Ο μικρός Δημήτρης ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ…

Φιλανθρωπικός αγώνας με διεθνείς ποδοσφαιριστές: «Ας στηρίξουμε τον 10χρονο Δημήτρη στη μεγαλύτερη μάχη της ζωής του»

Ύψιστης σημασίας φιλανθρωπικός αγώνας, για μια τεράστια μάχη που δίνει απεγνωσμένα αυτές τις μέρες σε νοσοκομείο της Ιταλίας για τη ζωή του ένα μικρό παιδί, προγραμματίστηκε και θα διεξαχθεί στις 27 Φεβρουαρίου 2019, ημέρα Τετάρτη και ώρα 18.00 στο Δημοτικό Στάδιο της Ελευσίνας.

Ο Δημήτρης Σαραβάκος, ο Γιώργος Καραγκούνης, ο Άγγελος Μπασινάς, ο Αντώνης Νικοπολίδης, ο Στέλιος Γιαννακόπουλος, ο Τάκης Φύσσας, ο Γιώργος Σεϊταρίδης, ο Σωτήρης Κυριάκος, ο Μιχάλης Καψής, ο Κρίστο Βαζέχα και άλλοι πολλοί μαζί με τον Γιάννη Καλιτζάκη και άλλα παιδιά της Ελευσίνας και του Ασπροπύργου θα δώσουν το παρόν και θα στείλουν το μεγάλο μήνυμα ανθρωπιάς και αλτρουϊσμού σ΄ αυτούς τους ηθικά, πνευματικά, αθλητικά και γενικότερα κοινωνικά τρικυμισμένους, ταραγμένους, ανταριασμένους, φαιούς και θολούς καιρούς που διανύουμε.

Μπορούμε να υπερβούμε τις οικονομικές αντοχές μας, καταθέτοντας ένα ελάχιστο ποσό, έναν καφέ, στον λογαριασμό που ανοίχθηκε στην Τράπεζα Πειραιώς με αριθμό 5115-061037-276, ή αγοράζοντας ένα εισιτήριο του αγώνα σαν οικονομική ενίσχυση.

*Προπώληση εισιτηρίων και στο Π.Α.Κ.Π.Π.Α. (Παγκάλου & Κίμωνος 11)

2ος όροφος, Γραφείο Τμημάτων

Τηλ. Επικοινωνίας: 2105565614

Περισσότερα »

Με το χαμόγελο στα χείλη... 28η Οκτώβριου 1940

Άρθρο Γνώμης της Αργυρής Ξέρρα*

Από καταβολής κόσμου ο άνθρωπος βιώνει την καθημερινότητά του, η οποία είναι γνωστή. Αγαπάει, παντρεύεται, κάνει παιδιά, αγωνίζεται για τον ίδιο, την οικογένειά του, αγωνίζεται για το παρόν και το μέλλον. Μάχεται για τη ζωή και τις αξίες της. Όμως, η ζωή έχει άλλα σχέδια, όπως και κάποιοι, οι οποίοι επηρεάζουν τις τύχες και τις ζωές των ανθρώπων. Υπάρχουν στιγμές που τον σημαδεύουν και «φυλακίζουν» τη μνήμη του. Είναι εμπειρίες και γεγονότα που δεν πίστευε ότι θα ζήσει.

Ο πόλεμος, οι μάχες, η εθνεγερσία της 28ης Οκτωβρίου ονομάστηκε «Έπος» και ήταν μία στιγμή, η οποία ξεπέρασε κάθε πρόβλεψη ή προσδοκία. Ήταν μία στιγμή ανεπανάληπτη. Τα γεγονότα, τα οποία διαδραματιστήκαν, αλλά και η επική έκβαση έμειναν στη μνήμη του ελληνικού λαού, άσβηστα. Τα επισκίασαν όμως τα μετέπειτα γεγονότα. Κατοχή, αντίσταση, Δεκεμβριανά, Εμφύλιος, τα μεταπολεμικά δύσκολα χρόνια. Πάντα υπάρχουν «σκιές» που αμαυρώνουν τις θυσίες ενός λαού.

Στην ιστορία μας λοιπόν έναν πόλεμο τον κατατάσσουμε στα μεγάλα δεινά, ανατρέπει τη ζωή, την κοινωνικότητα, τα όνειρα, τους οραματισμούς, διότι εμπεριέχει πολλές καταστροφές και θάνατο. Όλα ρευστά και απρόβλεπτα. Παντού φόβος για μία περιπέτεια ναι μεν συναρπαστική, αλλά και αφόρητη.

Ένα χαμόγελο «ζωγραφισμένο» στα χείλη ανθρώπων, ή ενός λαού καταπονημένου, (που πριν από λίγα χρόνια πίσω, βίωσε παρόμοια γεγονότα, όπως, Μικρασιατική Καταστροφή, Α΄ Π. Πόλεμο, Βαλκανικούς), σε μια μέρα που ξεκινά ένας πόλεμος μας φαίνεται τελείως αφύσικο. Αλλά και ένα βασικό εφόδιο, όπως αποδείχτηκε, για την συντριβή του εχθρού και της νίκης. Ίσως το μόνο εφόδιο σε αυτόν τον πόλεμο.

Ο Γιώργος Θεοτοκάς στο βιβλίο του «Τετράδια ημερολόγιου 1939-1953» μας μεταφέρει αυτό τον παλμό, την χαρά και τον ενθουσιασμό των απλών ανθρώπων λες και δεν πήγαιναν σε πόλεμο, αλλά σε γιορτή. Χαρακτηριστικά αναφέρει: «Ξυπνώ με τις καμπάνες που σημαίνουν την κήρυξη του πολέμου και τον πρώτο συναγερμό. Επιτέλους είμαστε μέσα! Ο ωραιότερος καιρός, οι καμπανοκρουσίες, κάποια κίνηση ιδιαίτερη, κάποια έξαψη που αισθάνομαι αμέσως τριγύρω μου, στο σπίτι, στο δρόμο, στα άλλα σπίτια και στους κήπους, όλα αυτά προσδίδουν, από την πρώτη στιγμή, στην ημέρα που αρχίζει, μία όψη εορτάσιμη, πανηγυρική, Η πρώτη μου σκέψη είναι: «Το μεσημέρι το αργότερο θα έρθουν τα αεροπλάνα να μας βομβαρδίσουν».

Εκείνη τη μέρα οι δρόμοι ήταν γεμάτοι από εφέδρους, οι οποίοι έτρεχαν στα αστυνομικά τμήματα, να μάθουν το προορισμό τους, αλλά και που θα παρουσιαστούν. Ανέβαιναν στα τρένα, τα οποία ήταν ασφυκτικά γεμάτα και έφευγαν προς την Λάρισα, ή προς την Πάτρα. Αυτοί οι άνθρωποι μέχρι πρότινος δεν είχαν ιδέα τι σημαίνει πόλεμος. Ήταν άνθρωποι απλοί, εργάτες, δάσκαλοι, υπάλληλοι, τεχνίτες, λογιστές, διανοούμενοι, κλπ. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν έτοιμοι να πολεμήσουν, αλλά και να σκοτωθούν. Αυτοί οι άνθρωποι έπαιρναν στα χέρια τους τη μέρα αυτή, έπαιρναν στα χέρια τους την τύχη του πολέμου, στα χέρια τους την τύχη της Ελλάδος, γιατί όχι και της Ανθρωπότητας.

Ο πόλεμος του 1940-41 ήταν μία περίλαμπρη νίκη του ελληνικού λαού. Μια νίκη, η οποία οφείλεται στους έφεδρους αξιωματικούς και στρατιώτες. Αυτοί οι άνθρωποι αντιμετώπισαν τον εχθρό, ο οποίος ήταν εξοπλισμένος με όλα τα σύγχρονα πολεμικά μέσα, με λιγοστά εφόδια, με ένα πεπαλαιωμένο πολεμικό υλικό και μία άψυχη στρατιωτική και πολιτική ηγεσία. Χωρίς ένα σχέδιο επιστράτευσης και μία κυβέρνηση άτολμη και αναποφάσιστη για το μέλλον.

Με τον ηρωισμό που επέδειξαν οι Έλληνες στρατιώτες, σε σύντομο χρονικό διάστημα, το Αργυρόκαστρο, η Κορυτσά, οι Άγιοι Σαράντα και άλλες πιο μικρές κωμοπόλεις πέρασαν στα χέρια του ελληνικού στρατού. Τον ίδιο ηρωισμό επέδειξαν και οι απλοί πολίτες αλλά και οι γυναίκες της Ηπείρου, οι οποίες κουβαλούσαν στις απρόσιτες περιοχές και χωρίς να βαρυγκωμούν πυρομαχικά για την ενίσχυση του στρατού. Ήρωες επίσης ήταν και οι πολίτες των πόλεων, οι οποίοι δοκιμάζονταν από βομβαρδισμούς της ιταλικής αεροπορίας με αποτέλεσμα εκεί να έχουμε θύματα πολλούς αμάχους.

Ο πόλεμος αυτός, απέδειξε τον ηρωισμό των Ελλήνων. Η Ελλάδα πολεμούσε με απαρχαιώμενα γαλλικής και πολωνικής κατασκευής αεροπλάνα. Παρ όλα αυτά οι έλληνες πιλότοι έδωσαν σοβαρές μάχες και αναχαίτισαν τις ιταλικές δυνάμεις, οι οποίες ήταν τέλεια εξοπλισμένες με τελευταίου τύπου μηχανές. Το ίδιο και ο ελληνικός στόλος με μία μονάδα λιγότερη (τορπιλισμός του «Έλλη» στο λιμάνι της Τήνου 15 Αυγούστου 1940) χάρη στην παράδοση των θαλάσσιων αγώνων κατάφερε να κρατήσει τον πανίσχυρο ιταλικό στόλο μακριά από τα ελληνικά λιμάνια.

Η μέρα αυτή της 28ης Οκτωβρίου, ανήκει σε αυτούς τους αγνούς και απλούς ανθρώπους, στην θυσία τους και στο ηρωισμό τους. Για αυτούς τους ανθρώπους δεν θα μπορούσε να μιλήσει κανένας καλύτερα, (όπως αναφέρει και πάλι ο Γιώργος Θεοτοκάς στο βιβλίο του: Τετράδια ημερολογίου1939-1953) παρά μόνο ο αμερικανός δημοσιογράφος Leland Stowe, ο οποίος στο Ελεύθερον Βήμα της εποχής χαρακτηρίζει τον ελληνικό στρατό: «...Ποτέ δεν είδα στρατιώτας οι οποίοι να «γλεντούν» τον πόλεμο και τας κακουχίας του όσον αυτοί οι μικροκαμωμένοι ζωηροί Έλληνες. ...Ασφαλώς αυτός ο Ελληνικός στρατός σήμερον είναι ο στρατός με το υψηλότερον ηθικόν εις τον κόσμον παρά την λάσπη, την βροχή και τα χιόνια... Είναι άνδρες με σιδερένιους μύες και θερμή καρδιά αυτά τα ταπεινά, τα ανεπίδεκτα παιδιά της Ελλάδος και κατακτούν την καρδιά σας τόσον με το θάρρος των όσων και με τον αυθορμητισμό των...»

Αν έρθουμε στο σήμερα αλήθεια πως μας φαίνονται όλα αυτά; Οι άνθρωποι τότε ήταν εξοικειωμένοι με το χακί, την παρουσία του στρατού, μη ξεχνάμε τα κινήματα του στρατού. Ήταν εξοικειωμένοι με τις κακουχίες, με τις στερήσεις και τα βάσανα, με την καταστροφή και φυσικά με τον πόλεμο. Το χαμόγελό τους αποδείκνυε περίτρανα ότι υπάρχει ζωή πριν από το θάνατο. Όσο περνάνε τα χρόνια αλλάζουν οι κοινωνικές συνθήκες, καθώς και η έννοια του ηρωισμού. Οι απαιτήσεις της ζωής διαφορετικές, ο άνθρωπος μεγαλώνει σε ανέσεις που δύσκολα αποχωρίζεται και θα αγωνίζεται να τις έχει με οποιοδήποτε κόστος κοινωνικό, πολίτικο, ή οικονομικό.

Η 28η Οκτωβρίου είναι μία μέρα μνήμης για να μην ξεχνάμε οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεώτεροι. Είναι μία μέρα που τιμάμε τους ήρωες, τους αφανείς ήρωες, άντρες και γυναίκες, μια μέρα που τιμάμε τον άνθρωπο, τιμάμε το φοβερό όπλο των ανθρώπων το οποίο τρέμει μέχρι και ο διάβολος, το χαμόγελο και την αισιοδοξία για μία καλύτερη ζωή. Τιμάμε τις θυσίες ενός λαού, ο οποίος και σήμερα δοκιμάζεται και θυσιάζεται με διαφορετικό τρόπο.

Από αυτούς που πολέμησαν τότε έχουν επιζήσει ελάχιστοι και οι διηγήσεις έχουν περάσει τη σφαίρα του μύθου. Είναι καλό εμείς οι σύγχρονοι να μελετάμε τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, καθώς και όσα προηγήθηκαν και ακολούθησαν για να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας. Ενωμένοι προκόβουμε, ενώ διχασμένοι δυστυχούμε.

*Η Αργυρή Ξέρρα είναι Πολιτισμολόγος, Πτυχιούχος ΕΑΠ,
Τμ. Ανθρωπιστικών Σπουδών και Ελληνικός Πολιτισμός.

Περισσότερα »

26η Οκτωβρίου 1912. Άρθρο Σχη ε.α.

26η Οκτωβρίου 1912

Άρθρο Γνώμης του Ευάγγ. Αθανασιάδη*

Τις ημέρες αυτές στη Θεσσαλονίκη γιορτάζονται δύο γιορτές. Η 26η Οκτωβρίου 1912 και η 28 Οκτωβρίου 1940.

Ήθελα να σταθώ στην 26η Οκτωβρίου 1912, ημέρα απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης. Η ημέρα αυτή είναι σύμβολο - εορτασμός των Βαλκανικών Πολέμων. Ιστορικά, ακολούθησαν η Μάχη του Μπιζανίου και ο Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος.

Εξετάζοντας την Ελληνική Ιστορία, δεν μπορούμε να μην σταθούμε σε τρείς μεγάλες ένδοξες σελίδες.

- Μάχη Θερμοπυλών. Μία μάχη συμβολισμού. Έδωσε το στίγμα και το πνεύμα όλων όσων ακολούθησαν μέχρι και σήμερα. «Υπέρ την Νίκη, η Τιμή».

- Μάχη Μαραθώνα και Ναυμαχία Σαλαμίνος. Δύο Ιστορικές αμυντικές μάχες σωτήριας προάσπισης ολοκλήρου του Δυτικού κόσμου. «Οι Έλληνες πρόμαχοι της Δύσης».

Αλλά θα πρέπει να σταθούμε ιδιαίτερα και σε τέσσερα μεγαλειωδέστατα, ενδοξότατα κεφάλαια.

-Την εκστρατεία του στρατηλάτη Μ. Αλεξάνδρου. «Ο εκπολιτισμός της Οικουμένης»

- Την Εθνεγερσία του 1821. «Ελευθερία ή Θάνατος»

-Στο έπος του ΄40. Με σύνοψη το: «Υπέρ την Νίκη, η Δόξα».

-Στους Βαλκανικούς Πολέμους 1912-13. Τότε που ο Βενιζέλος είπε: «Ξέρω ότι είστε έτοιμοι να πεθάνετε για την Πατρίδα. Αυτό όμως δεν αρκεί, πρέπει να Νικήσετε!». Ίσως αυτό συνοψίζει αυτούς τους αγώνες.

Βάζοντας σαν κριτήρια τον συντελεστή της απόφασης, την διεξαγωγή και το αποτέλεσμα, θα φτάσουμε στο εξής συμπέρασμα.

Στην πρώτη περίπτωση, ήταν μία μεγαλειώδης Παγκόσμια εκπολιτιστική εκστρατεία (όνειρο του κάθε επόμενου επίδοξου στρατηλάτη), κατέκτησε όλο τον γνωστό τότε κόσμο, αλλά ήταν έμπνευση και υλοποίηση ενός μόνο μεγαλοφυούς ανδρός, του Μ. Αλεξάνδρου.

Η Επανάσταση του ΄21, μια δράκα αυτόκλητων τολμηρών, εξεγείρονται κατά του κατακτητή, παίρνουν την τύχη του Έθνους στα χέρια τους, γίνονται εκφραστές του κοινού αισθήματος, τολμούν, η πανελλήνια κοινότητα τους ακολουθεί και ελευθερώνουν τμήμα του Εθνικού χώρου και συστήνεται το Ελληνικό Κράτος.

Στο Έπος του ΄40, ήταν μια εθνεγερσία, μια παλλαϊκή αντίδραση, απέναντι στην Παγκόσμια Ισχύ και επιβολή, που κατεξευτέλισε την Ιταλική Αυτοκρατορία και εκδίωξε τον στρατό της εκτός Ελληνικών συνόρων, απελευθερώνοντας Ελληνικότατους τόπους και πληθυσμούς της Β. Ηπείρου. Δυστυχώς τα γεγονότα που ακολούθησαν, είχαν δυσμενή τροπή, αποτελέσματα και συνέπειες.

Οι Βαλκανικοί πόλεμοι, πρέπει να θεωρηθούν οι ενδοξότεροι αγώνες του Εθνικού Κράτους.

Το Έθνος ενωμένο κάτω από ικανή Ηγεσία, με τον Λαό αποφασισμένο και παράτολμο, ξεκίνησε έναν απελευθερωτικό αγώνα δικαίωσης.

Είναι ένας Αγώνας Πρότυπο, που συνδυάζει τα καλύτερα στοιχεία των παραμέτρων που βάλαμε: Αποφασίζεται από το Επίσημο Κράτος, με σύσσωμη εκδήλωση της Λαϊκής συμμετοχής και τέλος Νικηφόρος, διπλασίασε την Ελλάδα.

Οι ιστορικοί και στρατιωτικοί μελετητές εκείνων των γεγονότων, όταν ερωτηθούν, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι τη στιγμή της μάχης, οι στρατιώτες συμπαρέσυραν, συνέπαιρναν και υπερέβαλαν τους ηγήτορές τους, εμπνευσμένοι από αυτούς.

Μνημειώδης η απολογητική διαπίστωση του Νικολάι Ιβανώφ, στρατάρχη των Βουλγαρικών δυνάμεων στην φονικότατη Μάχη Κιλκίς-Λαχανά: «όλα τα είχα προβλέψει εκτός από την τρέλα των Ελλήνων».

Και τώρα το παράδοξο.

Δεν υπάρχει κοινή πανελλαδική Εθνική Εορτή, αυτού του μεγαλειώδους γεγονότος.

Καθιερώθηκαν μικρές τοπικές εορτές απελευθερώσεως της κάθε πόλης, υποβαθμίζοντας αυτόν τον υπερεθνικό άθλο.

Μια πανεθνική εξόρμηση με μαχητές, ήρωες και πεσόντες από όλη την Ελλάδα. Αγώνας όλης της Ελλάδος. Άθλος όλης της Ελλάδος. Νίκη όλης της Ελλάδος.

Και στο πιο μικρό χωριουδάκι θα βρεις Ηρώο με τα ονόματα των πεσόντων. Κανείς άγνωστος.

Και το παραδοξότερο.

Πέρασαν 106 χρόνια και ουδέποτε κινήθηκε θέμα κοινού πανελλαδικού Εορτασμού.

Κανένας επόμενος ηγέτης, δάσκαλος, άνθρωπος του πνεύματος, κρατικός λειτουργός, δεν πρότεινε και δεν κατάφερε να τιμάται Πανελλαδικά αυτός ο τιτάνιος Αγώνας.

Ίσως να είναι ακόμη μια έκφραση του Εθνικού Διχασμού.

Αλλά και μήπως μια προσπάθεια να λησμονούμε, του τι μπορεί να κάνει αυτό το Έθνος ενωμένο, με μια ικανή ηγεσία;

Μήπως μια συστηματική προσπάθεια να μην «θυμόμαστε το Μέλλον»;

Μήπως όμως είναι και μια ευκαιρία γιορτής Εθνικής Ενότητος;

Μήπως αξίζει τον κόπο να ξεκινήσει κάποια πρωτοβουλία ,να γίνει μια προσπάθεια κοινού Εθνικού εορτασμού;

*Ο Ευάγγελος Αθανασιάδης είναι Συνταγματάρχης ε.α.

Περισσότερα »

Οδός Παπαμελετίου Υπάρχει; Άρθρο Σχη ε.α.

Άρθρο Γνώμης του Ευάγ. Αθανασιάδη (*)

Έφυγε από τη ζωή ο Ταξίαρχος Παπαμελετίου.

Πιο γνωστός σαν: ο Ταγματάρχης Διοικητής της Α΄ Μοίρας Καταδρομών, το 1974.

Η Α΄Μοίρα Καταδρομών, με Διοικητή τον Ταγματάρχη Παπαμελετίου, ήταν το εξ ουρανού στοργικό σφικταγκάλιασμα της Μητέρας Ελλάδος, στη δοκιμαζόμενη, λαβωμένη, γαλανομάτα, πανώρια κόρη της, την Κύπρο.

Η Πολιτεία, λάμπει δια της απουσίας της.

Η Θεία Πρόνοια όμως μερίμνησε και Δήμαρχος Ασπροπύργου, όπου έγινε η εξόδιος Ακολουθία, είναι ένας Έφεδρος Καταδρομέας.

Το Δημοτικό Συμβούλιο, σε έκτακτη συνεδρίαση, απεφάσισε οι σημαίες να κυματίζουν μεσίστιες, η εξόδιος Ακολουθία, να γίνει με Δημοτική δαπάνη και να ανεγερθεί προτομή του Ήρωα Δημότη τους.

Ο Δήμαρχος, ο έφεδρος κληρωτός καταδρομέας (στρατιώτης).

Ότι δεν μπορούν οι Άρχοντες της Πολιτείας καταφέρνουν οι Δήμαρχοι των Περιφερειακών Δήμων.

Κάποιες φορές, ότι δεν μπορούν οι Στρατηγοί, το επιτυγχάνουν οι οπλίτες.

Αυτή είναι η Ελλάδα μας, σε πείσμα των καιρών. Γι΄ αυτό και η Ελλάδα Ποτέ δεν πεθαίνει.

Τι ήταν η Επιχείρηση «Νίκη»;

Η Επιχείρηση Αερομεταφοράς μιας ολόκληρης Μοίρας Καταδρομών, από τη Κρήτη, νύχτα, σε ύψος πτήσεως 50 μέτρων, να διασχίσουν όλη την Ανατολική Μεσόγειο, με ανύπαρκτα μέσα αεροπλοΐας.

Ήταν ένα πολλαπλό κατόρθωμα – άθλος.

Τα Noratlas, ήταν αεροσκάφη (Α/Φ) που είχαν αποσυρθεί από τη Γερμανική Πολεμική Αεροπορία και τα πήραμε εμείς. Με τη κήρυξη της επιστρατεύσεως, τα αεροσκάφη αυτά εκτελούσαν νυχθημερόν πτήσεις, για τη διασπορά των αεροπορικών Μονάδων. Σε κάποια στιγμή, τους δόθηκε η εντολή προετοιμασίας, μεγάλης αερομεταφοράς.

Οι τεχνικοί

Συγκεντρώνονται όλα τα αεροσκάφη (Α/Φ) και το τεχνικό προσωπικό επιτυγχάνει, σε ελάχιστο χρόνο, πτητική διαθεσιμότητα100%, αυτών των παρωχημένων Α/Φ.

Αυτό ήταν το 1ο κατόρθωμα – άθλος. Των τεχνικών.

Οι πιλότοι

Ξεκινάει η μετακίνηση αρχικά για Κρήτη, χωρίς να τους πουν που θα πάνε μετά. Από τη Κρήτη, τους δίνουν αποστολή για Κύπρο.

Σε κάθε Α/Φ, επέβαιναν 4 αεροπόροι, οι οποίοι ήταν παλιοί πιλότοι. Οι κυβερνήτες ήταν αρχαίοι επισμηναγοί. Είχαν πλήρη γνώση της επικινδυνότητας. Δεν δείλιασε κανένας.

Γνώριζαν, ότι οποιαδήποτε βλάβη ή προσβολή, σήμαινε θάνατος. Δεν υπήρξε καμιά δεύτερη σκέψη. Μόνο μπροστά, μόνο ψηλά. Πάντα μπροστά και πάντα ψηλά.

Το σημαντικότερο ! Ήταν όλη η Μονάδα! Δεν ήταν κάποιοι επιλεγμένοι.

Σε μια αεροπορική δύναμη να βρεις 1 ή 2 «τρελούς» είναι δυνατόν σε όλους σχεδόν τους Στρατούς.

Το να είναι όλοι «τρελοί» και αποφασισμένοι, είναι Παγκόσμιο ψυχολογικό παράδοξο. Αυτό γίνεται σε πολύ λίγους, μα πάρα πολύ λίγους Στρατούς – Έθνη.

Αυτό ήταν το 2ο κατόρθωμα – άθλος, των Ιπταμένων. Των Αεροπόρων.

Οι Καταδρομείς

Διατάζεται η αερομεταφορά της Α΄ Μοίρας Καταδρομών. Στη Μονάδα, υπήρχαν αρκετοί Αλεξιπτωτιστές και γνώριζαν τις δυνατότητες αλλά και μεγάλες αδυναμίες των Α/Φ Νoratlas. Κανένας δισταγμός.

Μετακινήθηκαν προς το αεροδρόμιο, τραγουδώντας το «πότε θα κάνει ξαστεριά».

Αναφέρονται περιστατικά, όπου προσωπικό που είχε ορισθεί να παραμείνει, παρακάλεσε ή και παραβίασε διαταγές και επιβιβάστηκε τη τελευταία στιγμή αυτοβούλως. Όλοι γνώριζαν τι έκαναν.

Αυτό ήταν το 3ο κατόρθωμα – άθλος, των μονάδων Καταδρομών.

Η ορμή

Είχε ορισθεί η ώρα που θα ξεκινούσε το 1ο Α/Φ και ανά 5 λεπτά απογειωνόταν το επόμενο.

Το τελευταίο Α/Φ έπρεπε να απογειωθεί πριν τη 12η νυκτερινή. Μετά την ώρα αυτή δεν θα επιτρεπόταν άλλη απογείωση γιατί δεν θα μπορούσαν να επιστρέψουν νύχτα, τουλάχιστον μέχρι τα δυτικά της Ρόδου.

Σε μια περίπτωση δυσκολίας εκκινήσεως Α/Φ κατά την απογείωση, το προσπέρασε το επόμενο, για να μην χαθεί ο ρυθμός απογείωσης. Το τελευταίο Α/Φ υπερέβη τη 12η νυκτερινή και εδόθη εντολή να μην απογειωθεί. Οι πιλότοι του Α/Φ, κατά παράβαση των εντολών, απογειώθηκαν και μέχρι σήμερα περιγράφουν, «δεν θέλαμε να χάσουμε αυτή την αποστολή, αυτό το πανηγύρι».

Αυτό ήταν το 4ο κατόρθωμα – άθλος, της ψυχής του Έλληνα.

Περιφρόνηση του κινδύνου

Και όλοι αυτοί, προτίμησαν προς χάριν της μυστικότητας, που είναι βασική αρχή επιτυχίας των νυκτερινών διεισδύσεων, να ριψοκινδυνεύσουν με οριακή ειδοποίηση των δυνάμεων του αεροδρομίου.

Η τρωτότητα των Α/Φ και το ευάλωτο της Επιχειρήσεως κατά την 5ώρη πτήση, ήταν το κρισιμότερο σημείο της επιχειρήσεως και απαιτούσε απόλυτη μυστικότητα. Να μην το ξέρει κανείς, να μην διαρρεύσει. Στον αέρα και την θάλασσα υπήρχαν τουλάχιστον τρείς ισχυρές αεροναυτικές δυνάμεις.

Και άλλες 100 φορές εάν χρειαζόταν να το κάνουν, αυτή τη μυστικότητα θα τη τηρούσαν, ...με οποιαδήποτε κόστος...

Αυτό ήταν το 5ο κατόρθωμα – άθλος. Η περιφρόνηση του κινδύνου.

Δεν ήταν η παρόρμηση ενός απερίσκεπτου Πιλότου, ενός ριψοκίνδυνου καταδρομέα, ήταν η ορμή ενός ολοκλήρου γένους ενσυνείδητων παραφρόνων.

Η Επιχείρηση «Νίκη» έχει καταγραφεί σαν ένα Παγκόσμιο αεροπορικό κατόρθωμα – άθλος, επιτυχούς νυχτερινής αεροπορικής διεισδύσεως ικανού βάθους, τόσο μεγάλου όγκου Α/Φ και δυνάμεων, μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Τα Α/Φ, διέσπασαν τρείς ναυτικούς αποκλεισμούς, τριών (3) στόλων (ΗΠΑ, Αγγλίας, Τουρκίας).

Δεν θα αναφερθούμε στις επιχειρήσεις που ακλούθησαν, ότι το αεροδρόμιο της Λευκωσίας, χάρη στην Α΄ΜΚ, δεν καταλήφθηκε από τους Τούρκους.

Αυτό ήταν κατόρθωμα – άθλος της Μοίρας των Καταδρομών του Παπαμελετίου.

Η βόρεια πλευρά της Λευκωσίας είναι εκεί που είναι σήμερα, χάρη σε ένα μικρό τμήμα της Α΄Μοίρας Καταδρομών.

Ο Ήρωας Παπαμελετίου πιο επίκαιρος από ποτέ.

Άφησε τη τελευταία του πνοή σε μια χρονική στιγμή που χρειαζόμαστε ένα μήνυμα, το παράδειγμά του.

Να μας θυμίζει ότι ήρωες και Λεβέντες η Ελλάδα θα γεννά πάντα!

Κανείς από αυτούς δεν τιμήθηκε και το συμπέρασμα ένα.

Καταδρομείς, Μονάδες, Αεροπόροι υπήρχαν και υπάρχουν πάντα για να κάνουν κατορθώματα και άθλους.

Πολιτικοί και Διπλωμάτες για να το υποστηρίζουν υπάρχουν;

Είναι μερικοί που παίρνουν αξία από την στολή και την θέση τους.

Αλλά υπάρχουν και μερικοί που δίνουν αξία στην στολή και την ιδιότητα τους,

Ο Παπαμελετίου ήταν σίγουρα από αυτούς.

Μην τον ζηλέψετε... Μοιάστε του...

Παπαμελετίου, 20 Μαρτίου 2018.

Από τις πτέρυγες του Αλεξιπτωτιστού, στις πτέρυγες των Αγγέλων.

Αιώνιος, Αιωνίως, στην Αιωνιότητα.

Παπαμελετίου, 20 Μαρτίου 2018.

Ακόμη μία πιο ηρωική «πτήση».

Πάει να πάρει προσκλητήριο στους «πράγματι ζωντανούς».

Βαρέθηκε τους «ψόφιους».

Οδοί και Λεωφόροι πολιτικών και άλλων υπάρχουν.

Οδός Παπαμελετίου Υπάρχει;

Δεν ξέρω εάν υπάρχει «οδός Παπαμελετίου».

Ξέρω όμως «κατοίκους» αυτής της «οδού»,

και αυτούς που ακολουθούν αυτόν τον «δρόμο».

Και αυτό έχει σημασία.

(*) Ο Ευάγγελος Αθανασιάδης είναι Συνταγματάρχης ε.α.

Περισσότερα »

Κοτζιά, για την Μακεδονία ..πρέπει να Νικήσεις!..

Του Ευάγ. Αθανασιάδη ^(*)

Κοτζιά, για την Μακεδονία ..πρέπει να Νικήσεις!..

Συνήθως τα άρθρα είναι εκτεταμένα και λεπτομερειακά. Αυτό θα είναι μικρό.

Μικρό, γιατί το θέμα είναι σοβαρό.

Τα σοβαρά πράματα, λέγονται με λίγα λόγια.

Ακούσαμε την συνέντευξή σου, στην τηλεόραση. Προσπάθησες με πολύ τέχνη να πεις ένα αφήγημα, με πολύ καλή προετοιμασία. Όποιος όμως, άκουσε με προσοχή, κατάλαβε ότι το όνομα «παίζεται» πολύ… Είναι μερικά πράγματα «εν ού παιχτοίς».

Ο Λαός δεν προδίδει και δεν παραδίδει το Όνομα, και την Ιστορία.

Κοτζιά⁽¹⁾ δεν συμπίπτουμε Ιδεολογικά. Δεν είμαι μαζί σου. Δεν με εκφράζεις.

Την στιγμή όμως που θα διαπραγματεύεσαι, για το όνομα της Μακεδονίας θα είσαι εγώ. Θα είμαι μαζί σου. Εγώ, ο κάθε εγώ, όλοι οι Έλληνες, όλο το Έθνος, οι αγέννητοι, οι νεκροί, ο Θεός της Ελλάδος, θα είναι μαζί σου. Όλοι, θα είναι εσύ.

Και εσύ θα είσαι η Ελλάδα.

Στους Βαλκανικούς Πολέμους όταν ο Στόλος, με πρώτο το θωρηκτό «Αβέρωφ» και μπροστάρη τον Κουντουριώτη, ξεκινούσε για τον κατά θάλασσα αγώνα, ο Ελ Βενιζέλος, απηύθυνε το εξής μήνυμα στα πληρώματα: «ξέρω ότι θα δώσετε τα πάντα, και την ζωή σας, για την Πατρίδα. Αυτό όμως δεν αρκεί. Πρέπει να νικήσετε».

Την ημέρα της διαπραγμάτευσης, δεν θα είσαι ο όποιος Κοντζιάς. Θα είσαι ο Κουντουριώτης του Σήμερα. Ο Λαός θα είναι ο Ελ. Βενιζέλος, που θα σου πει:

«ξέρουμε ότι θα κάνεις τα πάντα. Αυτό όμως δεν αρκεί. Πρέπει να νικήσεις».

Και εάν κάπου δειλιάσεις, μη φοβηθείς. Την αδυναμία σου θα την αναπληρώσει ο Θεός. Ο Θεός της Ελλάδος. Αλλά πάλεψε. Πάλεψε για την Μακεδονία μας. Πάλεψε γενναία. Γενναία και με σταθερότητα. Με χαμηλούς τόνους, χωρίς υπεροψία.

Όλα τα δίκαια είναι με εμάς. Με την Ελλάδα, με την Μακεδονία μας.

Και εάν γυρίσεις λαβωμένος, το τραύμα να μην είναι στην πλάτη. Να μην είσαι ρίψασπις. Το τραύμα να είναι στο στήθος. Στο στήθος και στο πρόσωπο. Υπήρχε παράδοση στην προπολεμική Γερμανία, οι  Αξιωματικοί να έχουν ένα τραύμα από ξίφος στο πρόσωπο. Το είχαν καμάρι.

Η δόξα, αγαπάει τους γενναίους. Η τύχη, τους τολμηρούς. Ο Θεός, την Ελλάδα.

Πάλεψε λοιπόν γενναία και σθεναρά. Είσαι η αιχμή της Ελλάδος.

Η Ιστορία θα γράψει: ή ΠΡΟΔΟΤΗΣ ή ΗΡΩΑΣ.

Όλος ο Ελληνικός Λαός σε κοιτάει στα μάτια. Σε εσένα έλαχε η πρόκληση.

Η πρόκληση, η Τιμή και το Καθήκον. Και όπου η Δόξα και το Καθήκον.

«ξέρουμε ότι θα κάνεις τα πάντα. Αυτό όμως δεν αρκεί. Πρέπει να νικήσεις».

(*) Ο Ευάγγελος Αθανασιάδης είναι Συνταγματάρχης ε.α.

(1) Λόγω της δημοσίας θέσεως και προβολής, και για λόγους αμεσότητας του άρθρου, προτιμήθηκε η προσφώνηση χωρίς το «κύριε». Αυτό σε καμία περίπτωση δεν έγινε για μείωση του σεβασμού, προς την προσωπικότητα του κυρίου Υπουργού.

Περισσότερα »

Αυτόκλητοι Συνήγοροι ... του Σουλτάνου??

Του Ευάγ. Αθανασιάδη^(*)

Τώρα που κατακάθισαν οι εντυπώσεις του πρώτου ξαφνιάσματος της επίσκεψης Ερντογάν, μια πιο ψύχραιμη εκτίμηση των αποτελεσμάτων, ίσως είναι επιβεβλημένη.

Το άρθρο αυτό προσδοκά, να διατυπώσει μια πιο αιρετική θέση, μάλλον χρήσιμη για την αξιολόγηση των διαδραματισθέντων.

Με βασική σκέψη, ότι είναι ένα εθνικό θέμα, και δεν χωρούν μικροπολιτικές σκοπιμότητες και δεν έχει αντιπολιτευτική διάθεση και οπτική, παρόλο που σε κάποια σημεία, θα είναι αναγκαία αιχμηρό.

Ευελπιστεί, να δώσει κάποιες χρήσιμες αντικειμενικές σκέψεις (άλλες ευχάριστες και άλλες προβληματισμού), κυρίως για μελλοντική χρήση.

Και κυρίως δεν διακατέχεται από Εθνική μιζέρια και μειονεξία.

1.         Ήταν αναγκαία για εμάς αυτή η συνάντηση; Η απάντηση ξεκάθαρη: ΟΧΙ.

Είχαμε λόγο να γίνει τώρα; Όλοι συμφωνούν, ΟΧΙ.

Ήταν Εθνικά χρήσιμη για την Ελληνική πλευρά; Κοινή άποψη, ΟΧΙ.

Δεν την επιδιώκαμε και δεν είχαμε να κερδίσουμε τίποτα.

Μπορούσαμε να την αποφύγουμε; Όλοι θα συμφωνήσουμε, πως δεν μπορούσαμε. Και καμία άλλη Κυβέρνηση δεν θα μπορούσε. Πολύ δε περισσότερο αυτή, με μια εύθραυστη ειδική πλειοψηφία.

Μας επιβλήθηκε ποικιλοτρόπως. Έξωθεν και μήπως και έσωθεν;

Ο Ερντογάν, απαίτησε τη συνάντηση. Την απαίτησε και την πέτυχε.

Ήταν επιτυχία του και επιβολή της θελήσεως του. Και επιτυχία των διπλωματικών του οργάνων. Επιτυχία όμως, αρχικά, διαδικαστική.

Οπωσδήποτε όμως, ήταν χρήσιμη για την Τουρκία και τον Ερντογάν, για εσωτερική κατανάλωση στη Τουρκία και διεθνή εκμετάλλευση.

Αλλά φάνηκε χρήσιμη και για τον Τσίπρα. Μονοπώλησε στα δελτία ειδήσεων, επισκίασε πολλά δύσκολα εσωτερικά θέματα της ελληνικής πραγματικότητας, κυρίως της αξιολόγησης, τις έντονες υπερβάσεις των κόκκινών τους γραμμών (πώληση τμήματος ΔΕΗ, τους πλειστηριασμούς, μέτρα για συνδικαλισμό και απεργίες κλπ), ακόμη και ατόνησε η επέτειος του Γρηγορόπουλου, τα νέα Δεκεμβριανά.

2.          Γιατί τώρα ?

Ο Ερντογάν, απαίτησε η συνάντηση να γίνει, εντός του 2017. Οι λόγοι που το επεδίωκε και οι συσχετισμοί, δεν έχουν προσδιοριστεί επακριβώς. Χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση. Πάντως η χρονική βιασύνη, ίσως πρέπει να μας βάλει σε σκέψεις πολύ πιο ευρείες από τα στενά Ελληνοτουρκικά. Για να δούμε κάποιους συσχετισμούς, που μπορεί να επηρεάζουν.

α. Κλείνοντας η Συρία και ανοίγοντας θέματα «Νοτιότερα», ο Τούρκος θέλει να προκαταλάβει τυχόν συμφωνίες στην περιοχή.

β. Τα κρίσιμα μεγέθη αυτής της βουλής. Μία πλειοψηφία 153 βουλευτών, εκ των οποίων οι 3 μειονοτικοί. Άραγε είναι τυχαία η τόσο χαρακτηριστική ακρίβεια; Βέβαια δεν θα μπούμε σε συλλογιστική συνομωσιολογίας. Κάποιες φορές η πραγματικότητα, ξεπερνά και την πιο προκλητική φαντασία. Στην πολιτική πλάστιγγα, οι τρείς (3) βουλευτές είναι ισοδύναμοι, με τους 150!! Μπορούν να επιβάλλουν πράγματα…

γ. Και τώρα. Μήπως ο Ερντογάν ξέρει κάτι, που δεν ξέρουμε; Όπως λέγεται, ο απατημένος (Λαός εν προκειμένω) το μαθαίνει τελευταίος. Ο Ερντογάν να έχει πληροφόρηση για επερχόμενη πολιτική εξέλιξη, στις αρχές του 2018 , όταν όλοι οι πολιτικοί αναλυτές στην Ελλάδα, δείχνουν εκλογές το 2019??

3.         Η συνέντευξη Παπαχελά.

Ήταν μια προσωπική δημοσιογραφική επιτυχία του δημοσιογράφου.

Έδωσε όμως βήμα, για να προβληθούν οι παράλογες Τουρκικές θέσεις.

Ήταν μία συνέντευξη κατά «παράβαση» (υπέρβαση), της διπλωματικής αμοιβαιότητος, στα πλαίσια των προετοιμασιών των δύο πλευρών.

Ο Ερντογάν, βρήκε ευκαιρία και την εκμεταλλεύτηκε.

Θέλουμε να πιστεύουμε, ότι ο Δημοσιογράφος, ήταν σε συνεννόηση με την Ελληνική Διπλωματία.

Ήταν, μια εκ προοιμίου διαπίστωση, ότι δεν μπορείς να εμπιστευτείς τον Ερντογάν. Δεν έχει «μπέσα».

Βέβαια, η συνέντευξη προϊδέασε την Ελληνική πλευρά, που τελικά ίσως να φάνηκε και χρήσιμη για την προετοιμασία του ΠτΔ και του Πρωθυπουργού.

Ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος, έχει κάνει ανάλογες συνεντεύξεις και με ηγέτες άλλων γειτονικών κρατών, πάλι με μάλλον, άσχημο απόηχο για τις Ελληνικές θέσεις.

Είναι ένα θέμα πολύπλευρο, που πρέπει να αξιολογηθεί και να απασχολήσει τα ανάλογα δημοσιογραφικά και κρατικά όργανα.

4.         Τι επεδίωκε ο Ερντογάν; Ποιά πράγματι είναι η διεθνής θέση του Ερντογάν και η κατάσταση της χώρας του; Πρώτιστα, κλονίζονται τα νότια σύνορά του.

Μεγάλο «χαστούκι» για τον Σουλτάνο.

Δεύτερον. Είναι διεθνώς απομονωμένος. Ποιός θα τον στηρίξει σε αυτό; Κανείς δεν είναι πρόθυμος, να προστρέξει.

Ξανά η Τουρκία , στον ρόλο του «μεγάλου ασθενούς».

Κτυπώντας εμάς και προσβάλλοντας την συνθήκη της Λωζάννης, διεθνοποίησε το δικό του πρόβλημα, μας έκανε αυτόκλητους υπερασπιστές του δικού του ζητήματος – προβλήματος, για τη ΜΗ αλλαγή των συνόρων.

Το δικό του πρόβλημα, των νοτίων συνόρων, το έκανε πρόβλημα Διεθνές, της Ελλάδος και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Και μας κατέστησε πρόθυμους, άμισθους συνηγόρους, να οργανώσουμε εμείς επιχειρηματολογία και λόγους υπερασπίσεως, της μη αλλαγής συνόρων.

Τι πέτυχε Άμεσα. Την δήλωση της Ελλάδος, των ΗΠΑ και της Γερμανίας (και στην ουσία, της Ευρώπης), ότι τα σύνορα της περιοχής δεν αλλάζουν, η συνθήκη της Λωζάννης (η Ιδρυτική συνθήκη της Τουρκίας), είναι αδιαπραγμάτευτη.

Μήπως αυτό χρειαζόταν επειγόντως και βιαστικά. Θα φανεί!!

Και κάτι διπλωματικά ενδιαφέρον: επεδίωξε ταυτοχρόνως να Διεθνοποιήσει το δικό του Νότιο πρόβλημα και να μετατρέψει σε Διμερές, το μεταξύ μας πρόβλημα.

5.         Μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης.

α. Γίνεται ένα φοβερό παιχνίδι λέξεων. Η μειονότητα είναι Μουσουλμανική. Περιλαμβάνει Πομάκους, αθίγγανους, άτομα παλαιάς τουρκικής υπηκοότητας κλπ.

Η καταγωγή των τότε τούρκων υπηκόων, αμφισβητείται πολλαπλώς. Ούτε εθνολογικά προκύπτει, ούτε φυλετικά, ούτε βιολογικά και μάλιστα σήμερα με τις σύγχρονες μεθόδους DNA. Είναι ιστορικά γνωστοί και βεβαιωμένοι, οι εξισλαμισμοί.

Και γι αυτό ακριβώς, στην πρόνοια της Συνθήκης, περιγράφονται σαν Μουσουλμάνοι. Αυτό είναι το διακριτό χαρακτηριστικό τους και όχι το φυλετικό.

Αντιθέτως οι Έλληνες, οι επί του Τουρκικού εδάφους, είχαν βεβαία εθνολογική-φυλετική καταγωγή και διάκριση, και γι αυτό περιγράφονται σαν Έλληνες.

β. Η συνθήκη της Λωζάννης, ορίζει τις λεπτομέρειες, με τις οποίες ένας μουσουλμανικός πληθυσμός, διαφόρων προελεύσεων, θα παραμείνει στο Ελληνικό κράτος, σαν Έλληνες πολίτες. Τα σχετιζόμενα με αυτή την κατηγορία των Ελλήνων πλέον πολιτών, είναι αποκλειστική αρμοδιότητα, του Ελληνικού κυρίαρχου κράτους.

γ. Η συνθήκη, και αυτό πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο της Ελληνικής διπλωματίας, δεν ορίζει την Τουρκία, σαν προστάτιδα αυτής της μειονότητας. Για τους άλλους 10 συμβαλλόμενους, θα το θεωρούσαμε φυσιολογικό, να εκδηλώσουν ανάλογο ενδιαφέρον, με μόνη αιτιολογία ότι είναι συμβαλλόμενοι, στην συνθήκη;

δ. Να σημειωθεί, ότι ο Ερντογάν και ο εκάστοτε πρόεδρος του Τουρκικού κράτους, είναι Αρχηγός κράτους και δεν είναι Αρχηγός Θρησκεύματος, οπότε το κρατικό του ενδιαφέρον, προς μια θρησκευτική μειονότητα, δεν εξυπακούεται.

ε. Πρέπει να επισημάνουμε ότι, έχουμε πλέον, μία άλλη νέα Τουρκική θέση.

Ο Ερντογάν, διεύρυνε πλέον το ενδιαφέρον του, από τους «τουρκογενείς», σε όλους τους μουσουλμάνους.

Οι συσχετισμοί για την Θράκη, είναι ευνοϊκοί, για εμάς. Τα πάντα τελούν, με την προοπτική των Κουρδικών περιοχών και το προηγούμενο της Καταλονίας.

Και εμείς θα επιχειρηματολογούμε, για την ΜΗ απόσχιση των μειονοτήτων.

στ. Εξάλλου είναι γνωστή η επιδίωξη του Ερντογάν, να αποκτήσει δικαιώματα προς Τούρκους στη καταγωγή, που διαμένουν σε άλλα κράτη.

Αυτή του την τάση, την έχει εκδηλώσει και προς άλλους τουρκογενείς πληθυσμούς, όπως της παλαιάς Σοβιετικής Ένωσης.

ζ. Η περίπτωση της Ελλάδος, η περίπτωση της Θράκης, έχει ιδιαίτερη σημειολογία, διότι αναφέρεται σε χώρα της Ε.Ε. Να θυμηθούμε την προσπάθειά του, να μιλήσει σε Τούρκους της Γερμανίας, και την σχετική άρνηση της Γερμανίας.

6.         Η επίσκεψη στη περιοχή της Κομοτηνής, εξελίχθηκε με ελάχιστες εκπλήξεις.

α. Η Προσευχή στο Τζαμί.

Η δραστηριότητα αυτή μάλλον γύρισε σε βάρος τους. Διότι, για λόγους ασφαλείας επιβλήθηκαν εξαιρετικά αστυνομικά μέτρα (σωματικός έλεγχος κλπ), δλδ εξέχουσα κυριαρχική δραστηριότητα του Ελληνικού κράτους.

Τέτοια μέτρα και τέτοια κρατική επιβολή, δεν έχει ξαναγίνει ποτέ στη Θράκη και ούτε κανείς τόλμησε να το κάνει. Με άλλες συνθήκες, θα ήταν ακραία πρόκληση.

β. Η ομιλία Ερντογάν στο λύκειο.

Χαρακτηρίστηκε πάλι από την μη συμφωνημένη, απαίτηση του Ερντογάν, αποδεικνύοντας και πάλι ότι δεν μπορείς, να έχεις εμπιστοσύνη στο Τούρκο. Είχε όμως την ιδιαιτερότητα, ότι ο αγέρωχος Σουλτάνος, ζήτησε την άδεια, από τον Υφυπουργό Εξωτερικών της Ελλάδος.

Στη διπλωματία, τα μικρά πράγματα, έχουν μεγάλη σημασία. Μπορεί και να μοιάζουν παιδιάστικα και όμως είναι καθοριστικά. Έγινε, το αυθαίρετο που ζήτησε. Αλλά με έγκριση! Άρα Κύριος της Περιοχής, Αφέντης, είναι αυτός που εγκρίνει.

Τα δύο παραπάνω, ο αστυνομικός έλεγχος και η έγκριση, είναι δυο ενέργειες, που καθορίζουν και αποτυπώνουν τον Διεθνώς αποδεκτό, αρχέγονο Νόμο:

Κυρίαρχος σε έναν τόπο, είναι «αυτός που κρατάει το σπαθί».

Σημαντικό εξάλλου είναι, ότι σε δήλωσή του είπε, «είστε Έλληνες Πολίτες». Βέβαια το πώς θα το εκμεταλλευτεί και πως θα το διαστρεβλώσει, δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε και να εφησυχάζουμε. Χρειάζεται συνεχής εγρήγορση.

7.         Ο Ερντογάν, χρειαζόταν συχνά διπλωματική στήριξη και καθοδήγηση.

Αυτό φάνηκε, τόσο στην συζήτηση με το ΠτΔ (του έδωσαν χειρόγραφα σημειώματα), όσο και με τον ΥΦΕΞ κ΄ Αμανατίδη, στην Κομοτηνή, (που προσέτρεξαν ο Τούρκος ΥΠΕΞ και δύο σύμβουλοι).

8.    Η ομιλία Τσίπρα, δεν ήταν υπόδειγμα διπλωματικού λόγου και χειρισμού.

Αλλά είχε χροιά απαξίας και υποβαθμίσεως των τεθέντων θεμάτων. Δεν ήταν απολογητική και επεξηγηματική, αλλά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί έως υποτιμητική και απορριπτική. Ήταν μια σταθερή, επιθετική απόκρουση.

Έκανε μια έντονα εθνική ομιλία, στα όρια του εθνισμού και εθνικισμού, πρωτόγνωρη για τις θέσεις και την προσωπικότητά του. Ας δεχθούμε, ότι δεν ήταν μόνο για εσωτερική κατανάλωση.

Η τριβή με την εξουσία και η ανάγκη, θα τον αλλάξουν πολύ.

Τελικά όποιο ρόλο – απαγγελία και εάν του δώσεις, τον απαγγέλει καλά, με στόμφο και μαχητικότητα.

Ίσως να ήταν και πρόβα υποκαταστάσεως, αντικαταστάσεως και ανεξαρτητοποιήσεως, από τους Ανεξάρτητους Έλληνες.

9.         Κατάθεση στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη.

Ο Ερντογάν: Ίσως να παρέλειψε σημεία του πρωτοκόλλου, που υποβάθμιζαν το σεβασμό στο Μνημείο.

Ο Τσίπρας: Πρώτη φορά στάθηκε τόσο εθνικά υπερήφανος, με πατριωτική έξαρση και σθεναρή στάση.

Ο Αμίρ, του έμαθε τη σημαία.

Ο Ερντογάν, τον Άγνωστο Στρατιώτη.

Μαθαίνει. Μαθαίνει όμως, αργά και με κόστος. Και κόστος Εθνικό και κόστος δικό μας.

10.      Επιλεγόμενα

Η αξιολόγηση της όλης επίσκεψης, με ποδοσφαιρικούς όρους, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, σαν ένα παιχνίδι προωθημένου δυναμικού αμυντικού σχήματος, στο δικό μας γήπεδο.

Ο Ερντογάν, αισθάνθηκε μια συνεχή πίεση και αντίδραση, ένα κλίμα μη φιλικό.

Για τις σουλτανικές του συνήθειες, (που πάντα έχει δίκαιο), αυτό ήταν άβολο, και αυτό ήταν εμφανές. Ο κόσμος και ο τόπος τον έδιωχναν.

Η εικόνα με το ευζωνικό άγημα, ήταν σημειολογικό, Ιστορική υπενθύμιση και η προοπτική της στο μέλλον.

Η ακριβής αποτίμηση, όπως πάντα, θα φανεί αρκετό καιρό αργότερα.

Τα μέτρα ασφαλείας, έσωσαν το γόητρο της Εθνικής κυριαρχίας του κράτους.

Κατά προφανώς εσκεμμένο τρόπο, το προσωπικό ασφαλείας επέβαλλε την έννοια του κυριάρχου κράτους και καθυπόταξε αρκετή από την θρασύτητα, αυθάδεια και αυθαιρεσία του Σουλτάνου και των ευνούχων του.

(*) Ο Ευάγγελος Αθανασιάδης είναι Συνταγματάρχης ε.α.

Περισσότερα »

Και ... Έμποροι Όπλων και Θανάτου??? Άρθρο Σχη ε.α.

Του Ευάγ. Αθανασιάδη (*)

Η Ελλάδα περνάει μια οικονομική κρίση, περίοδο ένδειας. Δεν φτάσαμε σε αυτή τη κατάσταση, τυχαία και απρογραμμάτιστα.

Θέλει μεγάλη προσοχή, μήπως έναντι μικρών οικονομικών ωφελημάτων, πουλήσουμε ανεκτίμητους θησαυρούς, στους οποίους εδράζεται η ελληνική πραγματικότητα.

Ένας από αυτούς, μεταξύ των πολλών και σημαντικών άλλων, είναι και οι αγαθές σχέσεις με τον Αραβικό κόσμο.

Η πώληση όπλων ή πυρομαχικών σε κάποιες χώρες, είναι θέμα που άπτεται της διεθνούς υπόστασης της Ελλάδος και ειδικά με Αραβικά Μουσουλμανικά κράτη, με όποιες συνέπειες μπορεί να σκεφτεί κάποιος.

Μέχρι τώρα, η Ελλάδα έχει αναπτύξει και διατηρεί αγαθές σχέσεις, με τα ασταθή και απρόβλεπτα κράτη της περιοχής αυτής. Ίσως οι σχέσεις αυτές, να ανάγονται και σε αρχαίους, ίσως και προϊστορικούς χρόνους, οπωσδήποτε όμως από τους χρόνους του Μ. Αλεξάνδρου.

Οι σχέσεις αυτές, έχουν εμπεδωθεί, με μεγάλες προσπάθειες.

Κτίζονται αργά και δύσκολα, με πολύ επιμέλεια, αλλά καταστρέφονται αμέσως και εύκολα, με πολύ λίγη αμέλεια.

Το να φαινόμαστε, ότι πουλάμε πολεμικό υλικό, (κοινοί έμποροι όπλων και θανάτου), σε κάποιες από αυτές, εναντίον κάποιων άλλων αραβικών χωρών, είναι πολύ επικίνδυνο και οι βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες συνέπειες, μάλλον είναι καταλυτικές.

Κάποια Αραβικά κράτη και Αραβικοί λαοί, θα θεωρήσουν, ότι υπαίτιοι των δεινών και παθημάτων τους, είναι η Ελλάδα.

Έχουμε την εντύπωση, ότι μόνο σε διεθνής παγίδα, μπορούν να αποδοθούν αυτά τα συμβάντα.

Και τώρα το θέμα έχει δύο σκέλη:

α. Η ανικανότητα των κυβερνόντων και εννοώ του Πρωθυπουργού, του Υπ Εξωτερικών, Υπ. Εθνικής Αμύνης κλπ, κλπ, να διαχειριστούν, ένα τόσο σημαντικό και κρίσιμο θέμα, με αποτέλεσμα, να δημιουργηθεί κατ΄ ουσία, διεθνές πρόβλημα, που εκθέτει την Ελλάδα. Και ίσως ανεπανόρθωτο.

Και είναι ανικανότητα, να συλλογιστούν, να σχεδιάσουν, να εκτελέσουν και να διαχειριστούν, κάτι παραπέρα από την ψηφοθηρία..

Και δεδομένου, ότι η πολιτική ορίζεται, σαν η τέχνη του «προβλέπειν», ομιλούμε, για παντελή έλλειψη στοιχείων πολιτικής ικανότητας, διπλωματίας και διοικήσεως.

Δηλαδή, παντελή ανικανότητα διακυβερνήσεως.

Θα αναφέρουμε, μια απλή σκέψη.

Ίσως, θα έπρεπε να γίνει πώληση προς μεσάζοντα, (όχι εκπρόσωπο κράτους) και ακολούθως, ο μεσάζων να πουλήσει προς άλλο κράτος, ώστε η συμμετοχή της Ελλάδος, να μην είναι άμεσος.

β. Ας πάμε στο δεύτερο σκέλος, της αντιπολιτεύσεως.

Συνέβη μια σοβαρότατη κυβερνητική αστοχία, με τεράστιες εθνικές συνέπειες.

Μπροστά στον Εθνικό κίνδυνο, ο πολιτικός κόσμος, πρέπει σύσσωμος να σκεφτεί εθνικά, να υποβαθμίσει το γεγονός και να μειώσει τις συνέπειες.

Αντ’ αυτού, συνέβαλαν, υπέρ του δέοντος, στη δημοσιοποίηση και διατήρηση στην επικαιρότητα, επί 17 μέρες και πλέον, και ποιος ξέρει, για πόσο ακόμη.

Για ακόμη μια φορά σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος (Κυβέρνηση, Αντιπολίτευση και λοιπά αντιπολιτευόμενα κόμματα) φάνηκε, κατώτερος των περιστάσεων και ανίκανος να προασπίσει τα εθνικά συμφέροντα.

Μάλλον, αποκλειστικοί υπαίτιοι, πιθανών μελλοντικών εθνικών συνεπειών και καταστροφών.

Κάνουμε μια ύστατη έκκληση. Ας αρθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Να πέσουν οι τόνοι, να σταματήσει η περαιτέρω δημοσιοποίηση, να γίνει μια σύσκεψη υψηλού επιπέδου, αρχηγών κομμάτων, να αποδοθούν ευθύνες, αλλά να αποφευχθούν οι Εθνικές ζημίες.

Αλλιώς για ακόμη μια φορά, τα εθνικά συμφέροντα και η Ελλάδα γίνονται…

…βορά μικροπολιτικών & παλαιοκομματικών μικροτήτων…

(*) Ο Ευάγγελος Αθανασιάδης είναι Συνταγματάρχης ε.α.

Περισσότερα »