Αρχική » , , , , , , , , » Η κρίση με την Τουρκία και οι «Προφητείες» για Θερμό Επεισόδιο

Η κρίση με την Τουρκία και οι «Προφητείες» για Θερμό Επεισόδιο


Γιατί οι Αμερικανοί «φρενάρουν» τον Ερντογάν

Πολιτική αυτοσυγκράτησης από την Άγκυρα εν όψει της επίσκεψης Κοτζιά στην Ουάσινγκτον και το διάβημα στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ ότι η Αθήνα θα αντιδράσει δυναμικά αν οι Τούρκοι αποτολμήσουν θερμό επεισόδιο.

Αν και η Τουρκία φροντίζει να συντηρεί το κλίμα έντα­σης στο Αιγαίο με διάφορους τρόπους, οι υψηλοί τόνοι της προηγούμενης εβδομάδας έχουν πέσει και από τις δυο πλευρές. Αιτία, η αμερικανική παρέμβαση.

Όπως αποκαλύψαμε πριν από οκτώ ημέρες, ο Έλληνας υπουρ­γός Εξωτερικών έκανε διάβημα στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ προει­δοποιώντας τεκμηριωμένα ότι η Αθήνα θα αντιδράσει δυναμι­κά αν οι Τούρκοι παραβιάσουν τις κόκκινες γραμμές. Το ίδιο μήνυμα έχει σταλεί προς όλες τις κατευθύνσεις. Ας σημειωθεί ότι τις επόμενες ημέρες ο Νίκος Κοτζιάς θα μεταβεί στην Ουάσινγκτον για να συναντηθεί με τον Αμερικανό ομόλογό του Ρεξ Τίλερσον, ενώ αναμένεται να ακολουθήσει και επίσκεψη του υπουργού Άμυνας.

Μπορεί οι ΗΠΑ να κινήθηκαν στη γνωστή γραμμή των ίσων αποστάσεων, αλλά το μήνυμά τους για αυτοσυγκράτηση βρή­κε απήχηση στην Άγκυρα, και όχι μόνο λόγω της προσπάθειας του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να διαμορφώσει προνομιακή σχέση με την κυβέρνηση Τραμπ. Σύμφωνα με αξιόπιστες πλη­ροφορίες, η αμερικανική σύσταση προς την Τουρκία συνοδεύ­τηκε και από στοιχεία που δείχνουν ότι οι προειδοποιήσεις Κοτζιά και Καμμένου δεν ήταν κουβέντες χωρίς αντίκρισμα.

Τα ανοιχτά μέτωπα του «σουλτάνου»

Το γεγονός αυτό υποχρέωσε την Άγκυρα να κάνει δεύτερες σκέψεις. Η αρχική εκτίμηση των Νεοοθωμανών ότι ίσιος θα μπορούσαν να προκαλέσουν ένα είδος θερμού επεισοδίου στο Αιγαίο, με σκοπό να εξασφαλίσουν μια εύκολη συμβολική νίκη χωρίς αξιόλογο κόστος για την Τουρκία και τους ίδιους, έχει κλονιστεί. Ο Ερντογάν θέλει μια τέτοια νίκη για να ενισχύσει τις ελπίδες του να κερδίσει το δημοψήφισμα του Απριλίου που έχει ως ερώτημα την αναγόρευσή του σε πρόεδρο-«σουλτάνο». Από την άλλη πλευρά, όμως, δεν θέλει να διακινδυνεύσει μια ελληνοτουρκική στρατιωτική σύγκρουση, ειδικά αυτή την πε­ρίοδο, για τους εξής λόγους:

Πρώτον, επειδή έχει ανοιχτό στρατιωτικό μέτωπο στη Συρία και η προσπάθεια του να απομονώσει τους Κούρδους δεν βρίσκει ανταπόκριση ούτε στην Ουάσινγκτον ούτε στη Μόσχα.

Δεύτερον, επειδή οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις είναι σε μεγάλο βαθμό αποδυναμωμένες και με πεσμένο ηθικό λόγιο των εκτεταμένων εκκαθαρίσεων και του εμφυλιοπολεμικού κλίματος.

Τρίτον, επειδή ούτε και μετά τις εκκαθαρίσεις εμπιστεύεται τους αξιωματικούς. Φοβάται ότι αν τα πράγματα οδηγηθούν σε ελληνοτουρκική σύγκρουση, οι στρατηγοί εκ των πραγμάτων θα αποκτήσουν μεγάλη αυτονομία κινήσεων, την οποία ενδε­χομένως θα εκμεταλλευτούν για να τον ανατρέψουν.

Τέταρτον, επειδή το κλίμα για τη νεοοθωμανική Τουρκία είναι πιο αρνητικό από ποτέ στην Ευρώπη και τουλάχιστον στη γραφειοκρατία του Στέϊτ Ντιπάρτμεντ και του Πενταγώνου.

Πέμπτον, επειδή η ελληνοτουρκική σύρραξη εκ των πραγ­μάτων θα διευρύνει τα περιθώρια της αντάρτικης δράσης του ΡΚΚ, αλλά και τα περιθώρια για τρομοκρατικές επιθέσεις των τζιχαντιστών.

Για όλους αυτούς τους λόγους το σενάριο πρόκλησης ελλη­νοτουρκικής σύρραξης δεν είναι στην ατζέντα του Τούρκου προέδρου. Πολύ περισσότερο εν όψει του δημοψηφίσματος. Το σενάριο όμως με βάση το οποίο ενδέχεται οι Τούρκοι να προκαλέσουν θερμό επεισόδιο τον Ιούνιο, όταν θα αρχίσει η γεώτρηση στην κυπριακή ΑΟΖ, δεν μπορεί να αποκλειστεί, αλλά ούτε να προβλεφθεί. Το πιθανότερο είναι ότι θα έχουμε επανάληψη των προκλήσεων αφενός με την έξοδο του ερευνητικού σκάφους «Μπαρμπαρόσα», αφετέρου με επίδειξη ισχύος και παρενοχλήσεις από τουρκικές φρεγάτες.

Προσάρτηση των Κατεχομένων

Εάν ο Ερντογάν θελήσει να δημιουργήσει τετελεσμένο, είναι πιθανότερο να προχωρήσει οε προσάρτηση των Κατεχομένων απ’ το να έρθει σε ευθεία σύγκρουση με τη γαλλική εταιρεία πετρελαίου και φυσικού αερίου Total και κατ' επέκταση με τη Γαλλία. Η προσάρτηση θα προκαλούσε σημαντικές διπλωμα­τικές παρενέργειες για την Τουρκία, αλλά δεν έχει το ρίσκο που θα είχε ένα θερμό επεισόδιο.

Προς το παρόν, πάντως, οι Νεοοθωμανοί χρησιμοποιούν την απειλή χρήσης στρατιωτικής βίας ως πολιτικού όπλου όιπως και οι κεμαλιστές προκάτοχοι τους. Η Άγκυρα θα συνεχίσει με συστηματικότητα να προωθεί τις μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις της στο Αιγαίο. Πρόκειται για στρατηγική την οποία δρομολόγησε το μετακεμαλικό καθεστώς το 1973 και συνεχίζουν να την εφαρμόζουν οι Νεοοθωμανοί. Στο επίπεδο αυτό, άλλω­στε, είχε εξαρχής δημιουργηθεί μια ώσμωση μεταξύ των δύο μεγάλων ιδεολογικοπολιτικών ρευμάτων της Τουρκίας.

Αυτή δεν ήταν εκ πρώτης όψεως ορατή, επειδή τα προηγού­μενα χρόνια οι Νεοοθωμανοί απέφευγαν να υψώνουν πολύ τους τόνους στο ελληνοτουρκικό μέτωπο. Η συγκρατημένη εκείνη στάση τους είχε ανοήτως δημιουργήσει στην Αθήνα τον μύθο για τον «καλό Ερντογάν» και τους «κακούς στρατηγούς». Στην πραγματικότητα, οφειλόταν στο γεγονός ότι η νεοοθωμανική κυβέρνηση βρισκόταν σε εμφύλιο πόλεμο με το βαθύ κράτος των κεμαλιστών. Συγκεκριμένα, φρόντιζε να κρατάει χαμηλά τη θερμοκρασία στο Αιγαίο επειδή φοβόταν μήπως οι στρατηγοί προκαλέσουν κάποιο θερμό επεισόδιο με σκοπό να την ανατρέψουν. Το κρίσιμο ζήτημα σε αυτή τη φάση, ωστόσο, δεν είναι αν η Άγκυρα θα συνεχίσει να προβάλλει τις μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις της. Όπως προαναφέραμε, αυτό είναι δεδομένο και τις προηγούμενες ημέρες φάνηκε με την τουρ­κική αντίδραση για ελληνική άσκηση στη Σαμοθράκη. Το κρίσιμο ζήτημα είναι αν ο Ερντογάν θεωρεί ότι η τωρινή συγκυ­ρία τού δίνει την ευκαιρία να προκαλέσει χωρίς μεγάλο κόστος κάποιου είδους θερμό επεισόδιο με στόχο:

Πρώτον, να εξυπηρετήσει τη συγκυριακή ανάγκη του για μια εύκολη συμβολική νίκη προς προπαγανδιστική χρήση εν όψει του δημοψηφίσματος. 

► Δεύτερον, να επιχειρήσει ένα ποιοτικό άλμα στο επίπεδο της πάγιας τουρκικής επεκτατικής στρατηγικής.

Για τους λόγους που προαναφέραμε, το σημείο-κλειδί είναι το «χωρίς μεγάλο κόστος». Μετά τα Ίμια έχει δημιουργηθεί η εντύπωση στην Άγκυρα ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα, αν και έχει ακόμα τη δυνατότητα στο στρατιωτικό επίπεδο, δεν έχει τη βούληση να απαντήσει δυναμικά κατά τρόπο που να προκαλέσει τουλάχιστον ισοδύναμο κόστος στην Τουρκία. Η εντύπωση αυτή έχει διαβρώσει την αξιοπιστία της ελληνικής αποτρεπτικής στρατηγικής. Πρόκειται δε για εξαιρετικά επικίνδυνο γεγονός επειδή ωθεί την Άγκυρα να προχωρήσει πα­ραπέρα στον δρόμο του τυχοδιωκτισμού. Ένα θερμό επεισόδιο, όμως έχει την τάση να κλιμακωθεί σε σύρραξη. Με άλλα λόγια, αν ο Ερντογάν υπερβεί ένα όριο, κινδυνεύει να προκαλέσει αυτό που στην πραγματικότητα δεν επιθυμεί. Όλα αυτά, ωστόσο, ισχύουν υπό την προϋπόθεση ότι θα επικρατήσουν ορθολογικά κριτήρια. Αυτό είναι το πιθανότερο, αλλά όχι και 100% δεδομένο. Δεν είναι μόνο η προαναφερθείσα ανάγκη του Ερντογάν για μια εύ­κολη συμβολική νίκη προς προπα­γανδιστική χρήση εν όψει του δημοψηφίσματος που θολώνει τον ορθολογισμό του. Υπάρχει και έτερος συγκιριακός λόγος που τον ωθεί προς την ίδια κατεύθυνση.

Οι «οκτώ» και οι κομάντος

Η απόφαση του Αρείου Πάγου να δοθεί άσυλο στους «οκτώ» εξόργι­σε τους Νεοοθωμανούς επειδή αντιλαμβάνονται το Κράτος Δικαί­ου ως πρόσχημα και όχι ως ουσία.

Σαν να μην έφτανε αυτό, προέκυψε και η περίπτωση των δύο Τούρκων κομάντος που προ ημερών εισήλθαν παρανόμως στην Ελλάδα. Εάν επιβεβαιωθεί ότι είναι τα δύο ασύλληπτα μέλη της ομάδας που στο πραξικόπημα εστάλη να δολοφονήσει τον Τούρκο πρόεδρο, η υπόθεση προσλαμβάνει και προσωπικό χαρακτήρα. Η απόφαση της Ελληνικής Δικαιοσύνης να δώσει άσυλο στους «οκτώ» με το επιχείρημα ότι δεν θα έχουν δίκαιη δίκη στην Τουρκία έχει στο νομικό επίπεδο δημιουργήσει θε­τικό προηγούμενο και για την αίτηση ασύλου των δύο κομάντος. Από πολιτικής άποψης όμως οι δύο περιπτώσεις είναι πολύ διαφορετικές. Ακόμα κι αν οι «οκτώ» που έλαβαν μέρος στο πραξικόπημα ήταν περιφερειακοί παράγοντες. Αντιθέτως οι δύο είχαν κεντρικό και έντονα φορτισμένο ρόλο.

Η Ελλάδα είναι κράτος δικαίου, αλλά δεν έχει κανέναν λόγο να επιβαρύνει τις ήδη τεταμένες ελληνοτουρκικές σχέσεις με πρόσθετο φορτίο. Πολύ περισσότερο που και η κυβέρνηση και η κοινωνία αντιπαθούν τους πραξικοπηματίες -και δη τους επίδοξους φονιάδες εκλεγμένου ηγέτη. Αυτός είναι ο λόγος που, σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες οι αρμόδιες αρχές ανα­ζητούν λύση που θα απαλλάξει την Ελλάδα από αυτό το φορτίο και εν μέρει θα ικανοποιήσει την Άγκυρα.

Το Κουρδικό

Για να κατανοηθεί πλήρως η τουρκική προκλητικότητα στο Αιγαίο, στα ανωτέρω πρέπει να συνυπολογιστούν και οι εξελίξεις στα νοτιοανατολικά σύνορα της Τουρκίας. Κεντρικός παίκτης εκεί είναι ο κουρδικός αλυτρωτισμός ο οποίος βιώνεται και από τους Νεοοθωμανούς και από τους κεμαλιστές ως απειλή για την εδαφική ακεραιότητα της χώρας τους. Η αμφισβήτηση από τον Ερντογάν της Συνθήκης της Λωζάννης είναι ένα μήνυμα προς τις μεγάλες δυνάμεις ότι εάν ρευστοποιηθούν τα γεωπολιτικά δεδομένα στη Συρία και στο Ιράκ θα ρευστοποιηθούν και στα δυτικά, στο Αιγαίο.

Ειδικά μετά την απόπειρα πραξικοπήματος ο Τούρκος πρόεδρος θεώρησε ότι, στο πλαίσιο της κυοφορούμενης νέας τάξης πραγμάτων στην περιοχή, μεθοδεύεται και ο δυνάμει ακρωτηριασμός της χώρας του. Είναι ξεκάθαρο, άλλωστε, ότι το κουρδικό ζήτημα έχει μπει για τα καλά στη γεωπολιτική ατζέντα και είναι μάλλον απίθανο να διαγραφεί.

Ο Ερντογάν έχει διαμορφώσει θέση και την εκφράζει σαφώς. Δεν περιορίζεται στη νεοοθωμαντκή ρητορική του Αχμέτ Νταβούτογλου ότι η Τουρκία πρέπει να ενδιαφέρεται για τους «αδελφούς» της στον ευρύτερο μουσουλμανικό-σουνιτικό κόσμο. Ούτε έμεινε στη δήλωση ότι «Τουρκία δεν είναι μόνο η Τουρκία». Έκανε ένα βήμα παραπέρα. Όπως είπε, «όταν αλλάζουν τα πάντα, δεν μπορούμε να βρισκόμαστε στο σημείο που βρεθήκαμε τότε (σ.σ.: στα σύνορα που χάραξε η Συνθήκη της Λωζάννης)». Και για να μην αφήσει καμία αμφιβολία, μιλώντας στους υπουργούς του είπε χαρακτηριστικά «Η Τουρκία ή θα χάσει ή θα κερδίσει εδάφη», προσθέτοντας ότι ο ίδιος είναι αποφασισμένος να αγωνιστεί για να κερδίσει εδάφη.

Πρόεδρος «σουλτάνος»

Η τροπή που έχουν πάρει τα πράγ­ματα από μια άποψη διευκολύνει τη φιλοδοξία του Ερντογάν να αναδειχθεί σε πρόεδρο-«σουλτάνο». Δεν είναι όμως αρκετή για να αποδομήσει τον κεμαλισμό ως θεμέλιο ιδεολογικό λίθο της Τουρκικής Δημοκρατίας. Ο ίδιος αυτοπροβάλλεται ως ο ηγέτης που κλείνει την κεμαλική παρένθεση και μέσω του νεοοθωμανισμού επαναφέρει στο προσκήνιο το άτυπο αυτοκρατορικό όραμα των Τούρκων. Δικό του σημείο αναφοράς είναι ο Μωάμεθ ο Πορθητής και όχι ο Κεμάλ.

Για να αναδειχθεί εθνικός ηγέτης δεν αρκούν η εκτεταμένη καταστο­λή και οι μαζικές εκκαθαρίσεις του κράτους από κάθε είδους αντιφρονούντες. Χρειάζεται και ένα ιδεολογικό όχημα. Για να συσπειρώσει γύρω του την κρατική γραφειοκρατία και κυρίως τους στρατιωτικούς οι οποίοι δέχτηκαν ισχυρό πλήγμα λόγω της απόπειρας πραξικοπήματος, ο Τούρκος πρόεδρος παράλληλα με το ισλαμικό χαρτί, παίζει δυνατά και αυτό του εθνικισμού- επεκτατισμού. Αυτός, άλλωστε, είναι ο πυρήνας της τουρκικής κρατικής ιδεολογίας και ως εκ τούτου ο κοινός παρονομαστής του τουρκικού πολιτικού συστήματος.

Στο Αιγαίο και στη Θράκη οι κεμαλιστές προκάτοχοί του έχουν καλλιεργήσει το έδαφος από το 1973, με σημείο-καμπή την κρίση στα Ίμια το 1996. Είναι ενδεικτικό ότι η κεμαλική αξιωματική αντιπολίτευση, που χαρακτήρισε απαράδεκτη την αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης έσπευσε να πλειοδοτήσει σε εθνικισμό-επεκτατισμό για το Αιγαίο με την εξής δήλωση: «Ας κοιτάξει (σ.σ.: ο Ερντογάν) τα 16 νησιά που επί της εποχής του παραδόθηκαν και όπου υψώθηκε ελληνική σημαία»! Οι κεμαλιστές κατηγορούν τον Ερντογάν ότι δεν διεκδίκησε με αποφασιστικότητα τα ελληνικά νησιά που η Άγκυρα θεωρεί «γκρίζες ζώνες».

Η Ιστορία μάs διδάσκει ότι όταν η Άγκυρα προσθέτει μια νέα μονομερή διεκδίκηση στο καλάθι των Ελληνοτουρκικών δεν την ξεχνάει. Την καλλιεργεί με επιμονή και συστηματικότητα ώστε να την εγγράψει στη συνείδηση του διεθνούς συστήματος ως υπαρκτή διαφορά που χρειάζεται επίλυση μέσω συμβιβα­σμού. Η ευθεία αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης από τον Ερντογάν, λοιπόν, δεν είναι πυροτέχνημα. Ειπώθηκε για να μπει με κάποιον τρόπο στο τραπέζι. Το γεγονός μάλιστα, ότι στα ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου έχουν εγκλωβιστεί πολλές χιλιάδες μουσουλμάνων προσφύγων-μεταναστών μεσομακροπρόθεσμα δημιουργεί ευνοϊκές προϋποθέσει για τον τουρκικό επεκτατισμό. Εξάλλου, το είχε πει προφητικά πριν από 25 χρόνια ο μακαρίτης Οζάλ.

Του Σταύρου Λυγερού
(ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ-05/03/2017)

__________________
Υ.Γ.: Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε σε μορφή κειμένου (με κόπο και σε βάρος της πρεσβυωπίας μας) από το ιστολόγιο μας, όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΑ σε άρθρα εφημερίδων ή περιοδικών. Παρακαλούνται όποια «μεγάλα» site ή blog ή διάφορες ενώσεις τα αναδημοσιεύουν να βάζουν την πηγή του ιστολογίου μας ώστε να τηρείται η στοιχειώδης δεοντολογία! Οι αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας δεν αποτελούν θέση ή άποψη δική μας άλλα Πολιτών και Blogger. Επίσης δημοσιεύονται άρθρα εφημερίδων και περιοδικών. Ιδιαίτερα άρθρα που αφορούν τις Ένοπλες Δυνάμεις - Σώματα Ασφαλείας και τους Αποστράτους των.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια δημοσιεύονται με μια καθυστέρηση και αφού τα δει κάποιος από τη διαχείριση και όχι για λογοκρισία αλλά έλεγχο για: μη αναφορά σε προσωπικά δεδομένα, τηλέφωνα, διευθύνσεις ή υβριστικά μηνύματα ή δεσμούς (Link) με σεξουαλικό περιεχόμενο. Τα σχόλια, οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά.

EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΑΠΟ 23 ΙΑΝ. 2010

EΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

 
Copyright © 2016. ΣΤΑΡΑΤΑ ΛΟΓΙΑ - All Rights Reserved
Template Created by ΣΤΑΡΑΤΑ ΛΟΓΙΑ Published by ΣΤΑΡΑΤΑ ΛΟΓΙΑ