ΤΡΑΜΠ ΣΕ ΜΕΡΚΕΛ: I΄M THE BOSS


ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΡΗΞΗ ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΗΠΑ -ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ.
Θα ήταν επιπόλαιο να θεωρήσει κανείς ότι ο Τραμπ είναι απλώς αντιευρωπαίος, όμως δεν θα είχε πρόβλημα εάν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα διαλυόταν και με επιχειρηματική ωμότητα ανοίγει μέτωπα για να πετύχει νέες, πιο συμφέρουσες για τις ΗΠΑ ισορροπίες.
Ηχηρό μήνυμα στο Βερολίνο, αλλά και σε ολόκληρη την Ε.Ε. έστειλε ο Αμερικανός πρόεδρος με την απαξιωτική στάση του απέναντι στην αμήχανη Γερμανίδα καγκελάριο.
Ο Τραμπ θεωρεί την Ε.Ε. γερμανικό μαγαζί, κατηγορεί, δε, τη Γερμανία ότι εκμεταλλεύεται τους εταίρους της επιδιώκοντας την οικονομική αδυναμία του ευρωπαϊκού Νότου με σκοπό το ευρώ να είναι υποτιμημένο ώστε να διευκολύνονται οι εξαγωγές της.

Η σκηνή στον Λευκό Οίκο, με τις κάμερες των παγκόσμιων ΜΜΕ να τη μεταδίδουν live, κραύ­γαζε. Η Ανγκελα Μέρκελ ζητάει από τον Ντόναλντ Τραμπ να ανταλλάζουν χειραψία και ο Αμερικανός πρόεδρος δεν αντιδρά. Ο εκπρόσωποί, του είπε αργότερα ότι δεν άκουσε, αλλά όλοι ερμήνευσαν το περιστατικό ως εσκεμμένη ενέργεια.

Αν και δεν μπορεί να αποδειχθεί, όλα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι μπροστά σε όλους ο Τραμπ είπε με τη γλώσσα του σώματος του όσα δεν ήθελε να πει με το στόμα του. Αυτό επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι ο Αμερικανός πρόεδρος όχι μόνο απέφυγε τις συνηθισμένες αβρότητες, αλλά δεν έριξε ούτε καν ένα βλέμμα στη φιλοξενούμενή του.

Δεν πρόκειται για αμηχανία λόγω απειρίας, ούτε για απλή αγένεια. Από τα πρώτα βήματά του ως υποψήφιος και στη συνέχεια ως εκλεγμένος πρόεδρος, ο Τραμπ έχει δείξει ότι δεν ακολουθεί την πεπατημένη στο επικοινωνιακό και στο διπλωματικό επίπεδο. Η πεπατημένη είναι οι ηγέτες να κρύβουν τις όποιες διαφωνίες και συγκρούσεις τους πίσω από δημόσιες αβρότητες και γενικόλογες ρητορείες.

Με τις συχνές αντισυμβατικές δηλώσει του και τα αιχμηρά tweets του ο Τραμπ κινείται στον αντίποδα.

Θεωρήθηκε από τους ψηφοφόρους του καθαρός λόγος και όχι πολιτικάντικη ρητορεία. Κατ’ αυτό τον τρόπο συνέβαλε αποφασιστικά στην κατάκτηση της προεδρίας, παρότι είχε μαχητικά απέναντι του τον κορμό των αρχουσών ελίτ, του βαθέος αμερικανικού κράτους και της διεθνούς των απανταχού φιλελευθέρων.

Είναι εμφανές ότι ο Τραμπ συμπεριφέρθηκε έτσι στη Μέρκελ επειδή ήθελε να στείλει ένα ηχηρό μήνυμα. Δεν είχε στόχο απλώς να υπογραμμίσει τις διαφωνίες τους, αλλά να δείξει ότι η Ουάσινγκτον αλλάζει σελίδα, ότι οι ισορροπίες στις σχέσεις ΗΠΑ - Γερμανίας θα ανατραπούν. Το είχε, άλλωστε, προαναγγείλει από την προεκλογική περίοδο.

Είναι ενδεικτικό ότι μερικές εβδομάδες νωρίτερα, όταν ο Αμερικανός πρόεδρος είχε υποδεχθεί τη Βρετανίδα πρωθυπουργό, είχε φροντίσει να την πιάσει και χεράκι-χεράκι να εισέλθουν στον Λευκό Οίκο. Το μή­νυμα τότε ήταν ότι η παραδοσιακή ειδική σχέση Ουάσινγκτον - Λονδίνου όχι μόνο είναι ζωντανή, αλλά και ότι υπό τις συνθήκες του Brexit θα προσλάβει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις.

Θα ήταν επιπόλαιο να θεωρήσει κανείς ότι ο Αμερικανός πρόεδρος είναι απλώς αντιευρωπαίος. Δεν θα είχε πρόβλημα εάν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα διαλυό­ταν, αλλά δεν πρόκειται να ξεκινήσει ο ίδιος εκστρατεία για τη διάλυσή του. Στην πραγματικότητα, με τον πραγματισμό και την ωμότητα του επιχειρηματία ανοί­γει μέτωπα για να οδηγήσει τα πράγματα σε νέες πιο συμφέρουσες για τις ΗΠΑ ισορροπίες. Το λέει, άλλωστε, ξεκάθαρα σε κάθε ευκαιρία.

Ο υπουργός του επί των Οικονομικών Στίβεν Μινούτσιν αποσαφήνισε ότι η Ουάσινγκτον δεν επιθυμεί εμπορικούς πολέμους αλλά την αλλαγή των εμπορικών σχέσεων, ώστε να καταστούν δικαιότερες για τους Αμερικανούς εργαζομένους.

Ούτε Ε.Ε., ούτε ΝΑΤΟ

Η Γερμανίδα καγκελάριος, βεβαίως, επιχείρησε να οχυρωθεί πίσω από το πρόσχημα ότι τις ευρωαμερικανικές εμπόρικές συμφωνίες δεν τις διαπραγματεύεται το Βερολίνο, αλλά η Ε.Ε. Ο Τραμπ, όμως, δεν συνομιλεί με βάση προσχήματα. Θεωρεί την Ε.Ε. γερμανικό μα­γαζί και ότι με το ευρώ η Γερμανία εκμεταλλεύεται τους εταίρους της.. Ακόμη, ότι το Βερολίνο επιδιώκει την οι­κονομική αδυναμία του ευρωπαϊκού Νότου με σκοπό το ευρώ να είναι σχετικά υποτιμημένο και κατ αυτό τον τρόπο να διευκολύνονται οι γερμάνικές εξαγωγές και η συσσώρευση εμπορικών πλεονασμάτων. Με άλλα λόγια, κατηγορεί τους Γερμανούς για αθέμιτο ανταγωνισμό.

Στο ίδιο πνεύμα είναι και η προσέγγιση του νέου Αμερικανού προέδρου για το ΝΑΤΟ. Μπορεί να πιστεύ­ει ότι η Συμμαχία δεν έχει προσαρμοστεί στις νέες προκλήσεις για τη διεθνή ασφάλεια, αλλά δεν έχει πρόθεση να τη διαλύσει. Το μήνυμα που στέλνει είναι ότι δεν είναι διατεθειμένος να συνεχίσει να πληρώνει για την άμυνα της Ευρώπης. Με άλλα λόγια ζητάει από τους Ευρωπαίους να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, αυξάνοντας άμεσα τις αμυντικές δαπάνες τους.

Συνειδητοποιώντας ότι ο Τραμπ είναι απειλή όχι μόνο για την παγκόσμια φιλελεύθερη τάξη πραγμάτων, αλλά και για τη γερμανική οικονομία, οι άρχουσες ελίτ της Γερμανίας ευθέως ή εμμέσως πρωτοστάτησαν σ’ αυτή τη σύγκρουση. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το γερμανικό «Spiegel» κυκλοφόρησε με εξώφυλλο που δείχνει τον Τραμπ να αποκεφαλίζει το άγαλμα της Ελευθερίας! Προτού ακόμα αναλάβει τα προεδρικά καθήκοντά του, άρχισαν δημοσίως συζητήσεις και στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ για την καθαίρεσή του!

Ο Τζόζεφ Ζόφε, εκδότης-διευθυντής της σοβαρής σοσιαλδημοκρατίκής εφημερίδας «Die Zeit», έφτασε στο σημείο (σε εκπομπή στο κανάλι ARD) να μιλήσει για «φόνο στον Λευκό Οίκο»! Οι επιθέσεις, όμως, δεν προήλθαν μόνο από δημοσιογράφους. Ο ηγέτης των Σοοιαλδημοκρατών Μάρτιν Σουλτς χαρακτήρισε τον νέο Αμερικανό πρόεδρο «κίνδυνο για τη δημοκρατία». Στο πλαίσιο της αντιπαράθεσής με τον Τραμπ και στην επίσκεψή του στη Γερμανία λίγο πριν εγκαταλείψει τον Λευκό Οίκο, ο Μπαράκ Ομπάμα έδωσε συμβολικά στη Μέρκελ το δαχτυλίδι του ηγέτη της Δύσης. Πολλά ΜΜΕ, αλλά ακόμα και πολιτικοί έκαναν σχετικές δηλώσεις.

Όταν ο νέος Αμερικανός πρόεδρος εγκαταστάθηκε για τα καλά στο Οβάλ Γραφείο, οι φαντασιώσεις άρχι­σαν να διαλύονται. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αρχί­σει να υποχωρεί η υστερία και να αραιώνουν οι επιθέσεις, παρότι αποδείχτηκε ότι ο Τραμπ εννοεί όσα έλεγε προεκλογικά. Μπορεί οι φιλελεύθερες άρχουσες ελίτ στη Δύση και όχι μόνο να τον αντιμετώπισαν σαν επικίνδυνη πολιτική ανορθογραφία, πολύ σύντομα, όμως, υποχρεώθηκαν να προσαρμοστούν στην πραγματικότητα.

Ανησυχία στο Βερολίνο

Στο Βερολίνο νιώθουν μεγάλη αμηχανία και ανησυχία. Η Μέρκελ πήγε στον Λευκό Οίκο με σαφώς συμβιβα­στική διάθεση. Πρόσφερε, μάλιστα, τη δέσμευση ότι η Γερμανία θα αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες της από 1,2% του ΑΕΠ της στο 2% μέχρι το 2024. Ήλπιζε ότι αυτή η δέσμευσή της θα τη βοηθούσε να βρει έναν κοινό παρονομαστή με τον Αμερικανό πρόεδρο ή του­λάχιστον να γεφυρώσει δημοσίως το χάσμα που έχει ανοίξει από την προεκλογική περίοδο. Είναι ενδεικτικές οι δηλώσεις της στην κοινή συνέντευξη Τύπου ότι προ­σπάθησαν να βρουν δίκαιες συμβιβαστικές λύσεις. Τόνισε, μάλιστα, ότι «είναι πάντα καλύτερο να μιλάμε ο ένας με τον άλλον, παρά ο ένας για τον άλλον».

Η Γερμανία είναι πολύ μεγάλη για την Ευρώπη, αλλά μικρή για να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο σε παγκόσμια κλίμακα. Ο μόνος τρόπος να το επιτύχει είναι μέσα από το σχήμα «γερμανική Ευρώπη». Όσο οι ΗΠΑ ανέχονταν τον οικονομικό (και όχι μόνο) εθνικισμό του Βερολίνου δεν προέκυπτε σοβαρό πρόβλημα. Η μετατροπή της Γερμανίας σε αφεντικό της Ε.Ε. δεν αντέφασκε με το μεταπολεμικό δόγμα της γερμανικής εξωτερικής πολι­τικής ότι δεν πρέπει να έρθει σε αντιπαράθεση με τους Αμερικανούς.

Η εκλογή του Τραμπ άλλαξε τα πράγματα. Οι γερμα­νικές άρχουσες ελίτ νιώθουν σήμερα πιο οικονομικά ισχυρές και πολιτικά χειραφετημένες αλλά ταυτοχρόνως και απειλούμενες. Στην πραγματικότητα δεν ξέρουν πώς να χειριστούν τον νέο ένοικο του Λευκού Οίκου. Η Μέρκελ προσπάθησε να ρίξει γέφυρες και να ρυμουλ­κήσει τον νέο Αμερικανό πρόεδρο σε μια διαδικασία εποικοδομητικών διαπραγματεύσεων. Αυτό, άλλωστε, θα το πουλούσε επικοινωνιακά εν όψει των εκλογών του Σεπτεμβρίου. Ο Τραμπ, όμως, δεν ψάχνει συμβιβα­σμό με το Βερολίνο. Επιδιώκει να επανεγκαταστήσει την αδιαμφισβήτητη αμερικανική ηγεμονία. Και φέρε­ται αποφασισμένος να το επιτύχει, αφενός ανακτώντας οικονομική ισχύ με την επαναφορά των βιομηχανιών στο αμερικανικό έδαφος, αφετέρου με άσκηση διπλω­ματίας εθνικής ισχύος που να στηρίζεται σε ακόμα πιο ισχυρές ένοπλες δυνάμεις. Η εξαγγελία νέων εξοπλιστικών προγραμμάτων από τον Αμερικανό πρόεδρο εντάσσεται σε αυτό το πλαίσιο, αλλά παραλλήλως του εξασφαλίζει και την πολύτιμη συμμαχία του περιβόητου στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος

Δεν είναι παράδοξο, λοιπόν, ότι ο Τραμπ δεν περιο­ρίστηκε, στο να υπογραμμίσει τη θέση του ότι οι Ευρω­παίοι πρέπει να πληρώσουν για την άμυνά τους. Ούτε ικανοποιήθηκε από τη δέσμευση της καγκελαρίου για αύξηση των γερμανικών αμυντικών δαπανών. Για να μην αφήσει καμία αμφιβολία ότι εννοεί αυτά που λέει, κατέφυγε και στον δικό του τρόπο δημόσιας διπλωμα­τίας.

Αφού έγραψε tweet ότι η συνάντηση με τη Μέρκελ ήταν «εξαιρετική», σε κάποιο άλλο πρόσθεσε ότι η Γερμανία «πρέπει να πληρώσει τεράστια χρηματικά ποσά στο ΝΑΤΟ και στις ΗΠΑ για την πολύ ισχυρή και πολύ δαπανηρή άμυνα που της παρέχεται». Η απάντηση της Γερμανίδας υπουργού Άμυνας ότι «δεν υπάρχει λογαριασμός χρέους στο ΝΑΤΟ» επιβεβαίωσε ότι οι δύο πλευρές συνεχίζουν να μιλάνε διαφορετικές γλώσσες. Αυτό, άλλωστε, φάνηκε και στα άλλα ζητήματα που μπήκαν στο τραπέζι. Το μόνο που ο Τραμπ βρήκε να πει ότι έχει κοινό με τη Μέρκελ ήταν η δηλητηριώδης ατάκα ότι και οι δύο είχαν πέσει θύματα υποκλοπών από την κυβέρνηση Ομπάμα. Η γεφύρωση του χάσμα­τος καθίσταται δύσκολη επειδή εκπροσωπούν δύο ισχυρά ρεύματα στους κόλπους του δυτικού κόσμου. Η μέχρι πρότινος κυρίαρχη φιλελεύθερη συναίνεση αμ­φισβητείται από τις κοινωνίες και αυτή η αμφισβήτηση στις ΗΠΑ βρήκε έκφραση από τον Τραμπ. Το σύνθημά του «πρώτα η Αμερική» μπορεί να έχει εθνική χροιά, αλλά έχει και οικουμενικές συνέπειες. Κι αυτό επειδή είναι ο τρόπος του για να ανασχέσει, αν όχι να ακυρώσει, την παγκοσμιοποίηση και τις συνέπειές της.

Για την Ελλάδα, η αντιπαράθεση των ΗΠΑ του Τραμπ με τη «γερμανική Ευρώπη» θέτει κρίσιμα διλήμματα εθνικού προσανατολισμού. Προς το παρόν το εγχώριο πολιτικό σύστημα αποφεύγει να τα αντιμετωπίσει, αναλισκόμενο στις γνωστές ρητορείες χωρίς αντίκρισμα. Το επόμενο διάστημα εκ των πραγμάτων θα κληθεί να κάνει επιλογές.

Του Σταύρου Λυγερού
(ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ-25/03/2017)

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια δημοσιεύονται με μια καθυστέρηση και αφού τα δει κάποιος από τη διαχείριση και όχι για λογοκρισία αλλά έλεγχο για: μη αναφορά σε προσωπικά δεδομένα, τηλέφωνα, διευθύνσεις ή υβριστικά μηνύματα ή δεσμούς (Link) με σεξουαλικό περιεχόμενο. Τα σχόλια, οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά.

EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΑΠΟ 23 ΙΑΝ. 2010

 
Copyright © 2016. ΣΤΑΡΑΤΑ ΛΟΓΙΑ - All Rights Reserved
Template Created by ΣΤΑΡΑΤΑ ΛΟΓΙΑ Published by ΣΤΑΡΑΤΑ ΛΟΓΙΑ