Αρχική » , , , , , , » ΜΕΓΕΘΥΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΒΛΕΨΕΙΣ ΣΕ ΑΙΓΑΙΟ-ΚΥΠΡΟ

ΜΕΓΕΘΥΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΒΛΕΨΕΙΣ ΣΕ ΑΙΓΑΙΟ-ΚΥΠΡΟ


Αντίβαρο για Άγκυρα η Ελλάδα στο ναυάγιο των φιλοδοξιών της στη Μέση Ανατολή -Οι τέσσερις λόγοι για τους οποίους «επισπεύδει» τις κινήσεις της.
Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΠΟΥ ΑΠΕΚΤΗΣΕ Η ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ ΜΕ ΤΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΑ ΑΠΟΘΕΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΡΟΛΟ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΕΦΟΔΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗ ΓΕΙΤΟΝΑ ΝΑ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ ΝΑ ΜΠΕΙ ΔΙΑ ΤΗΣ ΙΣΧΥΟΣ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ.
Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΗΝ ΠΙΕΣΗ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΕΞΟΠΛΙΣΜΩΝ, ΔΙΑΤΗΡΕΙ ΟΜΩΣ ΟΡΙΣΜΕΝΑ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ ΜΕ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.

ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ ΝΕΑΡΧΟΥ*

Πώς θα διαμορφωθεί τελι­κά η κατάσταση στη Μέση Ανατολή; Θα καταστεί δυνατή κάποια συνεννόηση στη Συρία ή ο πόλεμος θα προσλάβει νέες διαστάσεις, με με­γαλύτερη αμερικανική εμπλοκή; Η αμερικανική πολιτική Τραμπ θέτει ως προτεραιότητα τον πόλεμο κατά του ISIS, σε συνδυασμό, βεβαίως, με στρατηγικούς σχεδιασμούς που εξυπηρετούν την αμερικανική πα­ρουσία και επιρροή στη Μέση Ανα­τολή. Ποια είναι τα όρια της πολιτι­κής αυτής, σε σχέση, π.χ., με το Ιράν και τη σιιτική οργάνωση του Λιβάνου Χεζμπολάχ, που είναι στρατηγι­κοί σύμμαχοι του Προέδρου Άσαντ;

Το Ισραήλ, στενός σύμμαχος των ΗΠΑ, με πολύ μεγάλη επιρροή στο Κογκρέσο και στα άλλα κέντρα εξουσίας της Ουάσιγκτον, θέτει επιτακτικά στους Αμερικανούς το θέμα της παρουσίας του Ιράν και της Χεζμπολάχ σε μια μεταπολε­μική Συρία με νικηφόρο το καθε­στώς Άσαντ. Προβάλλει την ιδέα ότι, στην περίπτωση που η έκβαση των πραγμάτων οδηγήσει στην πα­ραμονή του καθεστώτος Άσαντ, με συναρτημένη την παρουσία στη Συρία του Ιράν και της Χεζμπολάχ, το Ισραήλ θα επιδιώξει όχι απλώς να παραμείνει στα Υψώματα του Γκολάν, αλλά και να προσαρτήσει επιπλέον μια ζώνη ασφαλείας, ως αναγκαίο μέτρο προληπτικής αμυ­ντικής στρατηγικής.

Τα Υψώματα του Γκολάν θεωρού­νται από τη διεθνή κοινή γνώμη, όπως έχει εκφραστεί σε αποφάσεις της Γενικής Συνελεύσεως και του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, κατεχόμενα εδάφη, τα οποία πρέ­πει να επιστραφούν στη Συρία, στο πλαίσιο της υπογραφής συνθήκης ειρήνης μεταξύ των δύο χωρών. Η δημιουργία επιπλέον ζώνης ασφα­λείας θα περιέπλεκε, προφανώς, την κατάσταση και στο νότιο αυτό σύνορο της Συρίας, που ήταν μέ­χρι τώρα σχετικά ήρεμο, παρά την παρουσία σημαντικών δυνάμεων ισλαμιστών ανταρτών.

Συναφής με τα ερωτήματα που θέτει η πολιτική του Ισραήλ αναφορικά με την παρουσία στη Συρία του Ιράν και της Χεζμπολάχ είναι και η συγκέντρωση αμερικανικών και βρετανικών Ειδικών Δυνάμεων στην Ιορδανία. Για μια ακόμη φορά επαναλαμβάνεται η γνωστή ιστορία της εκπαιδεύσεως από τους Αμε­ρικανούς υποτιθέμενων «μετριο­παθών» ανταρτών που θα συμπολεμήσουν με τις δυτικές δυνάμεις τους ισλαμιστές αντάρτες του ΙSΙS. Πολύ πιθανόν όμως η συγκέντρω­ση αμερικανικών, βρετανικών και άλλων δυτικών Ειδικών Δυνάμεων στην Ιορδανία να σημαίνει και κάτι άλλο: πρόθεση κλιμακώσεως και μεγαλύτερης εμπλοκής χερσαίων δυνάμεων στον πόλεμο της Συρίας.

Το μόνο, πάντως, χειροπιαστό απο­τέλεσμα μέχρι τώρα από την εφαρμογή της πολιτικής της δημιουργίας φιλοδυτικών δυνάμεων είναι οι Κούρδοι της Συρίας. Οι τελευταίοι ταυτίζουν τον εθνικό τους αγώνα με τον πόλεμο κατά του ΙSΙS και προσβλέπουν στην αμερικανική υποστήριξη. Η Λαϊκή Πολιτοφυλακή ΥΡG των Κούρδων της Συρίας είναι έτοιμη, προς μεγάλη οργή της Άγκυρας, να πρωταγωνιστήσει στην επίθεση κατά της Ράκα μαζί με επίλεκτες αμερικανικές δυνάμεις. Ο εφοδιασμός της, προσφάτως, με βαρέα σύγχρονα όπλα από τις ΗΠΑ, με απόφαση του Προέδρου Τραμπ, προεκάλεσε την έντονη αντίδραση του Τούρκου Προέδρου Ερντογάν και επισκίασε την επίσκεψή του στην Ουάσιγκτον.

Ο Τούρκος Πρόεδρος προσπάθη­σε να ανατρέψει την αμερικανική αυτή πολιτική με το γνωστό παιχνί­δι των ανοιγμάτων προς τη Μόσχα, ελπίζοντας ότι η ρωσική πολιτική θ' αποστασιοποιούνταν από τους Κούρδους της Συρίας και θα άφη­νε στο δυτικό τμήμα της Κουρδι­κής Περιοχής, στο Αφρίν, ελεύθε­ρο πεδίο δράσεως στην Άγκυρα. Οι προσδοκίες όμως της Άγκυρας διαψεύσθηκαν. Οι ισορροπίες στη Βόρεια Συρία είναι πολύ λεπτές και κρίσιμες και ο ρωσικός παράγων δεν έχει καμιά διάθεση ν' αποκοπεί από τον εθνικό αγώνα των Κούρ­δων της Συρίας, εφόσον το καθε­στώς Άσαντ ήρθε σε συμβιβασμό μαζί τους πάνω στη βάση μιας αυτόνομης, ομόσπονδης περιοχής.

Η Άγκυρα παραμένει επομένως εγκλωβισμένη σ' ένα στρατηγικό αδιέξοδο σε ό,τι αφορά στους Κούρδους της Συρίας. Και απειλεί με μονομερή επέμβαση. Γνωρίζει όμως ότι είναι «χαλεπόν προς κέντρον λακτίζειν». Εναποθέτει επομένως τις ελπίδες της στην επιδείνωση των αμερικανορωσικών σχέσεων και κάνει προς την κατεύθυνση αυτή ό,τι μπορεί για να συνδαυλίσει τον ανταγωνισμό και την ένταση μετα­ξύ ΗΠΑ και Ρωσίας στη Συρία. Στην προσπάθειά της αυτή έχει ισχυρούς συμμάχους στο Πεντάγωνο και στις αμερικανικές Μυστικές Υπηρεσίες που, για τους δικούς τους λόγους, υπονομεύουν και αντιμάχονται τον Πρόεδρο Τραμπ και τις αλλαγές που επιχειρεί να εισαγάγει στην αμερικανική πολιτική για τη Μέση Ανατολή αλλά και για τις σχέσεις με τη Ρωσία.

Η κρίσιμη μάχη


Η αναμενόμενη πλήρης απελευθέρωση της Μοσούλης στο Ιράκ και η προέλαση σιιτικών πολιτοφυλακών προς τα σύνορα Συρίας και Ιράκ αναδεικνύουν ως νέο στρατηγικό επίκεντρο του πολέμου στη Συρία την περιοχή των συνόρων μεταξύ των δύο χωρών. Ο συριακός στρα­τός, υποστηριζόμενος από τους συμμάχους του Ρώσους, Ιρανούς και Χεζμπολάχ, επιχειρεί στρατηγική προέλαση προς την Ντέιρ ελ-Ζορ και διαπραγματεύεται την εκκένωση ή την παράδοση ισλαμικών θυλάκων προς τα σύνορα της Ιορδανίας για να ασφαλίσει τα νώτα του και ν' αποτρέψει τη δημιουργία νέου μετώπου από το έδαφος της Ιορδανίας.

Οι αντιφάσεις στην αμερικανική πολιτική είναι έκδηλες. Ο δεδηλω­μένος πόλεμος κατά του ISIS περι­πλέκεται από τις προτεραιότητες που προβάλλουν οι τοπικοί σύμμα­χοι των ΗΠΑ, Ισραήλ και Σαουδική Αραβία. Κοινός παρονομαστής στην πολιτική των δύο πολύ διαφο­ρετικών κατά τα άλλα χωρών είναι η σφοδρή αντιπαλότητα κατά του Ιράν. Και οι δύο χώρες, για διαφορε­τικούς λόγους αντιτίθενται έντονα στο λεγόμενο «σιιτικό τόξο» που, μέσω Ιράκ, Συρίας και Λιβάνου, θα ένωνε το Ιράν με τη Μεσόγειο και θα μπορούσε να πάρει, μεταξύ άλλων, τη μορφή αγωγού φυσικού αε­ρίου, σιδηροδρομικής γραμμής και στρατηγικής, βεβαίως, συμμαχίας.   

Η ανάσχεση του Ιράν και ο προσεταιρισμός των Αράβων σουνιτών, με προεξάρχουσα τη Σαουδική Αραβία, είναι δύο στόχοι, τους οποίους εγκολπώνεται ο νέος Αμερικανός Πρόεδρος, με λογικό επιχείρημα, σε ό,τι αφορά στο τελευταίο, την αποκοπή των σουνιτών μουσουλμάνων από τον ακραίο και τρομοκρατικό Μουσουλμανισμό. Απομένει όμως να διαπιστώσει κανείς στην πράξη πόσο η Σαουδική Αραβία θ' αποκοπεί από τον ακραίο Ισλαμισμό, όταν αυτός είναι στην πραγματικότητα κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση του ισχύοντος στη Σαουδική Αραβία ιερού ισλαμικού νόμου. Όταν, επίσης, η ισλαμική τρομοκρατία χρησιμοποιείται απροκάλυπτα από τη Σαουδική Αραβία και τους συμμάχους της ως όπλο για την ανατροπή των φιλοσιιτικών καθεστώτων στο Ιράκ και τη Συρία και για την εγκαθίδρυση σουνιτικών καθεστώτων.

Η σύμπλεξη του θρησκευτικού με τον γεωπολιτικό ανταγωνισμό κατά του Ιράν οδηγεί τη Σαουδική Αραβία σε ακόμη μεγαλύτερη εξωστρέφεια και στην αναζήτηση ενός περιφερειακού ρόλου που θα εναρμονίζεται με τα αμερικανικά συμφέροντα, ώστε να διασφαλίζεται από τις ΗΠΑ η στρατηγική προστασία που επιζητεί η Σαουδική Αραβία έναντι του Ιράν. Ο περιφερειακός αυτός ρόλος έχει εμπλέξει τη Σαουδική Αραβία σ' έναν ιδιαίτερα αιματηρό και δύσκολο ανταρτοπόλεμο στην Υεμένη και σε μια νέα στρατιωτική επέμβαση στο Μπαχρέιν, εκτός της Συρίας.

Η επίσκεψη στο Ριάντ του Αμερικανού Προέδρου και η υπογραφή μιας ιλιγγιώδους συμφωνίας, ύψους 350 δια ευρώ σε βάθος δεκαετίας, για την αγορά εξοπλισμών επαναβεβαιώνουν την παρουσία και την επιρροή των ΗΠΑ στην περιοχή του Περσικού Κόλπου. Παραμένει όμως αμφίβολο εάν η συμφωνία αυτή θα επηρεάσει ουσιαστικά την πολιτική της Σαουδικής Αραβίας σε ό,τι αφορά στον πόλεμο στη Συρία και το Ιράκ και στη συνεργασία της με τον ακραίο σουνιτικό Ισλαμισμό.

Στόχος τα Οφέλη από τις εξελίξεις στην περιοχή

Η Άγκυρα γνωρίζει ότι, για διάφορους λόγους ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για εξελίξεις στο Κουρδικό. Η εγκαθίδρυση και διεθνής αναγνώριση Αυτόνομης Κουρδικής Περιοχής στη Συρία, μετά από εκείνη του Ιράκ, ανοίγει τον δρόμο για τη δημιουργία στο εγγύς μέλλον αντίστοιχης περιοχής και στο τουρκικό Κουρδιστάν, που είναι μακράν το γεωγραφικά μεγαλύτερο και πολυπληθέστερο.

Ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν είχε προσπαθήσει στο παρελθόν να προσεγγίσει τους Κούρδους, υπολογίζοντας στην κοινή ισλαμική ταυτότητα, που υπερκαλύπτει την εθνική. Η κοινή αυτή ταυτότητα είχε λειτουργήσει στο παρελθόν και είχε αποτρέψει τους Κούρδους από το να διεκδικήσουν χωριστό κράτος μετά τη Συνθήκη των Σεβρών. Ο Μουσταφά Κεμάλ είχε κατορθώσει να τους χειραγωγήσει με επιχείρημα ότι Κούρδοι και Τούρκοι αποτελούσαν έναν λαό υπό τη σημαία του Ισλάμ.

Η διάψευση των Κούρδων ήρθε πολύ γρήγορα, γιατί ο Μουσταφά Κεμάλ έθεσε στόχο να δημιουργήσει με την επιβολή και την καταπίεση, ένα ομογενές τουρκικό εθνικό κράτος αρνούμενος ν' αναγνωρίσει, στους Κούρδους οποιαδήποτε εθνική, πολιτιστική και γλωσσική ιδιαιτερότητα. Ακολούθησαν έξι διαδοχικές εξεγέρσεις των Κούρδων, οι οποίες κατεπνίγησαν με ωμή βία και τρομοκρατία. Το κίνημα του ΡΚΚ, που ίδρυσε τριάντα χρόνια πριν ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν, διαφέρει καταλυτικά από τις κουρδικές εξεγέρσεις του παρελθόντος. Είναι ένα σύγχρονο κίνημα, που εμπνέεται από το παράδειγμα, την πείρα και τις πολιτικοστρατιωτικές μεθόδους και τακτικές των εθνικο-απελευθερωτικών κινημά­των. Η αριστερή τοποθέτησή του το ενέταξε στον πολιτικό χώρο του απελευθερωτικού πατριωτισμού, της δημοκρατικής οργανώσεως και της απελευθερώσεως και ισοτιμίας των γυναικών. Το σημαντικότερο επίτευγμα του κινήματος αυτού δεν είναι μόνο η επιβίωσή του απέναντι σε μια ανελέητη κατασταλτική πολιτική του τουρκικού κράτους. Είναι επίσης το πολιτικό του επίτευγμα. Η εθνική αφύπνιση και συνειδη­τοποίηση. Η ένωση του λαού και ο αγώνας για εθνική αναγνώριση και δικαίωση. Τα ισλαμικά κηρύγ­ματα του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) του Ερντογάν φαίνονται πλέον παρωχημένα και παλαιοημερολογίτικα. Οι γεωπο­λιτικές εξελίξεις στην περιοχή και οι επιδιωκόμενες νέες ισορροπίες από διάφορες δυνάμεις διανοίγουν προοπτικές για τους πολύπαθους Κούρδους, με επίκεντρο σήμερα τη Συρία. Η Τουρκία ανεμείχθη ενεργά στα σχέδια ανατροπής του καθε­στώτος Άσαντ, προβλέποντας σε μεγάλα γεωπολιτικά κέρδη και σε μια νέα ισλαμική πραγματικότητα, μέσα στην οποία η Τουρκία θα μπο­ρούσε να παίξει ηγεμονικό ρόλο.

Η Άγκυρα εισπράττει σήμερα το τίμημα της Νεμέσεως. Προσπαθεί απεγνωσμένα να αποτρέψει τη δη­μιουργία μιας Αυτόνομης Κουρδικής Περιοχής, η οποία θα παρακολουθούσε, ως Κουρδικός Διάδρομος, τα σύνορά της με τη Συρία, μέχρι σχεδόν τη θάλασσα. Επιδιώκει ειδι­κότερα να αποτρέψει τη σύγκλιση των δύο μεγάλων δυνάμεων, ΗΠΑ και Ρωσίας, πάνω στο Κουρδικό, εκμεταλλευόμενη τον γεωπολιτικό ανταγωνισμό μεταξύ τους.

Ο φόβος αυτός της Άγκυρας έχει καταστεί πραγματικός εφιάλτης, γιατί τον συνδέει με σχέδια για απο­σταθεροποίηση και διαμελισμό της Τουρκίας. Τον συνδέει επίσης με σχέ­δια εσωτερικής ανατροπής. Η ιδεολογία του καθεστώτος αναπληρώνει τον φόβο αυτό με μια υπερφίαλη, επιθετική πολιτική, εμπνεόμενη από το δοξολογούμενο μεγαλειώδες ισλαμικό οθωμανικό παρελθόν και τη θεωρία ότι η καλύτερη απάντηση στους διαφαινόμενους κινδύνους δεν είναι η άμυνα, αλλά η επίθεση.

Η θεωρία αυτή ενισχύεται επιπλέον με την εκτίμηση ότι η σημερινή γεωπολιτική ρευστότητα στην περιοχή επιτρέπει αναδιάταξη συνόρων και παρουσιάζει ευκαιρίες τις οποίες η Τουρκία πρέπει να αδράξει.

Παράγοντες κινδύνου

Το ναυάγιο των τουρκικών φιλοδοξιών προς την κατεύθυνση της Συ­ρίας και του Ιράκ μεγαλώνει ακόμη περισσότερο τις βλέψεις της Άγκυ­ρας προς το Αιγαίο και την Κύπρο. Ορισμένοι φθάνουν στο σημείο να εισηγούνται ότι η ικανοποίηση των διεκδικήσεων της Τουρκίας προς τα δυτικά θα αντιστάθμιζε ενδεχό­μενες απώλειές της στα ανατολικά, με τη δημιουργία, με τη μια μορφή ή την άλλη, κουρδικού κράτους. Η αλήθεια είναι ότι η Άγκυρα είχε και έχει, ούτως ή άλλως, τις γνωστές διεκδικήσεις της στο Αιγαίο και την Κύπρο. Οι διεκδικήσεις αυτές δεν θα άλλαζαν από τη μη δημιουργία κουρδικού κράτους.

Υπάρχουν όμως τέσσερις παράγο­ντες που κάνουν την Άγκυρα να επισπεύδει προς την κατεύθυνση του Αιγαίου και της Κύπρου. Ο πρώτος είναι η αναζήτηση μιας «νίκης» που θα στήριζε τη μεγαλομανή ιδεολο­γία του καθεστώτος, που αντιμετω­πίζει και εσωτερική αμφισβήτηση. Ο δεύτερος είναι η νέα μεγάλη ση­μασία που απέκτησε η Ανατολική Μεσόγειος με τα ενεργειακά απο­θέματα και τον ρόλο τους για έναν εναλλακτικό ενεργειακό εφοδιασμό της Ευρώπης. Η Άγκυρα επιδιώκει να μπει, διά της ισχύος στο ενεργειακό αυτό παιχνίδι, σε βάρος, προφανώς της Ελλάδος και της Κύπρου. Ο τρί­τος λόγος είναι η δεινή οικονομική κρίση στην οποία βρίσκεται η Ελ­λάδα. Η κρίση αυτή έχει επηρεάσει, μεταξύ άλλων, τις ελληνικές αμυντι­κές δαπάνες. Η Άγκυρα εκτιμά ότι η σημερινή αποδυνάμωση της Ελ­λάδος είναι «παράθυρο ευκαιρίας» για την Τουρκία. Ο τέταρτος λόγος είναι η περίοδος γεωπολιτικής ρευ­στότητας που διέρχεται η περιοχή. Η Άγκυρα εκτιμά ότι η ρευστότη­τα αυτή καθιστά ευκολότερη την αμφισβήτηση και την αναδιάταξη συνόρων. Πιστεύει επίσης ότι, με τους τεράστιους εξοπλισμούς στους οποίους επιδίδεται και με τη θεαμα­τική ανάπτυξη της τουρκικής πολε­μικής βιομηχανίας έχει κατακτήσει ένα σημαντικό πλεονέκτημα έναντι της Ελλάδος. Η τελευταία για μια ολόκληρη δεκαετία, δεν παρακο­λούθησε τους τουρκικούς εξοπλι­σμούς και έμεινε καθηλωμένη στους εξοπλισμούς της δεκαετίας του '90.

Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα αι­σθάνεται ολοένα και περισσότερο την πίεση των τουρκικών εξοπλι­σμών. Διατηρεί όμως ακόμα ορι­σμένα πλεονεκτήματα, με τα οποία μπορεί να αντιμετωπίσει τη σημερι­νή κατάσταση. Η κλεψύδρα, ωστό­σο, του χρόνου εξαντλείται. Η Ελλά­δα, έστω και υπό τη σημερινή δεινή οικονομική κατάσταση, πρέπει να σπεύσει και να καλύψει επικίνδυνα κενά στην αμυντική της ετοιμότη­τα. Το πρόβλημα, άλλωστε, ως συ­νήθως δεν είναι μόνο οικονομικό. Ο ίδιος ο υπουργός Άμυνας απεκά­λυψε τις πιέσεις που ασκούνται για να μην προμηθευθεί η Ελλάδα σει­ρά οπλικών συστημάτων, τα οποία έχουμε μεγάλη ανάγκη, από φίλη χώρα εκτός του ΝΑΤΟ. Προεβλήθη ως πρόσχημα το θέμα της Ουκρα­νίας και της Κριμαίας και οι κυρώ­σεις που επεβλήθησαν από την Ευ­ρωπαϊκή Ένωση στη Ρωσία.

Άλλες ευρωπαϊκές χώρες, που δεν αντιμετωπίζουν κανένα ουσιαστι­κό αμυντικό πρόβλημα, μπορεί να έχουν την πολυτέλεια τέτοιων κυ­ρώσεων προς χάριν της Ουκρανίας! Η Ελλάδα όμως αντιμετωπίζει άμε­ση απειλή στην εθνική της ασφάλεια. Προβάλλεται η συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως λόγος για τη σύμπλευσή της με την πολιτική των Οργα­νισμών αυτών και με τις κυρώσεις τις οποίες επέβαλαν. Είναι γνωστό, ωστόσο, ότι ούτε το ΝΑΤΟ ούτε η Ε.Ε αποτελούν εγγύηση για την Ελ­λάδα. Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να βασίζεται πρώτ' απ' όλα στη δική της αποτρεπτική δύναμη.

Στο πνεύμα αυτό, είναι απαράδε­κτο να δέχεται απαγορεύσεις για την αγορά οπλικών συστημάτων που είναι απαραίτητα για την άμυνά της και παρέχονται με καλούς οικονομι­κούς όρους και διευκολύνσεις. Πολύ χειρότερα ακόμη, είναι εξαιρετικά επικίνδυνο για την Ελλάδα ν' αποξενώνεται από μια φιλική δύναμη, η οποία έχει εκ των πραγμάτων στρα­τηγικό ρόλο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και στην ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας.

Η Ελλάδα πρέπει, ασφαλώς να λαμβάνει υπ' όψιν όλους τους παρά­γοντες και να εξισορροπεί την πολι­τική της με πνεύμα πολυδιάστατης πολιτικής και με κύριο γνώμονα την άμυνα και την ασφάλειά της. Στο πνεύμα αυτό, είναι απαράδεκτο να μην αναπτύσσει και να μην διατη­ρεί ισορροπημένες σχέσεις και με τη Ρωσία, όσο κι αν αυτό προκαλεί δυσφορία και αντιδράσεις στην άλλη υπερδύναμη. Η τελευταία αντιμετωπίζει, προφανώς, το θέμα μέσα από τη σκοπιά της δικής της παγκόσμιας στρατηγικής και του γεωπολιτικού ανταγωνισμού με τη Ρωσία. Για την Ελλάδα όμως πρώτι­στη προτεραιότητα είναι η δική της ασφάλεια και η κατοχύρωση της εθνικής της ακεραιότητας.

Στην... πρώτη γραμμή η Μεγαλόνησος

Την περασμένη εβδομάδα ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Τσαβούσογλου έδωσε συνέντευξη Τύπου στη μεγάλη κυπριακή εφημερίδα Φιλελεύθερος. Ο Τούρκος υπουργός δεν απέκρυψε οτιδήποτε από τις τουρκικές θέσεις και διεκδικήσεις:

α) Τουρκικές εγγυήσεις και παραμονή τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο και μετά τη «λύση».
β) Παραχώρηση σ' όλους τους Τούρκους υπηκόους των τεσσάρων ευρωπαϊκών ελευθεριών.
γ) Αναγνώριση του πακέτου της «λύσεως» ως πρωτογενούς ευρωπαϊκού δικαίου, ώστε να καταστεί, με τον τρόπο αυτό, ευρωπαϊκό κεκτημένο και δίκαιο!
δ) «Πολιτική ισότητα» των Τουρκοκυπρίων, στο πλαίσιο μιας διζωνικής ομοσπονδίας.
ε) «Συνιδιοκτήτες» οι Τούρκοκύπριοι του φυσικού αερίου στην ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου.

Εάν μπει κανείς σε περαιτέρω λε­πτομέρειες για τις τουρκικές θέσεις, θα διαπιστώσει ότι αυτό που ζητά η Άγκυρα είναι η επιβολή μιας «λύσεως» που οδηγεί στην τουρκοποίηση ολόκληρου του νησιού και η οποία ανοίγει επιπλέον την πόρτα για την προώθηση αφ' ενός των τουρκικών στρατηγικών συμφερόντων στην Ευρώπη και αφ' ετέρου για τη λεόντειο «συμμετοχή» της Άγκυρας στο φυσικό αέριο της ελεύθερης Κύπρου.

Στόχος προτεραιότητας, άλλωστε, της Άγκυρας στη σημερινή συγκυρία είναι ο εκβιασμός της Λευκωσίας να υποχωρήσει στους ενεργειακούς της σχεδιασμούς και ν' αναστείλει τις προγραμματισμένες για τον Ιούλιο γεωτρήσεις. Ν' αποδεχθεί, με άλλα λόγια, ότι η αξιοποίηση του φυσικού αερίου στην ΑΟΖ της ελεύ­θερης Κύπρου είναι «συναρμοδιό­τητα» με τους Τουρκοκυπρίους και πρέπει είτε να γίνει σε συνεννόηση με το ψευδοκράτος είτε ν' ανασταλεί για την περίοδο μετά τη «λύση».

Η Άγκυρα εγείρει παραλλήλως και άλλο θέμα. Αμφισβητεί την ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου και διεκδικεί ως δήθεν δική της ΑΟΖ μεγάλος μέ­ρος της κυπριακής ΑΟΖ στα δυτικά αλλά και στα ανατολικά. Προβάλλει τους γνωστούς ισχυρισμούς της, ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Στο πνεύμα αυτό, η Άγκυρα επιδίδεται στο γνωστό παιχνίδι των αμφισβητήσεων, με ΝΑVΤΕΧ, ασκήσεις και απειλές.

Το παράδοξο στην περίπτωση αυτή δεν είναι η τουρκική πολι­τική, που παραμένει σταθερή και αδιάλλακτη από το 1974. Είναι οι αυταπάτες η ανεδαφική, ανερμάτιστη και εν τέλει αυτοκαταστροφική πολιτική της ελληνικής πλευράς, η οποία κατέληξε, με διαδοχικές παραχωρήσεις, σε αδιανόητες στο παρελθόν θέσεις, που υπονομεύουν την ίδια την υπόσταση του κυπριακού κράτους, τη θέση του στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τα στρατηγικά του «χαρτιά» και τις στρατηγικές συμμαχίες του στην περιοχή.

Ο εγκλωβισμός της ελληνικής πλευράς στην περιβόητη διζωνική ομοσπονδία με «πολιτική ισότητα» και σε μια συνεχώς ανακυκλούμενη διαδικασία διακοινοτικών συνομι­λιών, που παρουσιάζει το Κυπριακό ως δήθεν διακοινοτική διαμάχη αντί ως διεθνές πρόβλημα εισβολής και κατοχής, έχει προκαλέσει ήδη τεράστια ζημιά και έχει ουσιαστικά απενοχοποιήσει, σε μεγάλο βαθμό την Άγκυρα.

Είναι τραγικό, όταν και σήμερα διακηρύσσει και διαλαλεί η Άγκυρα, διά στόματος υπουργού Εξωτερικών, τους απαράδεκτους στόχους της στην Κύπρο, οι ηγεσίες των κομμάτων ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ να εξακολουθούν να φαντασιώνονται προοπτικές δήθεν «λύσεως» που θα «επανενώνει» την Κύπρο. Να παραμένουν καθηλωμένες σε μια ενδοτική πολιτική ψευδεπίγραφων διαπραγματεύσεων, που χρησιμοποιούνται από την άλλη πλευρά ως όπλο για την επιβολή των τετελεσμένων γε­γονότων και μιας δήθεν «λύσεως», που θα καθιστούσε ολόκληρη την Κύπρο τουρκικό προτεκτοράτο. Ο κίνδυνος δεν προέρχεται, βεβαίως, μόνο από την ενδοτική πολιτική των ηγεσιών των δύο κομμάτων που αναφέρθηκαν. Ο ξένος παράγων, με πρωταγωνιστή τους Βρετανούς επισπεύδει τις προσπάθειες για την επιβολή «λύσεως» με αναφορά τη γενικότερη γεωπολιτική κατάσταση στην περιοχή και τις σχέσεις Τουρ­κίας και Ευρώπης. Με τις πρεσβείες του γνωστού Έσπεν Μπαρθ Άιντα, του ειδικού εκπροσώπου για το Κυ­πριακό του γενικού γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, έχει γίνει τεράστια ζημιά σε βάρος της Κύπρου και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που υποτίθεται ότι είναι προνομιακός χώρος για μια χώρα-μέλος. Ο Έσπεν Μπαρθ Άιντα «έπεισε» τις Βρυξέλλες ότι η «λύση» του Κυπριακού είναι επί θύραις. Με το ίδιο σκεπτικό, έκανε ό,τι μπορού­σε για να εξασφαλίσει την επαναβε­βαίωση της αμερικανικής πολιτικής πάνω στη γραμμή Νούλαντ της προηγούμενης Προεδρίας Ομπάμα.

Η Κύπρος δεν έχει κανέναν λόγο να επισπεύδει για μια νέα Πενταμερή Διάσκεψη Γενεύης. Κακώς δέχθηκε να συγκληθεί και η προηγούμενη, και τα αποτελέσματα ήταν πολύ αρνη­τικά για την Κύπρο. Απεφεύχθησαν τα χειρότερα μόνο μετά τη σταθερή θέση του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών πάνω στα θέματα εγγυήσεων και παραμονής τουρκικών στρατευ­μάτων και μετά τη «λύση». Αυτό που έχει ανάγκη η Κύπρος είναι μια άλλη στρατηγική, η οποία θα επαναθέσει το Κυπριακό ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής, που είναι η ουσία του.

*
Πρέσβεως ε.τ.
(ΕΠΙΚΑΙΡΑ-26/05-08/06/17) 


__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια δημοσιεύονται με μια καθυστέρηση και αφού τα δει κάποιος από τη διαχείριση και όχι για λογοκρισία αλλά έλεγχο για: μη αναφορά σε προσωπικά δεδομένα, τηλέφωνα, διευθύνσεις ή υβριστικά μηνύματα ή δεσμούς (Link) με σεξουαλικό περιεχόμενο. Τα σχόλια, οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά.

EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΑΠΟ 23 ΙΑΝ. 2010

 
Copyright © 2016. ΣΤΑΡΑΤΑ ΛΟΓΙΑ - All Rights Reserved
Template Created by ΣΤΑΡΑΤΑ ΛΟΓΙΑ Published by ΣΤΑΡΑΤΑ ΛΟΓΙΑ