr]

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των. Για τα άρθρα που αναδημοσιεύονται εδώ με πήγη, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο την ιστοσελίδα.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ: Συνάντηση μετά από 35 χρόνια στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων!

Περισσότερα »

Εκδήλωση για την Εφεδρεία και την Εθνοφυλακή στις 5 Οκτωβρίου στην Καλαμάτα

H 77 Μονάδα Επιστράτευσης, που εδρεύει στην Καλαμάτα, σε συνεργασία με το 9ο Σύνταγμα Πεζικού και υπό την αιγίδα της Διεύθυνσης Κέντρων Εκπαίδευσης (IV Μεραρχία Πεζικού), θα οργανώσει ημερίδα με θέμα: «Εφεδρεία – Εθνοφυλακή, από το χθες στο σήμερα και ο ρόλος τους στο νέο γεωπολιτικό περιβάλλον».

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 5 Οκτωβρίου 2018 και ώρα 18.30, στο Δημοτικό Πνευματικό Κέντρο Καλαμάτας και θα περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων τα εξής:

• Εγκαίνια έκθεσης:

1. παραδοσιακού οπλισμού και ενδυμασιών του συλλόγου «Ελληνομνήμονες Καλαμάτας»

2. εκθεμάτων από το Μουσείο Στρατιωτικής Ιστορίας Καλαμάτας, σχετικά με το έπος του 1940

• Παρουσίαση μουσικού προγράμματος από τη Στρατιωτική Μουσική της ΔΙΚΕ

• Παρουσίαση από τον Διοικητή της 77 ΜΕ Συνταγματάρχη Χριστόφορο Μοσχονά, η οποία θα περιλαμβάνει τις δράσεις Εφεδρείας Εθνοφυλακής έτους 2017 – 2018, καθώς και τους στόχους που έχουν τεθεί για το τρέχον έτος

• Ομιλία από τον Αναπληρωτή Καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου Άγγελο Συρίγο με θέμα: «Ελλάδα – Κύπρος: στα σύνορα της ζώνης της ειρήνης»

• Ομιλία του Καθηγητή Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών Γρηγορίου Κωσταρά με θέμα: «Η ιστορία της Εφεδρείας – Εθνοφυλακής από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα».

(ΠΗΓΗ: messinialive.gr)

Περισσότερα »

ΑΙΓΑΙΟ: ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ ΣΤΙΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ ΙΣΧΥΟΣ

• Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΑ ΚΑΘΙΣΤΑ ΠΑΡΑΚΙΝΔΥΝΕΥΜΕΝΗ ΚΑΘΕ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΜΕ ΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ, ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝ ΗΤΑΝ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΙΓΟΥΡΟ ΟΤΙ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΘΑ ΗΤΑΝ ΥΠΕΡ ΤΟ ΔΕΟΝ ΜΕΤΡΙΟΠΑΘΗΣ...

• Η Τουρκία ενισχύει σταδιακά αλλά αποφασιστικά τις ικανότητες της να ασκεί σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα σαρωτικά πλήγματα μεγάλου τακτικού και επιχειρησιακού βάθους.

ΤΟΥ ΔΡ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΓΡΙΒΑ*

H πρόσφατη εκρηκτική αύξη­ση των παραβιάσεων από πλευράς της Τουρκικής Αεροπορίας και η επίσημη αμφισβήτηση της ελληνικότητας του Αγαθονησίου έδωσαν ένα σκληρό πλήγμα στις αφελείς αντιλήψεις, σύμφωνα με τις οποίες οι τουρκικές προκλήσεις αποτελούσαν στοιχείο της εκλογικής καμπάνιας του Ερντογάν και κατά συνέπεια θα εξαφανίζονταν ή, έστω, θα περιορίζονταν δραστικά μετά το δημοψήφισμα. Όπως ο γράφων έχει υποστηρίξει και σε προηγούμενα άρθρα του, ο τουρκικός αναθεωρητισμός έχει έρθει για να μείνει και οφείλεται πρωτίστως στη μετάλλαξη της γεωπολιτικής ταυτότητας της Τουρκίας, η οποία επιδιώκει να εξελιχθεί σε ευρασιατική δύναμη μέσα σε ένα σχηματιζόμενο πολυπολικό σύστημα. Αν η άποψη αυτή φαντάζει υπερβολικά γενική και θεωρητική σε κάποιους, η μετατροπή της Ανατολικής Μεσογείου σε ενεργειακό ταμιευτήρα κρίσιμης σημασίας για τις διεθνείς ισορροπίες ισχύος στα επόμενα χρόνια αποτελεί από μόνη της έναν σοβαρότατο λόγο για την Τουρκία έτσι ώστε να προ­σπαθήσει να αποκτήσει την κυριαρχία στο Αιγαίο. Περισσότερα μπορεί κάποιος να βρει στο εξαιρετικό άρθρο του πρέσβη ε.τ. Περικλή Νεάρχου που δημοσιεύτηκε στο τεύχος 373ο των «Επικαίρων».

Θα πρέπει να αποδεχτούμε, λοιπόν, το αδυσώπητο γεγονός ότι ο τουρκικός αναθεωρητισμός θα καθίσταται ολοένα και πιο επιθετικός, και αυτό σημαίνει ότι, αργά η γρήγορα, είναι πιθανό ότι θα λάβει και στρατιωτική διάσταση. Βέβαια, αυτή τη στιγμή οι ισορροπίες ισχύος, αλλά και η εσωτερική κατάσταση στην Τουρκία, θα καθιστούσαν ιδιαίτερα παρακινδυνευμένη για την Άγκυρα οποιαδήποτε πολεμική περιπέτεια με την Ελλάδα, ακόμη κι αν επρόκειτο για κάποιο «ασήμαντο» θερμό επεισόδιο, εκτός, βέβαια, κι αν ήταν απολύτως σίγουρο ότι η ελληνική αντίδραση θα ήταν υπέρ το δέον μετριοπαθής...

Αυτή όμως δεν θα αποτελεί μια μόνιμη κατάσταση. Δυστυχώς, αν κάνουμε μια προβολή στο μέλλον με βάση αυτά που γνωρίζουμε σήμερα για τις εξοπλιστικές φιλοδοξίες της Άγκυρας θα δούμε ότι η ισορροπία ισχύος θα επιδεινωθεί επικίνδυνα για την Ελλάδα, ενώ και τα προβλήματα στη δομή του τουρκικού στρατεύματος, που προέκυψαν μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, θα επιλυθούν, ίσως πολύ πιο γρήγορα απ' ό,τι πολύ αισιόδοξα θεωρούν κάποιοι στη χώρα μας.

Ωστόσο, κατά την άποψη του γράφοντος και σε αντίθεση με ό,τι γενικώς πιστεύεται, ο μεγάλος κίνδυνος για την Ελλάδα όσον αφορά στις τουρκικές εξοπλιστικές προσπάθειες δεν προέρχεται ούτε από τα μαχητικά αεροσκάφη F-35 που (μάλλον...) θα ενταχθούν στο τουρ­κικό οπλοστάσιο ούτε από όπλα- σύμβολα, πρωταρχικός στόχος των οποίων είναι να ενισχύσουν το κύρος της Τουρκίας και να εδραιώ­σουν την εικόνα της ως κυρίαρχης δύναμης στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως είναι το περιβόητο υβριδικό αεροπλανοφόρο - σκάφος αμφίβιων επιχειρήσεων που αναμένεται να αποκτήσει. Πολύ πιο σημαντικά είναι τα προϊόντα που αναπτύσσει η τουρκική πολεμική βιομηχανία, ιδιαίτερα δε τα πυραυλικά συστήματα. 

Μεγάλο βεληνεκές και υψηλή ακρίβεια

Αναλυτικότερα, η Τουρκία φαίνεται πως έχει εναρμονιστεί με τα επιτεύγματα της λεγόμενης «Πυραυλικής Επανάστασης» («Missile Revolution») και αναπτύσσει εγχωρίως μια σειρά από πυραυλικά συστήματα πολλαπλών επιπέδων και ρόλων, ξεκινώντας από τις μικρές ρουκέτες Cirit και καταλήγοντας σε βαλλιστικούς πυραύλους και αντιαεροπορικά βλήματα υψηλών επιδόσεων. Στο παρόν άρθρο θα περιοριστούμε να αναφέρουμε κάποια πυραυλικά συστήματα εδάφους -εδάφους που η Τουρκία παρουσίασε τον τελευταίο καιρό.

Έτσι, λοιπόν, όπως μας πληροφορεί στο τεύχος Απριλίου το έγκυρο αμυντικό περιοδικό Ελληνική Άμυνα και Τεχνολογία, στην έκθεση αμυντικού υλικού IDEX 2017, που διεξήχθη στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα τον περασμένο Φεβρουάριο, η τουρκική εταιρεία Roketsan παρουσίασε, μεταξύ των άλλων, την καθοδηγούμενη ρουκέτα TRG-300 Kaplan διαμετρήματος 300 χιλιοστών, η οποία προορίζεται για τα ρουκετοβόλα Kasirga (που αποτελούν την τουρκική έκδοση του κινεζικού WS-1Α). Η συγκεκρι­μένη ρουκέτα επιτυγχάνει μέγιστο βεληνεκές 120 χιλιομέτρων, με απόκλιση από τον στόχο μικρότε­ρη των 50 μέτρων. Στο ίδιο τεύχος του, το περιοδικό μάς πληροφο­ρεί ότι πάλι η Roketsan παραδίδει στον Τουρκικό Στρατό τον τακτικό βαλλιστικό πύραυλο Bora με βεληνεκές 280-300 χιλιομέτρων, ο οποίος καθοδηγείται προς τον στόχο του με αδρανειακό σύστημα πλοήγησης υποβοηθούμενο από δορυφορικό παγκόσμιο σύστημα προσδιορισμού θέσης (GPS / INS), με αποτέλεσμα να επιτυγχάνει με­γάλη ακρίβεια πλήγματος. Εξαγωγική έκδοση του Bora, πάλι σύμφωνα με την Ελληνική Άμυνα και Τεχνολογία, είναι ο πύραυλος Khan, βάρους 2500 κιλών και διαμέτρου 610 χιλιοστών, ο οποίος μεταφέρει πολεμική κεφαλή βάρους 470 κιλών. Συγκριτικά, ο πολύ γνωστός J-600T Yildirim, ο οποίος υπηρετεί εδώ και χρόνια στον Τουρκικό Στρατό, έχει βάρος 2.100 κιλών, διάμετρο 600 χιλιοστών και μεταφέρει πολεμική κεφαλή 480 κιλών.

Το δε βεληνεκές του είναι της τά­ξης των 150 χιλιομέτρων. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Yildirim βασίζεται στον κινεζικό Β611. Είναι εμφανής, λοιπόν, η πρόοδος που έχουν επι­τύχει οι Τούρκοι όσον αφορά στο βεληνεκές των πυραυλικών τους συστημάτων και πιθανώς αυτή να είναι η κορυφή του παγόβουνου.

Παρόμοια πυραυλικά συστήμα­τα θέτουν νέες προκλήσεις στην αμυντική στρατηγική της Ελλά­δας. Το πιο απλό που μπορούμε να πούμε είναι ότι η Τουρκία ενισχύει σταδιακά αλλά αποφασιστικά τις ικανότητές της να ασκεί σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα σαρωτικά πλήγματα σε μεγάλο τακτικό και επιχειρησιακό βάθος στον ελληνικό χώρο εναντίον μεγάλης ποικιλίας στόχων και με τέτοιο τρόπο που να αφήνει ελάχιστα περιθώρια αντίδρασης ή ακόμη και προειδοποίησης για τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Παρόμοιες ικανότητες «πυκνού πολέμου» μπορεί να αποδειχτούν κρίσιμης σημασίας στο ιδιόρρυθμο ελληνοτουρκικό σύστημα, όπου η συμμετοχή και των δύο χωρών στο ΝΑΤΟ καθιστά δύσκολη τη διεξαγωγή μιας παρατεταμένης πολεμικής αντιπαράθεσης λόγω των εξωτερικών πιέ­σεων, ιδιαίτερα από πλευράς Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ βολεύει και τη στρατηγική της Άγκυρας, που θα θέλει «καθαρά» αποτελέσματα υπέρ της μέσα σε ένα ελεγχόμενο πολεμικό πλαίσιο, χωρίς να κινδυνεύει να ολισθήσει σε ανεξέλεγκτη πολεμική αντιπαράθεση.

Τακτική εκβιασμών και αποπροσανατολισμού

Παρεμπιπτόντως, το γεγονός ότι ένας ελληνοτουρκικός πόλεμος ή, έστω, κάποιο θερμό ή «υπέρθερμο» επεισόδιο πολύ δύσκολα θα εξελισσόταν σε χρονικά παρατεταμένη πολεμική αντιπαράθεση λόγω του ασφυκτικού γεωστρατηγικού πλαισίου μέσα στο οποίο λειτουργούν οι δύο χώρες, αλλά και γιατί κάτι τέτοιο δεν αποτελεί επιλογή της Άγκυρας, η οποία θέλει να επιτύχει γρήγορα οφέλη χωρίς μεγάλους κινδύνους και κόπους, καθιστά εκτός πραγματικότητας τις μηδενιστικά απαισιόδοξες αντιλήψεις, σύμφωνα με τις οποίες η Ελλάδα δεν έχει απολύτως καμία πιθανότητα σε τυχόν σύγκρουση με την Τουρκία λόγω των μεγάλων τουρκικών μεγεθών. Οι απόψεις αυτές, κατά την άποψη του γράφοντος, ενδέχεται ναμην είναι εντελώς αθώες, αλλά να υποδαυλίζονται και απέξω, αποσκοπώντας να επιβάλουν ένα κλί­μα ηττοπάθειας και φαταλιστικής μοιρολατρίας στην ελληνική κοινή γνώμη, επιτρέποντας έτσι στη γείτονα να ασκήσει τους εκβιασμούς που θέλει ώστε να επιτύχει τη σταδιακή παγίωση της κυριαρχίας της στο Αιγαίο χωρίς να χρειαστεί να πέσει τουφεκιά. Ωστόσο, μπο­ρεί να έχουν και μια ακόμη λειτουργία. Συγκεκριμένα, πιθανώς να επιδιώκουν να στρέψουν την προσοχή μας μακριά από τις διαρκώς ενισχυόμενες ικανότητες των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων να ασκούν «πυκνή» και πολυεπίπεδη προβολή ισχύος σε πολύ περιορι­σμένο χρονικό πλαίσιο έτσι ώστε να επιτύχουν ένα «στιγμιαίο» πο­λεμικό επεισόδιο, που θα ολοκλη­ρωθεί πριν καν προλάβει η Ελλάδα να κατανοήσει τι ακριβώς συνέβη.

Επιπλέον, δεδομένης της στενής σχέσης της Τουρκίας με την Κίνα στον πυραυλικό τομέα, αν και μέχρι στιγμής δεν έχουν εμφανιστεί σχε­τικές πληροφορίες, δεν θα πρέπει να αποκλείουμε την πιθανότητα ότι η τουρκική βιομηχανία αναπτύσσει ή θα αναπτύξει στο μέλλον και εξειδικευμένες εκδόσεις βαλλιστικών πυραύλων και ρουκετών, όπως με κεφαλές αντι-ραντάρ ή αντιπλοϊκούς πυραύλους (ASBM), οι οποίοι θα είναι ικανοί να προσβάλλουν πολεμικά πλοία επιφάνειας εν κι­νήσει. Σε αυτή την περίπτωση ό,τι θεωρούσαμε ως δεδομένο για τις ισορροπίες ισχύος στο Αιγαίο μπο­ρεί να αλλάξει άρδην.

Βέβαια, οι διαπιστώσεις αυτές επ' ουδενί θα πρέπει να μας οδηγή­σουν σε κάποια παθητική στάση ή ηττοπαθή μοιρολατρία. Το γεγονός ότι η Τουρκία καθίσταται ολοένα και πιο επικίνδυνη -και, μάλιστα, όχι τόσο με αγορές από το εξωτερι­κό όσο με την ανάπτυξη δικών της συστημάτων- θα πρέπει να οδηγή­σει και την Ελλάδα σε μια εκ βά­θρων αναθεώρηση της αμυντικής, αποτρεπτικής και εξοπλιστικής της πολιτικής. Μεταξύ των άλλων, οφείλουμε να έχουμε υπόψη μας ότι αν η «Πυραυλική Επανάσταση» προσφέρει κάποιες λύσεις στα τουρκικά στρατιωτικά προβλήμα­τα ενδέχεται να προσφέρει πολύ περισσότερες στην Ελλάδα, κι αυτό για μια σειρά από λόγους, ένας εκ των οποίων είναι η ιδιόρρυθμη γε­ωγραφία επιχειρήσεων της αιγιακής αρχιπελαγικής δομής. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία... 

_______________________________

* Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι αναπληρωτής καθηγητής Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

(ΕΠΙΚΑΙΡΑ-12/05-25/05/17)

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ: ΑΜΕΣΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΡΗΞΗΣ (Άρθρο ΠΕΡΙΚΛΗ ΝΕΑΡΧΟΥ)

Περισσότερα »

Τι θα συμβεί εάν χάσει ο Ερντογάν;

Ο πλήρης εκτροχιασμός των σχέσεων της Τουρκίας με τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι μία πιθανότητα που μπορεί να λάβει χώρα μετά την περαίωση του δημοψηφίσματος της 16ης Απριλίου στην Τουρκία. Το ερώτημα που τί­θεται και οδηγεί προς τη συγκεκριμένη κατεύθυν­ση είναι το εξής: Τι θα συμβεί στην τουρκική πο­λιτική σκηνή και στη χώρα γενικότερα εάν και εφόσον ο ΡεΤζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν καταφέρει να περάσει από το δημοψήφισμα την αλλαγή του πολιτικού συστήματος; Πιστεύει κανείς πως την επομένη του δημοψηφίσματος, εάν το αποτέλε­σμα δεν θα είναι της αρεσκείας του Τούρκου προέδρου, αυτός θα... αποσυρθεί στο «φτωχικό» του «Λευκό Σαράι» και θα αρχίσει να λειτουργεί όπως ο ηγέτης μίας κεντροευρωπαϊκής χώρας;

Κρίνοντας από:

(1) την προσωπικότητα του Τούρκου προέδρου, σε ένα τόσο συγκεντρωτικό σύστημα,

(2) την επιμονή και την προσήλωση που επιδεικνύει στην επιτυχία των στόχων του,

(3) την εκδικητικότατα που τον διακρίνει, έχον­τας ως ξεκάθαρο παράδειγμα την αντίδρασή του απέναντι σε πραγματικούς και ιδεατούς πολιτι­κούς του αντιπάλους όπως τους πραξικοπηματίες, καθώς και

(4) τον μακιαβελικό τρόπο του πολιτεύεσθαι, όπου πριν από λίγους μήνες δεν δίστα­σε να διαρρήξει πλήρως τις σχέσεις του με τους Κούρδους, με τίμημα να ξεκινήσει ξανά τον εσω­τερικό πόλεμο μόνο και μόνο για να ενδυναμώσει τα ποσοστά του ΑΚΡ, ή το ότι συμμάχησε με τους πλέον εμβληματικούς κεμαλικούς, τους Γκρίζους Λύκους του ΜΗΡ, για να περάσει το νομοσχέδιο για το δημοψήφισμα, υπάρχει κάποιος ο οποίος θα εκτιμούσε πως ο Τούρκος πρόεδρος, στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει την ήττα του ή/και να ετοιμάσει το έδαφος για μία νέα προσπά­θεια -όποια μορφή και να έχει αυτή- δεν θα επι­τεθεί με σκαιό και επικίνδυνο τρόπο σε όλους εκείνους που γνωρίζει πως θα εξάψουν τα πάθη του μέσου απαίδευτου, θρησκόληπτου, ανασφα­λούς εθνικιστή Τούρκου της Μικράς Ασίας, ο οποίος αποτελεί και τη «δεξαμενή» των ψηφοφό­ρων και ακολούθων του;

Δυστυχώς για την Τουρκία, όποιο και να εί­ναι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, η χώρα βαδίζει όλο και περισσότερο προς το χάος και την πάλη όλων εναντίον όλων. Είτε κερδίσει είτε χά­σει το δημοψήφισμα ο Τούρκος πρόεδρος, η ηττημένη πλευρά θα έχει τόσα πολλά να χάσει, ώστε θα προτιμήσει να αποσταθεροποιήσει τη χώρα ακόμα περισσότερο -με ό,τι αυτό σημαίνει για τις σχέσεις της με το εξωτερικό. Από την πλευρά της Ευρώπης, οι εκλογές στην Ολλανδία δεν ήταν το τέλος αλλά η έναρξη μίας αλυσίδας εκλογικών αναμετρήσεων σε κομβικές χώρες, οι οποίες αντι­μετωπίζουν λίγο έως πολύ τα ίδια θέματα, με απο­τέλεσμα ο βαθμός ελευθερίας και ανοχής σε τέ­τοια ζητήματα να είναι πλέον από μικρός έως ελά­χιστος.

Η πιθανότητα οι σχέσεις Ευρώπης - Τουρκίας να επιδεινωθούν είναι πολύ μεγαλύτερη από το να εξομαλυνθούν. Ό,τι και να συμβεί στο δημοψήφισμα στην Τουρκία, η χώρα έχει πάρει έναν τέτοιο δρόμο, όπου δεν υπάρχει καμία συμβατή βιώσιμη εναλλακτική με αυτή της Ευρώπης.

Άρθρο του Ph.D (διδάκτορος Γεωπολιτικής)

Γεωργίου Κ. Φίλη

(ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ-01/04/2017)

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των.

Περισσότερα »

ΑΜΕΣΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΡΗΞΗΣ (Άρθρο ΠΕΡΙΚΛΗ ΝΕΑΡΧΟΥ)

• Η Άγκυρα εκμεταλλεύεται την ενίσχυση της οικονομίας και της αμυντικής της ισχύος, κλιμακώνοντας τις διεκδικήσεις και τις αμφισβητήσεις σε βάρος μας. Η Αθήνα όμως θα πρέπει να γνωρίζει ότι ενδεχόμενη αναμέτρηση με τη γείτονα δεν θα περιοριστεί μόνο σε ορθόδοξο, συμμετρικό πόλεμο. Η τουρκική πλευρά θα προσδώσει σ’ αυτόν, και ασύμμετρο χαρακτήρα.

• Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΚΡΙΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΚΥΡΙΑΚΗ, ΕΙΝΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΥ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΚΑΙ ΣΥΝΔΕΕΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΡΥΤΕΡΕΣ ΦΙΛΟΔΟΞΙΕΣ ΤΗΣ ΑΓΚΥΡΑΣ.

• Ο Ταγίπ Ερντογάν συγκρίνει τον εαυτό του με τον Μωάμεθ τον Πορθητή, θέλοντας να έρθει σε ευθεία γραμμή με τις απαρχές του Ισλάμ και τις διδαχές του ίδιου του Προφήτη Μωάμεθ.

• ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΣΤΟ ΚΑΖΑΚΣΤΑΝ, Η ΡΩΣΙΑ ΠΡΟΤΕΙΝΕ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΚΟ ΠΟΥ ΝΑ ΣΕΒΕΤΑΙ ΟΜΩΣ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ.

ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ ΝΕΑΡΧΟΥ*

Θα αρκούσε και μόνο η υιο­θέτηση από την Άγκυρα του ισχυρισμού ότι «κατέχει» δήθεν η Ελλάδα δεκα­οκτώ «τουρκικά» νησιά για να εξωθηθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις σε σημείο εκρήξεως. Είναι φανερό ότι όταν η τουρκική κυβέρ­νηση φτάνει στο σημείο να υιοθετεί τέτοιες θεωρίες που προηγουμένως υποστηρίζονταν από μεμονωμένους ακραίους βουλευτές και να τις καθι­στά επίσημη και δεδηλωμένη πολιτι­κή, υποστηριζόμενη, μάλιστα, απ' όλα τα κόμματα της Εθνοσυνελεύσεως, το συμπέρασμα που προκύπτει είναι σαφές και αδυσώπητο: η Τουρκία του Ερντογάν υπερέβη απροκάλυπτα κάθε όριο και ετοιμάζεται ν' ανοίξει τον ασκό του Αιόλου στο Αιγαίο.

Η παρούσα κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν έχει επομένως χαρακτήρα συγκυριακό, συνδεόμενο με την εσωτερική κατάσταση στην Τουρκία και τις επιμέρους επιδιώξεις του Ερντογάν. Έχει χαρακτήρα στρατηγικό και γεωπολιτικό, που συνδέεται με τις ευρύτερες φιλοδοξίες της Άγκυρας και προσωπικά του Ερντογάν σε μια κρίσιμη στιγμή που αναμορφώνονται οι ισορροπίες και ο χάρτης στην περιοχή. Η Τουρκία επιδιώκει να μην γίνει θύμα των γεω­πολιτικών αλλαγών στην περιοχή, σε σχέση ειδικότερα με τον ρόλο των Κούρδων, και ταυτόχρονα να διασφαλίσει για την ίδια έναν αυξημένο διεθνή ρόλο και γεωπολιτικά κέρδη στο ελληνοτουρκικό μέτωπο . Τα τελευταία θα μπορούσαν να λειτουργήσουν και αντισταθμιστικά σε ενδεχόμενες αποτυχίες και απώλειες στο μέτωπο της Συρίας και του Ιράκ.

Στο πρόσωπο του Τούρκου ηγέτη Ερντογάν και στις φιλοδοξίες που προβάλλει ενσαρκώνεται και αποκρυσταλλώνεται μια τουρκική πολιτική και στρατηγική η οποία είναι ισλαμοεθνικιστική, εμπνέεται από το αυτοκρατορικό οθωμανικό παρελθόν και είναι απροκάλυπτα επεκτατική.

Ο Ταγίπ Ερντογάν θεωρεί ως απαραί­τητο όρο για την προώθηση της πολιτικής αυτής τη δική του αποθέωση με την απόδοση σ' αυτόν εξουσιών απόλυτου σχεδόν ηγεμόνα. Επενδύει γι' αυτό καθοριστικά στο συνταγματικό δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου και προσεγγίζει το εθνικιστικό κόμμα των Γκρίζων Λύκων του Ντεβλέτ Μπαχτσελί, διακηρύσσοντας επισήμως την ταύτιση Ισλάμ και εθνικισμού ως επίσημης καθεστωτι­κής ιδεολογίας της νέας «μεγάλης» Τουρκίας που προπαγανδίζει.

Η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος που παρουσιάζεται ως Κεμαλικό, υπε­ρακοντίζει σε θέματα εθνικιστικής πολιτικής και δεν αποτελεί από την άποψη αυτή πραγματικό αντίπαλο δέος στον Ερντογάν. Υπενθυμίζεται ότι το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα προηγήθηκε του κυβερνητικού Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) στην υιοθέτηση των ισχυρισμών για «κατεχόμενα» δήθεν από την Ελλά­δα «τουρκικά» νησιά στο Αιγαίο.

Η σχετική αυτή επίφαση εθνικής ενότητας στο κοινοβουλευτικό επί­πεδο δεν συγκαλύπτει, βέβαια, τον βαθύ διχασμό που έχει προκαλέσει στην τουρκική κοινωνία η πολιτική Ερντογάν, με τη θέλησή της να καταστήσει ιστορική παρένθεση το κράτος του Ατατούρκ και να προαγάγει μια νέα Τουρκία, που θα δοξάζει το οθωμανικό της παρελθόν και θα ομολογεί ως κινητήριο πνεύμα της πολιτικής της το Ισλάμ. Η υπεροψία του Ταγίπ Ερντογάν στο σημείο αυτό είναι άμετρη. Δεν θέλει να παρουσιάζεται ως ένας νέος Ατατούρκ, εφόσον η ιδεολογία του τελευταίου απορρίπτει το Ισλάμ. Συγκρίνει τον εαυτό του με τον Μωάμεθ τον Πορθητή και θέτει τον ρόλο του σ' ευθεία γραμμή με τις απαρχές του Ισλάμ και τις διδαχές του ίδιου του Προφήτη Μωάμεθ. Αντιλαμβάνεται κανείς πού μπορεί να οδηγήσει την Άγκυρα ο θρησκευτικός αυτός ζηλωτισμός που επαναφέρεται σταδιακά στην καρδιά του κράτους και της πολιτικής του.

O βαθύς διχασμός της κοινωνίας

Η σύμπλευση με τον ακραίο εθνικισμό παρέχει ένα άλλοθι στην ισλαμική πολιτική Ερντογάν. Δεν αποκρύπτει όμως τον διχασμό της τουρκικής κοινωνίας μεγάλο μέρος της οποίας παρακολουθεί με ανησυχία, αν όχι και φόβο, την παλινδρόμηση της χώρας σ' έναν Ισλαμισμό ασυμβίβαστο με μια δυτικότροπη εικόνα της Τουρκίας, που καλλιεργήθηκε επί δεκαετίες ως επίσημη ιδεολογία και πολιτική και ως προοπτική ενός δυτικού μέλλοντος της χώρας.

Το «κυνήγι μαγίσσων» που έχει εξαπολύσει το καθεστώς με αφορμή το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016 και τις καταγγελίες κατά του ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν, όπως επίσης η προοπτική αναδείξεως του Ερντογάν σε απόλυτο ηγεμόνα, με τη συνταγματική μεταρρύθμιση, προκαλούν βαθιές ανησυχίες και φόβο σε σημαντική μερίδα της κοινωνίας που είναι επηρεασμένη από δυτικές και Κεμαλικές αντιλήψεις

Δύο άλλες μεγάλες κοινωνικέςνομάδες που αντιμετωπίζουν μ' επιφύλαξη και άρνηση την πολιτική Ερντογάν είναι οι Αλεβίτες και οι Κούρδοι. Οι πρώτοι ανησυχούν από την άνοδο του φανατικού Σουνιτισμού, που έχει στο ιστορικό παρελθόν του μεγάλες διώξεις και σφαγές εναντίον τους. Οι δεύτεροι είναι τα θύματα της κατασταλτικής πολιτικής του. Η πολιτική προσεταιρισμού των Κούρδων και «ειρηνικής» επιλύσεως του Κουρδικού αντικαταστάθηκε γρήγορα από μια άγρια πολιτική καταστολής όταν ο Ταγίπ Ερντογάν αντελήφθη ότι το εθνικό κίνημα των Κούρδων δεν ήταν δυνατό να παρακαμφθεί και να υποκατασταθεί από μια πολιτική που θα είχε ως κοινό παρονομαστή το Ισλάμ και η οποία θα ενίσχυε επιπλέον το κόμμα του.

Η ανεξάρτητη κάθοδος στις εκλογές των Κούρδων στέρησε από το κόμμα του πολύτιμες ψήφους και περιόρισε το περιθώριο των πολιτικών ελιγμών του. Η ανάδυση επίσης στη Συρία μιας δεύτερης Κουρδικής Αυτόνομης Περιοχής ως παράπλευρης συνέπειας της ισλαμικής τουρκικής πολιτικής, κατέστησε το θέμα των Κούρδων πραγματικό εφιάλτη για την Άγκυρα. Τόσο για την τουρκική πλευρά όσο και για τους Κούρδους της Τουρκίας έχει πάρει προτεραιότητα η έκβαση της αντιπαραθέσεως Κούρδων και Τούρκων στη Συρία. Απ' αυτήν θα εξαρτηθούν κρίσιμα δεδομένα, που θα προσδιορίσουν σε μεγάλο βαθμό και τις εξελίξεις στο

τουρκικό Κουρδιστάν. Οι Κούρδοι επομένως της Τουρκίας με φυλακισμένη την ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP), που συσπειρώνει κατά κύριο λόγο τους Κούρδους, και με τη στρατηγική αντιπαράθεση μεταξύ Κούρδων και Τούρκων σε πλήρη εξέλιξη στην Τουρκία και στη Συρία, είναι στην πρωτοπορία του «όχι» στον Ερντογάν.

Η εκλογική αντιπαράθεση μέχρι τις 16 Απριλίου θα είναι έντονη, γιατί η διαίρεση της τουρκικής κοινωνίας υπερβαίνει τα κόμματα και το συνη­θισμένο πολιτικό παιχνίδι. Οι αντιφάσεις και οι συγκρούσεις είναι μεγάλες. Τροφοδοτούνται επίσης από τις εξωτερικές εξελίξεις, τους ανταγωνισμούς των μεγάλων δυνάμεων στην περιοχή και την προσπάθεια του Ερντογάν να παρεμβληθεί ως παράγων. Επιδίδεται γι' αυτό στο γνωστό παιχνίδι του επαμφοτερισμού και της ισορροπίας μεταξύ ΗΠΑ Ρωσίας, με στόχο την αποκόμιση στρατηγικών πλεονεκτημάτων και γεωπολιτικών ανταλλαγμάτων. 

Το γεωπολιτικό παιχνίδι με επίκεντρο τη Συρία

Η επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη» που ανέλαβε η Άγκυρα με την εισβολή στη Βόρεια Συρία, είναι μια τολμηρή πολιτική, που θέλει να στείλει το μήνυμα ότι η Τουρκία δεν θα παραμείνει παθητικός θεατής των εξελίξεων και ότι, σε κάθε περίπτωση, θα εμποδίσει διά των όπλων τη δημιουργία Ανεξάρτητης Κουρδικής Περιο­χής στα νότια σύνορά της, με την ένωση του καντονιού του Αφρίν δυτικά με το καντόνιο του Κομπάνι ανατολικά. Η Άγκυρα θεωρεί τη δημιουργία μιας τέτοιας Περιοχής ή κουρδικού κράτους ως άμεση απειλή στην εθνική της ενότητα, γιατί προβλέπει ότι μια τέτοια εξέλιξη θα έχει ως τρίτο κατά σειράν αποτέλεσμα την αυτονόμηση ή απόσχιση του τουρκικού Κουρδιστάν.

Η δημιουργία και δεύτερης Αυτό­νομης Κουρδικής Περιοχής, στη Συ­ρία, είναι, βεβαίως, έργο και της Νεμέσεως κατά της τουρκικής εμπλο­κής στη συνωμοσία και συμμαχία των ακραίων σουνιτικών δυνάμεων του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας, σε συνεργασία με την υπόγεια πολιτική Ομπάμα - Κλίντον και άλλων δυτικών δυνάμεων, για την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ με υβριδικό πόλεμο, με τη χειραγώγηση ακραίων ισλαμικών ορδών.

Η ρωσική παρέμβαση στη Συρία, σε συνεργασία με το Ιράν και τη Χεζμπολάχ του Λιβάνου, ανέτρεψε την επονείδιστη αυτή στρατηγική, που έδειξε μέσα σε λίγο χρόνο ποια θα ήταν η εναλλακτική λύση στην ανατροπή Άσαντ και πόσο επικίνδυνη είναι για ολόκληρο τον κόσμο η δημιουργία ενός ισλαμικού Φράνκενσταϊν στο πρόσωπο του Ισλαμικού Κράτους.

Πολύ περισσότερο όταν αυτό αυτονομήθηκε από τους δημιουργούς του και προέβαλε φιλοδοξίες ιδρύσεως νέου παγκόσμιου ισλαμικού τρομοκρατικού χαλιφάτου. Η Τουρκία συνεργάσθηκε στενά στην ακραία αυτή ισλαμική επιχείρηση, επενδύοντας στην προσδοκία μιας άμεσης αμερικανικής στρατιω­τικής επεμβάσεως όπως και οι σύμμαχοί της Κατάρ και Σαουδική Αραβία.

Το ενδεχόμενο αυτό κατέστη όμως ανέφικτο μετά την ισχυρή στρατιωτική παρέμβαση της Ρωσίας με πρόσκληση του Άσαντ και κυρίως μετά την ηθική και πολιτική απαξίωση των ακραίων ισλαμιστών με τη διάπραξη ασύλληπτων βαρβαροτήτων και την απροσχημάτιστη επικράτηση στο πεδίο της μάχης των ισλαμιστών της Αλ Κάιντα, της παραφυάδας της Αλ Νούσρα και του Ισλαμικού Κράτους. Θα ήταν εξωφρενικό θέαμα μια αμερικανική επεμβατική δύναμη να βρεθεί επίσημα στο πλευρό της Αλ Κάιντα και των ομοίων της.

Η ανατροπή των τουρκικών προσδοκιών στη Συρία και στο Ιράκ και ο τρόμος από τον οποίο κατελήφθη για τις διαφαινόμενες εξελίξεις στο Κουρδικό στα σύνορά της οδήγησαν την Άγκυρα σε αναστροφή πολιτικής και σε προσέγγιση με τη Μόσχα, οι σχέσεις με την οποία είχαν διαταραχθεί επικίνδυνα μετά την κατάρριψη του ρωσικού Σουχόι 24. Είναι προφανές ότι η τουρκική επέμβαση στη Συρία έγινε με ρωσική ανοχή, με πρόσχημα τον πόλεμο κατά του ISIS, και με αντάλλαγμα τη συνεργασία της Τουρκίας για πολίτικη λύση στη Συρία και την εγκατάλειψη των προηγουμένων συμμάχων της. Είναι όμως ειλικρινής η τουρκική πολιτική;

Προφανώς όχι. Η Άγκυρα καιροσκοπεί και ελίσσεται, επιδιώκοντας κατά πρώτο λόγο, να αποτρέψει τη σύγκλιση της Ρωσίας και των ΗΠΑ στο θέμα των Κούρδων της Συρίας.

Η Άγκυρα ζητά απεγνωσμένα από τις ΗΠΑ να εγκαταλείψουν τη συμμαχία τους με τους Κούρδους της Συρίας και να τους θεωρήσουν «τρομοκράτες», εφόσον έχουν οργανι­κούς δεσμούς με το ΡΚΚ της Τουρκίας. Το τελευταίο οι Αμερικανοί ακόμη το έχουν εγγεγραμμένο στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων. Η Άγκυρα προσφέρεται να διαθέσει τις αναγκαίες στρατιωτικές δυνάμεις για τον πόλεμο κατά του ISIS, υπό τον όρο ότι θα αποκλεισθεί το YPG των Κούρδων της Συρίας και οι σύμμαχοί τους από οποιαδήποτε εκστρατεία κατά του ISIS, ιδίως για την απελευθέρωση της Ράκα.

Οι Αμερικανοί απαντούν μέχρι τώρα στερεότυπα ότι άλλο η Τουρκία και άλλο η Συρία. Θεωρούν τους Κούρδους της Συρίας ως τους μόνους αξιόπιστους συμμάχους στο πεδίο της μάχης και επενδύουν μακροπρόθεσμα στον κουρδικό παράγοντα στην περιοχή. Φοβούνται επίσης ότι, εάν δεχθούν την τουρκική προσφορά για εμπλοκή τουρκικών βαθιά στη Συρία, θα έχουν στη συνέχεια μεγάλα προβλήματα με την Άγκυρα και τις διεκδικήσεις της. Η νέα αμερικανική προεδρία Τραμπ είναι διατεθειμένη επίσης να αποστείλει αμερικανικές δυνάμεις στη Συρία για τον πόλεμο κατά του ISIS, οπότε δεν έχει οποιαδήποτε εξάρτηση από τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις.

Και η Μόσχα προσεγγίζει τους Κούρδους

Σε ό,τι αφορά στη Μόσχα, η πολιτική της για τους Κούρδους της Συρίας αποσαφηνίσθηκε με μια σειρά πρωτοβουλίες που ανέλαβε στο θέμα αυτό. Πρότεινε, κατά πρώτο λόγο, στην Αστανά του Καζακστάν, κατά τη διάρκεια της Διασκέψεως για τη Συρία που έγινε εκεί με τη συμμετοχή της Ρωσίας της Τουρκίας και του Ιράν, να αντιμετωπισθεί το θέμα των Κούρδων με μια ομοσπονδιακή λύση, που θα σέβεται όμως την ενότητα και την κυριαρχία της Συρίας. Η Άγκυρα αντέδρασε αρνητικά. Κατά δεύτερο λόγο, η Ρωσία ανέλαβε πρωτοβουλία για την οργάνωση Κουρδικού Συνε­δρίου στη Μόσχα, στο οποίο πήραν μέρος αντιπρόσωποι από τις διάφορες περιοχές του Κουρδιστάν, εκτός από το Βόρειο Ιράκ. Το τελευταίο, υπό την ηγεσία του Μασούντ Μπαρ­ζανί, είναι έντονα φιλοαμερικανικό και διατηρεί φιλικές σχέσεις με την Άγκυρα για να μπορεί να εξάγει μέσω αυτής το πετρέλαιο του Βορείου Ιράκ. Η ρωσική πολιτική υποστηρίζει, κατά τρίτο λόγο, τη συμμετοχή των Κούρδων της Συρίας στις διαπραγματεύσεις της Γενεύης την οποία απορρίπτει η Άγκυρα.

Με τα δεδομένα αυτά, η θέση της Άγκυρας δεν είναι καθόλου εύκολη. Απειλεί ότι θα προελάσει στρατιωτικά, μετά την Αλ Μπαμπ, στη Μανμπίζ (Ιεράπολη) και στη Ράκα, για να εκβιάσει την αποδοχή της ως παράγοντα με τον οποίο η Ουάσιγκτον και η Μόσχα πρέπει υποχρεωτικά να συνεννοηθούν. Ο συριακός στρατός όμως ήδη έχει προελάσει νότια της Αλ Μπαμπ και έχει αναπτύξει επαφή με τις δυνάμεις των Κούρδων ανατολικά.

Οποιαδήποτε τουρκική προέλαση θα έχει επομένως να κάνει και με τον συριακό στρατό και τους Ρώσους Ιρανούς συμμάχους του. Εάν επιχειρηθεί προέλαση από τα βόρεια κατά της Ράκα, οι τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις θα συγκρουσθούν μετωπικά με τους Κούρδους στους οποίους και η νέα αμερικανική προεδρία παρέχει στρατιωτική βοήθεια σε αντιαρματικά και τεθωρακισμένα.

Οι παράμετροι του προβλήματος είναι κυρίως πολιτικές. Η νέα αμερικανική στρατηγική για τη Συρία και τη Μέση Ανατολή δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Ο πρόεδρος Τραμπ έδωσε εντολή να διαμορφωθεί η νέα πολιτική, με συγκεκριμένες προτάσεις, εντός σαράντα ημερών. Η Τουρκία ασκεί ασφυκτικές πιέσεις στην αμερικανική πλευρά για να γίνουν δεκτές οι θέσεις της και χρησιμοποιεί γι' αυτό ως μοχλό πιέσεως τις σχέσεις με τη Ρωσία. Έχει διευθετηθεί ήδη επίσκεψη Ερντογάν στη Μόσχα στις αρχές Μαρτίου.

Τα αντικειμενικά στοιχεία που προσδιορίζουν την κατάσταση στη Συρία και τη Μέση Ανατολή είναι η διαφαινόμενη κατάρρευση του Ισλαμικού Κράτους, η αναγνώριση και από τις δύο υπερδυνάμεις του κουρδικού παράγοντα και της ανάγκης ν' αντιμετωπισθεί κατά κάποιον τρόπο το εθνικό πρόβλημα των Κούρδων στην περιοχή -για διαφορετικούς λόγους για κάθε πλευρά-, καθώς και το θέμα των σουνιτών της Συρίας.

Πάνω στο τελευταίο στηρίχθηκε, ως γνωστόν, η ξένη επέμβαση και το σχέδιο δυναμικής ανατροπής του καθεστώτος Ασαντ.

Θα επιχειρηθεί η δημιουργία ενός Σουνιστάν στη Συρία, με την προσδοκία ότι η νέα αμερικανική προεδρία θα δελεασθεί να υποστηρίξει ένα τέτοιο σχέδιο, που συμβαδίζει με την έξωση του Ιράν από τη Συρία;

Για να προλάβει ένα τέτοιο ενδεχόμενο, το καθεστώς Άσαντ έχει κάθε λόγο να επιταχύνει την εκστρατεία του για την ανακατάληψη της Ανατολικής Συρίας υποστηριζόμενο από τους συμμάχους του. Έχει συμφέρον επίσης να βρει έδαφος συνεννοήσεως με τους Κούρδους της Συρίας για ν' αντιμετωπίσει την τουρκική απειλή και να διαφυλάξει μια σκιώδη έστω ενότητα της Συρίας,

Ο Τούρκος πρόεδρος με διαδοχικά ταξίδια στο Κατάρ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τη Σαουδική Αραβία και μετά στο Πακιστάν, επιχειρεί να συσπειρώσει τις σουνιτικές δυνάμεις και να προβάλει την Τουρκία ως ηγέτιδα σουνιτική χώρα. Συνδέει την πολιτική αυτή και με φιλοδοξίες για τον ρόλο της Τουρκίας ως μεγάλης μουσουλμανικής δυνάμεως που θα έχει την πλώρη της στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο και ως στρατηγικό βάθος τις πλούσιες και συντηρητικές σουνιτικές χώρες του Κόλπου και το Πακιστάν. Ο Ταγίπ Ερντογάν δοκίμασε όμως ήδη στη Συρία την πολιτική αυτή και γνωρίζει τα όριά της και τις παρενέργειές της, μέσα στις οποίες έχει εγκλωβιστεί. Ελπίζει γι΄ αυτό σεμια επαναπροσέγγιση με τις ΗΠΑ. Είναι έτοιμος για τον λόγο αυτό να παίξει όχι μόνο το χαρτί της «φιλίας» με τη Μόσχα και της απειλής για αποχώρηση από το ΝΑΤΟ, αλλά και το χαρτί του Ιράν, για το οποίο είναι πολύ ευαίσθητη η νέα αμερικανική προεδρία.

Ελληνοτουρκικά και Αιγαίο σε συνάρτηση με τη Μέση Ανατολή

Η Τουρκία, ανεξάρτητα από οποιεσδήποτε εξελίξεις και αλλαγές στη Μέση Ανατολή, έχει τις γνωστές βλέψεις της στο Αιγαίο, γιατί τις συναρτά με τις φιλοδοξίες της για επανάκτηση της παλαιάς οθωμανικής επιρροής στη Μεσόγειο και στα Βαλκάνια. Ειδικότερα σε ό,τι αφορά στο Αιγαίο, η Άγκυρα γνωρίζει την τεράστια στρατηγική σημασία του, που είναι σχεδόν ισοδύναμη με αυτή των Στενών. Γνωρίζει επίσης ότι το Αιγαίο σήμερα και η Ανατολική Μεσόγειος δεν είναι ο «ατρύγετος πόντος», όπως τον χαρακτήριζε ο Όμηρος. Κρύβει στον βυθό πολύ μεγάλα ενεργειακά αποθέματα και πλούτο.

Ο στόχος επομένως της αμφισβητήσεως της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο δεν χρονολογείται από την εποχή του Ερντογάν. Είναι πολύ παλαιότερος. Η σημερινή όμως συγκυρία δίνει μια νέα διάσταση στις τουρκικές διεκδικήσεις οι οποίες έχουν εν τω μεταξύ κλιμακωθεί σε απροσχημάτιστες εδαφικές διεκδικήσεις. Η σημερινή συγκυρία δεν χαρα-κτηρίζεται μόνο από την κρίση και τις επερχόμενες ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή. Χαρακτηρίζεται επίσης από την αστάθεια στα Βαλκάνια, τα οποία είναι πολύ πιθανόν να γίνουν επίκεντρο μιας άλλης μεγά­λης διεθνούς κρίσεως μετά τη Μέση Ανατολή. Χαρακτηρίζεται, τέλος, από τη βαθιά οικονομική κρίση που διέρ­χεται η Ελλάδα, η οποία έχει πλήξει το συνολικό εθνικό δυναμικό της περιλαμβανομένης της αμυντικής της ισχύος λόγω της εφοπλιστικής απρα­ξίας επί σειρά ετών και της μεγάλης περικοπής των αμυντικών δαπανών Η Άγκυρα εκμεταλλεύεται την ενί­σχυση της οικονομίας της και της αμυντικής της ισχύος κατά τα τελευ­ταία χρόνια, κλιμακώνοντας τις διεκ­δικήσεις και τις αμφισβητήσεις της σε βάρος της Ελλάδος. Πιστεύει πως η σημερινή γεωπολιτική ρευστότητα την οποία διέρχεται η περιοχή, της πα­ρέχει ευκαιρίες να προβάλει γενικό­τερες διεκδικήσεις διαπραγματευόμενη τη γεωστρατηγική της θέση και τη συνεργασία της με τη Δύση. Το γεγονός ότι η ίδια η Τουρκία βρί­σκεται σε δεινή θέση στη Συρία, στην οποία ετέθη επί τάπητος ο χειρότερος εφιάλτης της το Κουρδικό, την καθι­στά ακόμη πιο νευρική. Αναζητά, σε περίπτωση μιας μεγάλης αποτυχίας σ' αυτό το μέτωπο, να έχει ανοικτά άλλα μέτωπα, από τα οποία να ελπίζει «εύκολες» νίκες και επιτυχίες.

Ένα από τα μέτωπα αυτά είναι η Κύπρος όπου η ολέθρια και αυτοκαταστροφική πολιτική του Κυπρίου προέδρου και των ηγεσιών του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ, έστρωσε κυριολεκτικά τον δρόμο για τουρκική επέλαση, με τη βοήθεια της περιβόητης Βικτόρια Νούλαντ, υφυπουργού για Ευρωπαϊ­κά και Ευρασιατικά Θέματα των ΗΠΑ κατά την προεδρία Ομπάμα. Η «λύση» του Κυπριακού έγινε εργαλείο για ένα μεγαλεπήβολο σενάριο για την προώθηση των σχέσεων της Τουρ­κίας με την Ευρώπη και την εισαγωγή της ως λεόντειου συνεταίρου στην ΑΟΖ της Κύπρου και της Ελλάδος. Η αλλαγή προεδρίας στις ΗΠΑ δίνει την ευκαιρία στην ελληνική πλευρά ν' ασκήσει επιρροή στην Ουάσιγκτον για την αποτροπή ανθελληνικών σε­ναρίων στην Κύπρο και στην Ελλά­δα, με δεδομένες τις διαφορετικές θέσεις Τραμπ σε μια σειρά διεθνή θέματα. Το Αιγαίο είναι ένα δεύτερο μέτωπο το οποίο η Άγκυρα υπολαμβάνει ως «εύκολο» για νίκες και επιτυχίες υπερεκτιμώντας τις επιπτώ­σεις της οικονομικής κρίσεως στην αμυντική ισχύ της χώρας μας.

Η Άγκυρα γνωρίζει, βεβαίως και τις δικές της αδυναμίες από την αναστάτωση και την αποσάθρωση που έχουν επιφέρει στις τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις οι μαζικές διώξεις στελεχών. Γνωρίζει επίσης το πρόβλημα που αντιπροσωπεύει η εμπλοκή της στη Συρία, με άγνωστη ακόμη τη συμπεριφορά των ισχυροτέρων συντελεστών, όπως είναι οι ΗΠΑ και η Ρωσία. Γνωρίζει, τέλος τη σαθρότητα του εσωτερικού της μετώπου, όσο κι αν προσπαθεί να το γαλβανίσει με τον εθνικιστικό και ισλαμικό φανατισμό. Έχοντας όλα αυτά υπ' όψιν, η Άγκυρα δεν πρέπει λογικά να επιδιώκει μια γενικευμένη σύγκρουση, που κρύβει πολλούς και μεγάλους κινδύνους. Επιδιώκει τον αιφνιδια­σμό και τη δημιουργία τετελεσμένων γεγονότων, που εντάσσονται στον στρατηγικό στόχο της ανατροπής του status quo στο Αιγαίο. Έχει ήδη στρώσει γι΄ αυτό τον δρόμο, με την προβολή εδαφικών διεκδικήσεων.

Έχει αναλάβει επίσης διεθνή διπλωματική εκστρατεία για την προβολή των «δικαιωμάτων» της στο Αιγαίο.

Η ελληνική πλευρά δεν πρέπει να έχει ψευδαισθήσεις. Οι τουρκικοί στόχοι είναι ωμοί και απροκάλυπτοι. Πρέπει να ενισχύσει κατεπειγόντως την άμυνά της και τα διεθνή της ερείσματα και ν' αντιμετωπίσει με αποφασιστικότητα οποιαδήποτε τουρκική πρόκληση και απόπειρα καταλήψεως ελληνικού νησιού και δημιουργίαςτετελεσμένων γεγονότων. Πρέπει επίσης να γνωρίζει ότι ενδεχόμενη ελληνοτουρκική αναμέτρηση δεν θα περιορισθεί μόνο σε ορθόδοξο συμμετρικό πόλεμο.

Η τουρκική πλευρά θα προσδώσει σ' αυτόν και ασύμμετρο χαρακτήρα. Τα ανοικτά σύνορα και η λαθρομετανάστευση, τα hotspots μεταναστών που έχουν διασπαρεί σε όλη την Ελλάδα είναι μέσα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν αδίστακτα για δολιοφθορές και ανορθόδοξο πόλεμο. Η αμυντική ετοιμότητα πρέπει να περιλάβει επίσης τον αυστηρό έλεγχο των συνόρων και την προστασία του εσωτερικού μετώπου.

Κατά τα άλλα, ας ελπίσουμε πως η Άγκυρα θ' αντιληφθεί ότι το κόστος ενός ενδεχόμενου τυχοδιωκτισμού της θα είναι πολύ βαρύ για να το αναλάβει. Αυτό όμως επιβάλλει στην ελληνική πλευρά κατεπείγουσα ενίσχυση της άμυνάς της, διπλωματική δράση για την ενίσχυση των διεθνών της ερεισμάτων και ψύχραιμη αλλά αποφασιστική αντιμετώπιση των τουρκικών προκλήσεων.

Η Τουρκία επιδιώκει να μην γίνει θύμα των γεωπολιτικών αλλαγών στη Μέση Ανατολή, ιδίως σε σχέση με τον ρόλο των Κούρδων, και ταυτόχρονα να διασφαλίσει αυξημένο διεθνή ρόλο και γεωπολιτικά κέρδη στο μέτωπο με την Ελλάδα που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν αντισταθμιστικά σε ενδεχόμενες αποτυχίες και απώλειες στο μέτωπο Συρίας - Ιράκ.

* Πρέσβεως ε.τ.

(ΕΠΙΚΑΙΡΑ-03/03-16/03/17)

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των.

Περισσότερα »

ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΙΑ

■ Τα δύο πρόσωπα του Ιανού στην πολιτική του Λευκού Οίκου έναντι του Κρεμλίνου.

■ ΑΝ Ο,ΤΙ ΚΕΡΔΙΣΟΥΝ ΟΙ ΗΠΑ ΠΡΟΣ ΑΝΑΤΟΛΑΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΤΟ ΧΑΣΟΥΝ ΠΡΟΣ ΔΥΣMΑΣ, ΤΟΤΕ ΘΑ ΑΠΟΤΥΧΟΥΝ. ΑΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΦΙΛΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΧΘΡΙΚΕΣ.

■ Η εχθρότητα της Δύσης προς τη Ρωσία ενδέχεται να συνιστά μέρος της μακρόπνοης «ορθολογικής» στρατηγικής των ΗΠΑ υπό τη νέα τους ηγεσία.

ΤΟΥ ΔΡ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΓΡΙΒΑ*

Στο προηγούμενο άρθρο του γράφοντος στα «Επίκαιρα» είχε υποστηριχθεί η άποψη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες απει­λούν να εξελιχθούν σε «υπερ-ταραχοποιό κράτος» («super rogue state»), δεδομένου ότι ακολουθούν έναντι της Ρωσίας μια ακραία επιθετική πολιτική, η οποία ενδέχεται να επαναφέρει την ανθρωπότητα στις χειρότερες μέρες του Ψυχρού Πολέμου με πάρα πολύ γρήγορο τρόπο. Μάλιστα, η στρατηγική αυτή καθίσταται ακόμη πιο επικίνδυνη γιατί είναι παράλογη και κόντρα στους μακρόπνοους αμερικανικούς σχεδιασμούς. Συγκεκριμένα, με βάση το νεοβεστφαλιανό μοντέλο του «διαιρεί και βασίλευε», το οποίο αναμένεται να εφαρμόσουν οι ΗΠΑ έτσι ώστε να αποσυσπειρώσουν την Ευρασία και να αποφευχθεί το εν­δεχόμενο δημιουργίας μιας ενιαίας δύναμης σε αυτή, ζωτικής σημασίας είναι η προσέγγιση της Ρωσίας. Αυτή ακριβώς φαίνεται να είναι η αποστολή και του νέου προέδρου ως επιλογή του «σιωπηρού κατεστημένου» Ουάσιγκτον. Αυτά είχαν, σε πολύ γενικές γραμμές, υποστηριχθεί από τον γράφοντα στο προηγούμενο τεύχος του περιοδικού.

Τα πράγματα, ωστόσο, ενδέχεται να μην είναι ακριβώς έτσι. Η γεωπολιτική πραγματικότητα είναι εξαιρετικά σύνθετη και πολύπλοκη ώστε να χωράει σε παρόμοια απλουστευτικά και περιορισμένα πλαίσια. Έτσι, λοιπόν, θα εξετάσουμε δύο άλλους παράγοντες που καθιστούν τη μισαλλόδοξη εχθρότητα προς τη Ρωσία απόλυτα «λογική» για τη μακρόπνοη αμερικανική γεωστρατηγική αλλά και την υπερσυστημική δομή στην οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες λειτουργούν ως γεωπολιτικό μέγεθος.

Η ανάγκη για διπλή ανάσχεση

Καταρχάς, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι η αποσυσπείρωση της Ευρασίας θα πρέπει να στοχεύει προς όλες τις κατευθύνσεις. Με άλλα λόγια, δεν έχει νόημα μια διάσπαση του σινορωσικού άξονα, που η νέα ηγεσία της Ουάσιγκτον ευελπιστεί να επιτύχει διά της προσέγγισης με τη Μόσχα, αν η προσέγγιση αυτή οδηγήσει ταυτοχρόνως σε εξομάλυνση των σχέσεων Δυτικής Ευρώπης και Ρωσίας. Αν, δηλαδή, ό,τι ενδεχομένως κερδίσουν οι ΗΠΑ προς ανατολάς της Ρωσίας το χάσουν προς δυσμάς, τότε θα αποτύχουν. Άρα η πολιτική τους έναντι της Μόσχας πρέπει να έχει δύο πρόσωπα: και το φιλικό και το εχθρικό, με το δεύτερο να αποτελεί αναγκαίο συμπλήρωμα του πρώτου. Το κατά πόσο είναι εύκολο ή, έστω, δυνατό να επιτευχθεί αυτή η πολιτική είναι μια άλλη ιστορία, αλλά αυτή είναι η βασική απαίτηση.

Κατά συνέπεια, με βάση τη λογική αυτή, μάλλον θα πρέπει να αναμένουμε μια πολιτική Ιανού από πλευράς Ουάσιγκτον έναντι της Μόσχας. Μάλιστα, όπως ο γράφων έχει υποστηρίξει και σε παλαιότερα άρθρα του, το «βλοσυρό» πρόσωπο των ΗΠΑ έναντι της Ρωσίας θα πρέπει εξ αντικειμένου να βασιστεί σε έναν μισαλλόδοξο αντιρωσισμό. Κι αυτό γιατί δεν υπάρχει πλέον ο οικονο­μικός και πολιτικοοικονομικός δυϊ­σμός του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ του καπιταλιστικού κόσμου και του Υπαρκτού Σοσιαλισμού, που εκ των πραγμάτων εξασφάλιζε το συγκρουσιακό περιβάλλον και τη διατήρηση της Δυτικής Ευρασίας, δηλαδή της Ευρώπης σε Δύση με Ανατολή, με την πρώτη να βρίσκεται οργανικά διασυνδεδεμένη με τις ΗΠΑ. Για να επιτευχθεί σήμερα αυτός ο διαχωρι­σμός θα πρέπει να δαιμονοποιηθεί η Ρωσία και αυτό θα συνεχιστεί και επί εποχής Tραμπ, ακόμη κι αν όντως οι ΗΠΑ επιδιώξουν να υλοποιήσουν μια νεοβεστφαλιανή πολιτική, στο πλαίσιο της οποίας θα υπάρξει προ­σέγγιση και της Ρωσίας.

Η προσπάθεια της Δύσης

Αυτός είναι ένας παράγοντας που μπορεί να ισχύει μπορεί και όχι, σε κάθε περίπτωση όμως εντάσσεται στο πλαίσιο των επιλογών που μπορούν να κάνουν ή να μην κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Ο άλλος παράγοντας που ωθεί τη Δύση σε μια μισαλλόδοξη εχθρότητα έναντι της Ρωσίας είναι υπερσυστημικός και σε μεγάλο βαθμό βρίσκεται εκτός των ορίων παρέμβασης και επιλογών της όποιας αμερικανικής ηγεσίας.

Σε αντίθεση με μια χώρα της Ευρώπης στο βεστφαλιανό σύστημα, οι σημερινές Ηνωμένες Πολιτείες λειτουργούν σε ένα πολύ πιο άκαμπτο ιστορικό πλαίσιο. Συγκεκριμέ­να, βρίσκονται σε ένα παγκοσμιοποιημένο καπιταλιστικό σύστημα, το οποίο, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και του Υπαρκτού Σοσιαλισμού, έπαψε να είναι απλώς ένα γενικό και εν πολλοίς απροσδιόριστο και ρευστό σύνολο κανόνων και αρχών όσον αφορά στην πολιτική και οικονομική λειτουργία των χωρών και απέκτησε ένα συμπαγές και άκαμπτο σχήμα, ενδεδυμένο τον μανδύα του νικητή του Ψυχρού Πολέμου και του «δικαιωμένου» από την ιστορία.

Η αντίληψη, λοιπόν, περί του «τέλους της ιστορίας» δεν ήταν μόνο μια κωμική, μέσα στην τραγικότητά της, αλαζονική πεποίθηση, αλλά αποτελούσε επίσης υπαρξιακό κομμάτι της γεωιστορικής κατάστασης που διαμορφώθηκε με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Μιας κατάστασης που επιχείρησε να «παγώσει» τον χρόνο και να διατηρήσει αιώνια ζωντανή τη στιγμή του θριάμβου της. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν μια εξαιρετικά σύνθετη κατάσταση, που ενοποιούσε σε ένα ενιαίο και αδιαίρετο πλαίσιο τη σύγκρουση μεταξύ δύο διαφορετικών οικονομικών και πολιτικοκοινωνικών συστημάτων, μαζί με στρατιωτικό ανταγωνισμό, πολιτισμική αντιπαλότητα κλπ. Το σημαντικότερο είναι δε ότι ο ανταγωνισμός αυτός είχε και γεωγραφικό πρόσημο, με το ένα στρατόπεδο να έχει ως πυρήνα του την αχανή Σοβιετική Ένωση, δηλαδή τη Ρωσία και το εγγύς εξωτερικό της.

Κατά συνέπεια, αφού πρέπει να διατηρηθεί «παγωμένη» στον χρόνο αυτή η στιγμή της «τελικής νίκης» της Δύσης η Ρωσία «οφείλει» να φέρεται ως νικημένη χώρα, που θα πρέπει να υπακούει στις προσταγές των «νικητών» και, φυσικά, να μην επανακάμψει ποτέ. Από τη στιγμή που το κάνει, αυτομάτως ενεργο­ποιεί την εχθρότητα της Δύσης προς αυτή, μια και θέτει εκ νέου σε κίνηση την ιστορική εξέλιξη, «σπάει» ως εκ τούτου το εύθραυστο κρύσταλλο της «παγωμένης» στον χρόνο στιγμής του δυτικού θριάμβου.

Εν κατακλείδι, η παθολογική και μισαλλόδοξη εχθρότητα της Δύσης προς τη Ρωσία από τη μια ενδέχεται να συνιστά μέρος της μακρόπνοης «ορθολογικής» στρατηγικής των ΗΠΑ υπό τη νέα τους ηγεσία όσον αφορά στη διαχείριση της Ευρασίας, ενώ από την άλλη αποτελεί μια ανορθολογική μεν, αναπόφευκτη δε εκδή­λωση της υπερσυστημικής γεωπο­λιτικής δομής που κυριάρχησε στον κόσμο μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, η οποία και προσπαθεί να διαιωνίσει την ύπαρξή της διά του «παγώματος» του ιστορικού χρόνου.

Είναι δεδομένο ότι αυτό δεν είναι δυνατόν να κρατήσει για πολύ. Κι όταν οι άνθρωποι κατανοήσουν ότι η ιστορία δεν σταματάει -για την ακρίβεια, δεν έχει σταματήσει ούτε για ένα δευτερόλεπτο από τότε που επήλθε το «τέλος» της μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου-, είναι πολύ ενδιαφέρον να δούμε τι δυνάμεις θα εμφανιστούν στο προσκήνιο. Σε κάθε περίπτωση, μάλλον έρχονται πολύ «ενδιαφέρουσες εποχές», με την έννοια που δίνει η γνωστή κινε­ζική κατάρα στον συγκεκριμένο όρο, και θα πρέπει να είμαστε προε­τοιμασμένοι για τα πάντα...

__________________
* Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι αναπληρωτής καθηγητής Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

(ΕΠΙΚΑΙΡΑ-03/02-16/02/17)

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των.

Περισσότερα »